When you let people destroy even your humble world, they hold you for being more rotten as they thought.

Being selfish, cool, cruel is nowdays synonym with sympathetic, loving, nice!

Smartness at cost of hurting people.

l am rude, but I am definitly not a narcisst although every one of us could in certain moment think only about himself, like you think that your airplane is crushing, so if you travel alone and you can't help any one else, you could close your eyes and think about yourself.

l made and make many failures but I am not selfish.

When you are Echoist you must take care of yourself specially but for the nature of what you are,  you can't do it.

 

©Susan Afarin

The men in my whole life have never understood me and parting was so easy
If they have loved me or wanted to abuse and exploit me, were nice or sleazy
Maybe was only my own fault, calling you soul twin, acted out of love cheesy
I said many bad words cause you tortured me to death with your arrogance queasy
And l couldn't take you back, your album, betrayal, scolds like I'm old fat sneezy
I will have a lump in my throat for you always, cause I truly touched love breezy

©Susan Afarin

An Iranian would always ask himself where is my home?!

©Susan Afarin

You have hurt me like no one else, therfore for my bad words l couldn't say heartily a sorry

But l wish me peace and you from the bottom of my heart freedom, happiness and a sky starry

©Susan Afarin

 

Thank you for everything you have done for yourself to could hurt me.

l was older and had to know that someone who only protect himself at my cost won't ever be able to love.

You are used to easy going women and l'm a hard nut.

l truly wish me that we have never met.

You never felt my sincerity cause you are the god in your world but l am not a servant.

l hope we could forget each other but you have a brocken proud and l have a brocken heart.

We could never fit together even if l would be too dumb to could forgive years of betrayal.

Go please in peace, Joseph.

🙏🍀

©Susan Afarin 

 

 

It's hard to be independent and just can count with yourself, but you don't yourself neglect

As letting someone who don't know you but wants to rule you, to control you without respect

©Susan Afarin

 

 

Who destroys your whole world but you are for him not even a call worth

Must forever be threwn out of your life, he has more than a life dearth

©Susan Afarin

l have no fears and no problem staying alone for the rest of my life when l can't find a worthy soul as partner.

Generosity is an undying part of my being.

l said one call?!

Got only theaters cause all women search for diamonds?!

As in the train the two young women offered me something to eat, l got the message.

You could come with me or I would go with these young girls.

I am not jealous, everyone shall have his fun.

But then he must find something at his own level, so l let him eat what he is used to.

 

دیشب قسمت دیگری از سریال نیت شیطانی را نگاه کردم، که در آن خیانت مردی به زن خودش، به شکلی غیر عادی دیده می‌شد.
زن خودش را کاندید فرمانداری کرده بود و شوهرش به موقعیت زن حسد می‌برد و به او زور میگفت.
او با زنان زیاد دیگری رابطه نامشروع داشت ولی به زن خودش هم تجاوز می‌کرد.
در خصوص اینگونه روابط، من هیچگونه درکی ندارم.
زن تلفنها و روابط مرد را شنود می‌کرد و از خیانت او آزار میدید.
برای اینگونه زنان، درک من خیلی کم است.
چطور می‌توان با چنین نجاسات روحی زندگی کرد و چگونه می‌توان یک خیانتکار را به کرات بخشید و در فضای خانه ای تنفس کرد که چنین موجود لئیمی هم نفس میکشد؟!
روابط زناشویی باز را هم درک نمیکنم که در آن پارتنر ها به هم متقابلا خیانت می‌کنند و این را نوعی تمدن میبینند، چه برسد خیانت‌های یک طرفه!!!
مردها کمتر قدرت تحمل خیانت زنان خود را دارند و گاه حتی بی دلیل از روی ضعف و کاستی های خود، به زن تهمت های بی جا می‌زنند و زندگی دو نفره را تلخ می‌کنند.
هر کسی برای زندگی خودش راهی انتخاب می‌کند.
من خیلی سال است که تنها زندگی میکنم، چون خیانت عظیمی را تحمل کردم و پشت سر گذاشتم.
به هیچ عنوان باور نمیکنم که انسان‌ها بعد از خیانت جسمی همدیگر را صمیمانه ببخشند.
خیانت درمان ندارد و هر کس که آن را قبول کرد و گفت که گذشته را خط بزنیم و از نو شروع کنیم، باز در اولین فرصت خیانت خواهد کرد و این تومورها هیچگاه درمان نخواهند شد.
من به کسی خیانت نمیکنم که بخواهم یا بتوانم خیانت او را ببخشم.
مهم نیست که نقش او چقدر پر رنگ بوده باشد.
از جایی که خیانت ثابت می‌شود، همیشه باید قلم قلب خود را در دست گرفت، خون قرمزی روی بوم کشید و قلب را کشت، تا هیچگاه به عقب نگاه نکند.
این گذشته برای ابدیت باید دفن شود و خیانتکار برای همیشه از تمامی صحنه های زندگی پاک شود.

©سوسن آفرین

......

Gestern Abend sah ich eine weitere Folge der Serie „Criminal Intent“, in der der Ehebruch eines Mannes auf ungewöhnliche Weise dargestellt wurde.
Die Frau hatte sich für das Gouverneursamt aufstellen lassen, und ihr Mann war eifersüchtig auf ihre Position und schikanierte sie.
Er hatte außereheliche Beziehungen mit vielen anderen Frauen, vergewaltigte aber auch seine eigene Frau.
Ich kann solche Beziehungen nicht verstehen.
Die Frau hatte die Telefone und Beziehungen des Mannes abgehört und war von seinem Verrat zutiefst verletzt.
Für solche Frauen habe ich kaum Verständnis.
Wie kann man mit solch einer inneren Verdorbenheit leben, wie kann man einem Verräter immer wieder vergeben und die Luft eines Hauses atmen, in dem ein solch abscheuliches Wesen ebenfalls atmet?!
Ich verstehe offene Ehen nicht, in denen Partner einander betrügen und das als Zeichen von Zivilisation ansehen, geschweige denn einseitige Untreue!
Männer können die Untreue ihrer Frauen weniger gut ertragen und beschuldigen sie manchmal sogar grundlos, was ihnen das Leben schwer macht.
Jeder geht seinen eigenen Weg im Leben.
Ich lebe seit vielen Jahren allein, weil ich einen schweren Verrat erlitten und hinter mir gelassen habe.
Ich glaube absolut nicht, dass Menschen einander nach einem körperlichen Verrat wirklich vergeben können.
Verrat ist unheilbar, und wer ihn akzeptiert und sagt, man könne die Vergangenheit auslöschen und neu anfangen, wird bei der ersten Gelegenheit erneut verraten, und diese Wunden werden niemals heilen.
Ich verrate niemanden, dessen Verrat ich will oder verzeihen kann.
Ganz gleich, wie schillernd seine Rolle auch gewesen sein mag.
Wo Verrat sich zeigt, muss man stets den Stift des Herzens ergreifen, rotes Blut auf die Leinwand malen und das Herz töten, ohne jemals zurückzublicken.
Diese Vergangenheit muss für immer begraben werden, und der Verräter muss für immer aus allen Lebensbereichen ausgeschlossen werden.

©Susan Afarin

......

Last night I watched another episode of the series "Criminal Intent," which depicted a man's adultery in an unusual way.
The woman had run for governor, and her husband was jealous of her position and harassed her.
He had extramarital affairs with many other women, but he also raped his own wife. I can't understand such relationships.

The woman had tapped the man's phones and contacts and was deeply hurt by his betrayal.
I have little understanding for such women.
How can one live with such inner depravity, how can one forgive a traitor again and again and breathe the air of a house where such a despicable creature also breathes?!
I don't understand open marriages in which partners cheat on each other and see it as a sign of civilization, let alone one-sided infidelity!
Men have a harder time tolerating their wives' infidelity and sometimes even accuse them without cause, which makes their lives difficult.
Everyone goes his own way in life.
I have lived alone for many years because I suffered and left behind a profound betrayal.
I absolutely don't believe that people can truly forgive each other after physical betrayal.
Betrayal is incurable, and those who accept it and say that one can erase the past and start anew will be betrayed again at the first opportunity, and these wounds will never heal.
I won't betray anyone whose betrayal I want or can forgive.
No matter how dazzling their role may have been.
Where betrayal manifests itself, one must always take up the pen of the heart, paint red blood on the canvas, and kill the heart without ever looking back.
This past must be buried forever, and the traitor must be forever excluded from all aspects of life.

©Susan Afarin

Dariush, the death of the night

What a sorrow for me that I'm in prison
The fear of hight, the landing of the dagger
I miss freedom, how long shall l be attached to the living body?
The sadness gives me consecutive breaks

In this murderous uproar, in this bleeding city
That's happiness to die in the clutches of the night
But talking about the death of the night

Why alive and in love, but obliterate next to death
Why missing freedom by being trapped in a cage
Break the cage because I hate water and food in prison
Blessed is our flight even to the dry rainless garden

In this murderous uproar, in the bleeding city
It's happiness to die in the clutches of the night
But talking about the death of the night

In the ruins of the night and the pain, blood drips from my heart
Cause I see that snakes are sleeping in ther altar
Blessed is the freedom of the human being
I am not afraid of forgiveness, if it would now costs me my head, or my life

In this murderous uproar, in the bleeding city
It's happiness to die in the clutches of the night
But talking about the death of the night

If I am old, if l am young, If I am a young-hearted old 
I will die like all other people die 
If I am disappointed in myself, I am proud, and the enemy is happy
To conquer the city of blood
I miss you, cry

In this murderous uproar, in the bleeding city
It's happiness to die in the clutches of the night
But talking about the death of the night

یمن ده سال است که جهان به او پشت کرده و دچار مرگ مزمن است.
این کاریست که سیاست جهان به نفع سرمایه و قدرت، نیم قرن است که با ایران انجام می‌دهد.
مقام زن در رژیم کثیف جمهوری اسلامی به دلیل عقب ماندگی ذهنی و تئوریک خیلی کریه تر مورد تخاصم قرار گرفته ست.
اما آخوندها کلا با حیات موجودات زنده مخالفند و انسان می‌کشند.
آنها با هر گونه زیبایی و خوشبختی برای انسان مخالفند و با فروختن بهشت دروغین در آن جهان، زندگی انسان‌ها را در این جهان جهنم می‌کنند، در حالیکه خودشان به هیچ قاعده سالمی در دین خودشان هم عمل نمیکنند وگرنه با دزدی‌هایی که از ملت ایران می‌کنند، خمس و زکات هم اگر میدادند، مردم مشکل مادی نداشتند.
اما با اینحال جمله زن، زندگی، آزادی به نظر من شعار کاملی نیست.
مردان ما در جبهه های جنگ خونین دو مجنون، خمینی و صدام به نفع سیاست غرب جان دادند، معلول و بیمار شدند، در زندان‌های سیاسی شکنجه شدند و اعدام شدند.
مردانی هم که به لحاظ نیاز جسمی هویت جنسی خود را پنهان و کتمان کرده اند هم زجر کشیدند و یا اگر آشکار شدند، شکنجه و آزار شدند.
در حالیکه آخوندها خودشان حوری و قلمان در همین جهان دارند.
اتفاقی که در ایران میفتد، کشتن نسل و ملیت است.
شعار من "انسان، عشق، آزادی" خواهد بود.

©سوسن آفرین
.....

Der Jemen wurde zehn Jahre lang von der Welt im Stich gelassen und leidet unter chronischem Tod.
Genau das tut die Weltpolitik dem Iran seit einem halben Jahrhundert an – im Interesse von Kapital und Macht.
Die Stellung der Frauen im korrupten Regime der Islamischen Republik ist aufgrund geistiger und theoretischer Rückständigkeit noch viel verabscheuungswürdiger. Doch die Mullahs sind dem Leben aller Lebewesen zutiefst abgeneigt und töten.
Sie lehnen jegliche Schönheit und jedes Glück für die Menschen ab und machen ihnen das Leben in dieser Welt zur Hölle, indem sie ihnen ein falsches Paradies im Jenseits verkaufen, während sie selbst in ihrer eigenen Religion keine vernünftigen Regeln befolgen.
Andernfalls, so sehr schädigen sie das iranische Volk, hätten die Menschen selbst dann keine finanziellen Probleme, wenn Mullahs von ihrer Plunderei Khums und Zakat laut ihrer eigenen islamischen Regeln entrichteten.
Die Phrase „Frau, Leben, Freiheit“ ist meiner Meinung nach jedoch kein vollständiger Slogan.
Unsere Männer starben an den blutigen Fronten der beiden Wahnsinnigen Khomeini und Saddam für westliche Politik, wurden verkrüppelt und krank, in politischen Gefängnissen gefoltert und hingerichtet.
Auch Männer, die ihre sexuelle Identität aus körperlichen Gründen verbargen, litten, oder wurden, wenn sie sich outeten, gefoltert und schikaniert.
Während die Mullahs selbst ihre Harem mit Frauen und Männern in dieser Welt schon bestückt haben.
Was im Iran geschieht, ist die Auslöschung der Menschheit und einer ganzen Nation.
Mein Motto lautet: „Menschen, Liebe, Freiheit“.

©Susan Afarin

......

Yemen has been abandoned by the world for ten years and suffers from chronic death.
This is precisely what world politics has been doing to Iran for half a century – in the interests of capital and power.
The position of women in the corrupt regime of the Islamic Republic is even more abhorrent due to its intellectual and theoretical backwardness.
Yet the mullahs are deeply averse to the life of all living beings and kill.
They reject all beauty and happiness for people and make life in this world a living hell by selling them a false paradise in the afterlife, while they themselves don't follow any reasonable rules in their own religion.
Otherwise, so much do they harm the Iranian people, even if the mullahs paid khums and zakat from their plunder according to their own Islamic rules, the people would have no financial problems.
However, in my opinion, the phrase "Woman, Life, Freedom" is not a complete slogan.
Our men died on the bloody front lines of the two madmen Khomeini and Saddam, fighting for Western policies.
They were maimed and made ill, tortured and executed in political prisons.

Even men who concealed their sexual identity for physical reasons suffered, or were tortured and harassed if they revealed it.
Meanwhile, the mullahs themselves have already filled their harems with women and men in this world.
What is happening in Iran is the annihilation of humanity and an entire nation.
My motto is: "Human, Love, Freedom."

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

دشمنان اصلی ایران از درون کشور، آخوندهای وحشتناک و خبیث، هیولاهای اسلامی هستند که اکثرشان اصلیت ایرانی هم ندارند.
تروریست هایی که هیچوقت از طرف ملت ایران قبول نشدند، چون نسل‌های آینده کسانی هستند که ایران را 1400 سال پیش به زور غصب کردند و ایران را صحنه خشم و کاستی های درونی خود کردند، تجاوز، ترور، شکنجه، اعدام، تاراج...
از خارج کشور هم حکومت های بدوی غربی از ایران سؤ استفاده میکنند، حال حتی اگر سلیقه شان متفاوت باشد ولی آنها هم دچار کاستی هایی شبیه به آخوندها هستند مثل ، خود کم بینی، حرص و آز، بی شخصیتی، بی کلاسی، بی سوادی اجتماعی، حسادت و کینه، قساوت و خشم.
خدای طبیعت و ملت ایران، مرا ببخشند.
من نمی‌توانم جاوید شاه بگویم.
چون این فرد یک انسان غیر مسئول، بی هیچگونه تجربه، بدون علاقه به ایران واقعی و مردیست که حتی قدرت اداره یک خانواده را ندارد و هیچ برنامه ای هم ندارد.
تصور اینکه او هم با عقده های جمع شده اش در عرض نزدیک به هفتاد سال، تغییرات اقتصادی لازمه را تنها به نفع خودش تغییر بدهد و با فرهنگ مصرفی خود، سناریوی آخوندها را به نوع دیگری برای ملت ایران اجرا کند، پشت من را می‌لرزاند.
سال پنجاه و هفت مردم با کلاس فکر می‌کردند که خمینی مهره مهم نیست و آنها بخاطر اختناق و بی‌عدالتی های شاه، یک جمهوری خواهند داشت.
اما این تروریست را غرب برای ایران انتخاب کرده بود.
خمینی Made in USA بود و در فرانسه تعلیم داده و حفاظت شد.
جالب است که غربی ها با افاده خود، می‌خواهند بگویند که کشورهای ما جهان سوم هستند، در حالیکه آنها در دلائل جهان سومی بودن ما بزرگترین نقش را بازی می‌کنند.
ملت ایران پنجاه سال است زیر تازیانه اسلام آخوندی جان می‌دهد، ولی نهایت کمک غربیها برای نجات دادن هشتاد میلیون تحت زجر، نهایتا  یک ترانه مزخرفی می‌شود که یک خواننده سلطنت طلب آن را با یک هنرمند غربی بخوانند.
تا ذهن مردم ذوب شود و همدلی را باور کنند.
چرا عذاداری نکنیم ؟!
مگر توپ و تانک و اسلحه دارید که می‌خواهید به جنگ ادامه بدهند.
اینها گوشت جلوی توپ نیستند، فرزندان این سرزمین هستند که از ظلم خسته اند، از این گونی تروریسم که آمریکا به وسیله خمینی دور گردن ما انداخت و قاتلان فرزندان مان به نوبه این گونی را بیشتر فشردند.
این ها چیزهایی ست که نباید فراموش کرد.
کسی که می‌خواهد بیاید، باید برای کشور برنامه داشته باشد.
تهران نباید پایتخت بماند، این شهر در حال انفجار است و تنفس و زندگی در آن بسیار سخت.
من عاشق تهرانم، چون آنجا دنیا آمدم و بزرگ شدم.
این شهر باید اول متروک و بعد ترمیم بشود.
من از اقتصاد هیچ نمی‌دانم همینطور از ساختن ساختمان ولی این تنها یک پیشنهاد است.
این شاهزاده پیر هنوز نمی‌داند که می‌خواهد شاه بشود یا رئیس جمهور.
چطور یک دولتمرد می‌تواند نسبت به وطنش اینقدر بی اهمیت باشد.
خمینی وقتی آمد، با ناله مرگ آمد، چیزی بسیار ترسناک تر از بن لادن.
برای غرب، نجات انسانهای خودشان هم مهم نیست، چرا باید فکر ملت ما باشند.
ترامپ که اصولا بی آبروست و الان هم که تبهکاری پیر شده ست، از اینکه به ایرانیان دروغ گفته ست که به کمکشان نمیاید، خجالت نخواهد کشید.
او هم مثل خود شاهزاده پیر وجدان و شرافتی ندارد که وقتی قول می‌دهد، دروغ گفته باشد.
تبهکار بودن به عنوان رئیس جمهور یک مملکت خودش خجالت آورست و مردم شریف آمریکا از اینکه الون ماسک او را خریده است، عذاب می‌کشند.
او به ملت خود رحمی ندارد، چرا باید فکر ملت ایران باشد.
این مدل لذت بردن بدوی مربوط به یک دسته موجودات بدوی تر از انسان است،شامپانزه ها.
شامپانزه ها از انسان بردند، و مکان‌های پر اقتدار را بی کمک یا با کمک همدیگر غصب کردند و شروع به نابودی انسان کردند.
چیزی که دولت آمریکا می‌خواهد و از طریق دولت اسرائیل می‌خواهد آن را به اجرا برساند، کشوری که در هر حال تحت فرمان آمریکاست، اینست که ایران را تجزیه کنند.
ایران هنوز چهار صد سال نفت دارد و سرتاسر این دیار زیبایی و گنج است.
برای همین غرب دست از سر این مرز و بوم بر نمی‌دارد و حکمای آن اغلب غیر میهنی و بی مسئولیت و خطرناک بوده اند.

©سوسن آفرین
.......

Die Hauptfeinde Irans im eigenen Land sind die grausamen und bösartigen Mullahs, islamische Ungeheuer, von denen die meisten nicht einmal iranischer Herkunft sind.
Diese Terroristen wurden vom iranischen Volk nie akzeptiert, denn sie sind die zukünftigen Generationen jene, die Iran vor 1400 Jahren gewaltsam an sich gerissen und zum Schauplatz ihres Zorns und ihrer inneren Missstände gemacht haben – Vergewaltigung, Mord, Folter, Hinrichtung, Plünderung…

Aus dem Ausland, auch von primitiven westlichen Regierungen, wird der Iran ausgenutzt, selbst wenn ihre Geschmacke anders sind.
Doch auch sie leiden unter ähnlichen Schwächen wie die Mullahs: Egoismus, Gier, Persönlichkeitslosigkeit, mangelndes Standesbewusstsein, soziale Unbildung, Neid und Hass, Grausamkeit und Zorn.
Möge mir der Gott der Natur und das iranische Volk vergeben.
Ich kann Lang lebe König nicht erwähnen.
Weil diese Person verantwortungslos ist, ohne jegliche Erfahrung, ohne Interesse am wahren Iran und ein Mann, der nicht einmal in der Lage ist, seine eigene Familie ohne Hilfe zu ernähren und keine Zukunftspläne hat.
Die Vorstellung, dass er mit seinen in fast siebzig Jahren angestauten Komplexen die notwendigen wirtschaftlichen Veränderungen nur zu seinem eigenen Vorteil und mit seiner Konsumkultur anstoßen wird, eine ähnliche Szenario wie die der Mullahs für die iranische Nation, lässt mich erschaudern.
1957 glaubten gebildete Menschen, Khomeini sei keine wichtige Schachfigur und sie würden aufgrund der Unterdrückung und Ungerechtigkeiten des Schahs eine Republik errichten.
Doch dieser Terrorist wurde vom Westen für den Iran auserkoren.
Khomeini wurde in den USA ausgebildet und in Frankreich auch weiter hin belehrt und beschützt.
Es ist bemerkenswert, dass der Westen mit seinen Aussagen unsere Länder als Entwicklungsländer bezeichnen will, obwohl er selbst maßgeblich dazu beiträgt, dass wir uns in dieser Lage befinden.
Die iranische Nation leidet seit fünfzig Jahren unter der Unterdrückung des islamischen Klerikerregimes, doch die Hilfe des Westens, die achtzig Millionen Leidende retten soll, …
Maximale Anstrengung wird sein, dass ein zu sinnloses Lied zur Ablenkung entsteht, wenn ein royalistischer Sänger es mit einem westlichen Künstler zusammen singt.
Damit die Menschen verblendet werden und an Empathie glauben.
Warum dürfen wir wir nicht trauern?!
Habt ihr Kanonen, Panzer und Waffen, mit denen ihr den Krieg fortsetzen wollt?
Das sind keine Kanonenfutter, das sind die Kinder dieses Landes, die der Unterdrückung überdrüssig sind, dieses Terrorsäckchen, das Amerika uns durch Khomeini um den Hals gelegt hat und das die Mörder unserer Kinder wiederum noch enger gezogen haben....
So etwas dürfte nie vergessen werden.
Wer kommen will, muss einen Plan für das Land haben.
Teheran sollte nicht die Hauptstadt bleiben; diese Stadt explodiert, und es ist sehr schwer, darin zu atmen und zu leben.
Ich liebe Teheran, weil ich dort geboren und aufgewachsen bin.
Diese Stadt sollte erst verlassen und dann wiederaufgebaut werden.
Ich kenne mich weder mit Wirtschaft noch mit Bauwesen aus, aber das ist nur ein Vorschlag.
Dieser alte Prinz weiß immer noch nicht, ob er König oder Präsident werden will. Wie kann ein Staatsmann so gleichgültig gegenüber seiner Heimat sein?
Als Khomeini kam, brachte er einen ewigen Todesschrei mit sich, etwas viel Furchteinflößenderes als Bin Laden.
Dem Westen ist die Rettung des eigenen Volkes gleichgültig, warum sollten sie sich also um unsere Nation kümmern?
Er hat, genau wie der alte Prinz, weder Gewissen noch Ehre, wenn er Versprechen gibt.
Als Präsident eines Landes ein Krimineller zu sein, ist an sich schon beschämend, und das ehrbare amerikanische Volk leidet darunter, dass Elon Musk ihn gekauft hat.
Er hat kein Erbarmen mit seinem eigenen Volk, warum sollte er sich dann um das iranische Volk kümmern?
Dieses primitive Lustmodell wird mit einer Gruppe von Lebewesen in Verbindung gebracht, die primitiver sind als der Mensch: den Schimpansen.
Die Schimpansen übernahmen die Herrschaft von den Menschen und rissen, allein oder gemeinsam, Machtpositionen an sich und begannen, die Menschheit zu vernichten.
Was die US-Regierung und auch israelische Regierung – ein Land, das ohnehin unter US-Kontrolle steht – umsetzen will, ist die Spaltung Irans.
Iran verfügt noch über Ölreserven für vierhundert Jahre, und das gesamte Land ist wunderschön und ein wahrer Schatz.

Deshalb gibt der Westen diese Grenze nicht auf, und seine Gelehrten haben sich oft unpatriotisch, verantwortungslos und gefährlich verhalten.

©Susan Afarin

......

Iran's main enemies within its own borders are the cruel and malevolent mullahs, Islamic monsters, most of whom are not even of Iranian origin.
These terrorists have never been accepted by the Iranian people, for they are the ones who, 1400 years ago, violently seized Iran and made it the stage for their wrath and internal abuses—rape, murder, torture, execution, plunder…
From abroad, even by primitive Western governments, Iran is exploited, even if their tastes differ.
But they, too, suffer from similar weaknesses to the mullahs: selfishness, greed, lack of personality, lack of class, and consciousness, social illiteracy, envy and hatred, cruelty and anger.
May the God of Nature and the Iranian people forgive me.
I can't mention Long Live the King.
Because this person is irresponsible, without any experience, without interest in the real Iran, and a man who isn't even able to feed his own family without help and has no plans for the future.
The idea that he, with the complexes he's accumulated over almost seventy years, will initiate the necessary economic changes only for his own benefit and with his consumerist culture—a scenario similar to that of the mullahs for the Iranian nation—makes me shudder.
In 1957, educated people believed Khomeini was not a key pawn and that they would establish a republic because of the Shah's oppression and injustices.
But this terrorist was chosen by the West for Iran.
Khomeini was educated and bought in the USA and continued to be instructed and protected in France.
It is remarkable that the West, with its pronouncements, wants to label our countries as developing nations, even though it itself is largely responsible for our current situation.
The Iranian nation has suffered for fifty years under the oppression of the Islamic clerical regime, yet the Western aid, intended to save eighty million sufferers…
The maximum effort will be to create a meaningless diversionary song when a royalist singer performs it with a Western artist.
So that people are blinded and believe in empathy.
Why are we not allowed to mourn?!
Do you have cannons, tanks, and weapons with which you want to continue the war?
These are not cannon fodder, these are the children of this country, weary of oppression, of this sack of terror that America placed around our necks through Khomeini, and which the murderers of our children have tightened even further… This should never be forgotten.
Whoever wants to come must have a plan for the country.
Tehran should not remain the capital; this city is exploding, and it is very difficult to breathe and live in it.
I know nothing about economics or construction, but this is just a suggestion.
This old prince still doesn't know whether he wants to be king or president.
How can a statesman be so indifferent to his homeland?
When Khomeini came, he brought with him an eternal death cry, something far more terrifying than Bin Laden.
The West is indifferent to saving its own people, so why should they care about our nation?
He, just like the old prince, has neither conscience nor honor when he makes promises.
Being a criminal president of a country is shameful in itself, and the honorable American people suffer because Elon Musk bought him.
He has no mercy for his own people, so why should he care about the Iranian people?
This primitive pleasure model is associated with a group of creatures more primitive than humans: chimpanzees.
The chimpanzees took over from the humans and, alone or together, seized positions of power and began to destroy humanity.
What the US government, and also the Israeli government – ​​a country already under US control – wants to achieve is the division of Iran.

Iran still has oil reserves for four hundred years, and the entire country is beautiful and a true treasure.
That is why the West doesn't relinquish this boundary, and its scholars have often acted unpatriotically, irresponsibly, and dangerously.

©Susan Afarin

ای ایران ای مرز پر گُهر...
(اولین مصرع سرود ملی ایران)

دور باد از تو مرگ و درد و شر
دشمنانت کور و کین و قهر
از خاک تو رُست علمِ عشق، هنر

©سوسن آفرین
......

O Iran, Du bist das Land voller Juwelen…
(Erste Strophe der iranischen Nationalhymne)

Möge Tod, Schmerz und Böses fern von Dir sein
Deine Feinde sind blind, boshaft und zornig
Aus Deinem Boden erwächst die Wissenschaft der Liebe und Kunst

©Susan Afarin
......

O Iran, you are the land of jewels…
(First verse of the Iranian national anthem)

May death, pain, and evil be far from you
Your enemies are blind, malicious, and wrathful
From your soil springs the science of love and art

©Susan Afarin

الان ویدیویی از یک زن جوان دیدم که می‌گفت، عذاداری نکنید. هنوز نود میلیون زنده هستند.
از این نظر حق دارد که باید ادامه داد.
زندگی ادامه دارد.
اما کسی که واقعا خشمگین باشد و دلش برای مردم بسوزد، هفت قلم آرایش نمی‌کند و دور از جنگ و هیاهو شعارهای کلفت نمی‌دهد.
ضمن اینکه، هر وقت در ابتدا و انتهای اینگونه کلیپ ها، جمله آشغال جاوید شاه میبینم، عذاداری من بزرگتر هم می‌شود.

©سوسن آفرین
......

Ich habe gerade ein Video von einer jungen Frau gesehen, die sagte:
„Trauert nicht.
Es leben noch neunzig Millionen.“
Insofern hat sie Recht, es muss weitergehen.
Das Leben geht weiter.
Aber jemand, der wirklich wütend ist und Mitgefühl für andere hat, trägt nicht sieben Schichten Make-up und ruft keine lauten Parolen, fernab vom Krieg und dem ganzen Trubel.
Jedes Mal, wenn ich den ekelhaften Satz, lang lebe dem König, am Anfang oder Ende solcher Clips sehe, wächst meine Traurigkeit noch mehr.

©Susan Afarin

......

I just saw a video of a young woman who said:
“Don’t grieve.
There are still ninety million alive.”
In that sense, she’s right, life must go on.
Life goes on.
But someone who is truly angry and compassionate for others doesn’t wear seven layers of makeup and shout slogans, far removed from the war and all the commotion.
Every time I see that disgusting phrase, “Long live the king,” at the beginning or end of such clips, my sadness grows even more.

©Susan Afarin

هیچ گروه و ملتی را نمی‌توان با یک شاخص وصف کرد.
ایرانیانی که پاچه خواری شاهان و ملایان را می‌کنند، از جنس همدیگر هستند.
آنها دروغگو و خائن و احمق هستند.
اما حماقت اکثر ایرانیان از کمبود هوش و فراست آنها نیست.
بلکه آنها با وجود جبر و ظلم، چیزی را درون خود حفظ کردند که گر چه به عنوان حماقت آنها ترجمه میشود، نشان‌دهنده سلامت و نجابت روح و شرافت آنهاست.
آنها به شرافت ذهن دیگران هم ایمان دارند، چون در وجودشان ریا نیست.
من هم برای نبودن ریا در درونم، به انسانهای دیگر اعتماد کردم.
به تنها مردی که عاشق او بودم، با وجود فقرم پیشنهاد کردم که می‌تواند پیش من بماند و من برای هر دوی مان کار خواهم کرد، وقتی او به دروغ ادعای ورشکستی کرد.
دلم نمی‌خواهد این بعد لطیف را هیچگاه از دست بدهیم.
چون این نشانه انسانیت ما ایرانیان است.
اما دلم می‌خواهد که رشد کنیم و ببینیم که دروغ دیگران واقعی نیست و وقتی به تزویر آنها پی بردیم، آنها را برای همیشه طرد و ترک کنیم.

©سوسن آفرین

......

Keine Gruppe oder Nation lässt sich durch einen einzigen Indikator beschreiben. Alle Iraner, die bei Könige und Mullahs schleimen, sind gleich.
Sie sind Lügner, Verräter und Narren.
Doch die Dummheit der meisten Iraner rührt nicht von mangelnder Intelligenz oder Einsicht her.
Trotz Unterdrückung und Tyrannei, was ihnen angetan wurde, bewahrten sie etwas in sich, das, obwohl es als Dummheit gedeutet wurde, die Gesundheit und den Adel ihrer Seelen und ihre Ehre offenbarte.
Sie glaubten auch an die Ehre des Geistes anderer, weil sie keine Heuchelei kannten.
Auch ich vertraute anderen Menschen, weil ich keine Heuchelei kannte.
Ich bot dem einzigen Mann, den ich liebte, trotz meiner Armut an, dass er bei mir bleiben könne und ich für uns beide arbeiten würde, als er mich mit seiner Insolvenz belogen hat.
Ich möchte nicht, dass wir diese feine Dimension jemals verlieren.
Denn sie ist ein Zeichen unserer Menschlichkeit als Iraner.
Aber ich möchte, dass wir wachsen und erkennen, dass die Lügen anderer nicht der Wahrheit entsprechen.
Und wenn wir ihre Täuschung durchschauen, lernen wir sie abzulehnen und lassen sie für immer in unserer Vergangenheit vergessen bleiben.

©Susan Afarin

......

No group or nation can be described by a single indicator.
All Iranians who fawn over kings and mullahs are the same.
They are liars, traitors, and fools.
Yet the stupidity of most Iranians doesn't stem from a lack of intelligence or insight. Despite the oppression and tyranny which is done to them, they retained something within them that, although interpreted as stupidity, revealed the health and nobility of their souls and their honor.
They also believed in the honor of the spirit of others because they knew no hypocrisy.
I, too, trusted other people because I knew no hypocrisy.
I offered the only man I loved, despite my poverty, that he could stay with me and I would work for both of us when he lied to me about his bankruptcy.
I don't want us to ever lose this tender dimension.
For it is a mark of our humanity as Iranians.
But I do want us to grow and realize that the lies of others are not the truth.
And when we see through their deception, we learn to reject them and let them remain forever forgotten in our past.

©Susan Afarin

دیروز دوباره نامه ها و کارت تبریکهای رولف را خواندم.
آنها مال شش سال پیش هستند و با اینحال درون آنها اینقدر عشق و زیبایی نهفته ست که اشک من سرازیر می‌شود.
او قدرت ذهن مرا نداشت و دو فرهنگ داشتن من هم نزدیکی ذهنی ما را ناممکن می‌کرد.
میدانم که ما هیچگاه نمی‌توانستیم زوجی بشویم، چون نمی‌توانستم عاشق او باشم.
با اینحال وجود این شمع زیبا، یاد آور قدرت زنانه من است.
دیروز دلم میخواست، جوزف کنار من بود و به او این یادگارها را نشان میدادم و میگفتم:
"چیزی که از انسانها برای ما باقی میماند، شرافت آنها در دوستی ست.
عشق من نسبت به تو با او قابل مقایسه نبود.
ولی تو برای این رابطه انگشتی هم تکان ندادی.
جاه و مکان تو به چه درد من می‌خورد، وقتی که جز آزار کردن من برای کاستی های درونت کار دیگری بلد نیستی.
چیزی که انسان‌ها نیاز دارند، عشق است.
تو به عشق تف کردی.
عشق هم برای همیشه به تو پشت کرد.
تهمت‌های تو مثل قدیم مرا آزار نمی‌کنند.
چون تنها بودنت را در بیابان خودخواهی میبینم و عدم امکان رسیدن به چشمه نور و حقیقت.
عشق من در بیابان خودخواهی تو دفن شد و شاید دیگر هیچوقت امکان دل بستن به مرد دیگری را نداشته باشم.
اما حتی اگر در جهنم زندگی کنم، دیگر هیچوقت پا درون این بیابان نخواهم گذاشت.
تو عظمت عشق مرا میبینی و به من می‌گویی که درون قلبم را بجویم.
درون قلب من عشق تو نهفته بود ولی جواب این عشق از سوی تو جز کراهت و خیانت چیزی نبود.
قبول باور عدم عشق خیلی تلخ است.
من از این دانش با هزاران بار مردنبرای گذشتم.
باور حماقت خودم خیلی سخت بود.
اما قدرت دانشم زیادتر شد.
در خانه من که مثل همه چیز من از روی عشق به تو تعلق داشت، برای همیشه به روی تو بسته خواهد ماند.

©سوسن آفرین

.......

Gestern habe ich Rolfs Briefe und Grußkarten wieder gelesen.
Sie sind sechs Jahre alt, und doch stecken so viel Liebe und Schönheit darin, dass mir die Tränen kommen.
Er hatte nicht meine mentale Stärke, und meine bikulturelle Herkunft machte eine tiefe seelische Verbundenheit unmöglich.
Ich weiß, wir hätten nie ein Paar sein können, weil ich ihn nicht lieben konnte.
Doch die Existenz dieser wunderschönen Kerze erinnert mich an meine weibliche Kraft.
Gestern wünschte ich, Joseph wäre da, und ich hätte ihm diese Reliquien gezeigt und gesagt:
„Was uns von den Menschen bleibt, ist ihre Ehre in der Freundschaft.
Meine Liebe zu Dir war unvergleichlich mit seiner.
Aber Du hast keinen Finger für diese Beziehung gerührt.
Was nützt mir Deine Position, wenn Du nichts Besseres zu tun hast, als mich wegen Deiner inneren Unzulänglichkeiten zu quälen?
Was die Menschen brauchen, ist Liebe.
Du hast die Liebe verachtet.
Die Liebe hat Dir für immer den Rücken gekehrt.
Deine Anschuldigungen berühren mich nicht mehr so ​​wie früher.
Denn ich sehe Deine Einsamkeit in der Wüste des Egoismus und die Unmöglichkeit, die Quelle des Lichts und der Wahrheit zu erreichen.
Meine Liebe wurde in der Wüste Deines Egoismus begraben, und vielleicht werde ich nie wieder einen anderen Mann lieben können.
Doch selbst wenn ich in der Hölle lebe, werde ich diese Wüste nie wieder betreten.
Du erkennst die Größe meiner Liebe und forderst mich auf, in mein Herz zu schauen.
Meine Liebe zu Dir war in meinem Herzen tief verwurzelt und verborgen, doch Deine Antwort darauf war nichts als Hass und Verrat.
Es ist bitter, die Abwesenheit von Liebe zu akzeptieren.
Diese Erkenntnis erlangte ich durch tausend mal Sterben.
Es war schwer, meine eigene Dummheit zu begreifen.
Doch die Kraft meiner Erkenntnis wuchs.
Die Tür meiner kleinen Wohnung, die wie alles andere aus Liebe Dir gehörte, wird für immer vor Dir geschlossen bleiben.

©Susan Afarin

......

Yesterday I reread Rolf's letters and greeting cards.
They are six years old, and yet they contain so much love and beauty that tears come to my eyes.
He didn't have my mental strength, and my bicultural background made a deep emotional connection impossible.
I know we could never have been a couple because I couldn't love him.
Yet the existence of this beautiful candle reminds me of my feminine power. Yesterday I wished Joseph were here, and I could have shown him these relics and said:

"What remains of people is their honor in friendship.
My love for you was incomparable to his.
But you didn't lift a finger for this relationship.
Which adventage is your position for me when you have nothing better to do than torment me because of your inner shortcomings?
What we people all need is love.
You despised love.
Love has turned its back on you forever.
Your accusations no longer affect me as they once did.
For I see your loneliness in the desert of selfishness and the impossibility of reaching the source of light and truth.
My love was buried in the desert of your selfishness, and perhaps I will never be able to love another man again.
Yet even if I live in hell, I will never enter that desert again.
You recognize the magnitude of my love and urge me to look into my heart.
My love for you was deeply rooted and hidden in my heart, but your response to it was nothing but hatred and betrayal.
It is bitter to accept the absence of love.
I gained this realization through a thousand deaths.
It was difficult to grasp my own folly.
Yet the strength of my understanding grew.
The door to my small apartment, which, like everything else, belonged to you out of love, will forever remain closed to you."

©Susan Afarin

You are sad, cause you didn't win.

l have lost too, but my heart.

Keeping my bleeding heart in my hands till end of my life but I will never take betrayers back.

Even when they are that much arrogant to think through their status they give others honor with their devine betrayal.

Clean your tears and go with wind.

You will never win me, cause you have no soul and are surrounded by devils.

 

Beautiful memories, loving words and deeds of people could in my brain accumulate
But despite loyalty I am not a slave, neither for Gods nor for kings subordinate
I endure much by bad situations for my friends as long as they don't intoxicate
What you wish, sorry your betrayal won't be forgotten, not even by reincarnate

©Susan Afarin

شعری از خودم برای ترانه نایافتنی چشمان آبی او، محمد نوری

آه ای ایران عزیزم

اشک و آه و خون شد، نصیب
دیار ما، ایران

ایران ترانه ای بود، زیبا و پر تلاطم
افسوس نصیب او شد، ریختن خون مردم

چنین گوهر زیبا
که بودی وطن ما
مکان بخشش و جام
جهان نما و تابان

ایران که اولین بود
برای عدل انسان
کتیبه عدالت
افتاد به دست رندان

آه ای ایرانم،
آه ای ایرانم
سرزمین طلایه داران

شاهان بی کفایت
فروش دین و زندان
زنجیر بردگی زد
به دست نوجوانان

جهان فقط سکوت کرد
برابر ظلم و جبر
که بر ایران روا شد
او قد کشید همچو سرو

دروغ حکمروایان
سراسر این جهان
ظلم را ندیده، بخشید
ز دشمنی بر ایران

آه ای ایرانم
آه ای ایرانم
سرزمین طلایه داران

©سوسن آفرین

.....

Mein eigener Text für das unauffindbare Lied, "ihre blauen Augen, Mohammad Nouri"

Oh, mein geliebter Iran

Tränen, Seufzer und Blut wurden zum Schicksal unserer Heimat, lran

Iran war ein Lied, schön und stürmisch
Was für eine Schande, dass sein Schicksal vergossenes Blut wurde

So ein schönes Juwel
Du bist unsere Heimat
Ein Ort der Vergebung und das Kelch
Von Jamshid, Strahlend

Iran ist das erste Land
Dass der menschlichen Gerechtigkeit geweiht war
Dessen Inschrift der Gerechtigkeit in die Hände der Bösen fiel

Oh, mein Iran, Oh, mein Iran, das Land der Pioneere

Unfähige Könige
Verkauf von Religion
Kettete ein, versklavte Jugendliche in Gefängnissen

Die Welt schwieg
Zu der Unterdrückung und Tyrannei
Die Iran angetan wurde
Aber er wuchs hoch wie eine Zeder

Die Lügen der Herrscher
In der ganzen Welt
Sie haben die Unterdrückung ignoriert
Brachte uns Ungerechtigkeit
Aus Feindschaft gegenüber Iran

Oh, mein Iran, Oh, mein Iran, das Land der Pioneere

©Susan Afarin

......

An own text for the lost song, "Her Blue Eyes, Mohammad Nouri"

Oh, my beloved Iran

Tears, sighs, and blood became the fate of our homeland, Iran

Iran was a song, beautiful and stormy
What a shame that its destiny became shed blood

Such a beautiful jewel
You are our homeland
A place of forgiveness and the chalice
Of Jamshid, Radiant

Iran is the first land
That was dedicated to human justice
Whose inscription of justice
Fell into the hands of the wicked

Oh, my Iran, Oh, my Iran, the land of pioneers

Incompetent kings
Selling out religion
Chained up, enslaved
Youths in prisons

The world was silent
To the oppression and tyranny
That was done to Iran
But it grew tall like a cedar

The lies of rulers
Throughout the world
They have Ignoring oppression
Brought us injustice
Out of hostility towards Iran

Oh, my Iran, Oh, my Iran, the land of pioneers

©Susan Afarin

Bild: Wallpaper Abyss Alpha C...

دیروز برای دوست مهربانی خوابهای عجیب دو روز پیشم را تعریف کردم.
او متحیر شد.
در اینگونه خوابها، من احساس میکنم که انگار تمام هستی ام نفسی کوتاه بیشتر نیست.
من از این نفس بی حجم تار نازکی می‌سازم و با این وجود کوچک به اعماق چاه نیستی فرو میروم و در حالیکه آرام به مرگ نزدیک میشوم، اتفاقاتی را میبینم که شبیه به یک فیلم از جلوی چشمانم رد می‌شوند و گاه وقتی بیدار میشوم، انگار کسی پر کوچکی را زیر بغلم می‌چسباند و من دوباره در پیکرم باز میگردم و جزئی از حیات میشوم، مثل یکی از داستان های آذربایجان صمد بهرنگی.
او برایم قسمتی از شعر زیبایی نوشته ویکتور هوگو را فرستاد.
Étoil filante, ستاره دنباله دار.
در اینترنت سرچ کردم و ترجمه آلمانی آن را پیدا کردم.
چقدر شبیه مرگ جوانان ایران است.
او از مردن سربازها در جنگ می‌گوید و از تاسف دردناک خود و نیاز به دانستن اینکه آیا ریختن اینهمه خون لازم است؟!
آیا خواست خداست؟!
کدامین خدا اینهمه خون نیاز دارد.
آیا این جنش زیبا و عظیم کهکشان لزومی دارد؟!
این سوال من هم هست.
تا کی دروغگوها و خونخواران سلاح جنگی که کشور ما را به نام اسلام غصب کرده اند، باید تشنگی خود را با خون جوانان این مرز و بوم برطرف کنند؟!
تا کی تمام جهان سکوت می‌کند و کشتار دسته جمعی ایرانیان را ندید می‌گیرد؟!
تا کی سران دولت‌های غربی به دروغ ادامه می‌دهند و ملت شریف ایران را زیر بار دین کمک‌های نفرستاده غیبی خود میبرند؟!
تا کی ملت ما یک پیرمرد بدون تاج و تخت با محتوی ذهنی یک طفل چهار ساله را نجات بخش خود میبیند؟!
دلم میخواست ترانه ای نو میخواندم، برای شرافت جوانان غیور ایران که پنجاه سال زیر یوغ اسلام ملایان شکنجه و زندان و حسرت و مرگ را تجربه کرده اند و می‌کنند.
اما من با این دستان خالی چه می‌توانم بکنم.
کارهای بچه گانه من شبیه به شال خاکستری پیرزنی هستند که با سادگی خود آن را برای ارتش فرانسه بافته بود و به ناپلئون هدیه داد.
با این تفاوت که من هیچ کدام از کارهای بچه گانه ام را به هیچ شاه و ملایی هدیه نخواهم کرد، بلکه آرزویم اینست که شاید کلامی از آن نصیب انسانی با شرافت و با ذوق شود و لبخند شوقی روی لبانش، یا قطره گرم اشکی در چشمانش نقش ببندند.

©سوسن آفرین

......

Gestern erzählte ich meiner lieben Freundin von den seltsamen Träumen, die ich vor zwei Tagen hatte.
Sie war verblüfft.
In solchen Träumen fühle ich mich, als wäre meine gesamte Existenz nichts weiter als ein kurzer Atemzug.
Ich spinne aus diesem volumenlosen Atemzug einen dünnen Faden, und mit diesem kleinen Sein sinke ich, so klein ich bin, in die Tiefen des Nichts, und während ich langsam dem Tod entgegengehe, sehe ich Ereignisse wie einen Film vor meinen Augen vorbeiziehen, und manchmal, wenn ich aufwache, ist es, als ob mir jemand eine kleine Feder unter den Arm klebt und ich in meinen Körper zurückkehre und Teil des Lebens werde, wie in einer der aserbaidschanischen Erzählungen von Samad Behrangi.
Sie schickte mir einen Teil eines wunderschönen Gedichts von Victor Hugo.
Étoil filante, Sternschnuppe.
Ich habe im Internet recherchiert und eine deutsche Übersetzung gefunden.
Wie symbolisch passend ist es doch dem Tod iranischer Jugendlicher.
Er spricht über die im Krieg gefallenen Soldaten, sein schmerzliches Bedauern und die Frage, ob all dieses Blutvergießen wirklich nötig war.
Ist es Gottes Wille?!
Welcher Gott braucht so viel Blut?
Ist diese gewaltige Bewegung der Galaxie wirklich notwendig?!
Das frage ich mich auch.
Wie lange müssen die Lügner und blutrünstigen Kriegstreiber, die unser Land im Namen des Islam an sich gerissen haben, ihren Durst noch mit dem Blut der Jugend dieses Landes stillen?!
Wie lange wird die ganze Welt noch schweigen und den Massenmord an Iranern ignorieren?!
Wie lange noch werden die westlichen Regierungen die edle iranische Nation belügen und sie mit den Schulden ihrer unterlassenen Hilfe belasten?!
Wie lange noch wird unsere Nation einen alten Mann ohne Krone und Thron, mit dem Verstand eines Vierjährigen, als ihren Retter ansehen?!
Ich wollte ein neues Lied singen, zu Ehren der eifrigen Jugend Irans, die seit fünfzig Jahren unter dem Joch des Mullahs-Islam Folter, Gefangenschaft, Wehmut und Tod erleiden und sterben.

Doch was kann ich mit diesen leeren Händen anfangen?
Meine kindlichen Werke gleichen dem grauen Schal einer alten Frau, die ihn in ihrer Naivität für die französische Armee strickte und Napoleon schenkte.
Mit dem Unterschied, dass ich keines meiner kindlichen Werke einem König oder Mullah schenken werde, sondern mir wünsche, dass vielleicht ein Wort davon einen ehrenwerten und geschmackvollen Menschen erreicht und ihm/ihr ein Lächeln der Freude oder eine warme Träne in die Augen zaubert.

©Susan Afarin

.......

Yesterday I told my dear friend about the strange dreams I had two days ago.
She was astonished.
In such dreams, I feel as if my entire existence is nothing more than a brief breath. I spin a thin thread from this volumeless breath, and with this tiny being, I sink, small as I am, into the depths of nothingness.
As I slowly approach death, I see events pass before my eyes like a film, and sometimes, when I wake up, it's as if someone glues a small feather under my arm, and I return to my body and become part of life, like in one of Samad Behrangi's Azerbaijani tales.
She sent me part of a beautiful poem by Victor Hugo:
Étoil filante, Shooting Star.
I researched it online and found a German translation.
How symbolically fitting it is for the deaths of Iranian youths.
He speaks about the soldiers who fell in the war, his painful regret, and the question of whether all this bloodshed was really necessary.
Is this God's will?!
Which god needs so much blood?
Is this massive galactic movement truly necessary?!
I ask myself the same question.
How long must the liars and bloodthirsty warmongers who seized our country in the name of Islam continue to quench their thirst with the blood of this country's youth?!
How long will the entire world remain silent and ignore the mass murder of Iranians?!
How long will Western governments continue to lie to the noble Iranian nation and burden it with the debt of their lack of any help?!
How long will our nation regard an old man without a crown or throne, with the mind of a four-year-old, as its savior?!
I wanted to sing a new song in honor of Iran's zealous youth, who for fifty years have suffered and died under the yoke of mullah Islam, enduring torture, melancholy, imprisonment, and death.
But what can I do with these empty hands?
My childlike creations are like the gray scarf an old woman, in her naivety, knitted for the French army and presented to Napoleon.
With the difference that I won't present any of my childlike creations to a king or mullah, but rather hope that perhaps a word from them will reach an honorable and tasteful person and bring a smile of joy or a warm tear to his/her eyes.

©Susan Afarin

روی این خاک دردمند آمدند و رفتند، انسانها، دیو، دد، ملاهای خونخوار ،و شاهان بیرحم پر اقتدار
انسانهای شریف خون شدند پای شقایق‌های دشت و کوه دیار، پروازشان شد ستاره دنباله دار

©سوسن آفرین
......

Auf diesem schmerzvollen Land kamen und gingen Menschen, Dämonen, Feinde, blutrünstige Mullahs und skrupellose, mächtige Könige
Edle Menschen wurden zu Blut zu Füßen der Klatschmohnblumen der Wiesen und Berge des Landes, deren Flug war wie der der Kometen

©Susan Afarin

......

On this painful land, people, demons, enemies, bloodthirsty mullahs, and ruthless, powerful kings came and went
Noble people were turned to blood at the feet of the poppies in the meadows and mountains of the land, whose flight was like that of comets

©Susan Afarin

Through blood of young patriots of motherland are all fields filled with red poppies.

🖤🖤🖤🖤

I am very critical about politics, and lies about humanism with UN or NATO
Even under foundations, when pedophile manage, it's like a poisoned soup with promise of keto
I am naive, high tempered and rude but not dumb, l will always despise these fake SMARTNESS evil thereto
My dream of yesterday was my Irismann, but this time he got another face with master Plato

©Susan Afarin

Bild: علم الفلسفه

بالاخره فکر میکنم، کارهای اداری ام جواب دادند.
البته باید هر چه زودتر کاری پیدا کنم، به محض اینکه نامه کتبی دریافت کردم.
نداشتن مدرک برای کارهای پیش پا افتاده تر، حقوق کمتری هم دارد ولی چاره ای نیست.
امروز صبح به خودخواهی ام فکر کردم، که جوانان ایران با چه چیزهایی دست و پنجه نرم می‌کنند و من نگران زندگی مادی ام هستم.
دیروز به قسمتی از سریال کریمینال اینتنت رسیدم، که خیلی اذیتم کردم.
اصولا این سریال به افکار تبهکارانه و بیمارگونه انسانها می‌پردازد.
اما به نظر من حرفی در این سریال دیروز گفته شد که ورای تمام این تصورات تبهکارانه بود.
نیکول والاس یک شخصیت فیکتیو در این سریال است که در قسمت‌های متفاوتی در این سریال ظاهر می‌شود و باعث قتل و کشتار است.
او زن جوانی ست که بخاطر تجاوز پدرش به او، جنون غیر انسانی وحشتناکی دارد و حتی به احتمال زیاد بچه خودش را هم کشته ست.
او در این قسمت با پزشکی قصد ازدواج دارد، که برادرش به دست نیکول کشته شده ست، چون نیکول با وجود تمام خطرهایی که از او منشا می‌گیرند و تمام ضربه های زندگیش دلش خانواده میخواهد.
نیکول یک موجود تباه شده ست، یک کالبد بدون روح.
نمی‌خواهم از او دفاع کنم، چون دردش را نمی‌فهمم ولی هر چقدر هم که او زندگیش وحشتناک بوده باشد، آدمهای دیگری هم وجود دارند که ظلم می‌بینند ولی تبدیل به ظالم نمی‌شوند.
اما وقتی کمیسر گورن به او می‌گوید که او یک قاتل است و هیچ انسانی کنار او گارانتی زنده ماندن ندارد و باید دختر این پزشک را رها کند، او انسانیت نشان می‌دهد و دختر کوچک را که دزدیده است، نمیکشد، بلکه پیش خاله اش میبرد.
اما پدر این بچه، که با برادرش تصمیم به مسموم و بیمار کردن دختر خودش داشتند، تا از بیمه پول بگیرند، وقتی دستگیر شد، گفت:
"چه اهمیتی داشت. معلوم است که با مالیدن کرم حاوی استروژن روی تن یک دختر نابالغ بیمار در عرض چند سال، او سرطان می‌گرفت و میمرد. ولی من با اینهمه پول و این زن زیبا در کنارم خوشبخت میشدم و می‌توانستم بچه های دیگری بیاورم.!!!"
این تفکر برای من چندش آورترین تفکری بود که در این سریال دیده بودم.
آدمها در جهان هر روز به هم ظلم می‌کنند و از سیستم ظالم و مظلوم بیرون نمی‌آیند.
برای مطالب ناپایدار، عشق و انسانیت را زیر پا می‌گذارند.
وقتی آنها به نزدیکترین موجودات زندگی خود خیانت می‌کنند، چهره کریه آنها را به وضوح می‌بینیم.
اما واقعیت اینست که اگر عشق خردمندانه را ملکه وجود خود میکردیم، آزار به هر موجودی دیگر، آزار به خودمان محسوب می‌شد،چون تمام ما با هم یکی هستیم، اما اغلب ما متاسفانه به این نقطه ادراک نمیرسیم.

©سوسن آفرین

......

Endlich hat sich der ganze Papierkram wohl gelohnt.
Natürlich muss ich so schnell wie möglich einen Job finden, sobald ich die Zusage schriftlich habe.
Kein Zertifikat bedeutet zwar auch niedrigere Gehälter für einfachere Tätigkeiten, aber es gibt keine Alternative.
Heute Morgen habe ich über meinen Egoismus nachgedacht, im Vergleich zu Problemen der iranischen Jugend und habe mich geschämt, dass ich mir Sorgen um meine finanzielle Zukunft mache.
Gestern bin ich auf eine Folge der Serie „Criminal Intent“ gestoßen, die mich sehr traurig gemacht hat.
Im Grunde geht es in dieser Serie um kriminelle und pathologische Gedanken von Menschen.
Aber ich glaube, gestern wurde in der Folge etwas gesagt, das weit über diese kriminellen Vorstellungen hinausging.
Nicole Wallace ist eine fiktive Figur aus der Serie, die in verschiedenen Episoden auftaucht und Mord und Chaos anrichtet.
Sie ist eine junge Frau, die aufgrund der Vergewaltigung durch ihren Vater einem schrecklichen, unmenschlichen Wahnsinn verfallen ist und möglicherweise sogar ihr eigenes Kind getötet hat.
In dieser Folge will sie einen Arzt heiraten, dessen Bruder von Nicole getötet wurde, weil Nicole trotz aller Gefahren, die von ihr ausgehen, und all der Schicksalsschläge in ihrem Leben eine Familie will.
Nicole ist ein gebrochenes Wesen, ein Körper ohne Seele.
Ich will sie nicht verteidigen, weil ich ihren Schmerz nicht verstehe, aber egal wie schrecklich ihr Leben auch gewesen sein mag, gibt es andere Menschen, die Ungerechtigkeit erfahren, aber nicht selbst zu Täter werden.

Doch als Kommissar Goren ihr sagt, dass sie eine Mörderin sei, dass kein Mensch neben ihr überleben könne und dass sie die Tochter des Arztes freilassen müsse, beweist sie Menschlichkeit und tötet das entführte Mädchen nicht, sondern bringt sie zu ihrer Tante.
Der Vater des Kindes, der zusammen mit seinem Bruder geplant hatte, seine Tochter zu vergiften und krank zu machen, um eine große Versicherungssumme zu kassieren, sagte jedoch bei seiner Verhaftung:
„Was spielte das schon für eine Rolle?
Es is doch klar, dass ein krankes, noch unreifes Mädchen, das mit einer östrogenhaltigen Creme permanent eingerieben wird, innerhalb weniger Jahre Krebs bekommen und sterben würde.
Aber ich wäre glücklich mit all dem Geld und dieser wunderschönen Frau an meiner Seite, und ich könnte noch weitere Kinder haben!!!“
Dieser Gedanke war der widerlichste, den ich in dieser Serie gesehen habe.
Die Menschen auf der Welt unterdrücken sich jeden Tag gegenseitig und schaffen es nicht, sich aus diesem System der Unterdrückung zu befreien.
Sie treten Liebe und Menschlichkeit mit Füßen für instabile Inhalte.
Wenn sie die ihnen Nahestehenden verraten, zeigen sich ihre wahren Gesichter. Doch die Realität ist: Würden wir weise Liebe als lnhalt unseres Daseins wählen, wäre es gleichbedeutend mit Selbstverletzung, einem anderen Wesen Schaden zuzufügen, denn wir sind alle eins.
Leider erreichen die meisten von uns diesen Punkt der Erkenntnis niemals.

©Susan Afarin

.......

Finally, all that paperwork seems to have paid off.
Of course, I need to find a job as soon as possible once I have the written confirmation.
Not having a certificate does mean lower salaries for simpler jobs, but there's no alternative.
This morning I reflected on my selfishness compared to the problems faced by Iranian youth and felt ashamed that I worry about my financial future.
Yesterday, I came across an episode of the series "Criminal Intent" that saddened me deeply.
Basically, this series is about people's criminal and pathological thoughts.
But I think something was said in yesterday's episode that went far beyond these criminal ideas.
Nicole Wallace is a fictional character in the series who appears in various episodes and causes murder and mayhem.
She is a young woman who, due to being raped by her father, has descended into a terrible, inhuman madness and may even have killed her own child.
In this episode, she wants to marry a doctor whose brother was killed by Nicole because, despite all the dangers she poses and all the tragedies in her life, Nicole longs for a family.
Nicole is a broken being, a body without a soul.
I don't want to defend her because I don't understand her pain, but no matter how terrible her life may have been, there are other people who experience injustice but don't become perpetrators themselves.
Yet, when Inspector Goren tells her that she is a murderer, that no one could survive alongside her, and that she must release the doctor's daughter, she demonstrates humanity and doesn't kill the kidnapped girl, but instead takes her to her aunt.
The child's father, who, along with his brother, had planned to poison and sicken his daughter in order to collect a large insurance payout, said upon his arrest:
"What difference did that make?
It's obvious that a sick, still immature girl who is constantly rubbed with an estrogen-containing cream would develop cancer and die within a few years.
But I would be happy with all that money and this beautiful woman by my side, and I could have even more children!!!”
This thought was the most disgusting I saw in this series.
People in the world oppress each other every day and fail to break free from this system of oppression.
They trample love and humanity underfoot for unstable content.
When they betray those close to them, their true colors are revealed.
But the reality is: If we were to choose wise love as the purpose of our existence, harming another being would be tantamount to self-harm, because we are all one. Unfortunately, most of us never reach this point of realization.

©Susan Afarin

انگار جهان به پایان رسیده بود.
پیامبران و فرشتگان دور میز بزرگی نشسته بودند و انسان‌ها را قضاوت می‌کردند.
روبروی من جنایتکاران تاریخ نشسته بودند، خمینی هیتلر، خامنه ای، استالین، ترامپ ، پوتین...
سمت راست من روح‌القدس ایستاده بود و سمت چپم اسرافیل.
به او گفتم، اینقدر درون شیپورش ندمد، چون ذهنم خسته بود و اصوات آزارم می‌کردند.
یک لحظه فکرکردم که پس نقش من چیست.
انگشت خدا از بالا روی میز گرد عظیم وسط فرود آمد و صدایی بلند گفت:
"تو جزو بندگان منتخب خدایی، چون شرافت و صداقت خود را نگاه داشته ای و حال ما تو را به عنوان گواه برای مجازات این متخلفان لازم داریم."
بلند گفتم:
"ولی من بی عیب نیستم و نمی‌خواهم بار گناهی روی دوشم باشد.
با متخلفان چه می‌کنید؟!"
دوباره صدای خدا پیچید:
"دهانشان را قفل و دست و پایشان را لمس میکنیم، تا هیچ قدرت اجرایی نداشته باشند و با این ناتوانی آنها را در میدان اعدام کالبدهای بدون روح روی زمین میگذاریم، تا اسب زمان آنها را فرش زیر پای انسان کند. "
گفتم:
" چرا اینقدر کینه می‌ورزید.
خدایا تو هیچوقت جلوی کارهای زشت آنها را نگرفتی.
چرا؟!
چرا گذاشتی اینهمه ظلم کنند، که حال انتقام بگیری؟!
من با خشونت مخالفم.
آنها را برای ابد زندانی کن و به اعمال شاقه وادار کن.
اما شکنجه و مرگ بس است. "
خدا سکوت کرد.
ناگهان درب بزرگ فلزی باز شد و زنی مسن تر از من گریه کنان خودش را روی پاهایم انداخت.
او می‌خواست که پسرش را ببخشم.
او را از روی زمین بلند کردم و شناختم که مادر خیانتکار تنها عشق من است.
گفتم:
" تو و پسرت جزو خبیث ترین موجودات این جهان هستید.
چرا اینقدر مرا اذیت کردید، چرا؟!"
او با هق هق ادامه داد:
"ما را ببخش.
من می‌دانم که دوستش داری."
گفتم:
"هنوز هم نمی‌توانی دلیلی بیاوری، چون دلیل اصلی پست بودن روح شما و ابتلا به سادیسم است.
من اینجا کاره ای نیستم، وگرنه کسی به شکنجه و اعدام محکوم نمیشد.
پسر تو از بیماری خودپرستی و خودبزرگ بینی رنج می‌برد.
من عاشق هسته درون او شدم.
اما اشتباه میکردم.
درون او هیچ زیبایی نداشت.
تو هم مادر بدی هستی و هم انسانی لئیم.
ولی من شما را برای زندگی خودتان بخشیده ام.
قول بده برای همیشه از زندگی من بیرون بروید و هیچ زن دیگری را شکنجه نکنید وگرنه شفاعت ام را پیش خدا پس میگیرم.
پسر تو روزی برای من خدا بود.
ولی حالا من ترجیح می‌دهم که در محضر خدای عالم  بدون خدا بمیرم. "

©سوسن آفرین

......

Es war, als wäre die Welt untergegangen.
Propheten und Engel saßen um einen großen Tisch und richteten über die Menschen.
Vor mir standen die Verbrecher der Geschichte: Khomeini, Hitler, Khamenei, Stalin, Trump, Putin …
Zu meiner Rechten stand der Heilige Geist, zu meiner Linken Israfil.
Ich sagte ihm, er soll nicht so laut in seinen Horn blasen, weil ich müde sei und die Geräusche mich störten.
Einen Augenblick lang fragte ich mich, welche Rolle ich dann noch spielen sollte. Der Finger Gottes senkte sich vom Himmel auf den riesigen runden Tisch in der Mitte, und eine laute Stimme sprach:
„Du gehörst zu Gottes auserwählten Dienern, weil Du Deine Ehre und Integrität bewahrt hast, und nun brauchen wir Dich als Zeuge, um diese Übeltäter zu bestrafen.“
Ich rief laut:
„Aber ich bin auch nicht ganz ohne Schuld und will die Last der Sünde nicht auf meinen Schultern tragen.
Was tut ihr mit den Übeltätern?!“
Die Stimme Gottes hallte erneut wider:
„Wir werden ihnen den Mund verschließen und ihre Hände und Füße lähmen, damit sie keine Macht mehr haben.
In dieser Machtlosigkeit werden wir sie auf dem Schlachtfeld zurücklassen, unter anderen seelenlose Körper, damit das Pferd der Zeit sie zu einem Teppich unter den Füßen der Menschen macht.“
Ich sagte:
„Warum hegt ihr einen solchen Groll?
Gott, Du hast ihre bösen Taten nie verhindert. Warum?!
Warum hast Du zugelassen, dass sie so viele Gräueltaten begehen, dass Du Dich nun rächen willst?!
Ich bin gegen Gewalt.
Sperrt sie für immer ein und lasst sie Zwangsarbeit leisten.
Aber Folter und Tod sind genug. "
Gott schwieg.
Plötzlich öffnete sich eine große Metalltür, und eine Frau, älter als ich, warf sich weinend vor mir nieder.
Sie bat mich, ihrem Sohn zu vergeben.

Ich hob sie vom Boden auf und erkannte, dass sie die treulose Mutter meiner einzigen Liebe war.
Ich sagte:
„Du und Dein Sohn gehört zu den bösartigsten Wesen auf dieser Welt.
Warum habt ihr mir so wehgetan, warum nur?!“
Sie schluchzte weiter:
„Vergib uns.
Ich weiß, dass Du ihn liebst.“
Ich sagte:
„Du kannst mir immer noch keinen Grund nennen, warum Ihr so viele Jahre mich gefoltert habt und immer noch versucht, mich zu kränken, denn der Hauptgrund ist Eure niederträchtige Seele und Euer Sadismus.“
Ich habe hier keine richtige Macht, sonst würde niemand gefoltert und hingerichtet werden.
Dein Sohn litt unter der Krankheit des Egoismus und der Selbstverliebtheit.
Ich verliebte mich in sein Innerstes.
Aber ich irrte mich.
Sein inneres besaß keine Schönheit.
Du bist eine schlechte Mutter und ein schlechter Mensch.
Aber ich habe Euch um Eures Lebens willen vergeben.
Versprich mir, für immer aus meinem Leben zu verschwinden und keine andere Frau mehr zu quälen, sonst ziehe ich meine Fürbitte bei Gott zurück.
Dein Sohn war einst mein Gott.
Doch nun ziehe ich es vor, in der Gegenwart des Allmächtigen ohne Gott zu sterben.

©Susan Afarin

.......

It was as if the world had ended.
Prophets and angels sat around a large table, judging humanity.
Before me stood the criminals of history: Khomeini, Hitler, Khamenei, Stalin, Trump, Putin…
To my right stood the Holy Spirit, to my left Israfil.
I told him not to blow his horn so loudly because I was tired and the noise was disturbing me.
For a moment, I wondered what role I was supposed to play then.
God's finger descended from heaven onto the huge round table in the center, and a loud voice spoke:
"You are among God's chosen servants because you have preserved your honor and integrity, and now we need you as a witness to punish these evildoers."
I cried out:
"But I'm not entirely without guilt either, and I don't want to bear the burden of sin on my shoulders.
What will you do to the evildoers?!"
The voice of God echoed again:
“We will shut their mouths and paralyze their hands and feet so that they will have no power.”
In this powerlessness, we will leave them on the battlefield, among other soulless bodies, so that the horse of time may turn them into a carpet beneath people's feet.”
I said:
“Why do you hold such a grudge?
God, you never prevented their evil deeds. Why?!
Why did you allow them to commit so many atrocities that you now seek revenge?! I am against violence.
Lock them up forever and make them do hard labor.
But torture and death are enough.”
God was silent.
Suddenly, a large metal door opened, and a woman, older than me, threw herself down before me, weeping.
She begged me to forgive her son.
I lifted her from the floor and realized that she was the faithless mother of my only love.
I said:
"You and your son are among the most evil beings in this world.
Why did you hurt me so much, why?!"
She continued sobbing:
"Forgive us.
I know you love him."
I said: "You still can't give me a reason why you tortured me for so many years and still try to hurt me, because the main reason is your vile soul and your sadism.
I have no real power here, otherwise no one would be tortured and executed.
Your son suffered from the disease of selfishness and narcissism.
I fell in love with his inner self.
But I was wrong.
His inner self possessed no beauty.
You are a bad mother and a bad person.
But I have forgiven you for the sake of your lives.
Promise me you will disappear from my life forever and never torment another woman, or I will withdraw my prayer to God.
Your son was once my god.
But now I prefer to die in the presence of the Almighty, without any God.

©Susan Afarin

I don't actually feel like that.

But it fits to my dream.

A very good friend was disappointed about what the Trump has said, after the world thought he would count with mullahs!!!

l said, please don't be disappointed.

We humans on earth are under a ruling system of soul whores of power.

This man is himself like a mullah and is full of shortcomings, a criminal tumor, like Putin and Nethanyahou.

They got also older and the only thing such brain amputated ones could brag with is their penis, which can't work in such ages not even through wonder blue pill.

They can't make any sexual act and cause they lack on personality, they try to compensate this weakness through cruelty.

USA has built terrorists all around the world to could exploite other countries more.

The mullahs are mighty over so many years and they are whores it means they will sleep with every one to could stay the rulers, if Putin, Trump.

I wish the tears of innocents will drown all criminals in this world.

l wish they lose the control about their own body and get all mute and lame.

©Susan Afarin

عشق می‌تواند به همین سادگی باشد.
وقتی واقعی هستیم و بی ریا.
خیلی از زنها وقتشان را با اعمال عجیب برای زیباتر شدن می‌گذرانند و فکر می‌کنند که اینگونه، مردها بیشتر به سمت آنها جلب می‌شوند.
مردها هم اغلب با امکانات مادی و قدرت هایشان سعی بر تحت تاثیر قرار دادن زنان دارند.
تئاتر بسیار پیش پا افتاده ایست.
در حالیکه اگر شرافت داشته باشیم و واقعی باشیم، عشق رومانتیک مثل گاز زدن به هلو آسان است.

©سوسن آفرین

......

Liebe kann so einfach sein.
Wenn wir echt und aufrichtig sind.
Viele Frauen verbringen viel Zeit damit, sich auf seltsame Weise zu verschönern, in der Annahme, Männer würden sich dadurch mehr zu ihnen hingezogen fühlen. Auch Männer versuchen oft, Frauen mit ihrem Besitz und ihrer Macht zu beeindrucken.
Dieses Theater ist sehr banal.
Wenn wir ehrlich und authentisch sind, ist romantische Liebe so einfach wie ein Biss in einen Pfirsich.

©Susan Afarin

.....

Love can be so simple.
If we are genuine and sincere.
Many women spend a lot of time trying to beautify themselves in strange ways, assuming that this will make men more attracted to them.
Men, too, often try to impress women with their possessions and power.
This charade is very banal.
If we are honest and authentic, romantic love is as easy as biting into a peach.

©Susan Afarin

مرد جوان از کنارم گذشت و گفت:
"بوی فرشته ها را میدهی، که هستی؟!"
اول خواستم بخاطر پررو بودنش جواب دندان شکنی به او بدهم.
اما بعد که چشمانش را دیدم، لبخندی زدم و گفتم:
"تو روح عجیبی داری و شهامتت زیاد است.
اسمت چیست؟!"
ناگهان صدای بلندی آمد و او مرا با خودش روی زمین پرت کرد.
او گفت:
"سکوت کن، وگرنه هر دو کشته خواهیم شد."
علفهای زیر تنم با زمان حال فرقی نداشتند، ولی حالا که روی زمین افتاده بودم، می‌فهمیدم، که‌ در زمان نیستم، بلکه در گذشته ای خیلی قدیمی قدم گذاشته ام."
صدای بلند و عجیب، از شاخ یک گوزن مثل شیپور نواخته میشد، هر دقیقه یکبار.
صدای آرام مرد جوان را میشنیدم، او گفت:
" سربازان شاه هستند.
نگذار صورتت را ببینند. "
بعد هم خودش را همانگونه که دراز کشیده بود، به من نزدیک تر کرد و دستش را روی کمرم گذاشت.
سربازان شاه خوف عجیبی در مردم تولید می‌کردند.
من هم ترسیده بودم.
اما از طرفی وجود این مرد جوان، برایم تسلی بود.
او که بود؟!
وقتی سربازان شاه از جاده باریک کنار مرتع گذشتند، او دست مرا گرفت و هر دو ایستادیم.
نگاهم کرد و گفت:
"لبخندت به شیرینی عسل است."
خندیدم و گفتم:
"حرفهای تو هم به شیرینی عسل هستند ولی برای دلربایی از من خیلی دیر آمدی.
من پیر هستم."
او شانه هایش را به علامت تعجب بالا انداخت و دست مرا به سمت نهر آب کشید.
گفت:
"خودت را نگاه کن.
زنی به زیبایی و جوانی تو هنوز ندیده ام. "
تصویرم در آب بیش از هجده سال نداشت.
فهمیدم که خواب میبینم.
گفتم:
" اسمت را هنوز برایم نگفتی! "
او گفت:"
افلاطون.
من خیلی جوان هم نیستم.
شاگردانی دارم که به آنها درس می‌دهم.
اگر بگذاری انگشتر عشق ام را به تو هدیه کنم، همسر من خواهی بود و من فکر میکنم، هیچوقت دیگر آرزویی نداشته باشم.!
معجزه عشق در چندین قرن پیش از تاریخ میلادی چنان زیبا و بی شائبه و روشن بود که او را بغل کردم و بوسیدم.
گفتم:" با تو همه جا خواهم رفت، حتی اگر جام هلال ات را با هم بنوشیم."

©سوسن آفرین

......

Der junge Mann ging an mir vorbei und sagte:
„Du riechst wie ein Engel, wer bist Du?!“
Zuerst wollte ich ihm wegen seiner Arroganz eine freche Antwort geben.
Doch als ich ihm in die Augen sah, lächelte ich und sagte:
„Du hast eine besondere Ausstrahlung und bist sehr mutig.
Wie heißt du?!“
Plötzlich gab es einen lauten Knall, und er warf mich mit sich zu Boden.
Er sagte:
„Sei still, sonst werden wir beide getötet.“
Das Gras unter mir war nicht anders als heute, doch jetzt, da ich am Boden lag, wurde mir bewusst, dass ich nicht in jetziger Zeit, sondern in einer uralten Vergangenheit war.
Ein lautes, seltsames Geräusch, das vom Geweih eines Hirsches kam, klang minütlich wie ein Trompetenstoß.
Ich konnte die leise Stimme des jungen Mannes hören; er sagte:
„Die Soldaten gehören dem König.
Lass sie Dein Gesicht nicht sehen.“
Dann rückte er im Liegen näher an mich heran und legte seine Hand um meine Taille.
Die Soldaten des Königs flößten den Menschen eine seltsame Furcht ein.
Auch ich hatte Angst.
Doch andererseits war die Anwesenheit dieses jungen Mannes beruhigend für mich.
Wer war er nur?!
Als die Soldaten des Königs den schmalen Weg neben der Weide passierten, nahm er meine Hand, und wir standen wieder auf.
Er sah mich an und sagte:
„Dein Lächeln ist süß wie Honig.“
Ich lachte und sagte:
„Deine Worte sind auch süß wie Honig, aber Du kommst zu spät, um mich zu bezaubern.
Ich bin alt.“
Er zuckte überrascht mit den Schultern und zog meine Hand zum Bach.
Er sagte:
„Sieh Dich an!
Ich habe noch nie eine so schöne und junge Frau gesehen.“
Mein Spiegelbild im Wasser war nicht älter als achtzehn Jahre.
Mir wurde klar, dass ich träumte.
Ich sagte:
„Du hast mir Deinen Namen noch gar nicht verraten!“
„Platon“, sagte er.
„Ich bin auch nicht mehr der Jüngste.
Ich habe Schüler zu unterrichten.
Wenn Du von mir den Liebesring annimmst, wirst Du meine Frau sein, und ich glaube, dann werde ich nie wieder einen Wunsch haben!“
Das Wunder der Liebe in Jahrhunderten vor dem christlichen Kalender war so schön, makellos und strahlend, dass ich ihn umarmte und küsste.
Ich sagte:
„Ich werde überall mit Dir hingehen, selbst wenn wir nur gemeinsam aus Deinem Gift-Kelch trinken.“

©Susan Afarin

......

The young man walked past me and said,
"You smell like an angel, who are you?!"
At first, I wanted to give him a cheeky reply because of his arrogance.
But when I looked into his eyes, I smiled and said,
"You have a special aura and you are very brave.
What's your name?!"
Suddenly there was a loud crash, and he threw me to the ground with him.
He said,
"Be quiet, or we'll both be killed."
The grass beneath me was no different than it was today, but now, lying on the ground, I realized that I was not in the present, but in an ancient past.
A loud, strange noise, coming from the antlers of a stag, sounded like a trumpet blast every minute.
I could hear the young man's soft voice; he said,
"The soldiers belong to the king.
Don't let them see your face."
Then, while lying down, he moved closer to me and put his hand around my waist.
The king's soldiers instilled a strange fear in the people.
I, too, was afraid.
Yet, on the other hand, the presence of this young man was comforting.
Who could he be?!
As the king's soldiers passed along the narrow path beside the willow, he took my hand, and we stood up again.
He looked at me and said,
"Your smile is sweet as honey."
I laughed and said,
"Your words are sweet as honey too, but you've come too late to charm me.
I am old."
He shrugged in surprise and pulled my hand toward the stream.
He said,
"Look at you!
I have never seen such a beautiful and young woman."
My reflection in the water was no older than eighteen.
I realized I was dreaming.
I said: "You haven't even told me your name yet!"
"Plato," he said.
"I'm not getting any younger either.
I have students to teach.
If you accept my love ring, you will be my wife, and I believe I will never have another wish!"
The miracle of love in centuries before the Christian calendar was so beautiful, flawless, and radiant that I embraced and kissed him.
I said:
"I will go anywhere with you, even if it's just to drink from your poisoned chalice together."

©Susan Afarin

There are years ago as l needed for every mimic of your face a new echogram
Now l don't even feel to want to let a bad message for you in my Bot-Telegram

©Susan Afarin

A word to lranian folk.

my sincere condolences for the massacre of Mullahs on our nice brave and true people.

l am not a politician, have no money, party, or political influence of anyone.

But I want to say two truth about things we don't see.

First that no other goverment in the world would help us.

The most ruler in this world at the moment are themlesves vilains.

Trump is a criminal and unwished by his own folk but he is the choice of a criminal mind, Elon Musk who wants to brag with his wealth cause he has nothing else, no soul.

How could a criminal help us to get free from islamic terrorists.

They have send Khomeini to rule Iran, like Anthrax.

All rulers which you think are in worry about our folk are counting their money from the profit of selling weapons.

They don't care about us, but want their own citizen back!

They don't care about us not a bean.

And we have no good alternative.

Our alternatives are wheather monarchist who were the dictators before Mullahs or are the streching arms of the mullahs themselves.

We have to have a true party with heads who are honest and not corrupt and care about Iranian.

I wished l could remove the whole dangerous terrorist and rotten corrupt rulers but l have no power.

©Susan Afarin

I have much problems and worries.

In romantic regards my feelings were true like a beautiful unique fountain.

But fountains bubble and drops could be poisonous when people try and add poisoun to me.

Especially the pain of betrayal of an important friend could poisoun the fountatin very painful chronical long and nasty.

I am loving if I could have the choice.

I won't bite in an old rotten apple.

There were no mistakes.

But betrayals and disrepectfull behavior at cost of my hurting and his own knowledge about the truth like being able to touch it, l feel it, cause l hear with my heart.

A love side in case "me" in a way.

Hate, betrayal, disapppointment, ignoring, slander, arrogant lies....

Maybe I will never love anyone anymore.

But I won't spend my time again with such an enemy, who proved that he were all these bad things to me but needs to win a game, enduring competition and doubting, cause he needs to fill a list, cross out the name of otheres, abuseing others called smartness, no acceptance for freedom, acuusations, it's much more than100% stress....

I didn't feel as if l would be homesick, cause what l got was a place for underearth jails .

Like before, so many years, so many pain, neglect, deceite, lie and evil I had to go through.

But l am not this woman with weakness for such an enemy.

Maybe you feel that you love me still.

But love is not making someone more troubles, put him traps on his way, doubting him, torture him to death.

I will never accept any unequality about my mind.

I won't apologize, as long as l don't get a fitting classy couragefull fair answer.

Cause my scolds, my curses, ading by police against you were all horrible deeds and I'm not proud of them, and l regret them, but my temper didn't let me.

l was full of fear.

You are mighty.

l was so badly in love with you.

But now I don't know what I really feel.

l have not a second beautiful time from these periode in my memory, only my own fantasies about you.

Sorry that my view can't be like yours.

With all what l know about you today I think that you can't win my heart.

I can't be an affair of someone.

It's time finding a new way.

l talk with time always less and less about this dark past, where my life was a toy in your hands.

And l'm happy about it.

💘

 

 

 

 

Mullahs take 7000 dollars for their massacre on demonstrated young folk, otherwise they will be buried together just like sheaf
I was, am and will never be worth to you, l'm not stupid, but naive, stop your spying and terror,
What do you know about pain, sorrow and grief

©Susan Afarin

......

پروانه سبز امید را برای رهایی آرزو میکنم.
رهایی جهان از بلاهت خودخواهی برای جهانی پر از دانش عشق و همیاری.

©سوسن آفرین

......

Ich wünsche mir den grünen Schmetterling der Hoffnung für Befreiung.
Die Befreiung der die Welt von der Dummheit des Egoismus, für eine Welt voller Liebe und Zusammenhalt.

©Susan Afarin

......

I wish me the green butterfly for hope of liberation.
The liberation of the world from the folly of selfishness, for a world full of love and unity.

©Susan Afarin

l delete every unknown call, if it's visible or anonymus.

Who is dying since years cause of the grief about loving me?!

Has please to eat these lies himself.

🙏

©Susan Afarin

The tired homeland🖤🖤🖤🖤🖤🖤

l don't have any lust or power to sing, or do anything at all.

l only want to weep.

©Susan Afarin

Someone said, thank Elon Musk lranian are able to have contact to each other through Starling app!

I will never thank people like him.

That is only a spying channel for USA, not to help people but realize their daily greedfull plans for having a bit more.

He is a psych who suffers from not being loved from anyone specially never got love from his mother.

Such people progress only in their greed.

They are rich, nasty and have power about material things.

But they play all the same, to be a nasty god.

No one of such people had ever found true luck in his life.

Cause no true soul would ever like them.

They will posses the whole world, but death will ever win.

Elon Musk like all weak personalities will die and his inheritance would be money for another people and everyone would spit on his grave or forget about him.

Such sizes were able to build a paradies on earth and stay forever as honorable true human in the story but their shortcomings will burry them in nothingness.

©Susan Afarin

لیلی-سو به درگاه خدایی دعا نمی‌کند.
هیچگاه الله اکبر نگفته ست، چون اگر خدا واقعا بزرگ بود، نمیگذاشت بندگانش اینقدر عذاب بکشند.
هر گاه کلمه الله مطرح شد، خطر ایجاد شد، دزدی، غارت، تجاوز، قصاص، اعدام.
لیلی-سو با تمام وجود، آرزو می‌کند که ایرانیان آزاد شوند.
نجات در خود ایران است و درون ملت شریف ایران هزاران هزار انسان قدرتمند و شرافتمند وجود دارند که قدرت حکومت داشته باشند.
چشم به کمک غرب ندوزید.
آنها بزرگترین تروریست قرن پیش، یعنی خمینی را با پول آمریکا خریدند و در فرانسه پناه و تعلیم دادند.
صدراعظم آلمان خودش یکی از بزرگترین ضدخارجیهای آلمان است.
برای او جان مردم آلمان هم مهم نیست، چه برسد به آدمهای رنگی، به قول خودش!
آنها باز هم لازم ببینند، مهره های خطرناک و یا بی ارزش برایتان می‌فرستند و به تمام مختلسان جنایتکار هم در کشورهایشان با احترام پناه خواهند داد.
مردم ایران برایتان خوشبختی و موفقیت آرزو میکنم و اینکه درون خودتان نجات دهنده را بیابید.
انتخاب‌های غرب و شرق هیچکدام نه از روی دلسوزی ست و نه هیچ کمکی برای ما.
شریف بمانید، چون انسان متکامل باید شرافت داشته باشد ولی به بیشرفها اجازه و امکان ندهید.
امیدوارم که رسم طبیعت خودش، جواب درست را بدهد.

©سوسن آفرین

......

Lilly-Sue betet nicht zu Gott.
Sie hat nie „Allahu Akbar“ gesagt, denn wenn Gott wirklich groß wäre, hätte er seine Diener nicht so sehr leiden lassen.
Immer wenn das Wort Allah fiel, drohte Gefahr: Diebstahl, Plünderung, Vergewaltigung, Vergeltung, Hinrichtung.
Lilly-Sue wünscht sich von ganzem Herzen, dass die Iraner frei wären.
Die Rettung liegt im Iran selbst, und in der edlen iranischen Nation gibt es Tausende von mächtigen und ehrenwerten Menschen, die die Macht zum Regieren besitzen. Sucht nicht im Westen Hilfe.
Sie haben den größten Terroristen des letzten Jahrhunderts, Khomeini, mit amerikanischem Geld gekauft und ihm in Frankreich Asyl und Ausbildung gewährt. Der deutsche Bundeskanzler selbst ist eine der größten Fremdenhasser Deutschlands.
Ihm sind das Leben der Deutschen sogar völlig egal, geschweige denn die von Menschen anderer Hautfarbe, wie er selbst sagt!
Sie werden Euch weiterhin gefährliche oder wertlose Kandidaten schicken, wenn es ihnen passt, und sie werden auch allen kriminellen Untreuer des iranischen Kapitals in ihren Ländern respektvoll Unterschlupf gewähren.
Ich wünsche Euch, dem iranischen Volk, Glück und Erfolg und dass ihr Euren Erlöser in Euch selbst findet.
Die Entscheidungen des Westens und des Ostens sind weder mitfühlend noch hilfreich für uns.
Bleibe ehrenhaft, denn ein vollkommener Mensch muss ehrenhaft sein, aber dulde weder das Unehrenhafte noch lasst es zu.
Ich hoffe, dass die Natur selbst die richtige Antwort geben wird.

©Susan Afarin

.......

Lilly-Sue doesn't pray to God.
She has never said "Allahu Akbar" because if God were truly great, he wouldn't have made his servants suffer so much.
Whenever the word Allah was uttered, danger threatened: theft, looting, rape, retribution, execution.
Lilly-Sue longs with all her heart for the Iranians to be free.
Salvation lies within Iran itself, and in the noble Iranian nation there are thousands of powerful and honorable people who possess the power to govern.
Don't seek help in the West.
They bought the greatest terrorist of the last century, Khomeini, with American money and granted him asylum and education in France.
The German Chancellor himself is one of Germany's greatest xenophobes.
He couldn't care less about the lives of Germans, let alone those of people of other skin colors, as he himself says!
They will continue to send you dangerous or worthless candidates when it suits them, and they will also respectfully grant refuge to all criminal disloyalty to Iranian capital in their countries.
I wish you, the Iranian people, happiness and success, and that you find your savior within yourselves.
The decisions of the West and the East are neither compassionate nor helpful to us.
Remain honorable, for a perfect human must be honorable, but neither tolerate nor permit dishonorable behavior.
I hope that nature itself will provide the right answer.

©Susan Afarin

I wished l could block the ruling dangerous politician-scams as these little scams!!!

 

I turned the translation of white in to clear, so that can't be understand as racistic.

And l don't mean monarchy with cup of Jamshid.

l will always be against monarchy cause it is a very primitive shape of ruling.

But l want like every other true Iranian that the mullahs disappeare from the world and we could have a world without slaves but in peace and with bright view.

©Susan Afarin

 

نابود باد

ذهن پلید
جبر مدید
ظلم شدید

زنده باد

جام جمشید
فکر جدید
صبح سپید

©سوسن آفرین

......

Nieder mit

Bösem Geist
Anhaltender Unterdrückung
Schwerem Folter

Es lebe

Kelch von Jamshid
Neues Denken
Klare Morgenröte

©Susan Afarin

......

Down with

Evil Spirit
Continued Oppression
Severe Torture

Long Live

Cup of Jamshid
New Thinking
Clear Dawn

©Susan Afarin

بیچاره مردم ساده ای که فکر می‌کنند، ترامپ قصد آزادی ایران را دارد.
او هم نبود، کس دیگری که در مقامش بود، به دنبال آزادی انسانها در ایران نبود.
تاجران سیاست اصولا قصد کمک به کسی ندارند، وگرنه اسلحه سازی را منبع در آمد خود نمی‌کردند.
ترامپ قصد مبادله با ایران دارد و شاید شلوغ کردن و کشتار انسانها باری دیگر، یک زهر چشم از رژیم ایران بود که بتواند، امکانات مادی بیشتری از یک قرارداد بیرون بکشد.
شاید هم بابت ثروت ملایان و آقازاده هایشان در آمریکا و کانادا رشوه ای بگیرد و ملت ایران را جور دیگری دوباره بفروشد.
وقتی روسای ممالک در خصوص نجات انسانها در زمان جنگ و شلوغی و آنارشیسم میزنند، دلم می‌خواهد، یک تف توی صورت آنها بیندازم.
سربازان آمریکایی با چند بسته شکلات و آدامس قصد زنده کردن لاشه انسانهای خسته و خشمگین از بی عدالتی دارند؟!
شاید در آلمان هم بگویند که آمریکا، جنگ جهانی دوم را نجات داد!!!
در حالیکه این کار استالین دیوانه بود.
من راجع به دولت‌ها حرف میزنم و نه ملت ها.
چون ملت ایران هم واقعا شباهتی به خوک‌های اسلامی رژیم ندارند.
ایران از زمان زندیان به بعد، دیگر حکمروایی با قابلیت های انسانی نداشته است.
اما در بین روسای جمهور آمریکا در عرض یک قرن پیش، ج. اف. کی. از دید من انسان بود.
اگر هم مافیا او را به قدرت رساند، اف بی آی و سی آی ا هم کمک کردند تا او ترور شود.
حرص و آز انسانها ملیت ندارد بلکه شاخص بدویت اوست و در میان تمام اقوام جهان وجود دارد.
اما قدرت زیاد در دست نادانها، خطرش خیلی زیاد است.
از ماست که بر ماست، جمله غلطی نیست.
اگر اسلام و ترس از خدای آن در وجود ایرانیان ریشه نداشت، هیچوقت زالوهای اسلامی به حکومت نمی‌رسیدند.
رجاله ها و لکاته های این جهان نشانه یک ملت نیستند، بلکه ابله ترین و خطرناک ترین مهره اجتماعی هستند تا بتوانند از امکانات و قدرت‌های آدمهای متنفذ و پولدار مملکت دفاع کنند.
آنها سگ های وحشی پول و قدرت هستند و هیچوقت برای نجات ملت خود کاری انجام نمیدهند، چه برسد به ملت های دیگر جهان.
داستان بلدرچين و برزگر، داستان زیبایی ست که در مدرسه داشتیم.
در این داستان ابتدا پدر بلدرچين ها از ترس اینکه برزگر محصول خود را در کند و لانه آنها تخریب شود، ترسید و بچه هایش را پیش فامیلهایش فرستاد، تا آنها کمک بگیرند.
اما هیچکس به آنها کمک نمی‌کرد.
بعد از چند روز که دیگر داس برزگر خیلی به آنها نزدیک شده بود، به بچه هایش گفت که حالا مجبور هستند، خودشان به نجات فکر کنند و راهی بیابند.
مشکل در زندگی مدرن اینست که انسانهای معمولی اجتماع حتی وسیله دفاع از خود هم ندارند.
من کلا با جنگ و خشونت مخالف هستم.
اما در زمانهای قدیم، روسای مملکت در صف اول جنگ می ایستادند و شاید قبل از ملت خود می‌مردند.
اما حالا آنها مترسکهای پول هستند، دستور تیر می‌دهند ولی خودشان را پشت هزاران پیشمرگ قایم می‌کنند.
این روزها همه اش دلم برای ایران شور می‌زند.
از فامیلها بی خبر هستیم و تلفن معمولی هم امکان پذیر نیست.
خوک‌های اسلامی جوانان مردم را کور و کر می‌کنند و میکشند، روسای جمهور غرب در صدد تامین منافع مادی بیشتر از جسد زالو زده کشور ایران هستند و آلترناتیو اصلی ایران یک بچه ننه علاف، معتاد و هرزه ست که ملکه اش سرود ملی ایران را هم بلد نیست.

©سوسن آفرین

......

Die armen, einfachen Leute glauben, Trump wolle den Iran befreien.
Doch das ist nicht sein Ziel, und auch niemand in seiner Position würde danach streben, die Menschen im Iran zu befreien.
Politische Geschäftsleute haben keinerlei Absicht, irgendjemandem zu helfen, sonst hätten sie die Waffenproduktion nicht zu ihrer Einnahmequelle gemacht.
Trump plant Handelsbeziehungen mit dem Iran, und womöglich waren das Chaos und die Tötungen für das iranische Regime einmal mehr ein Dorn im Auge, um aus einem Abkommen größere materielle Vorteile zu ziehen.
Vielleicht nimmt er Bestechungsgelder für den Reichtum der Mullahs und ihrer Söhne in Amerika und Kanada an und verkauft das iranische Volk auf anderem Wege weiter.
Wenn Staatsoberhäupter davon reden, Menschen in Zeiten von Krieg, Chaos und Anarchie zu retten, möchte ich ihnen ins Gesicht spucken.
Wollen amerikanische Soldaten etwa die Leichen von Menschen, die der Ungerechtigkeit überdrüssig und wütend gewesen sind, mit ein paar Packungen Schokolade und Kaugummi wiederbeleben?!

Vielleicht behaupten sie in Deutschland ja, Amerika habe den Zweiten Weltkrieg gerettet!
Dabei war es der verrückte Stalin, der den Krieg gewonnen hat.
Ich spreche von Regierungen, nicht von Nationen.
Denn die iranische Nation ist ganz anders als die islamischen Schweine des Regimes.
Seit der Zeit der Zandian hatte der Iran keinen Herrscher mit menschlichen Fähigkeiten.
Aber unter den amerikanischen Präsidenten des letzten Jahrhunderts war J. F. K. meiner Meinung nach ein wahrer Mensch.
Auch wenn die Mafia ihn an die Macht gebracht hat, so haben FBI und CIA auch bei seiner Ermordung geholfen.
Menschliche Gier kennt keine Nationalität, sondern ist ein Zeichen menschlicher Primitivität und existiert unter allen Völkern der Welt.
Doch zu viel Macht in den Händen Unwissender ist sehr gefährlich.
Was uns widerfährt, ist kein ungerechtes Urteil, ist kein gänzlich falscher Satz.
Wären der Islam und seine Gottesfurcht nicht in den Iranern verwurzelt, wären islamische Schmarotzer niemals an die Macht gekommen.
Die Hurren und Zuhälter der politischen Regierungen dieser Welt sind kein Aushängeschild einer Nation, sondern vielmehr die dümmsten und gefährlichsten Spielfiguren der Gesellschaft, die die Möglichkeiten und die Macht der einflussreichen und reichen Leute des Landes verteidigen.
Sie sind die wilden Hunde des Geldes und der Macht und werden niemals etwas unternehmen, um ihre eigene Nation zu retten, geschweige denn andere Nationen der Welt.
Die Geschichte von der Wachtel und dem Bauern ist eine wunderschöne Geschichte, die wir in der Schule gelesen haben.
In dieser Geschichte hatte der Wachtelvater zunächst Angst, dass der Bauer seine Felder erntet und dadurch ihr Nest zerstören würde.
Deshalb schickte er seine Küken zu Verwandten, um Hilfe zu holen.
Aber niemand wollte ihnen helfen.
Nach einigen Tagen, als die Sense des Bauern ihnen sehr nahe gekommen war, sagte er seinen Kindern, dass sie nun selbst an ihre Rettung denken und einen Weg finden müssten.
Das Problem des modernen Lebens ist, dass die einfachen Menschen in der Gesellschaft nicht einmal die Mittel haben, sich zu verteidigen.
Ich bin absolut gegen Krieg und Gewalt.
Früher standen die Staatsoberhäupter an vorderster Front und starben vielleicht sogar vor ihren Völkern.
Doch heute sind sie geldgierig, geben den Befehl zum Schießen und verstecken sich hinter Tausenden von ihren Bodyguards.
In diesen Tagen sehne ich mich so sehr nach dem Iran.
Wir wissen nichts von unseren Familien und Verwandten, lnternet und normale Telefonate sind nicht möglich.
Islamische Schweine blenden, betäuben und töten junge Menschen, westliche Präsidenten versuchen, sich aus dem blutsaugenden Leichnam Irans noch mehr materielle Vorteile zu verschaffen, und die Hauptalternative zu Iran ist ein gieriges, drogensüchtiges und promiskuitives altes Kind, dessen Königin nicht einmal die iranische Nationalhymne kennt!

©Susan Afarin

.....

The poor, ordinary people believe Trump wants to liberate Iran.
But that is not his goal, and no one in his position would strive to liberate the people of Iran.
Political businessmen have no intention of helping anyone; otherwise, they wouldn't have made arms production their source of income.
Trump is planning trade relations with Iran, and perhaps the chaos and killings were once again a thorn in the side of the Iranian regime, allowing them to extract greater material benefits from an agreement.
Perhaps he is accepting bribes to enrich the mullahs and their sons in America and Canada and will sell out the Iranian people in other ways.
When heads of state talk about saving people in times of war, chaos, and anarchy, I want to spit in their faces.
Do American soldiers really intend to revive the corpses of people who were fed up and angry at injustice with a few packs of chocolate and chewing gum?!
Perhaps in Germany they claim that America saved World War II!
But it was the mad Stalin who won the war.
I'm talking about governments, not nations.
For the Iranian nation is completely different from the Islamic pigs of the regime. Since the time of the Zandians, Iran has not had a ruler with human qualities.
But among the American presidents of the last century, J.F.K. was, in my opinion, a true human being.
Even though the mafia brought him to power, the FBI and CIA also helped with his assassination.
Human greed knows no nationality; it is a sign of human primitiveness and exists among all peoples of the world.
However, too much power in the hands of the ignorant is very dangerous.
What is happening to us is not an unjust judgment, not an entirely false statement. If Islam and its piety were not so deeply rooted in the Iranian people, Islamic parasites would never have come to power.
The whores and pimps of the political governments of this world are not a showcase for a nation, but rather the dumbest and most dangerous pawns in society, defending the opportunities and power of the country's influential and rich people.
They are the savages of money and power and will never do anything to save their own nation, let alone other nations of the world.
The story of the quail and the farmer is a beautiful story we read in school.
In this story, the father quail was initially afraid that the farmer would harvest his fields and destroy their nest.
So he sent his chicks to relatives to get help.
But no one wanted to help them.
After a few days, when the farmer's scythe had come very close to them, he told his chicks that they now had to think about their own rescue and find a way out.
The problem with modern life is that ordinary people in society don't even have the means to defend themselves.
I am absolutely against war and violence.
In the past, heads of state stood on the front lines and perhaps even died before their people.
But today they are greedy, they give the order to shoot, and they hide behind thousands of their bodyguards.
These days I long so much for Iran.
We know nothing about our families and relatives; internet and normal phone calls are impossible.
Islamic pigs blind, drug, and kill young people; Western presidents try to extract even more material gain from Iran's bloodsucking corpse; and the main alternative to Iran is a greedy, drug-addicted, and promiscuous old child whose queen doesn't even know the Iranian national anthem!

©Susan Afarin

شعر خودم برای پریا، شاعر شاملو
خواننده داریوش
سیاست یه بازیه

سیاست یه بازیه
کی از زندان راضیه

نیم قرن پیش آش سترگ
علیه ملت و فولک
با دروغ ساختن از یک
جنایتکار بزرگ

با فریاد کشیدن خداست بزرگ
سپردن مردم و تو دستای گرگ

مردم ما شریف بودن
خسته از درد و دیو بودن
مردم لب بسته شدن
تو اختناق خفه شدن
نکنه که باز گول بخورن
تک حزبو باز کول بکنن

دلم میخواست به یکیشون ایمون داشتم
زیر پرچمش وامیستادم و راضی بودم

اما شاه و درباری هاش
مجاهد با ترور و ریاش
کمونیسم هم که دروغ بود
ملی هام ترسو، چه سود

گوش به حرف غربی ها ندین
آمریکا نشوند رو تخت شاه، دین
الان با دروغاش، هیاهو هاش
دنبال چپاول نوست، همین

غرب اسلحه میفروشه
چطور میشه که صلح توشه؟!
قول و قراراشون روتوشه
خون ملت‌ها رو دستشونه

کاش قصه آدما این نبود
دین و سلطنت، جنگ و مرگ نبود
دلم میخواست میخوندم
از شادی پر عشق از جونم

رفتن گرگ حتمیه
بعدش نوبت کیه؟!

©سوسن آفرین
....

Mein eigener Text für Pariya, die Feen
Dichter Shamloo Sänger Dariush

Politik ist ein Spiel
Niemand ist im Gefängnis zufrieden

Vor einem halben Jahrhundert wurde eine riesengroße Suppe
Gegen die Nation und das Volk gekocht
Indem man eine große Lüge
Über einen großen Verbrecher verbreitete

Indem man rief: „Gott ist groß“
Und das Volk den Wölfen auslieferte

Unser Volk ist edel
Es hat den Schmerz und die Dämonisierung satt
Die Menschen wurden zum Schweigen gebracht
Sie ersticketn unter Diktatur
Hoffentlich werden sie nicht wieder getäuscht
Gezwungen wieder einen Einparteienstaat auf Schultern zu tragen

Ich wünschte ich könnte an einen von ihnen glauben
Ich könnte unter einer Flagge stehen und wäre zufrieden
Aber der Schah und seine Höflinge
Die Mudschaheddin mit ihrem Terror und ihrer Heuchelei
Der Kommunismus, was auch eine Lüge war
Die Nationalisten waren Feiglinge, nutzlos

Hört nicht auf die Westler!
Amerika selbst überließ den Thron des Schahs, der Religion
Jetzt mit seinen Lügen, seinem Lärm
Sie sucht nur nach neuer Beute, nichts weiter

Der Westen verkauft Waffen
Wie kann es da Frieden geben?!
Ihre Versprechen und Abkommen sind falsch
Das Blut der Nationen klebt an ihren Händen

Ich wünschte, dies wäre nicht die Geschichte der Menschen
Religion und Monarchie, Krieg und Tod wären für immer vernichtet
Ich wünschte, ich könnte singen mit Freude, voller Liebe aus tiefstem Herzen

Der Wolf geht fort
Wer ist als Nächstes dran?!

©Susan Afarin

......

My own lyrics for Pariya, the fairies
Poet Shamloo, Singer Dariush

Politics is a game
No one is satisfied in prison

Half a century ago, a huge soup was cooked
Against the nation and folk
By spreading a great lie
About a great criminal

By shouting, "God is great"
And delivering the people to the wolves

Our people are noble
They are tired of the pain and the demonization
The people have been silenced
They are suffocating under dictatorship
Hopefully, they will not be deceived again
Forced to bear the burden of a one-party state once more

I wish I could believe in one of them
That I could stand under a flag and be content

But the Shah and his courtiers
The Mujahideen with their terror and hypocrisy
Communism, which was also a lie
The nationalists who were cowards, useless

Don't listen to the Westerners!
America itself gave the throne of Shah, to religion
Now with its lies, its noise,
It's only looking for new plunder, nothing more

The West sells weapons
How can there be peace?!
Their promises and agreements are false
The blood of nations sticks on their hands

I wish this weren't the story of humankind
Religion and monarchy, war and death would be destroyed forever
I wish I could sing with joy, full of love from the bottom of my heart

The wolf departs
Who's next?!

©Susan Afarin

l didn't find any fitting karaoke for this song.

The original is from Jose Feliciano, the song, Gyspy.

But l rather hear this wonderful melody from Dariush about lran.

Dariush is to me the most honest celebrity of lran and if he was not a true politician, he was also in Shah prison for singing the song, the smell of wheat.

He is a patriot.

l would rather take him as leader for lran although he didn't buy an academic grade by any university like Reza Pahlavi and was for years addicted but talked about the problem, he gave up drugs and made a foundation for addicted ones called Mirror.

But Reza Pahlavi would continue drink his Whiskey and fill his nose with cox while he makes blah blah for poor lranian folk.

©Susan Afarin

 

 

Cover Karaoke, Dariush, Vatan, The Homeland

The homeland, a bird with the feathers in blood,
The homerland, a flower blossomed in blood,
The homerland, the plateau of the martyr and night,
The homerland, from tip to toe in blood,
The homerland, the song of a captive,
The homerland, an ode of ruination,

The stars, executed by the darkness,
Though they are crumbled onto the ground,
They will rise again at the dawn,
Sing, so that this captive tribe would sing again,
The master song of the breakthrough,

Tell the victimized tribe to sing with blood,
The last word of the liberation,

With the executioners,
Though there's torture,
Though there're rope, whip and dagger,
Though there're machine gun and ring,
With us, there's legacy of devotion,
With us, there's pride of liberation,

In the name of iron and wheat,
Behold, it's the song of freedom,
Behold, it's the singing of people,

Our today, the day of outcry,
Our tomorrow, the great promised day,
Say that I'll sing again,
With all my friends,
The master song of breakthrough,

Say that I'll sing with blood,
Once again with my heart and soul,
The last word of the liberation,
Say it to Iran, say it to Iran.

دلم غم عجیبی دارد.
آفتاب میدرخشد و باید خوشحال باشم، اگر ملاهای لعنتی برای همیشه ایران را ترک کنند.
اما آنها ثروت ایران را هم در عرض نیم قرن دزدیده اند و حالا در غرب که با چهره موذیانه و متزور خود ابراز همدردی و پشتیبانی می‌کند، میهمانان عزیزی خواهند بود و از طرف آنها حمایت خواهند شد، چون فقط پول و قدرت در این جهان به لحاظ سیاسی ارزش دارند!!!
مردم می‌گویند جاوید شاه، و امید به یک پیرمرد نادان بسته اند که جز خوشگذرانی هیچ شاخص دیگری ندارد.
آمریکا خمینی را با بیست میلیون خرید و ایران را بخاطر قیمت نفت که شاه قصد بالا بردن قیمت آن را داشت، قربانی کرد.
حالا لازم هم نیست به پسر شاه پولی هم بدهد، چون او از پولهایی که از ملت ایران دزدیده شده در جیب مادرش تغذیه می‌کند، بنابر این غرب نیاز به خرج کردن هم برای یک کودتا ندارد.
آنان که قابل خرید نیستند و فسادی درونشان نیست، میان ایرانیان زیاد هستند ولی متاسفانه هیچکدام چهره های سرشناس نیستند و مردم عادت به دنباله روی دارند.
طولی نخواهد کشید که پهلوی دوباره چنگ به ثروت‌های ایرانیان بیندازد و زندان‌ها را از جوانان آزادیخواه پر کند.
کاش انسان از خطاهایش یاد می‌گرفت.
کاش ملت‌ها مثل داستان سیمرغ مثنوی می‌دانستند که سی مرغ خودشان هستند و در راه پرواز برای آزادی، هر ماری جلوی آنها سبز شود، جز کندن پرهای آنان و ممانعت از پروازشان برایشان ارمغانی نخواهد آورد.

©سوسن آفرین

......

Mein Herz ist von einer seltsamen Traurigkeit erfüllt.
Die Sonne scheint, und ich sollte glücklich sein, wenn die verdammten Mullahs den Iran für immer verließen.
Aber sie haben den Reichtum des Irans während eines halben Jahrhunderts geraubt, und nun werden sie im Westen, der mit seinem heimtückischen und mächtigen Gesicht Sympathie und Unterstützung vortäuscht, gern gesehene Gäste sein und sogar Unterstützung erfahren, denn in der politischen Welt sind nur Geld und Macht wertvoll!
Die Leute rufen:
„Es lebe der Schah!“, und setzen ihre Hoffnungen auf einen ungebildeten alten Mann, dessen einziges Kriterium Vergnügen ist.
Amerika kaufte Khomeini für zwanzig Millionen Dollar und opferte den Iran für den Ölpreis, den der Schah erhöhen wollte.
Dieses Mal brauchen sie dem Sohn des Schahs kein Geld mehr zu geben, denn er lebt von dem Geld, das er dem iranischen Volk gestohlen hat und das in der Tasche seiner Mutter steckt.
Der Westen muss also kein Geld für einen Putsch ausgeben.
Es gibt viele Iraner, die unbestechlich sind, doch leider gehören sie nicht zu den prominenten Persönlichkeiten, und das Volk ist es gewohnt, nur bekannte Gesichter zu folgen.
Es wird nicht lange dauern, bis Pahlavi sich erneut den Reichtum der Iraner aneignet und die Gefängnisse mit freiheitsliebenden Jugendlichen füllt.
Ich wünschte, die Menschen würden aus ihren Fehlern lernen.
Ich wünschte, die Völker wüssten, wie die Simorgh-Sage im Masnavi, dass die dreißig Vögel, SIMORGH, sie selbst sind und dass ihnen auf dem Weg in die Freiheit jede Schlange, die ihnen begegnet, nichts als Federn ausreißt und sie am Fliegen hindert.

©Susan Afarin

......

My heart is filled with a strange sadness.
The sun is shining, and I should be happy if the damned mullahs left Iran forever. But they have robbed Iran of its wealth for half a century, and now they will be welcome guests in the West, which feigns sympathy and support with its treacherous and powerful facade, and will even receive support, because in the political world only money and power are valuable!
People shout, "Long live the Shah!" and place their hopes on an charakterless old man whose only criterion is pleasure.
America bought Khomeini for twenty million dollars and sacrificed Iran for the sake of the oil price that the Shah wanted to raise.
This time they don't need to give the Shah's son any more money, because he lives off the money he stole from the Iranian people, money that is in his mother's pocket.
So the West doesn't have to spend any money on a coup.
There are many incorruptible Iranians, but unfortunately, they are not among the prominent figures, and the people are used to following only familiar faces.

It won't be long before Pahlavi once again appropriates the wealth of the Iranian people and fills the prisons with freedom-loving youths.
I wish people would learn from their mistakes.
I wish the people knew, like the Simorgh legend in the Masnavi, that the thirty birds, Simorgh, are themselves, and that on their path to freedom, every snake they encounter only plucks their feathers and prevents them from flying.

©Susan Afarin

شعار قدرت من نیست.
ولی این پرچمی ست که من در حال حاضر از هر جا بیشتر برای ایران، ولی در واقع برای تمام جهان آرزو میکنم.
آزادی، صلح، عشق
سلامتی، عدالت، رفاه

©سوسن آفرین

.....

Slogan ist nicht meine Stärke.
Aber dies ist die Flagge, die ich mir momentan vor allem für Iran, aber im Prinzip für die ganze Welt wünsche.
Freiheit, Frieden, Liebe
Gesundheit, Gerechtigkeit, Wohlstand

©Susan Afarin

.....

Slogans aren't my strong suit.
But this is the flag I currently wish for, especially for Iran, but in principle for the whole world.
Freedom, Peace, Love
Health, Justice, Prosperity

©Susan Afarin

When l see all these demonstrations from one side l want freedom and peace for Iran and Iranian.

But when I see the picture of this Nothing-Prince l want to weep.

l said, down with Schah, but l never said, viva Khmeini.

l will also never say viva Schah.

l only hope that people will know and see the reality.

©Susan Afarin

کاش تمام می‌شد، درد و ظلم و جور با آوای آزادیخواهی و نوا
ای کاش انسانیت و شرافت رها می‌کرد مردمان ز جور و جفا
کاش جهان مکانی بود، پر سعادت و زیبایی و رحمت، پر ز صفا
جهان پر تراوش بهار،شکوفایی نیکی به زنگ صدا

©سوسن آفرین
......

Ich wünschte, Schmerz und Unterdrückung würden mit dem Klang von Freiheit und Musik enden
Ich wünschte, Menschlichkeit und Ehre würden die Menschen von Unterdrückung und Verfolgung befreien
Ich wünschte, die Welt wäre ein Ort voller Glück, Schönheit und Barmherzigkeit, voller Reinheit
Eine Welt voller Ausschüttung des Frühlings, in der das Gute erblüht wie Klang der Glocken

©Susan Afarin
.....

I wish pain and oppression would end with the sound of freedom and music
I wish humanity and honor would free people from oppression and persecution
I wish the world were a place full of happiness, beauty, and mercy, full of purity
A world with spring secretion, where goodness blossoms like the sound of bells

©Susan Afarin

بیچاره مردم ایران.
مستقیم تحت فشار هستند و از مشکلات دردناک مادی رنج می‌برند و تا کنون چندین بار سعی بر رهایی داشته اند.
از ملا جماعت که برای تجاوز به نوزاد هم قوانین اسلامی دارد، و پنجاه سال خون ایرانیان را، نه بلکه هزار و چهارصد سال، در شیشه کرده است، نمی‌توان توقع انسانیت و شرافت داشت.
سران کشورهای غربی هم که دنبال منافع خود هستند.
ترامپ و نتانیاهو منتظر فرصت هستند که بتوانند ایران را بمباران کنند و ادعا می‌کنند که نقاط حساس را خواهند زد؟!
ولی تا بحال خامنه ای و دار و دسته خونخوار حزب الله ترسی برای فروپاشیدن ندارند.
ترامپ که در گفتگوهایش عقده و حسادتش به اوباما را بیرون می‌ریزد.
قبل از انیمیشن هورور ترامپ و پوتین، گاه رجاله های سیاست کمی کلاس نشان می‌دادند.
حالا همه کلاس واقعی خود را نشان می‌دهند و چیزی در سطح فواحش خیابانی هستند، با این فرق که فواحش می‌توانند انسانیت بیشتری داشته باشند.
ماکرون و مرز هم که ایرانیان را بعد از آتش زدن مساجد به آرامش وصلح دعوت می‌کنند.
دلم میخواست بگویم، ای کاش اینبار ایرانیان موفق می‌شدند و آخوندهای موذی برای همیشه می‌رفتند و همه مساجد و حوضه های علمیه بمباران می‌شدند و اسلام و اسلامیست ها برای همیشه گورشان را از ایران و کل جهان گم می‌کردند.
اما قرار است که بر مسند قدرت بنشیند؟!
حاج رضا بچه فوفول حاجیه فرح دیبا که در زندگیش سی ثانیه کار مفید نکرده ست و یک الدنگ کودن و دلقک بچه ننه بیشتر نیست؟!
خدا عاقبت ایران و جهان را به خیر کند.
برق قطع است، همانطور که خوابش را سه روز پیش دیدم و ارتباط تلفنی و اینترنتی هم همینطور.
کانالهای کمی هستند که به ایران هنوز وصل می‌شوند.

©سوسن آفرین

......

Die armen Menschen im Iran.
Sie stehen unter unmittelbarem Druck, leiden unter schmerzlichen materiellen Problemen und haben bereits mehrfach versucht sich von lslam-Diktatur zu befreien.
Wir können von den Mullahs, die sogar islamische Gesetze zur Vergewaltigung Neugeborener kennen und seit fünfzig Jahren, nein sondern vierzehnhundert Jahren, das Blut von Iranern in Flaschen abfüllen, weder Menschlichkeit noch Ehre erwarten.
Die westlichen Staatschefs verfolgen ebenfalls ihre eigenen Interessen.
Trump und Netanjahu warten nur auf eine Gelegenheit, den Iran zu bombardieren und zu behaupten, sie würden sensible Gebiete treffen?!
Doch bisher fürchten Khamenei und die blutrünstige Hisbollah-Bande keinen Zusammenbruch.
Trump stellt in seinen Gesprächen seine Komplexe und seine Eifersucht auf Obama offen zur Schau!
Vor dem Horrorspektakel um Trump und Putin zeigte die politische Elite manchmal noch etwas Klasse.
Jetzt offenbart jeder sein wahres Gesicht und benimmt sich wie eine Prostituierte – nur dass Prostituierten oft mehr Menschlichkeit besitzen.
Macron und Merz rufen die Iraner nach den Brandanschlägen auf Moscheen außerdem zu Frieden und Eintracht auf!
Ich wollte sagen, ich wünsche mir, dass die Iraner diesmal Erfolg haben und die heimtückischen Mullahs für immer verschwinden, alle Moscheen und Koranschulen bombardiert werden und der Islam und die Islamisten für immer aus dem Iran und der ganzen Welt verschwinden.
Aber wer soll überhaupt auf dem Thron der Macht sitzen?!
Hajj Reza, der Sohn von Hajiyeh Farah Diba, der in seinem Leben noch nie dreißig Sekunden lang etwas Nützliches getan hat und nichts weiter als ein dummer, alberner, kindischer Narr ist?!
Möge Gott die Zukunft Irans und der Welt segnen.
Der Strom ist ausgefallen, genau wie ich es vor drei Tagen geträumt habe, und auch Telefon und Internet funktionieren nicht.
Es gibt nur noch wenige Sender, die Verbindungen in den Iran herstellen.

©Susan Afarin

......

The poor people of Iran.
They are under immediate pressure, suffer from painful material problems, and have already tried several times to free themselves from Islamic dictatorship.
We can't expect either humanity or honor from the mullahs, who even have Islamic laws permitting the rape of newborns and have been bottling the blood of Iranians for fifty years—no, fourteen hundred years.

Western leaders are also pursuing their own interests.
Are Trump and Netanyahu just waiting for an opportunity to bomb Iran and claim they are hitting sensitive areas?!
But so far, Khamenei and the bloodthirsty Hezbollah gang aren't afraid of a collapse. In his conversations, Trump openly displays his complexes and his jealousy of Obama!
Before the horror show of Trump and Putin, the political elite sometimes still showed some class.
Now everyone is revealing their true colors and behaving like a prostitute – except that prostitutes often possess more humanity.
Furthermore, Macron and Merz are calling on Iranians to make peace and unity after the arson attacks on mosques!
I wanted to say, I hope that the Iranians succeed this time and that the treacherous mullahs disappear forever, that all mosques and Quranic schools are bombed, and that Islam and the Islamists vanish forever from Iran and the entire world.
But who should even sit on the throne of power?!
Hajj Reza, the son of Hajiyeh Farah Diba, who has never done anything useful for thirty seconds in his life and is nothing more than a stupid, silly, childish fool?!
May God bless the future of Iran and the world.
The power is out, just like I dreamt three days ago, and the phone and internet are down too.
There are only a few broadcasters left that maintain connections to Iran.

©Susan Afarin

متن از خودم به سه زبان برای یک لالایی اینتر ناسیونال که من فقط از خانم پری زنگنه شنیدم و اصل آن را نمی‌شناسم.
فقط حالا میدانم که عبری ست.

لای لا لای لا، کودک نازم
لا ی لا لای لا، زخمه سازم
لای, لا لا لا، خواب تو تنها نیست
رویای نور و عشق و خوشبختی، رویایی شیرینه تو هر سختی
لا، لا لا لای، لای، لا لا لای
دلت پر عشق باد و پر خرسندی
©Susan Afarin

.......

Own text in three languages ​​for an international lullaby that I have only heard from Mrs. Parry Zanganeh and the original must be Hebrew.

La la, la la la, sleep my sweet child
La la, la la la, my instrument pluck
La, la la la, it's every man's dream
The dream of love and light and happiness, it's sweet to think about in your sadness
La, la la la, la la la la
May your heart be filled with love and gladness

©Susan Afarin
......

Eigener Text in drei Sprachen für ein internationales Wiegenlied, das ich nur von Frau Parry Zanganeh gehört habe und das Original hebräisch sein musste.

La la, la la la, schlaf mein Liebling
La la, la la la, mein lnstrument Pick
La la, la la la, es ist nicht nur Dein Traum
Der Traum vom Licht und der Liebe und Glück, ist ein süßer Trost unter dem Druck
La la, la la la, möge Dein Leben schön sein mit Herzglück

©Susan Afarin

از سیاست خیلی بی خبر ماندم.
منظورم اصل آن نیست، بلکه وقایع متغیر دور و بر آن است.
ایران خیلی شلوغ شده ست.
جز خود حزب الله و دست اندرکاران سیستم غیر انسانی اسلامی حاکم بر ایران. هیچکس آنها را دوست ندارد و همه آرزوی رفتن آنها را دارند.
کمتر خانواده ای در ایران وجود دارد که بابت سیاست کریه اسلامی نزدیک به نیم قرن حاکم بر ایران تاوان سخت نپرداخته باشد.
مردن و زجر آدمها به دلیل فقر و کمبود امکانات پزشکی، بچه های کار و مافیای قاچاق مواد مخدر روزمرگی ایران است.
آنچه در روزگار جوانی من در ایران ترس سیاسی محسوب می‌شد، این روزها کم رنگ تر است.
در سال‌های شصت شمسی ملایان از خدا بی خدا جوانان مردم را بخاطر افکار آزادیخواهانه شان شکنجه می‌کردند و میکشتند و پول گلوله آنها را از خانواده شان می‌گرفتند، در حالیکه با وقاحت تمام در اخبار عصر لیست جوانان بیگناه اعدام شده را در تلویزیون می‌خواندند.
خمینی مرد ولی جهان اسلامی به ریش و پشم شیاطین اسلامی دیگر آویزان شد.
شاید خامنه ای هم مرده باشد و یکی از بدلهایش نقش او را ادامه می‌دهد.
اما سیستم حکومتی مذهبی یعنی مرگ انسان.
قبل از رنسانس جهان کاتولیک هم به مقام انسان تف کرد.
تا اواخر قرن هجدهم هنوز به زنان مو قرمز انگ جادوگری می‌زدند و آنها را میکشتند.
بدویت انسان با دین تربیت نمی‌شود، بلکه دین اسلحه خشونت برحق می‌شود و انسان را لگد می‌کند.
من از ایران امروز خیلی کم میدانم.
تقریبا بیست سال است که ایران نرفته ام.
شاید بین کسانی که برای عدالت داد می‌کشند، انسانهای شریف و وطن دوست هم خیلی باشند.
اما از دید من ایران آلترناتیو ندارد و وقتی فریادهای جاوید شاه میشنوم، دلم می‌گیرد که پنجاه سال زجر اسلامی، ما را به قهقرای سلطنت باز می‌گرداند.
جمهوری های کشورهای غرب هم همه نصفه و نیمه هستند و دلم برای انسان‌هایی می‌سوزد که در چهره منفور سیاستمدارانی مثل ترامپ رهایی می‌بینند.
اغلب ما ایرانی‌ها انسانهای شریفی هستیم، خصوصا آنان که هنوز در ایران زندگی می‌کنند.
وقتی برق برود، ما در تقاطع چراغ قرمزها بدون قانون و پلیس، حق همدیگر را رعایت میکنیم، حتی اگر در غم و درد دفن شده باشیم.
به غیر از تاجر مآبان و هیولاهای اسلامی برای ما ایرانیان بردن خودمان بوسیله زایل کردن حق دیگری شرم آور است و ما به آن افتخاری نمی‌کنیم.
من چهره های واقعی قابل اعتماد در ایران را نمی‌شناسم ولی تمام کسانی که در غرب ادعای رهبریت ایران را دارند، مهره های پوک و یا خطرناک هستند.
نزدیک صبح خواب میدیدم که در یک دستشویی بزرگ میخواهم پوشک آیدا را عوض کنم.
او هنوز یکسال هم نداشت ولی لخت بود و تمام بدنش از درون و بیرون ذغال شده بود.
سعی کردم اشکهایم را پنهان کنم و پوستش را از دوده ها بزدایم.
اما به آرامی گفت:
"سوسیکا، هر کاری بکنی، من دیگر زنده نخواهم شد."
اینقدر بار دلم بزرگ بود که رو به خورشید ایستادم و داد کشیدم، لعنتی مرا بسوزان و ببر، اما او را پس بده.
احساس کردم که آتشی درون پیشانی ام شروع به سوزاندن من کرد.
دلم آرام شد.
با خودم فکر کردم که بالاخره این جهان صاحبی دارد و حرف مرا شنید.
امیدوارم که به قولش عمل کند و خانواده ام، آیدای کوچکمان را پیدا کنند.
آیدا هم قربانی جمهوری اسلامی ست، مثل پدرش.
با اینکه آنها را در زندان نکشتند.
بلکه بخاطر مادیات زیاد و ضبط کردن آنها.
گرچه فعالیت‌های سیاسی سال‌های آخر آیدا هم دلیل دوم قتل او بود.

©سوسن آفرین

......

Ich habe wenig lnformationen über Politik und politisches Geschehen in der letzten Zeit.
Ich meine nicht das Wesen der Politik, sondern die sich ständig verändernden Ereignisse drumherum.
Im Iran ist viel los.
Ausgenommen die Hisbollah selbst und all jene, die an dem unmenschlichen islamischen System beteiligt sind, das den Iran regiert, niiemand mag sie, und alle wünschen sich, sie wären weg.
Es gibt wohl kaum eine Familie im Iran, die nicht einen hohen Preis für die abscheulichen islamischen Politiken gezahlt hat, die das Land fast seit einem halben Jahrhundert lang beherrschen.
Tod und Leid aufgrund von Armut und mangelnder medizinischer Versorgung, Kinderarbeit und Drogenkartellen gehören im Iran zum Alltag.
Was in meiner Jugend im Iran als politische Angst galt, ist heute weniger sichtbar.
In den 80er Jahren folterten und töteten die gottlosen Mullahs junge Menschen wegen ihrer freiheitsliebenden Gedanken, nahmen ihren Familien Geld für die Munition ab, mit den sie die wahre Kinder vom lran getötet haben, und verlasen dreist die Liste der hingerichteten unschuldigen Jugendlichen in den Abendnachrichten.

Khomeini starb, doch die islamische Welt hielt an den Bärten und Fellen anderer islamischer Ungeheuer fest.
Vielleicht ist auch Khamenei tot und einer seiner Doublen führt seine Rolle fort.
Doch ein religiöses Regierungssystem bedeutete immer den Tod des Menschen.
Vor der Renaissance verachtete die katholische Welt ebenfalls die Würde des Menschen.
Bis zum späten 18. Jahrhundert wurden rothaarige Frauen noch als Hexen gebrandmarkt und getötet.
Die menschliche Primitivität wird nicht durch Religion gezügelt, sondern Religion wird zur Waffe gerechtfertigter Gewalt und tritt den Menschen mit Füßen.
Ich weiß sehr wenig über den heutigen Iran.
Ich war seit fast zwanzig Jahren nicht mehr dort.
Bestimmt gibt es unter denen, die für Gerechtigkeit kämpfen, viele ehrenwerte und patriotische Menschen.
Aber meiner Ansicht nach hat der Iran keine Alternative, und wenn ich die Rufe von viva Shah höre, bedrückt es mich, dass fünfzig Jahre islamischen Leidens uns in die Zeit der Monarchie zurückführen werden.
Die Republiken der westlichen Länder sind allesamt unausgereift, und mein Herz schmerzt für die Menschen, die in verhassten Politikern wie Trump ihre Rettung suchen.
Die meisten von uns Iranern sind ehrenwerte Menschen, besonders diejenigen, die noch im Iran leben.
Wenn der Strom ausfällt, respektieren wir die Rechte des anderen an Ampeln, auch ohne Gesetze oder Polizei.
Wir respektieren in diesen von Mullahs erschaffenem Gewalt-Jungel einander, auch wenn wir lebendig in Leid und Trauer vergraben sind.
Abgesehen von den gierigen Geschäftsleuten und islamischen Ungeheuern ist es für uns Iraner beschämend, unser eigenes Leben zu retten, indem wir anderen ihre Rechte nehmen, und wir sind auf so etwas nicht stolz.
Ich kenne leider keine wirklich vertrauenswürdigen Persönlichkeiten im Iran, aber all jene, die im Westen behaupten, den Iran führen zu können, sind leere oder gefährliche Marionetten.
Gegen Morgen träumte ich, ich würde Aida in einem großen Badezimmer die Windel wechseln.
Sie war noch nicht ein Jahr alt, aber nackt, und ihr ganzer Körper war innen und außen verkohlt.
Ich versuchte, meine Tränen zu verbergen und ihre Haut vom Ruß zu befreien. Doch sie sagte leise:
„Susika, egal was Du tust, ich werde nicht wieder leben.“
Mein Herz war so schwer, dass ich der Sonne entgegenblickte und schrie: „Verbrennt mich und nehmt mich, verdammt noch mal, aber gebt sie zurück!“
Ich spürte, wie ein Feuer in meiner Stirn zu brennen begann.
Mein Herz beruhigte sich.
Ich dachte bei mir, dass diese Welt endlich einen Besitzer hat und er mich erhört hat.
Ich hoffe, er hält sein Wort und meine Familie findet unsere kleine Aida.
Aida ist, wie ihr Vater, ebenfalls ein Opfer der Islamischen Republik.
Auch wenn sie nicht im Gefängnis getötet wurden.
Aber aufgrund der großen Menge an Reichtum und dessen Beschlagnahmung. Obwohl Aidas politische Aktivitäten in ihren letzten Lebensjahren ebenfalls ein Grund für ihre Ermordung waren.

©Susan Afarin

......

I have little information about politics and political events lately.
I don't mean the essence of politics, but rather the constantly changing events surrounding it.
A lot is going on in Iran.
Except for Hezbollah itself and all those involved in the inhumane Islamic system that rules Iran, nobody likes them, and everyone wishes they were gone.
There is probably hardly a family in Iran that hasn't paid a high price for the abhorrent Islamic policies that have ruled the country for almost half a century. Death and suffering due to poverty and lack of medical care, child labor, and drug cartels are part of everyday life in Iran.
What was considered political anxiety in my youth in Iran is less visible today.
In the 1980s, the godless mullahs tortured and killed young people for their freedom-loving thoughts, took money from their families for the ammunition with which they killed the true children of Iran, and brazenly read out the list of executed innocent people on the evening news.
Khomeini died, but the Islamic world clung to the beards and furs of other Islamic monsters.
Perhaps Khamenei is also dead, and one of his doubles is carrying on his role.
But a religious system of government has always meant the death of man.
Before the Renaissance, the Catholic world also despised human dignity.
Until the late 18th century, red-haired women were still branded as witches and killed.
Human primitiveness is not restrained by religion; rather, religion becomes a weapon of justified violence and tramples people underfoot.
I know very little about present-day Iran.
I haven't been there for almost twenty years.
I'm sure there are many honorable and patriotic people among those fighting for justice.
But in my view, Iran has no alternative, and when I hear cries of "Viva Shah," it saddens me that fifty years of Islamic suffering will take us back to the time of the monarchy.
The republics of Western countries are all immature, and my heart aches for the people who seek salvation in hated politicians like Trump.
Most of us Iranians are honorable people, especially those still living in Iran.
When the power goes out, we respect each other's rights at traffic lights, even without laws or police.
We respect one another in this jungle of violence created by the mullahs, even when we are buried alive in suffering and grief.
Apart from the greedy businessmen and Islamic monsters, it is shameful for us Iranians to save our own lives by taking away the rights of others, and we are not proud of such a thing.
Unfortunately, I don't know any truly trustworthy people of politics in Iran, but all those in the West who claim to be able to lead Iran are empty or dangerous puppets.
Toward morning, I dreamt I was changing Aida's diaper in a large bathroom.
She wasn't even a year old, but she was naked, and her entire body was charred inside and out.
I tried to hide my tears and clean the soot from her skin.
But she whispered,
"Susika, no matter what you do, I won't live again."
My heart was so heavy that I looked up at the sun and screamed,
"Burn me and take me, damn it, but give her back!"
I felt a fire begin to burn on my forehead.
My heart calmed down.
I thought to myself that this world finally has an owner and that he has heard me.
I hope he keeps his word and my family finds our little Aida.
Aida, like her father, is also a victim of the Islamic Republic.
Even though they weren't killed in prison.
But because of the large amount of wealth and its confiscation.
Although Aida's political activities in her final years were also a reason for her murder.

©Susan Afarin

I know there are many women who are able to live with their hard partner's ploy
And l know that people with sarcasmus syndrome see others as their own toy
Hurting, abusing, cheating, disreputing, torturing, spying, make them joy
But l loved him sincere, maybe therfore he can't forget me, this perfect bad boy

©Susan Afarin

I want to be free.

I can't forgive you, King.

A king who steals from folk, while he drag their name in dirt for being vain, injust and devil will never be my king.

The king proved years that he is nasty and powerful.

But l can't forgive his crimes and l write and beg him, just to forget about me.

Who wants to rule me and proves my chestity belt while he fuckes the world will always fail cause my soul is pure and will forever deny the darkness of such king's souls.

For six years you wanted to fly away!

Cause l had a wonderful knight in my life.

l couldn't break with him cause an injust king had appetite for a night with me.

Despite of all l have left this nice knight for a lying king who never cared about me and l have paid for my fault many years.

With such spying and prejudices and accusations you will never catch me, and l'm not to blame cause you decided being this Sisyphos.

l don't follow you since years cause you were my worst enemy and l will never belong to your followers either, cause l know that behind all these gleeting beautiful blues exists just one cloudy dangerous nasty devil and we could never be friends.

lf you or your mom or your friends.

l won't forgive all of you for being the devil in my life and teasing me only gives me another reason that l was always true and you deserved being left alone from me after your crimes.

Go in peace.

l have no one for warming my bed, cause l don't abuse anyone when l am not in love with him and l have no romantic feelings since years and l won't choose who burned me in the fire of his envy and blind heart.

l forgave you for your own path but more is not possible.

l see you like you were in my life, a criminal.

And l have years of reasons for this truth.

You don't need any real reason, stick the biggest wrong lable on me and go with your whole world just away from me.

l don't care.

©Susan Afarin

 

 

I'm not religious so l can't believe in a just god and his fasti
Blessed through love of my family and rare true friends, l feel sometimes vasty
Superfacial ones never impressed me, no matter which size of pasty
Whom l could never forgive is who was towards my love only nasty

©Susan Afarin

 

 

 

May who is my enemy and wants to give my terrible life much more pain, be forever seperated from my life and continue dreaming his wrong dreams without having any influence in my life and lives of all honest people.

For loving people with a kind heart and light in their soul l wish always beautiful dreams.

©Susan Afarin

آدمها خوی وفاداری را در زندگی‌شان از خانواده و اجتماع یاد می‌گیرند.
وفاداری در خصوص جفت را زنان از مادران خود یاد می‌گیرند.
من سالهاست که وظیفه ای در قبال مردی ندارم، چون کسی در زندگیم وجود ندارد.
من هم مثل مادرم، مردهایی که وفادار نبودند و یا قابلیت‌های انسانی شان کم بود، به زندگیم راه ندادم، و یا با اولین ادراک خیانت، آنها را رها کردم.
چند وقت پیش وقتی جی پی اس من دورماگن را نشان داد، چندشم شد.
چرا؟!
من شش سال است آنجا نبوده ام و این داستان خیلی قدیمی ست.
از این هم بگذریم که این موبایل دست دوم را خیلی وقت نیست که دارم و از خانه تکان نخورده ست.
از چند روز پیش جی پی اس هر دو روی کرپن میمانند.
جک احمقانه دیگری که حالم را به هم می‌زند.
یکی از دکترهای من کرپن است و کرپن برای من معنای حیات و مرگ دارد.
او یکی از بهترین دکترهای آلمان است.
از سویی وقتی با ترس برای چک کردن روتین بدنم و حتی چیزی که نمی‌دانم آیا سرطان است یا نه، پیش او میروم و از طرف دیگر در کرپن احساس دیدار از خاک مادرم را دارم.
مادرم قبری ندارد و این خواست خودش بود.
وقتی کنار راین میروم، به عظمت اقیانوس فکر میکنم و اینکه رود راین مرا با آبها و مادرم تلفیق می‌کند.
دیروز دکتر پوست خوبی رفتم که مطب آنها سه سال پیش مرا از مرگ تدریجی به دست نویرودرمیت نجات داد.
دنیا چقدر کوچک است.
خانم دکتری که دیروز مرا معاینه کرد، دکتر رزدینت بخش پوست بیمارستان کلن بود و دو سال پیش برای چک آپ کامل پیش آنها بودم.
او هم مرا دوباره شناخت و چون پوستم آن زمان خیلی دردناک بود، با من سمپاتی زیادی داشت.
خوشبختانه او هم دیروز وجود سرطان را نفی کرد و من را خیلی خوشحال کرد.
کوآلا دیشب برایم پیغام داد.
نمی‌دانم که اگر ما در یک کشور زندگی می‌کردیم، آیا رابطه مان نزدیک میشد؟!
تشکیل خانواده می‌دادیم؟!
جوابی که او برایم فرستاد، غمگین ام کرد.
چون او به وضوح، خودش هم گفت که من و حرفهایم را درک نمی‌کند.
تازه او جزو مردان متفکر است و روحیات لطیف را درک می‌کند.
من فکر میکنم که زنان و مردان کلا روحیه یکدیگر را بخاطر تفاوت هورمون هایشان نمیفهمند.
فقط آنهایی که به انسان و انسانیت احترام می‌گذارند، کنار هم به سمت مرگ حرکت می‌کنند، بدون آنکه در این راه پر مشقت، درد بیشتری به همدیگر وارد کنند.
همینطور که فکر میکنم که در راه زندگیم، همیشه به انسان و انسانیت احترام گذاشته ام و کسانی که در گذشته من باقی مانده اند و راهی در حال و آینده من نمی‌یابند، اینقدر با من تفاوت داشته اند و یا اینقدر آزارم کرده اند که در جاده زندگی من به سوی آینده دیگر هیچوقت راه پیدا نخواهند کرد.
چه آنهایی که حقارت خود را باور دارند و با التماس سعی بر عفو شدن از سوی من دارند و چه آنهایی که با وقاحت تمام به لاشه دروغین مترسکی که از من ساخته اند، هنوز خنجر می‌زنند و زندگی‌شان هیچوقت با نور تلاقی نمی‌کند.

©سوسن آفرین

.....

Menschen lernen den Begriff der Loyalität in ihrem Leben durch Familie und Gesellschaft.
Frauen lernen die Loyalität zu ihrem Partner von ihren Müttern.
Ich habe seit Jahren keine Verpflichtung gegenüber einem Mann, weil es niemanden in meinem Leben gibt.
Wie meine Mutter ließ ich keine Männer in mein Leben, die untreu waren oder schlechte Charaktereigenschaften hatten, oder ich verließ sie beim ersten Anzeichen von Verrat.
Vor einiger Zeit war ich schockiert, als mein Navi Dormagen anzeigte.
Warum?!
Ich war seit sechs Jahren nicht mehr dort, und diese Geschichte ist uralt.
Geschweige davon, dass ich dieses gebrauchte Handy noch nicht lange habe und es die Wohnung nie verlassen hat.
Seit ein paar Tagen sind beide GPS-Geräte auf Kerpen eingestellt.
Noch so ein blöder Witz, der mich nervt.
Einer meiner Ärzte ist in Kerpen, und Kerpen bedeutet für mich Leben und Tod.
Einerseits gehe ich voller Angst dahin, um meine Routineuntersuchungen durchführen zu lassen, selbst bei Dingen, von denen ich nicht weiß, ob es Krebs ist oder nicht.
Er ist einer der besten Ärzte, die ich in Deutschland kenne.
Andererseits fühle ich mich in Kerpen, als würde ich das Grab meiner Mutter besuchen.
Meine Mutter hat kein Grab, und das war ihr Wunsch.
Wenn ich am Rhein entlanggehe, denke ich an die Größe des Ozeans und daran, wie der Rhein mich mit dem Wasser und meiner Mutter verbindet.

Gestern war ich bei einer guten Hautärztin, deren Praxis mich vor drei Jahren vor einem qualvollen chronischen Tod durch Neurodermitis bewahrt hat.
Wie klein die Welt doch ist!
Die Ärztin, die mich gestern untersuchte, war Assistenzärztin in der Hautklinik von Uniklinik in Köln, und ich war vor zwei Jahren dort zur Vorsorgeuntersuchung gewesen.
Auch sie erkannte mich wieder und hatte großes Verständnis für mich, da meine Haut damals sehr schmerzte.
Zum Glück hat sie gestern auch die Existenz von Krebs verneint, was mich sehr gefreut hat.
Koala hat mir gestern Abend geantwortet.
Ich frage mich, ob wir uns näher gestanden hätten, wenn wir im selben Land gelebt hätten?!
Hätten wir eine Familie gegründet?!
Seine Antwort hat mich traurig gemacht.
Weil er selbst ganz klar gesagt hat, dass er mich und das, was ich sage, nicht versteht.
Er ist ein nachdenklicher Mann und versteht zarte Gefühle.
Ich glaube, dass Männer und Frauen die Gefühle des jeweils anderen aufgrund ihrer unterschiedlichen Hormone überhaupt nicht verstehen können.
Nur diejenigen, die den Menschen und die Menschlichkeit respektieren, werden gemeinsam dem Tod entgegengehen, ohne sich auf diesem beschwerlichen Weg gegenseitig weiteren Schmerz zuzufügen.
Ich glaube auch, dass ich in meinem Leben immer die Menschen und die Menschheit respektiert habe, und diejenigen, die in meiner Vergangenheit bleiben und keinen Weg in meine Gegenwart und Zukunft finden können, waren so anders als ich oder haben mich so sehr verletzt, dass sie niemals ihren Weg neben meinem Lebensweg in die Zukunft finden werden.
Sowohl jene, die an ihre eigene Minderwertigkeit glauben und mich um Vergebung bitten, als auch jene, die schamlos weiter auf die falsche, furchterregende Leiche einstachen, die sie aus mir gemacht haben, und deren Leben niemals das Licht der Menschlichkeit erblickt.

©Susan Afarin

......

People learn the concept of loyalty through family and society.
Women learn loyalty to their partners from their mothers.
I haven't had any commitment to a man for years because there isn't anyone in my life.
Like my mother, I didn't let men into my life who were unfaithful or had bad character traits, or I left them at the first sign of betrayal.
Some time ago, I was shocked when my GPS showed Dormagen.
Why?!
I haven't been there in six years, and that story is ancient history.
Not to mention that I haven't had this secondhand cell phone for very long and it's never left the apartment.
For the past few days, both GPS devices have been set to Kerpen.
Another stupid joke that annoys me.
One of my doctors is in Kerpen, and Kerpen means life and death to me.
On the one hand, I go there full of fear to have my routine checkups, even for things where I don't know if it's cancer or not.
He is one of the best doctors I know in Germany.
On the other hand, being in Kerpen feels like visiting my mother's grave.
My mother doesn't have a grave, and that was her wish.
When I walk along the Rhine, I think about the vastness of the ocean and how the Rhine connects me to the water and to my mother.
Yesterday I saw a good dermatologist whose practice saved me from a painful, chronic death from eczema three years ago.
What a small world!
The doctor who examined me yesterday was a resident at the dermatology clinic of the University Hospital in Cologne, and I had been there for a check-up two years ago.
She recognized me and was very understanding, as my skin was very painful back then.
Fortunately, she also ruled out cancer yesterday, which made me very happy.
Koala replied to me last night.
I wonder if we would have been closer if we had lived in the same country?!
Would we have started a family?!
His reply saddened me.
Because he himself clearly stated that he doesn't understand me or what I'm saying.
He is a thoughtful man and understands tender feelings.
I believe that men and women are fundamentally unable to understand each other's feelings due to their different hormones.
Only those who respect humanity and humankind will face death together without inflicting further pain on each other along this arduous path.
I also believe that I have always respected people and humanity in my life, and those who remain in my past and can't find their way into my present and future were either so different from me or hurt me so deeply that they will never find their way alongside my path into the future.
Both those who believe in their own inferiority and ask for my forgiveness, and those who shamelessly continued to stab the false, terrifying corpse they made of me, and whose lives will never see the light of humanity.

©Susan Afarin

سریال نیت تبهکارانه، کریمینال اینتنت، برای من فوق‌العاده جذاب است و بین تمام قسمتهای نظم و قانون که همه شان را خیلی دوست دارم، به بقیه باز هم ترجیح‌ اش میدهم.
قسمتهای وینسنت د اونوفریو و کاترین اربه را هم به بازی دیگران ترجیح می‌دهم.
در این سریال گاه حرفهای قدرتمندی زده میشوند، حال چه به آن اعتقاد داشته باشم و چه نه.
در قسمت اول وینسنت د اونوفریو به همکارش دو جمله کلیدی میگوید:
"بد جنس‌ها کارهایی را انجام می‌دهند که خوبها فقط آن را تصور می‌کنند."
"الماس مثل یک پارتنر شب رختخواب آدمها را گرم نمی‌کند."
البته در جمله اول من تغییر لازمی میبینم.
چون انسان‌هایی هستند که قلب پاکی دارند و هیچوقت حتی به ایده کارهایی که بدجنسها انجام می‌دهند هم نمی‌رسند.
من فکر میکنم او منظورش آدمهایی ست که خود را با تزویر خوب نشان می‌دهند.
در خصوص جمله دوم، بعد از گذشت اینهمه سال از زندگیم، باید بگویم که هیچکدام رختخواب من را گرم نمی‌کنند، نه الماسی که آدمهای بد بخاطر آن قصد آزار مرا بکنند و نه مردانی که بهترینشان، بود و نبودش هم فرقی نداشته ست، چه برسد به آنهایی که گرمای رختخواب و تمام زندگی آدم را می‌گیرند.

©سوسن آفرین
......

Criminal Intent fasziniert mich ungemein, und von allen Law & Order-Folgen, die ich sowieso liebe, ist sie immer noch meine Lieblingsserie.
Darunter die Folgen mit Vincent D'Onofrio und Catherine Erbe gefallen mir besser. Manchmal fallen in dieser Serie sehr starke Aussagen, ob ich sie nun glaube oder nicht.
In der ersten Folge sagt Vincent D'Onofrio zu seiner Kollegin zwei Schlüsselsätze: „Bösewichte tun Dinge, von denen gute Menschen nur träumen können.“
„Diamanten wärmen Menschen nicht so wie ein Partner für die Nacht im Bett.“ Natürlich sehe ich im ersten Satz eine notwendige Änderung.
Denn es gibt Menschen mit reinem Herzen, die nie an die Taten von Bösewichten denken.
Ich glaube, er meint Menschen, die nur so tun, als wären sie gut.
Was den zweiten Satz betrifft, so muss ich nach all den Jahren meines Lebens sagen, dass mir nichts davon mein Bett wärmt – weder die Diamanten, wegen denen mir böse Menschen schaden können, noch die Männer, deren Bester indifferent waren, geschweige denn jene, die mir die Wärme des Bettes und meines ganzen Lebens raubten.

©Susan Afarin

......

Criminal Intent fascinates me immensely, and of all the Law & Order episodes I love anyway, it's still my favorite series.
Among them, I prefer the episodes with Vincent D'Onofrio and Catherine Erbe. Sometimes, very powerful statements are made in this series, whether I believe them or not.
In the first episode, Vincent D'Onofrio says two key sentences to his colleague: "Villains do things that good people can only dream of."
"Diamonds don't warm people the way a partner warms them in bed at night."
Of course, I see a necessary shift in the first sentence.
Because there are pure-hearted people who never think about the deeds of villains. I think he means people who only pretend to be good.
As for the second sentence, after all these years of my life, I must say that none of them warmed my bed—neither the diamonds that evil people can use to harm me, nor the men whose best men were indifferent, let alone those who robbed me of the warmth of my bed and of my entire life.

©Susan Afarin

کاور ویگن، بازگشت
شاعر: پرویز وکیلی

از دیار خود سفر کردم تا مگر بگریزم از غمها
بر همه دنیا گذر کردم تا بجویم بخت خود را
گفتم این رنج سفر شاید از دلم غمها برون ریزد
یاد هجر و بی وفایی هازین سفر از دل گریزد
ای دریغ انجا ندیدم من جز افقهای مه آلودی
هرگز از ساز وفا آنجا بر نمی آمد سرودی
یک نگاه مهربان آنجا بر نگاه من نمی افتاد
دل در آنجا هم نشد شاد آمدم همچون پرستوها
تا بسازم آشیانم را در همین خاک طرب
زا بار دیگر در آن خوانم نغمه های عشق و رویا
.....

Cover von Vigen, Rückkehr
Dichter: Parviz Vakili

Ich reiste aus meiner Heimat, um dem Kummer zu entfliehen
Ich bereiste die ganze Welt, um mein Glück zu suchen
Ich sagte: „Diese Reisemüh mag den Kummer aus meinem Herzen vertreiben
Die Erinnerung an Trennung und Treuebruch, möge durch diese Reise aus meinem Herzen verschwinden

Ach, so Schade, ich sah dort nichts als neblige Horizonte
Kein Lied erklang dort aus dem Instrument der Treue
Kein einziger freundlicher Blick fiel dort auf mich
Auch mein Herz wurde dort nicht glücklich
Ich kam wie die Schwalben zurück, um mein Nest in diesem fruchtbaren Boden zu bauen
Dort werde ich wieder Lieder singen über die Liebe und die Träume

......

Cover Vigen, Return
Poet: Parviz Vakili

I traveled from my homeland to escape sorrow
I journeyed the world in search of happiness
I said, "May this journey drive the sorrow from my heart
May the memory of separation and betrayal vanish from my heart through this journey"
Alas, what a pity, I saw nothing there but misty horizons
No song sounded there from the instrument of fidelity
Not a single friendly glance fell upon me there
Nor was my heart happy there
I returned like the swallows to build my nest in this fertile soil
There I will sing songs again about love and dreams

Translation ©Susan Afarin

Bild: Shopi Persia

میان دود و آتش و خاک میدان گیر کرده بودم و از نیزه ها و تیرهای شلیک شده فرار میکردم.
در بغلم کیف بزرگی حمل میکردم، پر از داروهای عجیب و قدیمی.
مردی که صورتش را با دستمال سرش پوشانده بود، به من نزدیک شد و گفت:
"اگر این کیف را با خودت به ده بعدی برسانی، فکر میکنم، به هدف اصلی مان رسیده باشیم.
چشمانش خیلی آشنا بودند، دستمال را کنار زد و گفت:
" این هم صورت من، نترس دخترم.
خودم هستم. "
برزویه و من هفته های آخر به ساختن چیزی شبیه به اسپری فلفل و محلولی با کافور زیاد مشغول بودیم.
من شاگردش بودم و موهایم را همیشه زیر شال می‌پوشاندم و لباس‌های گشاد میپوشیدم، تا بقیه نفهمند که من زن هستم.
با اینکه زنان در دوران ساسانی قدرتمند هم بودند، ولی این فقط شامل اشراف میشد و این زنها اغلب وقت خود را با مطالبی در خصوص زیبایی می‌گذراندند.
گرچه بین آنها هم دختران باسواد و تشنه علم زیاد بودند.
من و برزویه طبیب با این داروها قصد داشتیم از موج بعدی تسلط اسلام بر ایران جلوگیری کنیم.
قرار بود زنان برای دفاع از خود، از محلول فلفل دار در چشمان متجاوزان بپاشند و یا اگر آنها مستقر شدند، با ریختن کافور در غذا و نوشیدنی آنها، میل جنسی آنها را تضعیف کنند.
من برای برزویه گفتم که حمله اسلام بیش از هزار و چهارصد سال ادامه خواهد داشت و اگر بخواهیم، ایران غیر اسلامی بماند، باید جلوی تجاوز سربازان اسلام به زنان ایرانی را بگیریم.
اما قبل از اینکه به آخرین ده بروم، به او گفتم:
"استاد، من فکر میکنم که ما موفق شده ایم ولی از شما خواهش میکنم وقتی به دربار رفتید، با شاه حرف بزنید و از او بخواهید که نفوذ موبدان زرتشتی مفت خور و یهودیان حریص را در دربار کم کند و هر کس که به دنبال فقه رفت، اول مجبور باشد، علوم انسانی و طبیعی را بیاموزد.
من مطمئنم که کسی که به دانش دست بیابد، هیچگاه دنبال ساختن و دفاع از خدایان برای منافع خودش نخواهد کرد.
نه اینکه دانش تنها بتواند روح انسان را نجات دهد.
بدون عشق، هیچ دانش و هیچ امکاناتی ارزشمند نیستند. "
برزویه مرا بغل کرد و گفت:
" خدای عالم هستی، چه باشد و چه نباشد، بخاطر بندگان حقیقی و شرافتمند او باید سپاسگذار باشیم.
نمی‌دانم تو از کجا آمدی ولی خدای تمام ادیان پشت و پناهت باد. "

©سوسن آفرین

......

Ich war gefangen im Rauch, Feuer und Staub des Feldes und rannte vor den Speeren und Pfeilen davon, die auf mich niederprasselten.
Ich trug einen großen Beutel in den Armen, gefüllt mit seltsamen und uralten Heilmitteln.
Ein Mann, dessen Gesicht mit einem Tuch verhüllt war, trat an mich heran und sagte:
„Wenn Du diesen Beutel mit in den nächsten Dorf nimmst, haben wir unser Hauptziel erreicht.“
Seine Augen kamen mir sehr bekannt vor.
Er schob das Tuch beiseite und sagte:
„Hier, das ist mein Gesicht, hab keine Angst, meine Tochter.
Ich bin’s.“
Borzuya und ich haben die letzten Wochen damit verbracht, etwas Pfeffersprayähnliches und eine Lösung mit viel Kampfer herzustellen.
Ich war seine Schülerin und trug immer ein Kopftuch und weite Kleidung, damit niemand erkannte, dass ich eine Frau war.
Obwohl Frauen in der Sasanidenzeit mächtig waren, beschränkte sich dies auf den Adel, und diese Frauen widmeten sich oft Schönheitsidealen.
Doch unter ihnen gab es viele gebildete Mädchen, die nach Wissen dürsteten.
Mit diesen Medikamenten wollten der Arzt Borzuya und ich die nächste Welle islamischer Herrschaft über den Iran verhindern.
Zur Selbstverteidigung sollten Frauen ihren Angreifern Pfefferspray in die Augen sprühen oder, falls diese sich ihren Häusern enteignet hatten, deren sexuelles Verlangen schwächen, indem sie Kampfer in deren Speisen und Getränke gaben.
Ich sagte Borzuyeh, dass die islamische Invasion noch über vierzehnhundert Jahre andauern würde und dass wir, wenn wir wollten, dass Iran nicht-islamisch bliebe, die islamischen Soldaten daran hindern müssten, iranische Frauen zu vergewaltigen.
Doch bevor ich zu den letzten Dorf ging, sagte ich zu ihm:
„Meister, ich glaube, wir haben es geschafft.
Ich bitte Euch aber, wenn lhr zum Palast geht, mit dem König zu sprechen und ihn zu bitten, den Einfluss der profitgierigen zoroastrischen Priester und der habgierigen jüdischen Priestern am Hof ​​zu verringern, und dass jeder, der sich der Religion Wissenschaft widmet, zuerst die Geistes- und Naturwissenschaften studieren muss.

Ich bin sicher, dass jeder, der Wissen erlangt, niemals versuchen wird, Götter zu seinem eigenen Nutzen zu errichten oder deren menschenunwürdigen Gesetzen zu verteidigen.
Nicht, dass Wissen allein die menschliche Seele retten könnte.
Weil ohne Liebe weder Wissen noch Möglichkeiten wertvoll sind.“
Borzuya umarmte mich und sagte:
„Gott des Universums, was auch immer er sein mag oder nicht sein mag, wir sollten dankbar sein für seine treuen und ehrenhaften Diener.
Ich weiß nicht, woher Du kommst, aber möge der Gott aller Religionen Dir Halt und Zuflucht gewähren.“

©Susan Afarin

.......

I was trapped in the smoke, fire, and dust of the field, running from the spears and arrows raining down on me.
I carried a large pouch in my arms, filled with strange and ancient remedies.
A man, his face veiled with a cloth, approached me and said,
"If you take this pouch to the next village, we will have achieved our main objective." His eyes seemed very familiar.
He pushed the cloth aside and said,
"Here, this is my face.
Don't be afraid, my daughter.
It's me."
Borzuya and I had spent the last few weeks making something like pepper spray and a solution with a lot of camphor.
I was his student and always wore a headscarf and loose clothing so that no one would realize I was a woman.
Although women were powerful in the Sasanian era, this was limited to the nobility, and these women often devoted themselves to beauty ideals.
But among them were many educated girls who thirsted for knowledge.
With these medications, the doctor Borzuya and I wanted to prevent the next wave of Islamic rule over Iran.
For self-defense, women were to spray pepper spray into their attackers' eyes or, if the attackers had dispossessed them of their homes, weaken their sexual desire by adding camphor to their food and drinks.
I told Borzuya that the Islamic invasion would continue for over fourteen hundred years and that if we wanted Iran to remain non-Islamic, we had to prevent the Islamic soldiers from raping Iranian women.
But before I went to the last village, I said to him:
“Master, I believe we have succeeded.
However, I ask you, when you go to the palace, to speak with the king and ask him to reduce the influence of the profit-hungry Zoroastrian priests and the avaricious Jewish priests at court, and that everyone who dedicates themselves to religious science must first study the humanities and natural sciences.”
I am certain that anyone who attains knowledge will never attempt to establish gods for his own benefit or defend their inhumane laws.
Not that knowledge alone could save the human soul.
Because without love, neither knowledge nor opportunity is valuable. "
Borzuya embraced me and said:
"God of the universe, whatever He may be or may not be, we should be grateful for his faithful and honorable servants.
I don't know where you come from, but may the God of all religions grant you support and refuge."

©Susan Afarin

A very young man tried to contact me cause he says that he is interested in my works.

Am l a person of doubts?!

I have lost my belief in humanity and in every person l only see a soon dangerous attack.

l don't know if humanity deserves my doubts but l have so many years of hurting behind me.

Whatever the people have as goal l wish them blessing for their own ways without hurting anyone.

But surly l wil for always avoid contact to human society in my private life.

©Susan Afarin

گاه فکر میکنم شبیه به یک اتم فراموش شده و حیران از آشفتگی، در سیستم بسته کره زمین جدا و جا مانده ام، بی هیچ تعلقی به هیچ.
با اینکه عشق درونم نسبت به موجوداتی که دوستشان دارم، شبیه به دیگی جوشان و خروشان در پی تکثیر انتالپی ست٫ خودم را از سرمای جهان واقعی انسانها جدا کرده ام و به سوی هیچ گام مینهم.

©سوسن آفرین

.......

Manchmal fühle ich mich wie ein vergessenes Atom, verwirrt vom Chaos der Entropie, isoliert und zurückgelassen im geschlossenen System der Erde, ohne Verbindung zu irgendetwas.
Obwohl meine Liebe zu den Wesen, die ich liebe, wie ein brodelnder Kessel ist, der nach Enthalpie strebt, habe ich mich von der Kälte der realen Welt der Menschen losgesagt und schreite dem Nichts entgegen.

©Susan Afarin

......

Sometimes I feel like a forgotten atom, bewildered by the chaos of entropy, isolated and left behind in Earth's closed system, disconnected from everything.
Although my love for the beings I love is like a bubbling cauldron striving for enthalpy, I have renounced the coldness of the real world of humans and am striding toward nothingness.

©Susan Afarin

For being on stage you need much more than abilities, a name or good relationships to people who could make you famous.

l'm abused from such people.

They have no mercy, take your ideas and get lost like a thiefe.

l have never met someone in this regard who was kind and serious.

So l make it for my heart, all my talents and creativity.

As pharmacist when you say goodbye to your job, it's too hard finding another job.

You are over qualified and people with envy who have less qualifications, want to harras and even laugh at you.

l experienced it even in wrong friendships.

Everyone do something in his life and competing in this regard is always a fault.

©Susan Afarin

آرتوش، غمگین
شعر از پرویز وکیلی

چراغ خانه من سوت و کور است
ببین راه جدایی ها چه دور است
بیار امشب در آغوشم خدا را
که فردا عاشقت مهمان گور است

من کیستم؟ سازی شکسته
از نغمه ها لب خاموش و بسته
دور از تو ای رویای رنگین
دارم من سرنوشتی غمگین
در سینه آتش بر لبم آه
دستم ز دامان تو کوتاه

تا زنده هستم در نگاهت
هیچم ندانم چیستم من
روزی به یادم افتی ای ماه
کان روز دیگر نیستم من
♪گ
آن روز گریه ات مادر من
غمگین تر از ابر بهاری
تو می نویسی با سر انگشت
بر خاک گورم یادگاری
.....

Translation ©Susan Afarin

Cover Artush, Sad
Lyrics by Parviz Vakili

The lamp in my house is cloudy and blind
See how far the path of separations is
Bring God into my arms tonight
For tomorrow your lover will be a guest in the grave

Who am I?
A broken instrument
Out of songs, my lips are silent and closed
Far from you, my colorful dream
I have a sad fate
Fire in my chest, sighing on my lips
My hand is far from your lap

As long as I'm living in your eyes
I don't know anything, what am l
One day you'll remember me, oh you moon
On this day I won't exist anymore
On that day my mother will cry, sadder than a spring cloud
You'll write with your fingertip a memorial on the soil of my grave

امروز صبح یک کامنت خیلی زیبا برای ترانه ویگن دریافت کردم.
معلوم نیست که این آدم که هست، چون آی دی مخفی ست ولی فکر میکنم که در خصوص اطلاعاتش واقعیت را گفت و از موزیک بسیار می‌داند.
من هیچوقت فکر نکردم که خواننده بشوم.
با اینکه از بچگی خواندم و حتی یکبار در یک مسابقه در دو مرحله اول قبول هم شدم ولی مرحله سوم را نرفتم.
موزیک جزو لاینفک زندگی من است.
گرم کردن صدا را بلدم ولی دیروز پس از دو ترانه و لباس‌های نازکم در هوای 15 درجه، صدایم خراب شد.
اما نه نت بلد هستم و نه دستگاهی میزنم.
در این سنی که من هستم، آدمهای خیلی جوانتر و زیباتر با صداهای بهتر وجود دارند.
برای کسی مثل من بازار وجود ندارد و کسانی هم که در این خصوص سر راه من سبز شدند، فقط از انرژی و قدرت‌های من سؤ استفاده کردند و آزارم کردند.
برای همین بیشتر وقتم را برای متن ترانه ها و ساختن موزیک جدید می‌گذرانم.
تشویق خیلی دوست داشتنی ست.
اگر آستم و مشکلات تنفسی دیگر نداشتم، شاید من هم یک ورژن هایده، یا الا فیتزجرالد میشدم.

©سوسن آفرین
......

Ich habe heute Morgen einen sehr netten Kommentar zu dem Lied von „Vigen“ erhalten.
Es ist nicht klar, wer diese Person ist, da ihre Identität verborgen ist, aber ich glaube, er hat die Wahrheit gesagt und kennt sich gut mit Musik aus.
Ich hätte nie gedacht, dass ich Sängerin werden würde.
Obwohl ich seit meiner Kindheit singe und sogar einmal die ersten beiden Runden eines Wettbewerbs überstanden habe, habe ich die dritte Runde abgesagt.
Musik ist ein fester Bestandteil meines Lebens.
Ich weiß, wie ich meine Stimme aufstimme, aber gestern, nach zwei Liedern und in meiner dünnen Kleidung bei 15 Grad, ist sie mir versagt.
Ich habe aber keine musikalische Ausbildung und spiele kein Instrument.
In meinem Alter gibt es viel jüngere, schönere Menschen mit besseren Stimmen.
Es gibt keinen Markt für jemanden wie mich, und diejenigen, die mir im Weg standen, haben nur meine Energie und mein Talent missbraucht und mich verletzt. Deshalb verbringe ich die meiste Zeit damit, Texte zu schreiben und neue Musik zu komponieren.
Applaus ist so schön.
Wenn ich nicht Asthma und andere Atemwegsprobleme hätte, wäre ich vielleicht so etwas wie Hayedeh oder Ella Fitzgerald geworden.

© Susan Afarin

.....

I received a very nice comment this morning about the song by "Vigen.
It's unclear who this person is, as his identity is hidden, but I believe he spoke the truth and knows a lot about music.
I never thought I would become a singer.
Although I've been singing since childhood and even made it through the first two rounds of a competition once, I withdrew from the third round.
Music is an integral part of my life.
I know how to tune my voice, but yesterday, after two songs and in my thin clothes in 15-degree weather, it failed me.
However, I have no formal musical training and I don't play an instrument.
At my age, there are much younger, more beautiful people with better voices. There's no market for someone like me, and those who stood in my way only exploited my energy and talent and hurt me.
That's why I spend most of my time writing lyrics and composing new music. Applause is so wonderful.
If I didn't have asthma and other respiratory problems, I might have become someone like Hayedeh or Ella Fitzgerald.

© Susan Afarin

Old but still a bit attractive.
Talk too much but l say some times very nice things.
Less power, but it is regard to my age, and it's very positively high for my actually situation.
I don't care sometimes about me but it doesn't mean, l'm not interested in my life.
My way of life is not like many of the most, cause of loneliness, age, culture, hobbies and habits.
But l always respect people as long as they do me no harm.
I have only to ignore, when l know they are wrong inside.
Neither the wrong person would change, nor l could convince a wrong idea to truth.
Me to know brings nothing.
People could feel my soul or not.
I'm sorry for me myself and for traitors who had heard my screams.

©Susan Afarin

گر زیبایی زمستان در برف است و انار
با اینحال روم به پیشواز گل و بهار

©سوسن آفرین
......

Auch wenn die Schönheit des Winters an Schnee und Granatäpfeln liegt
Trotzdem freue ich mich auf die Blumen und den Frühling

©Susan Afarin

......

Even though the beauty of winter lies in snow and pomegranates
I'm still looking forward to the flowers and spring

©Susan Afarin

بعد از چند ساعت متوجه شدم که توی ویدئوی ترانه آقای ویگن، بزرگ بودن شکمم خیلی پیداست!
مجبور شدم کلیپ را ببرم و ادیت کنم. 🤦
خصوصا بخاطر سرما این اواخر هم فعالیتم کم بود و هم کالری زیاد به خودم وارد کردم.
هنوز نمیدونم که از کی و کجا میتونم کار جدید داشته باشم و وسط منگنه ادارات له شدم.
آشنایی قدیمی که مجبور شدم به دلائلی، رابطه ام را با او تغییر بدهم، بالاخره پیغام مرا گرفت و امیدوارم، منظورم را فهمیده باشد.
روزگاری فکر میکردم که او هم یک دوست خوب است، اما با رفتارهایی که از خودش نشان داد، فهمیدم که جایگاهش باید از دوست به آشنا تغییر پیدا کند.
کوآلا هم جواب من را نداد.
کم کم به این نتیجه میرسم که انگار مردها برای زنان، اگر جزو خانواده اصلی آدم نباشند مثل برادر و پدر، هیچوقت دوست نخواهند بود، بلکه از خیر رابطه جسمی نخواهند گذشت و اگر ببینند که آدم جز دوستی ساده چیز دیگری تقدیمشان نمیکند، رفتارشان سرد می‌شود و بنابراین به عنوان دوست از دفتر زندگی آدم خارج می‌شوند.
نمی‌دانم آیا همه زنان مثل من فکر می‌کنند یا نه.
اما من بین زن و مرد برای دوستی فرقی قائل نیستم و می‌توانم آنها را مثل دوستان زنم ببینم.
اما این رابطه از طرف مردها ممکن نیست.

©سوسن آفرین
......

Nach ein paar Stunden merkte ich, dass mein Bauch im Video zu Mr. Vigens Song total groß zu sehen war!
Ich musste den Clip rausschneiden und bearbeiten. 🤦
Vor allem wegen der Kälte war ich in letzter Zeit ziemlich inaktiv und habe viel zu viel gegessen.
Ich weiß immer noch nicht, wann und wo ich einen neuen Job finde, und sitze mitten in einem Berg von Papierkram fest.
Ein alter Bekannter, zu dem ich aus bestimmten Gründen mein Verhältnis ändern musste, hat endlich meine Nachricht erhalten, und ich hoffe, er hat verstanden, was ich meinte.
Ich hielt ihn früher für einen guten Freund, aber sein Verhalten hat mir gezeigt, dass sich unser Freundschaftsstatus von „Freund“ zu „Bekannter“ ändern sollte.
Koala hat mir auch nicht geantwortet.
Ich komme langsam zu dem Schluss, dass Männer mit Frauen nur dann wirklich befreundet sein können, wenn sie zur Herkunftsfamilie der jeweiligen Person gehören, wie z. B. Brüder und Vater
Sie wollen einfach nicht auf körperliche Nähe verzichten.
Wenn sie merken, dass ihnen eine Frau nicht mehr als Freundschaft bietet, wird ihr Verhalten kühl, und sie verschwinden aus dem Leben der Person.
Ich weiß nicht, ob alle Frauen so denken wie ich.
Ich mache aber keinen Unterschied zwischen Männern und Frauen, wenn es um Freundschaften geht, und ich sehe sie als meine Freunde.
Reine Freundschafts-Beziehung ist von männlicher Seite jedoch nicht möglich.

©Susan Afarin

......

After a few hours, I realized my belly was really prominent in the video for Mr. Vigen's song!
I had to cut and edit the clip. 🤦
I've been pretty inactive lately, mainly because of the cold, and I've been eating way too much.
I still don't know when or where I'll find a new job, and I'm stuck in a mountain of paperwork.
An old acquaintance, with whom I had to change my relationship for certain reasons, finally received my message, and I hope he understood what I meant.
I used to consider him a good friend, but his behavior showed me that our friendship status should change from "friend" to "acquaintance."
Koala didn't reply to me either.
I'm slowly coming to the conclusion that men can only truly be friends with women if they're part of the other person's family of origin, for example brother or father.
They just don't want to give up physical closeness.
When they realize that a woman offers them nothing more than friendship, their behavior becomes cold, and they disappear from that person's life.
I don't know if all women think like me.
But I don't differentiate between men and women when it comes to friendships, and I consider them my friends.
A purely platonic friendship, however, is not possible from a man's perspective.

©Susan Afarin

Spaghetti Bolognese

Cover Mecano, Hijo de la luna, mit eigener persischen Lyrik
Namens: Das Leben ist ein Märchen

Das Leben ist eine Märchen
Es ist ein halbes Märchen
Einer hatte etwas, ein anderer wünschte etwas
Beides ist nicht perfekt
Einer ist voller Liebe, ein anderer voller Hass
Beides ist nicht perfekt

Der furchtlose Optimismist fliegt über die Wolken
Er sieht die Hässlichkeit der Welt nicht
Der Pessimist suchte aus Trauer die Einsamkeit
Beides ist nicht perfekt
Augen, die nicht weinen
Lippen, die nicht lachen
Beides ist nicht perfekt

Fürs Glück aller Menschen, gibt es Liebe, Heilung und Freundschaft in der Welt Damit niemand traurig ist, ist hier eine freundliche Hand zu finden

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Wir haben nicht gelernt, zwischen den Zeilen zu lesen
Aus der Tiefe des Schweigens, die schreie zu erkenne
Oder die Anderen wie uns selbst zu behandeln
Nur im Spiegel gibt es der stolze "Ich"
Wir sehen nichts außer uns selbst

Die meisten von uns haben kein Gewissen
Wir haben Liebe begraben, wir trauern um Freundschaft
Aber wenn wir allein und schwach sind, erwarten wir die ganze Güte der Welt

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Den Liebesvogel, der blau war, haben wir mit Steinen beworfen, bis er weg flog und ging
Gewissen und Ehre, die die gelbe Farbe der Macht hatten
Wir haben sie zerstört
Die Sanftheit der Seele und die Röte von Herzen, haben wir verwelkt

Wenn wir wollen, dass die Welt wieder bunt wird
Und die getötete Farben wieder blühen
Dann nimm Deine Maske ab, verschwende keine Zeit
WIR werde ICH mit DIR
Öffne Deine Augen, rufe die Herzen
WIR werde ICH mit DIR

....

Cover Mecano, Hijo de la luna, with my own Persian lyrics
Called: Life is a fairy tale

Life is a fairy tale
It's a half of a fairy tale
One had something, another one wanted something
None is perfect
One is full of love, another one full of hate
None is perfect

The fearless optimist flies above the clouds, he doesn't see the ugliness of the world
The pessimist sought solitude out of grief
None is perfect
Eyes that don't cry
Lips that don't smile
None is perfect

For the happiness of all people, there is enough love, healing and friendship in the world
So that no one is sad, here is a kind hand to sooth
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We haven't learned to read between the lines
From the depths of silence, recognize the screams
Or treating others like ourselves
Only in the mirror there is the proud "I"
We see nothing but ourselves

Most of us have no conscience
We buried love, we mourn for friendship
But when we are alone and weak, we expect all the goodness in the world
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We threw stones at the lovebird, which was blue, until it flew away and left Conscience and honor, had the yellow color of power, that we destroyed 
The sweetness of the soul and the blush of the heart, we have withered them

If we want the world to be colorful again
And the killed colors bloom again
Then take off your mask, don't waste time
WE will I be with YOU
Open your eyes, call the hearts
WE will I be with YOU

©Susan Afarin

زندگی یه قصه است
یه قصه نصفه ست
یکی چیزی داشته
یکی چیزی خواسته
هیچکدوم کامل نیست
یکی پر عشقه
یکی پر بغضه
هیچکدوم کامل نیست
خوش‌بینه بی ترس رو ابرها میره
زشتی‌های دنیا رو نمی‌بینه
بدبینه از غصه تنهایی رو خواسته
هیچکدوم کامل نیست
چشمی که نگریه
لبی که نخنده
هیچکدوم کامل نیست
واسه خوشبختی همه آدما،
عشقو مرهم و دوستی هست توی دنیا
واسه اینکه هیچکس غمین نباشه،
یه دست مهربون پیدا میشه اینجا
درد و دریغ، رنج و فریب
چشم دلمون بسته است
یاد نگرفتیم بین خطوط
یا از توی ژرفای سکوت،
خطی نو بسازیم
فریاد و بشناسیم
غیر و خود ببینیم
فقط توی آینه "منه" که میباله

جز خود نمی‌بینیم
بیشترمون وجدانی نداریم
عشق و دفن کردیم
دوستی رو عذا داریم
ولی وقتی تو ضعف تنها میمونیم،
تموم خوبی‌ها رو توقع داریم
درد و دریغ، رنج و فریب
چشم دلمون بسته است
پرنده عشق که آبی بودش، سنگ زدیمش تا پر زد و رفتش
وجدان و شرافت، رنگش زرد قدرت،
نابودش کردیم، رفت
لطافت روح و سرخی دلا رو را
پرپرش کردیم، رفت.

اگر می‌خواهیم دنیا رنگی بشه
رنگ‌هایی که کشتیم بازم وا شه
نقاب تو بردار،
دست روی دست نگذار
من با تو ما میشه
چشماتو خوب وا کن، دلتو صدا کن
من با تو ما میشه

©سوسن آفرین

Which luck for people who had never real horrible pain to be forced using painkiller

But would you please let your advices about my horror life and watch your simple thriller

©Susan Afarin

امروز با وجود سرما و باقیمانده سرماخوردگی، تصمیم گرفتم، آواز بخوانم.
موفق شدم دو تا با موزیک و یکی تنها.
ترانه داستان یک عشق به زبان اسپانیایی را خواندم، گرچه تصمیم داشتم نیم آن را با متن فارسی خودم بخوانم ولی دوربین موبایلم، انگار از راه دور هم کنترل می‌شود و هر جا به نظر جالب نیاید، خودش قطع می‌کند.
وقتی بدون موزیک میخوانم، قدرت صدایم بیشتر است، گرچه امروز بعد از چند بار خواندن در هوای سرد، صدایم سر ترانه ویگن بدجور گرفته بود.
تازه تصمیم داشتم ترانه ای از آرتوش هم بخوانم ولی هم از غرغر همسایه ها ترسیدم و هم صدایم دیگر اصلا یاری نمی‌کرد.
وقتی در هوای سرد تنفس میکنی، صدا زود ناهنجار می‌شود و فقط تقصیر آستم هم نیست.
اینقدر سردم است، که حتی برای خریدن نان حاضر نیستم بیرون بروم!
مجبور بشوم، شاید نان هم بپزم!
اما امروز غذایی دیگر خواهم پخت که نان لازم نداشته باشد.
دیشب در خواب کنار راین راه میرفتم و هوا بهاری بود و بسیار دلپذیر.
ترانه ویگن به نام بازگشت، احساس غریبی به من می‌دهد.
ما ایرانی‌ها همه جای جهان پخش شده ایم، به امید فراموش کردن سختی‌هایی که در ممالک دیکتاتوری وجود دارند.
من به دلیل بی وفایی و هجران، ایران را ترک نکردم، بلکه دلم میخواست هنوز درس بخوانم.
اما اینجا دچار بی وفایی و هجران شدم.
آنهایی که به دلایل متفاوت از وطن خود هجرت می‌کنند، باید دلشان تبدیل به وطنشان بشود.
دل من مجموعه ای از احساسات متفاوت است و هجر و دوری از وطن هم با وجود کمرنگ تر شدن آن، بخش بزرگی از احساسات من است.
دوستی میگفت که برخی از غمها، زیبا هستند و به آن نام غم ناب میداد.
غم ناب، دردی پاک است که با وجود ریختن اشک، دل را مکدر نمی‌کند، بلکه جلا می‌دهد.
وطن من آلمان، روزمرگی و اتفاقات است.
ولی وطن من ایران، برای من غم ناب است.

©سوسن آفرین
.....

Heute, trotz der Kälte und der Nachwirkungen einer Erkältung, beschloss ich zu singen.
Ich schaffte es, zwei Lieder mit Musik und eines solo zu singen.
Ich sang das Lied „Eine Liebesgeschichte“ auf Spanisch, obwohl ich eigentlich geplant hatte, die Hälfte mit einem eigenen persischen Text zu singen.
Doch die Kamera meines Handys scheint ferngesteuert zu sein und schaltet sich immer dann ab, wenn es nichts Interessantes zu filmen gibt?!
Wenn ich ohne Musik singe, ist meine Stimme kräftiger, obwohl sie heute, nach ein paar Mal Singen in der Kälte, beim Lied von „Vigan“ furchtbar klang.
Eigentlich wollte ich ein Lied von Artush auch danach singen, aber ich hatte Angst vor dem Gemurmel der Nachbarn, und meine Stimme half mir dabei überhaupt nicht mehr.
Wenn man bei Kälte einatmet, wird die Stimme schnell heiser, und das liegt nicht nur an meinem Asthma.
Mir ist so kalt, ich will gar nicht einmal Brot kaufen gehen!
Wenn es sein muss, kann ich ja gleich selbst welches backen!
Aber heute koche ich etwas anderes, wofür man kein Brot braucht.
Letzte Nacht bin ich im Traum am Rhein entlangspaziert, es war Frühling und sehr angenehm.
Das Lied „Return“ von Viggen löst ein seltsames Gefühl in mir aus.
Wir Iraner sind über die ganze Welt verstreut und hoffen, die Unterdrückung in diktatorischen Ländern zu vergessen.
Ich habe den Iran nicht aus mir ausgeübter Illoyalität und Verlassenheit verlassen, sondern um mein Studium fortzusetzen.
Doch hier erlitt ich Illoyalität und Verlassenheit.
Wer aus den unterschiedlichsten Gründen aus seiner Heimat auswandert, dessen Herz muss sich in Heimat umwandeln.
Mein Herz ist ein Wirrwarr verschiedener Gefühle, und das Gefühl, fern von Zuhause zu sein, ist, auch wenn es weniger intensiv geworden ist, immer noch ein wichtiger Teil davon.
Eine Freundin pflegte zu sagen, dass manche Traurigkeiten schön seien und nannte sie reine Trauer.
Reine Trauer ist ein reiner Schmerz, der, trotz der vergossenen Tränen, das Herz nicht verdunkelt, sondern es vielmehr erhellt.
Meine Heimat, Deutschland, ist Alltag und Alltagsleben.
Meine Heimat, Iran, ist für mich die reine Traurigkeit.

©Susan Afarin
.....

Today, despite the cold and the lingering effects of a cold, I decided to sing.

I managed to sing two songs with music and one solo.
I sang the song "A Love Story" in Spanish, even though I had actually planned to sing half of it with my own Persian lyrics.
But my phone's camera seems to be remotely controlled and always switches off when there's nothing interesting to film?!
When I sing without music, my voice is stronger, although today, after singing a few times in the cold, it sounded terrible during the song of Vigan.
I actually wanted to sing a song of Artush afterward, but I was afraid of the neighbors' muttering, and my voice wasn't helping me at all.
When you breathe in the cold, your voice quickly becomes hoarse, and that's not just because of my asthma.
I'm so cold, I don't even want to go buy bread!
If I have to, I can just bake some myself!
But today I'm cooking something different, something that doesn't require bread. Last night I dreamt I was walking along the Rhine; it was springtime and very pleasant.
The song "Return" by Viggen evokes a strange feeling in me.
We Iranians are scattered all over the world, hoping to forget the oppression in dictatorial countries.
I didn't leave Iran out of disloyalty or abandonment, but to continue my studies.
Yet here I experienced disloyalty and abandonment.
Anyone who emigrates from their homeland for whatever reason must find their heart transformed into home.
My heart is a jumble of different feelings, and the feeling of being far from home, even if it has become less intense, is still an important part of it.
A friend used to say that some sadnesses are beautiful and called them pure grief. Pure grief is pure pain that, despite the tears shed, doesn't darken the heart but rather illuminates it.
My homeland, Germany, is everyday life.
My homeland, Iran, is pure sadness to me.

©Susan Afarin

در روزهای سرد پیدا کردن انگیزه خیلی سخت تر است.
برای پیاده روی، زمین خیلی سر و یخ زده ست.
اما در خانه هم حوصله کاری ندارم.
امروز به چند ترانه فکر کردم و برای آواز خواندن سرماخوردگی ام هم بهتر شده است، اما حوصله ضبط کردن نداشتم.
این اواخر نظم و ترتیب بیشتری به مدارک و زندگی دیجیتال ام دادم ولی امروز حتی حوصله درست کردن نیمرو هم نداشتم.
اما حتما نقاشی خواهم کرد.
چند روز پیش که از صحبت‌هایم با یکی از دوستانم در خصوص چند فیلم به داستان‌های جین آوستن فکر میکردم، به این نتیجه رسیدم که او بیش از دو قرن پیش، راز اصلی متکامل نشدن انسان را در تیتر داستانی فاش کرده است.
داستان بیش از اجتماعی بودن، عشقی است.
غرور و پیش قضاوت.

©سوسن آفرین
.....

An kalten Tagen fällt es mir viel schwerer, mich zu motivieren.
Der Boden ist zu glatt zum Laufen.
Aber ich habe auch zu Hause keine Lust, irgendetwas zu tun.
Mir sind heute ein paar Lieder eingefallen, und meine Erkältung ist besser zum Singen, aber ich hatte keine Lust, etwas aufzunehmen.
Ich habe meine Dokumente und mein digitales Leben in letzter Zeit besser organisiert, aber heute hatte ich nicht mal Lust, ein Spiegelei zu braten.
Trotzdem malen werde ich auf jeden Fall.
Vor ein paar Tagen, als ich mich mit einer Freundin über Filme unterhielt und über Jane Austens Geschichten nachdachte, kam ich zu dem Schluss, dass sie vor über mehr als zwei Jahrhunderte das Hauptgeheimnis der menschlichen Unvollkommenheit im Titel einer Geschichte enthüllte.
Die Geschichte handelt mehr von Liebe als von Gesellschaft.
Stolz und Vorurteil.

©Susan Afarin

......

On cold days, I find it much harder to motivate myself.
The ground is too slippery to walk on.
But I don't feel like doing anything at home either.
I thought of a few songs today, and my cold is better for singing, but I didn't feel like recording anything.
I've been organizing my documents and digital life better lately, but today I didn't even feel like frying an egg.
I'll definitely paint, though.
A few days ago, while chatting with a friend about films and reflecting on Jane Austen's stories, I came to the conclusion that more than two centuries ago, she revealed the main secret of human imperfection in the title of one of her stories. The story is more about love than society.
Pride and Prejudice.

©Susan Afarin

Bild: Wayne Pruse Pixels

در دشتی زیبا، پر از گلهای بهاری و عطر بهار در دامنه کوه ایستاده بودم.
لباسم پوست گوسفندی بود و مثل یک چوپان با چوبی شبیه به عصا وسط این تصویر با شکوه ایستاده بودم.
صدای زنگوله گوسفندها بسیار دلپذیر بود.
آسمان حتی یک قطره ابر نداشت و آبی نیلی او دستانم را به یاد نقاشی کردن می انداخت.
شروع کردم به آواز خواندن.
ترانه های شادروان محمد نوری را می‌خواندم، چون مناسب ترین فرم آواز طبیعت بودند.
پیرمرد قوی هیکلی از پایین دشت با قدمهای محکم و بلند به سمت من می آمد.
شاید او چوپان اصلی گله بود و من شاگرش بودم.
وقتی نزدیک شد، به صورتش نگاه کردم.
شبیه فرشتگان نورانی بود و لبخند زیبایی با دندان‌های سپید درشت داشت.
وقتی به من رسید، گفت خسته نباشی، دخترم.
بعد هم پوست گوسفندی را روی علفها پهن کرد و گفت:
"بیا بنشین و غذایی بخور.
میدانم که بعد از این همه سال حتما گرسنه هستی.
کنار او نشستم و او دستمالی را باز کرد که در آن نان تازه و پنیر و نعناع بود.
واقعا گرسنه بودم.
لقمه بزرگی گرفتم و خوردم.
او در لیوانی چای معطر ارل گری ریخت و من احساس می‌کردم که در بهشت هستم.
بعد از خوردن چند جرعه چای از او پرسیدم:
"من واقعا نمی‌دانم کجا هستم و چه میکنم، یا شما کی هستید؟!"
دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت:
"تو مثل تمام انسانهای دیگر کره زمین، فرزند من حساب میشوی.
اما تو را به بیشتر آنها ترجیح می‌دهم.
چون صمیمی هستی و ذهنت سالم است.
با اینکه آزمایشات زندگی تو کوه را ذوب میکنند، تو هنوز به انسانیت وفاداری، با اینکه دیگر نه اعتقادی به آن داری و نه به من ایمان داری.
تو یکی از خودساخته ترین مخلوقات من هستی. "
با تعجب نگاهش کردم و گفتم:
" یعنی تو خدا هستی؟!
من هم مرده ام و الان در بهشت به سر میبرم؟! "
خندید و گفت:
" حرفت غلط نیست.
اما من ترجیح می‌دهم به خودم نام شانس عشق بدهم.
تو هم یک پرواز کوتاه در خواب داری.
آن گوشه افق را نگاه کن! "
وقتی با دقت نقطه دوری را نگاه کردم، چندین انسان را دیدم که دست همدیگر را گرفته بودند و در دایره ای میرقصیدند.
پرسیدم که آنها کیستند.
خدا گفت:
" آنها عزیزانی هستند که از دست داده ای و هر روز برایشان سوگواری میکنی.
نگاه کن که آنها چقدر خوشبختند.
اینقدر نگران آنها نباش.
چون وقتی به آنها زیاد فکر میکنی، آنها با جسم نداشته خود، مجبور می‌شوند دستشان را روی سطح زندگی بکشند و اینگونه عذاب میبرند، چون زندگی روی زمین دردناک است.
خواستم به تو بگویم که اینقدر برای کار نگران نباشی.
تو بهترین کارمند من هستی و متاسفم که هیچوقت به تو حقوق نداده ام.
بلکه خیلی از سال‌های زندگیت را بدون حقوق گذاشته ام و حتی حقوقت را کم کرده ام، وقتی عزیزانت را از تو گرفته ام.
اما اینها آزمایشات الهی ست. "
گفتم:
" من که پیر شدم و تو هیچوقت لطفی به من نکردی، با اینکه می‌گویی بنده خاص تو هستم.
خودت می‌گویی که سالهاست مرا گرسنه نگاه داشته ای.
بچه های کار چه گناهی دارند؟!
آدمهایی که در جنگ کشته می‌شوند و در زندان‌ها شکنجه می‌شوند، چه گناهی دارند؟! "
خدا دستش را روی صورتش گذاشت و گریست.
قطره های اشک او نهری شدند و از دشت به دره ریختند.
کنار این نهر شقایق ها روییدند و ماهی‌ها ی درون آن با باله های خود به بستر نهر تکیه دادند و گریستند."
خدا گفت:
"وقتی من میگریم، طبیعت هم میگرید.
ولی انسان به دنبال کلک و دام جدیدی می‌گردد.
جز من خدایی نیست که بخواهم با او رقابت کنم ولی من در پروژه انسان سهل انگاری کردم.
شبیه به تو و عزیزانت انسانهای پاک و طبیعی دیگر هم روی زمین زندگی کردند و می‌کنند.
اما به قول شما آدمها، کروموزوم شرافت در تعداد کمی از آنها وجود دارد.
این کروموزوم تکی ست و جفتی ندارد.
کروموزوم شماره بیست و چهارم.
نبود این کروموزوم دلیل تمامی کمبودهایی ست که تو به آن اشاره میکنی.
در این پروژه من، تنها خود انسان است که می‌تواند تصمیم بگیرد که آیا این کروموزوم که شاخص اصلی انسانیت است را با وجود تمام رنجهایی که برایش می آورد، بپذیرد، یا مثل اکثریت آن را ندید بگیرد، تا زندگی زمینی اش شبیه بقیه حیوانات باشد.
من این تصمیم را به خود او واگذار کردم ولی متاسفانه او زمین را به سمت قهقرا برد. "
مستقیم به او نگاه کردم و گفتم:
" حالا دلیل این خواب چیست.
نان و پنیر که خودم هم در خانه ام دارم، یعنی هنوز دارم.
دوباره کار جدیدی از من میخواهی؟!
من خسته ام و سنم هم بالا رفته.
گریه های من دل تو را نرم نکرده اند و قطع هم نمیشوند، بلکه از سرما و سکوت غیر انسانی یخ می‌زنند."

او بغلم کرد و گفت:
" نه، من از تو دیگر هیچ چیزی نمی‌خواهم.
دلم می‌خواهد پاداشی برای حمل دردناک کروموزوم بیست و چهارم به تو بدهم.
اما حتی اگر زمین را به تو بدهم، ناکافی ست.
این اتفاقی ست که هر بار برای من میفتد، وقتی با بندگان بیست و چهار کروموزومی روبرو میشوم.
از خلق انسان پشیمان میشوم و از قدرت شرافت این اسطوره های مقاومت شرمسار. "
گفتم:
" اگر تو که خدا هستی، راهی برای نجات نمیبینی، من چه بگویم.
من فکر میکنم که تو با خودت هم روراست نیستی.
از من بخشش میخواهی؟!
باشد، تو را میبخشم.
چون تو طبیعت زیبا را آفریدی و من عشق انسانی را میان انسانهای شریفی تجربه کردم که به آنها نام خانواده و دوست دادم.
با اینکه خیلی از آنها را با مرگ ترسناکی از من جدا کردی، تو را میبخشم.
چون تو هم شاید کروموزوم بیست و چهارم ات را مکدر کرده ای.
آیا از خودشیفتگی رنج میبری؟!
ما انسانهای شریف هیچکدام قدرت و امکانات تو را نداریم.
به چه چیزی رشک میبری؟!"
او مرا بغل کرد و با تمام وجود هق هق کرد.
موهای سفید بلندش را نوازش کردم و گفتم:
"پروژه انسان تو هم جهان را کشت و هم خودت را.
من از طرف تمام ندید گرفتگان و مظلومان این جهان تو را میبخشم.
چون تو هم هیچ معلم دلسوزی برای آفرینش نداشتی و از رنج زندگانی که آفریدی، درد، ترس و مرگ آنها تصوری نداشتی.
اما از تو یک خواهش دارم.
لطف کن، موجود زنده جدیدی برای کشتار انسانها نفرست، آنها خودشان جهان را به پایان خواهند رساند. "

©سوسن آفرین

......

Ich stand auf einer wunderschönen Wiese am Berghang, voller Frühlingsblumen und dem Duft des Frühlings.
Ich trug ein Schaffell und stand wie ein Hirte mit einem Stock als Stütze inmitten dieser herrlichen Landschaft.
Das Läuten der Schafsglocken war sehr angenehm.
Der Himmel war wolkenlos, und sein Indigoblau erinnerte meine Hände an Malerei. Ich begann zu singen.
Ich sang die fröhlichen Lieder von Mohammad Nouri, denn sie waren die treffendste Form des Gesangs der Natur.
Ein kräftiger, alter Mann kam mir mit schweren, langen Schritten vom Rand der Ebene entgegen.
Vielleicht war er der Haupthirte der Herde und ich sein Lehrling.
Als er näher kam, betrachtete ich sein Gesicht.
Er sah aus wie ein strahlender Engel und hatte ein wunderschönes Lächeln mit großen, weißen Zähnen.
Als er mich erreichte, sagte er:
„Sei nicht müde, meine Tochter.“
(Persischer Spruch, den man während oder nach der Arbeit als Kompliment benutzt)
Dann breitete er ein Schaffell im Gras aus und sagte:
„Komm, setz Dich und iss etwas.
Ich weiß, du musst nach all den Jahren hungrig sein.“
Ich setzte mich neben ihn, und er öffnete eine Serviette mit frischem Brot, Käse und Minze.
Ich war wirklich hungrig, nahm einen großen Bissen und aß es auf.
Er schenkte mir eine Tasse duftenden Earl Grey ein, und ich fühlte mich wie im Himmel.
Nachdem ich ein paar Schlucke getrunken hatte, fragte ich ihn:
„Ich weiß wirklich nicht, wo ich bin, was ich tue oder wer Sie sind!“
Er legte mir die Hand auf die Schulter und sagte:
„Du bist mein Kind, wie alle anderen Menschen auf diesem Planeten.
Aber Du bist mir lieber als die meisten.
Weil Du aufrichtig und ehrlich bist.“
Auch wenn die Prüfungen Deines Lebens Berge versetzen, bist Du der Menschlichkeit immer noch treu, obwohl Du weder an Menschen noch an mich glaubst.
Du bist eines meiner selbständigsten Geschöpfe."
Ich sah ihn überrascht an und sagte:
" Du bist also Gott?!
Ich bin auch tot und jetzt im Himmel?!"
Er lachte und sagte:
" Da hast Du recht.
Aber ich nenne mich lieber das Glück der Liebe.
Aber Du bist nicht tot, sondern träumst in einem kurzen Flug.
Sieh Dir jene Ecke des Horizonts an!"
Als ich den fernen Punkt genauer betrachtete, sah ich mehrere Menschen, die Händchen hielten und im Kreis tanzten.
Ich fragte, wer sie seien.
Gott sagte:
„Das sind geliebte Menschen, die Du verloren hast und um die Du jeden Tag trauerst.“
Sieh nur, wie glücklich sie sind.
Mach Dir nicht so viele Sorgen um sie.
Denn wenn Du zu viel an sie denkst, sind sie mit ihren nicht-physischen Körpern gezwungen, mühsam die Oberfläche des Lebens zu berühren und so müssen sie leiden, weil das Leben auf der Erde schmerzhaft ist.
Ich wollte Dir sagen, dass Du Dir nicht so viele Sorgen um die Arbeit machen sollst. Du bist mein bester Mitarbeiter, und es tut mir leid, dass ich Dich nie bezahlt habe.
Ich stand auf einer wunderschönen Wiese am Berghang, voller Frühlingsblumen und dem Duft des Frühlings.
Ich trug ein Schaffell und stand wie ein Hirte mit einem Stock als Stütze inmitten dieser herrlichen Landschaft.
Das Läuten der Schafsglocken war sehr angenehm.
Der Himmel war wolkenlos, und sein Indigoblau erinnerte meine Hände an Malerei. Ich begann zu singen.
Ich sang die fröhlichen Lieder von Mohammad Nouri, denn sie waren die treffendste Form des Gesangs der Natur.
Ein kräftiger, alter Mann kam mir mit schweren, langen Schritten vom Rand der Ebene entgegen.
Vielleicht war er der Haupthirte der Herde und ich sein Lehrling.
Als er näher kam, betrachtete ich sein Gesicht.
Er sah aus wie ein strahlender Engel und hatte ein wunderschönes Lächeln mit großen, weißen Zähnen.
Als er mich erreichte, sagte er:
„Sei nicht müde, meine Tochter.“
(Persischer Spruch, den man während oder nach der Arbeit als Kompliment benutzt)

Dann breitete er ein Schaffell im Gras aus und sagte:
„Komm, setz Dich und iss etwas.
Ich weiß, du musst nach all den Jahren hungrig sein.“
Ich setzte mich neben ihn, und er öffnete eine Serviette mit frischem Brot, Käse und Minze.
Ich war wirklich hungrig, nahm einen großen Bissen und aß es auf.
Er schenkte mir eine Tasse duftenden Earl Grey ein, und ich fühlte mich wie im Himmel.
Nachdem ich ein paar Schlucke getrunken hatte, fragte ich ihn:
„Ich weiß wirklich nicht, wo ich bin, was ich tue oder wer Sie sind!“
Er legte mir die Hand auf die Schulter und sagte:
„Du bist mein Kind, wie alle anderen Menschen auf diesem Planeten.
Aber Du bist mir lieber als die meisten.
Weil Du aufrichtig und ehrlich bist.“
Auch wenn die Prüfungen Deines Lebens Berge versetzen, bist Du der Menschlichkeit immer noch treu, obwohl Du weder an Menschen noch an mich glaubst.
Du bist eines meiner selbständigsten Geschöpfe."
Ich sah ihn überrascht an und sagte:
" Du bist also Gott?!
Ich bin auch tot und jetzt im Himmel?!"
Er lachte und sagte:
" Da hast Du recht.
Aber ich nenne mich lieber das Glück der Liebe.
Aber Du bist nicht tot, sondern träumst in einem kurzen Flug.
Sieh Dir jene Ecke des Horizonts an!"
Als ich den fernen Punkt genauer betrachtete, sah ich mehrere Menschen, die Händchen hielten und im Kreis tanzten.
Ich fragte, wer sie seien.
Gott sagte:
„Das sind geliebte Menschen, die Du verloren hast und um die Du jeden Tag trauerst.“
Sieh nur, wie glücklich sie sind.
Mach Dir nicht so viele Sorgen um sie.
Denn wenn Du zu viel an sie denkst, sind sie mit ihren nicht-physischen Körpern gezwungen, mühsam die Oberfläche des Lebens zu berühren und so müssen sie leiden, weil das Leben auf der Erde schmerzhaft ist.
Ich wollte Dir sagen, dass Du Dir nicht so viele Sorgen um die Arbeit machen sollst. Du bist mein bester Mitarbeiter, und es tut mir leid, dass ich Dich nie bezahlt habe.
Vielmehr habe ich viele Jahre Deines Lebens ohne Lohn gelassen und ihn sogar gekürzt, als ich Dir Deine Lieben wegnahm.
Doch dies sind göttliche Prüfungen. "
Ich sagte:
" Ich bin alt geworden, und Du hast mir nie etwas Gutes getan, obwohl Du sagst, ich sei Dein besonderer Diener.
Du selbst sagst, Du hättest mich jahrelang hungern lassen.
Was ist die Sünde arbeitender Kinder?!
Was ist die Sünde derer, die im Krieg getötet und in Gefängnissen gefoltert werden?!
Gott legte seine Hand an sein Gesicht und weinte.
Die Tropfen seiner Tränen wurden zu einem Bach und flossen von der Ebene ins Tal.
An diesem Bach wuchsen Klatschmohne, und die Fische darin lehnten ihre Flossen auf den Bachgrund und weinten.
Gott sprach:
„Wenn ich weine, weint auch die Natur.“
Doch der Mensch sucht nach neuen Tricks und Fallen.
Es gibt keinen Gott außer mir, mit dem ich wetteifern möchte, doch ich habe das menschliche Projekt vernachlässigt.
Wie Du und Deine Lieben haben andere reine und natürliche Menschen auf Erden gelebt und leben noch immer.
Aber wie ihr sagt, ist das Chromosom der Ehre nur in wenigen von ihnen vorhanden.
Dieses Chromosom ist einzeln und hat kein Gegenstück.
Das Fehlen dieses Chromosoms ist die Ursache aller von Dir genannten Mängel.
In meinem Projekt kann nur der Mensch selbst entscheiden, ob er dieses Chromosom, das wichtigste Kennzeichen der Menschlichkeit, trotz all des Leids, das es ihm bringt, akzeptiert oder es wie die Mehrheit ignoriert, sodass sein irdisches Leben dem der Tiere gleicht.
Ich habe ihm diese Entscheidung selbst überlassen, aber leider hat er die Welt in eine Rezession gestürzt.
Ich sah ihn direkt an und sagte:
"Und was soll dieser Traum?
Ich habe Brot und Käse im Haus, das heißt, noch!
Willst Du schon wieder einen neuen Gefallen von mir?!
Ich bin müde und alt.
Deine Tränen haben mein Herz nicht erweicht und werden nicht verstummen, sondern erstarren vor der stillen und kalten Unmenschlichkeit.“
Er umarmte mich und sagte:
„Nein, ich will nichts mehr von Dir.
Ich möchte Dich für das schmerzhafte Tragen des 24. Chromosoms belohnen. Aber selbst wenn ich Dir die Erde gäbe, wäre es nicht genug.“

So geht es mir jedes Mal, wenn ich den Dienern mit vierundzwanzig Chromosomen begegne.
Ich bereue die Erschaffung des Menschen und schäme mich der Macht der Ehre dieser Widerstandsmythen."
Ich sagte:
"Wenn Du, als Gott keinen Weg zur Erlösung siehst, was soll ich dann sagen?
Ich glaube, Du bist auch nicht ehrlich zu Dir selbst.
Bittest Du mich um Vergebung?!
Nun, ich vergebe Dir.
Weil Du wunderschöne Natur erschaffen hast und ich menschliche Liebe unter edlen Menschen erfahren durfte, die ich Familie und Freunde nannte.
Obwohl Du viele von ihnen durch einen grausamen Tod von mir getrennt hast, vergebe ich Dir.
Denn vielleicht hast auch Du Dein 24. Chromosom verpfuscht.
Leidest Du etwa an Narzissmus?!
Wir, edle Menschen, besitzen nicht Deine Macht und Deine Möglichkeiten.
Worauf bist Du denn neidisch?! "
Er umarmte mich und schluchzte bitterlich.
Ich strich ihm über das lange, weiße Haar und sagte:
„Dein menschliches Projekt hat die Welt und Dich selbst zerstört.
Ich vergebe Dir im Namen all der Unsichtbaren und Unterdrückten dieser Welt.“
Weil Du selbst auch keinen mitfühlenden Schöpfer hattest und keine Ahnung vom Leid der von Dir erschaffenen Lebewesen hattest und von ihrem Schmerz, ihrer Angst und ihrem Tod.
Aber ich habe eine Bitte an Dich:
"Bitte, schick keine neuen Lebewesen, um Menschen zu töten; sie werden sich gegenseitig und die Welt von alleine zerstören."

©Susan Afarin

I stood in a beautiful meadow on the mountainside, full of spring flowers and the scent of spring.
I wore a sheepskin and stood like a shepherd with a staff for support amidst this magnificent landscape.
The sound of the sheep bells was very pleasant.
The sky was cloudless, and its indigo blue reminded my hands of painting.
I began to sing.
I sang the joyful songs of Mohammad Nouri, for they were the most fitting form of nature's song.
A strong, old man came toward me from the edge of the plain with heavy, long strides.
Perhaps he was the head shepherd of the flock, and I his apprentice.
As he came nearer, I studied his face.
He looked like a radiant angel and had a beautiful smile with large, white teeth. When he reached me, he said,
"Don't be tired, my daughter."
(Persian saying used as a compliment during or after work)
Then he spread a sheepskin on the grass and said,
“Come, sit down and have something to eat.
I know you must be hungry after all these years.”
I sat down beside him, and he opened a napkin with fresh bread, cheese, and mint.
I was really hungry, so I took a big bite and ate it all up.
He poured me a cup of fragrant Earl Grey, and I felt like I was in heaven.
After I had taken a few sips, I asked him,
“I really don’t know where I am, what I’m doing, or who you are!”
He put his hand on my shoulder and said,
“You are my child, like all the other people on this planet.
But I love you more than most.
Because you are sincere and honest.
Even though the trials of your life move mountains, you remain true to humanity, even though you don’t believe in people, or in me.
You are one of my most independent creatures."
I looked at him in surprise and said:
"So you're God?!
"I'm dead too, and now I'm in heaven?!"
He laughed and said,
"You're right.
But I prefer to call myself the happiness of love.
But you're not dead, you're just dreaming on a short flight.
Look at that corner of the horizon!"
As I looked more closely at the distant point, I saw several people holding hands and dancing in a circle.
I asked who they were.
God said,
"Those are loved ones you have lost and mourn every day."
Just look how happy they are.
Don't worry about them so much.
Because if you think about them too much, they are forced to laboriously touch the surface of life with their non-physical bodies, and so they suffer because life on Earth is painful."
I wanted to tell you not to worry so much about work.
You are my best employee, and I am sorry that I never paid you.
In fact, I left many years of your life without pay and even reduced it as I took your loved ones away.
But these are divine trials.
I said:
"I have grown old, and you have never done anything good for me, even though you say I am your special servant.
You yourself say that you let me go hungry for years.
What is the sin of working children?!
What is the sin of those who are killed in war and tortured in prisons?!"
God laid his hand to his face and wept.
The drops of his tears became a stream and flowed from the plain to the valley. Poppies grew along this stream, and the fish in it rested their fins on the streambed and wept.
God spoke:
"When I weep, nature weeps too."
Yet humanity seeks new tricks and traps.
There is no god but me with whom I wish to compete, yet I have neglected the human project.
Like you and your loved ones, other pure and natural people have lived and still live on Earth.
But as you say, the chromosome of honor is present in only a few of them.
This chromosome is unique and has no counterpart.
The absence of this chromosome is the cause of all the deficiencies you mentioned.
In my project, only humanity itself can decide whether to accept this chromosome, the most important marker of humanity, despite all the suffering it brings, or ignore it like the majority, so that its earthly life resembles that of animals.

I left this decision to humanity itself, but unfortunately, it has plunged the world into a recession.
I looked straight at him and said:
"And what's with this dream?
I have bread and cheese in the house, that is, for now!
Do you want another favor from me?!
I'm tired and old."
Your tears have not softened my heart, and they won't cease; instead, they will freeze through the silent and cold inhumanity.
He embraced me and said:
“No, I want nothing more from you.
I would like to reward you for the painful burden of carrying the 24th chromosome. But even if I gave you the earth, it would not be enough.”
That's how I feel every time I encounter the servants with twenty-four chromosomes.
I regret the creation of man and am ashamed of the power of honor of these myths of resistance.
I said:
"If you, as God, see no way to salvation, what am I supposed to say?
I think you're not being honest with yourself either.
Are you asking for my forgiveness?!
Well, I forgive you.
Because you created beautiful nature, and I was privileged to experience human love among noble people whom I called family and friends.
Even though you separated many of them from me through a cruel death, I forgive you.
Because perhaps you too have messed up your 24th chromosome.
Are you suffering from narcissism?!
We, noble people, don't possess your power and your abilities.
What are you envious of?!
He hugged me and sobbed bitterly.
I stroked his long, white hair and said,
"Your human project has destroyed the world and yourself.
I forgive you on behalf of all the unseen and oppressed of this world.
Because you yourself had no compassionate creator and no understanding of the suffering of the beings you created, their pain, their fear, and their death.
But I have one request for you:
"Please don't send new beings to kill humans; they will destroy each other and the world on their own."

©Susan Afarin

آدم بی عیب کجا هست و کوست
خدای عالم غیب هم چو اوست
ولیکن آنکه برفت زیر پوست
نه دشمن بشاید بود، بلکه دوست

©سوسن آفرین
......

Wo gibt es der makellose Mensch, wo lebt er?
Der Gott der unsichtbaren Welt ist ihm ähnlich
Doch derjenige, der uns zu nahesteht und unter unsere Haut geht
Sollte nicht der Verdienst vom Feind sein, sondern nur der Freund

©Susan Afarin

......

Where is the flawless human being, where does he live?
The God of the invisible world is like him himself
But the one who is too close to us and gets under our skin
Shouldn't be the merit of the enemy, but only of the friend

©Susan Afarin

For another persons it is like l repeat something since years.

My need being true and correct is a very bad characteristic, cause it let me no peace.

l always want to know if l made everything for others to comfort and help them and that is something the most people don't care about it at all.

So the most interpretate me wrong.

Mostly it doesn't matter to me cause l'm used to the nature of humans and see their instincts and hypocracy in them.

But when l call them friends, their abuse, wrong lables and acts hurt me much.

It's the same about my only love as adult woman.

He didn't care about me at all but l kept adoring him, cause the feelings were inside me and not a reflection.

I saw my true role and place by him very late and after that l became truly the medusa.

This medusa is also a part of me.

But l have learend much and won't give permission to people l don't know to enter my reign.

I went far and asked me if this terrible feeling of loss is based of my greed?!

But l never cared in my life about the size of people.

l let him play with me like a toy but he couldn't drive an honest car let alone love car.

l think l sacrificed my heart for an imagination of true love which l always felt whithin me and have lost my heart livingly and the pain gave me years of playing the death of a holy part of my soul that no one reached apart from him.

One great point is that l thought l finally found a man who could understand my soul cause it is my need in relationship and friendships that my friend or my love could touch my soul.

But his answers showed me how wrong l thought and how far his soul shape was from mine.

That was the greatest disapointment of my life.

l mourned years on the grave of my heart which l let being killed by my greatest enemy who's nature was just like the most humans but l wanted to see him pure like my own feelings.

©Susan Afarin

 

I am naive and honest and scrutinized myself with question
Was l greedy, dreaming about wealth, or problem with size digestion
No, but l was loud, poisoned with betrayal, unending distention
l waited long for wrong promises, stand with my heart in congestion
I can't change anything, l hold the bitter truth pill for ingestion

©Susan Afarin

Cover Karaoke, Vigen, Mahtab, Moonlight

Moonlight

You're the lover's companion

Brightness of the skies

Oh, moonlight

You're the sky light

Luminous of the world

Where is your moon ?

With you at nights, l was with her next to you

Regardless to the world, we were "lips on lips"

Together, we were alone with you

appealing and charming, we were enchanted by one another

Moonlight, tonight that l'm with you

She's gone and I'm still here

oh .... what a pity!

The time is lost and those days are gone

I'll go to mountains and deserts because of her separation

With you at nights, l was with her next to you

Regardless of the World

Together, we were alone with you

appealing and charming, we were enchanted by one another

(Translation ©Susan Afarin)

دوست مهربانی برایم عکسهای خانه قدیمی شان را فرستاد، که به تازگی فروختند.
من هم یک یا دو بار برای دیدنش به شهرشان رفتم و در خانه شان میهمان بودم.
چقدر خاطرات قدیم به دل آدم می‌چسبند.
در ویدیویی که فرستاد، قامت مادر مهربانش در آشپزخانه سبز، وقتی زرشک پلو درست کرده بود،
اطاقی که در آن با برادر کوچکش که آنزمان یک طفل بود و حال در تدارک مراسم ازدواج است، بازی میکردیم،
صدای خنده هایمان در اطاق پذیرایی با او و خواهر کوچکترش،
حیاط دلپذیر پر از گل و گیاه...
همه را از نو دیدم.
ملانکولی من با او قابل مقایسه نیست.
سالهایی که برای ملاقات خانواده ام به ایران میرفتم، خیلی دور هستند.
اما یادم است که مادر و برادرم چندین بار مرا با خود به دیدن خانه های قدیمی مان در تهران بردند و دیدن ساختمان‌های جدید و ناشناخته، قلبم را فشرد.
اشعاری که امروز دور ریختم، جان و روح من بودند که متاسفانه برای مردی نوشته بودم که جز دروغ در من ندید.
برای دور ریختن شعر ترانه ای که اسمش را به همزاد روحی تغییر داده بودم، مکث کردم.
روزگاری برایش میمردم.
حالا برای دل خودم میمیرم، برای تنهایی و سادگی قلب خودم.
آدمها با ملاک خودشان تو را رصد می‌کنند و آب دادن به گلدانی که ریشه های گیاهش مسموم هستند، جز هدر دادن عطوفت و نجابت و بخشندگی آب نیست.
من نتوانستم با خوبی، بدی را درمان کنم، چون کیمیاگری یک کلمه واهی ست.
مهتاب عشق با خیانت او مکدر شد و روح من برای همیشه از مهتاب دوری خواهد کرد.
دایره ای میان مربع دیگران بودن، زوایای سخت و تیز آنها را نرم و گرد نمی‌کند، بلکه این دایره درون مربع فقط یک زندانی خواهد بود برای ارتکاب جرم‌هایی که وجود نداشته اند، بلکه تبلور افکار ناپاک، خصمانه و غیر قابل انعطاف خود چهارگوش هستند.
رشد من هیچگاه در زوایا اتفاق نخواهد افتاد، چون زاویه ای ندارم، بلکه فقط قطر این دایره بزرگتر خواهد شد و پس از رفتن هم، از ترکیدن او قطرات گردی پدید خواهند آمد که چون شبنم صبحگاهی روی لپ گلبرگهای باغ محبت و گونه های دوستان واقعی خواهند ریخت.

©سوسن آفرین

......

Eine liebe Freundin schickte mir Fotos von ihrek alten Elternhaus, das sie vor Kurzem verkauft haben.
Ich war ein- oder zweimal in ihrer Stadt, um sie zu besuchen, und war bei ihr zu Gast.
Wie sehr sich alte Erinnerungen doch im Herzen festsetzen!
In dem Video, das sie mir schickte, stand immernoch ihre liebe Mutter in der grünen Küche und bereitete Berberitzen-Pilaw zu,
Das Zimmer, in dem wir mit ihrem kleinen Bruder spielten, der damals noch ein Kind war und sich nun auf seine Hochzeit vorbereitet,
das Lachen von uns im Wohnzimmer mit ihr und ihrer jüngeren Schwester,
der idyllische Innenhof voller Blumen und Pflanzen...
Ich sah all das mit neuen Augen.
Meine Melancholie diesbezüglich ist unvergleichlich mit ihrer.
Die Jahre, in denen ich meine Familie im Iran besuchte, sind lange vorbei.
Aber ich erinnere mich, wie meine Mutter und mein Bruder mich mehrmals mitnahmen, um unsere alten Häuser in Teheran zu sehen, und der Anblick der neuen, fremden Gebäude schmerzte mich sehr.
Die Gedichte, die ich heute wegwarf, waren meine Seele und mein Herz, die ich unglücklicherweise für einen Mann geschrieben hatte, der in mir nichts als Lügen sah.
Ich hielt inne, um meinen eigenen Text eines seiner Lieder wegzuwerfen, das ich „Seelenverwandter“ genannt hatte.
Einst wäre ich für ihn gestorben.
Jetzt sterbe ich für mein eigenes Herz,
für die Einsamkeit und Einfachheit meines eigenen Herzens.
Die Menschen beurteilen Dich nach ihren eigenen Maßstäben, und einen Blumentopf zu gießen, dessen Wurzeln vergiftet sind, ist nichts als verschwendete Güte, Anstand und Großzügigkeit.
Ich konnte das Böse nicht mit Gutem heilen, denn Alchemie ist ein Trugbild.
Das Mondlicht der Liebe wurde durch seinen Verrat verdunkelt, und meine Seele wird das Mondlicht für immer meiden.
Ein Kreis innerhalb eines Quadrats anderer zu sein, mildert und rundet deren harte und scharfe Winkel nicht ab, sondern dieser Kreis innerhalb des Quadrats wird lediglich in Gefängnis sein, in dem Verbrechen ihm zugemutet werden, die nicht existierten, sondern die Kristallisation der unreinen, feindseligen und unflexiblen Gedanken des Quadrats selbst darstellen.

Mein Wachstum wird niemals in Winkeln stattfinden, denn ich habe keine Winkel, sondern nur der Durchmesser dieses Kreises wird größer werden, und nachdem er stirbt und gegangen ist, werden runde Tropfen aus seinem Bersten hervorkommen, die wie Morgentau auf die Kronblätter des Gartens der Liebe und die Wangen wahrer Freunde fallen werden.

©Susan Afarin

......

A dear friend sent me photos of her old family home, which they recently sold.
I've been to her city once or twice to visit her and stayed with her.
How deeply old memories linger in the heart!
In the video she sent me, her dear mother was still standing in the green kitchen, preparing barberry pilaf,
The room where we played with her little brother, who was just a child then and is now preparing for his wedding,
Our laughter in the living room with her and her younger sister,
The idyllic courtyard full of flowers and plants...
I saw all of this with new eyes.
My melancholy about it is incomparable to hers.
The years when I visited my family in Iran are long gone.
But I remember how my mother and brother took me several times to see our old houses in Tehran, and the sight of the new, unfamiliar buildings pained me deeply.
The poems I threw away today were my soul and my heart, which I had unhappily written for a man who saw nothing in me but lies.
I paused to throw away my own lyrics to one of his songs, which I had called "Soul twin."
Once I would have died for him.
Now I die for my own heart, for the solitude and simplicity of my own heart.
People judge you by their own standards, and watering a flowerpot whose roots are poisoned is nothing but wasted kindness, decency, and generosity.
I could not heal evil with good, for alchemy is an illusion.
The moonlight of love was dimmed by his betrayal, and my soul will forever shun the moonlight.
Being a circle within another's square doesn't soften or round off their hard and sharp angles; rather, this circle within the square will merely be imprisoned, subjected to crimes that didn't exist but represent the crystallization of the impure, hostile, and inflexible thoughts of the square itself.
My growth will never occur in angles, for I have no angles; only the diameter of this circle will increase, and after it dies and departs, round drops will emerge from its bursting, falling like morning dew upon the petals of the garden of love and the cheeks of true friends.

©Susan Afarin

l deleted everything which hurt me and describes the feelings of my naive true heart to a very dark past.

Which hard time, tiredness, lonely cold nights and days and the hard work with a language that l couldn't master and can't still perfect but l deleted all the lines of this dark past apart from these lines.

l wasted my time for lies and coldness.

But l had only to keep these little lines.

Even that was too much for what l got.

©Susan Afarin

Well, I know you want a girl who's muted
I just can't be so fool
Well I did told you baby, I don't want to rule
Love this nice meadow
I don't want have ugly sore
Cause I get lost in the shadows
Love gonna be my proof, how I swore
If you'de chosen light instead shadows
You'd know, you can't buy love in a store

©Susan Afarin

 

 

And I've put my faith in you
I did that mistake too!
Damn, hell,
you wanted to play your ace?
I'm gone, without a trace!
©Susan Afarin

Ich reise von so weit

Durch den Raum und die Zeit

Mein Weg glänzte nur durch den Mond

Weg von dem jetzt und Zeit

Träume von der Einheit

Mein Weg glänzte nur durch den Mond

©Susan Afarin

 

 

I'm just a breath away
Want for your love to knee
Oh my soul, hold me tight
Kiss and smile, my lovely knight
Oh, I married you,
Married you to the bone
So let me love you mad
Like Julia to Romeo 
©Susan Afarin

 

 

You know, your're nucleous for my cell
From the birth untill hearing the knells
You know love hasn't many ways
Just a hovel to sooth and to be brave
You know in love you don't have to fear
And no need be violent, selfless l swear
A rainfall turn to smile when I think of you
And when or where, you'll stay my muse
You're my love license
You're my love license,
love you blind
Is wise,
Is wise
Cause love is all my sages
©Susan Afarin

 

 

The sun doesn't need to shine,
The moon doesn't have to rise,
If your lovely voice doesn't sweeten my life.
©Susan Afarin

 

 

Fell in love with you near a tree
Felt love as clearly as the water of a sea
Saw each other in the eyes over a cup of tea
She did her best but didn't get the fee
Didn't know she would never reach your heart key
It's too easy to say how could she
But now she wanted to set you free
She has more sides than supposed to be
Would die before a tear from you to see
©Susan Afarin

 

 

Passing through black and white
Fleeing from all the mean fight
Knowing, you're like my rhizome
Running to hold you tight
Wanting you all days and night
Knowing, you're like my phloem
©Susan Afarin
.....

عبور از سیاه و سفید.،
فرار از تمامی جنگ های خبیث،
دانستن اینکه تو مانند ریزوم من هستی.
دویدن برای محکم بغل کردن ونگه داشتن تو.
تو را خواستن در تمامی شبانه روزها.
دانستن اینکه تو چون آوند من هستی.
©سوسن آفرین

....

Durch Schwarz und Weiß gehen.
Flucht vor all dem gemeinen Kampf.
Weißt du, du bist wie mein Rhizom.
Laufen, um dich festzuhalten.
Ich will dich alle Tage und Nacht.
Weißt du, du bist wie mein Leitbündel
©Susan Afarin

When I wake up in the morning
After night full of pain
Oh I hug my baby
Tell him you're my flame
For my thoughts you're the domain

You know, my hurt heart is healed
And you've my loyalty to gain
You beguile me with this lovely sound
You are like blood in my vein

©Susan Afarin

I had a great hunger after doc appointment cause l think the stress squeezed my stomatch.

Today l had to go to pharmacy too and gosh l don't want to say it's a bad job and l'm maybe ungreatful cause as the most people say it's a clean classy job and you earn enough money but l hate this stril atmoshphere.

No matther in which pharmacy l enter l feel the stress of the stuff and in many cases their know-it-all behaviour.

l gave my job up for a nothing which comes closer to me.

But l was able to cook before l ate a piece of trash.

 Dill-rice with chicken and peppermint yogurt.

 

©Susan Afarin 

Snow just a bit far from Cologne.

🥶⛄☃️

And l have no melanom said my doc.

l'm happy😊

©Susan Afarin

When l search for my artist name that is the second clip which is to find.

I had never a loving bird which was in love with me and wanted a pair flight.

And there was also never a bird who sang for me, but against me.

l got even a very big bird but he only followed me to could hurt me, laughed at me and let me die while he joyful watched and shared my corpus with his friends.

l will never make such a mistake again, loving who wants to tease me.

He let me in peace l have the feeling and so l don't want to talk about it anymore.

One of my favorite pics is fallen behind the dresser and it's too heavy for me to shove it.

So l don't want to lose any other angels and will keep my tongue.

©Susan Afarin

 

دیروز دوستی از دوران زندگیم در برمن تماس گرفت و بعد از مدتها طولانی حرف زدیم.
از آدم‌های مشترکی که می‌شناختیم و هم مشتری داروخانه و هم مشتری رستوران آنها بودند، چند نفر فوت کرده اند و ناراحت شدم.
اما بیشتر از آن ابتلای دکتر گوش و حلق و بینی قدیمی ام به سرطان ناراحتم کرد و اینکه دیگر قادر به کار کردن نیست.
نمی‌دانم چرا تجارب قدیمی ام با آدمها خیلی ملاطفت آمیز تر بوده اند.
خودم عوض شدم؟!
آدمها فرق کرده اند؟!
با اینکه خیلی صمیمی نیستیم ولی از بعضی آدمهایی که خیلی سال آنها را می‌شناختم و باورشان داشتم، مهربان تر ست.
او همیشه به من می‌گوید که می‌توانم حتی شب هم پیش او بمانم، اما من پیش خواهرم راحت تر هستم.
اما در این خانه کوچک، نمی‌توانم میهمان دعوت کنم، که شب بماند، گرچه خواهرم چندین بار آمده ست.
رولف هم پنج، نه بلکه شش سال پیش آخر هفته ها می‌آمد.
اما افراد خانواده و پارتنر آدم فرق می‌کنند و این مشکلات را آدم اصلا نمی‌بیند.
این چند روز با وجود سرماخوردگی خیلی در خانه کار کردم.
دیروز حتی پروفایل کاری ام را هم تکمیل کردم.
کوآلا هنوز جواب مرا نداده ست، امیدوارم که صراحت ام او را ناراحت نکرده باشد.
از دیروز صبح تا حالا بیدارم و حتی یک بار چشمم گرم نشده ست.
امیدوارم چک آپ پیش دکتر خوب باشد و خیالم از بابت سرطان پوست راحت شود!
اگر صدایم همکاری کند، آخر هفته آوازی می‌خوانم.
این اواخر به موزیک کم توجهی کردم.
اما با شرایطی که در آن قرار دارم، فکر می‌کنم اکثر آدمها همه چیز را ندید می‌گرفتند.
تازه الان دلم می‌خواهد بخوابم ولی دیگر وقتی ندارم.
دیشب فیلم صومعه نورتهانگر محصول 2007 را دیدم.
درون بازی کثیف پول، عشق واقعی دختر جوان و محبوبش برایم خیلی زیبا بود.
هیچ چیز دل انگیزتر و پر شکوه تر نیست، وقتی که چشمهایمان درون زیبا را با دانش عشق رویت میکنند.

©سوسن آفرین

.....

Gestern rief mich eine Freundin aus meiner Bremen-Zeit an, und wir sprachen nach Langem wieder miteinander.
Ich war traurig über den Tod mehrerer gemeinsamer Bekannter, die sowohl Kunden der Apotheke als auch ihres Restaurants waren.
Am meisten betrübte mich jedoch, dass mein früherer HNO-Arzt an Krebs erkrankt war und nicht mehr arbeiten konnte.
Ich weiß nicht, warum meine früheren Erfahrungen mit Menschen so viel freundlicher waren.
Habe ich mich verändert?!
Haben sich die Menschen verändert?!
Obwohl wir nicht sehr eng befreundet sind, ist sie freundlicher als manchen, die ich seit vielen Jahren kenne und denen ich vertraute.
Sie sagt mir immer, ich könne auch nachts bei ihr bleiben, aber ich fühle mich bei meiner Schwester wohler.
In dieser kleinen Wohnung kann ich aber keine Gäste zum Übernachten einladen, obwohl meine Schwester schon mehrmals da war.
Rolf war vor fünf, nein sechs Jahren auch an den Wochenenden da.
Aber Familienmitglieder und Partner sind anders, da sieht man solche Probleme gar nicht.
Ich habe die letzten Tage trotz Erkältung viel zu Hause gearbeitet.
Ich habe gestern sogar mein Arbeitsprofil fertiggestellt.
Koala hat mir noch nicht geantwortet.
Ich hoffe, meine Offenheit hat sie nicht verärgert.
Ich bin seit gestern Morgen wach und meine Augen haben sich kein einziges Mal warm angefühlt.
Ich hoffe, die Untersuchung beim Arzt verläuft gut und ich kann beruhigt sein, was Hautkrebs angeht!
Wenn meine Stimme mitspielt, singe ich am Wochenende etwas.
Ich habe die Musik in letzter Zeit vernachlässigt.
Aber in meiner jetzigen Situation würden die meisten Leute wohl alles ignorieren. Ich möchte jetzt einfach nur schlafen, aber ich habe keine Zeit.
Gestern Abend habe ich den Film „Northanger Abbey“ von 2007 gesehen.
Inmitten des schmutzigen Spiels ums Geld war die wahre Liebe des jungen Pärchen für mich von großer Schönheit.
Nichts ist erfreulicher und herrlicher, als mit den Augen, die innere Schönheit durch Weisheit der Liebe zu erkennen.

©Susan Afarin

......

Yesterday, a friend from my time in Bremen called me, and we spoke after a long time.
I was saddened by the deaths of several mutual acquaintances who were customers of both the pharmacy where l worked and her restaurant.

What saddened me most, however, was that my former ENT doctor had cancer and could no longer work.
I don't know why my past experiences with people were so much kinder.
Have I changed?!
Have people changed?!
Although we're not very close friends, she's kinder than some people I've known for many years and trusted.
She always tells me I can stay overnight by her, but I feel more comfortable by my sister.
But I can't invite guests to stay overnight in this small apartment, even though my sister has been there several times.
Rolf used to come over on weekends five, no, six years ago.
But family members and partners are different; you don't even notice these kinds of problems with them.
I've been working from home a lot these past few days despite having a cold.
I even finished my work profile yesterday.
Koala hasn't replied to me yet.
I hope my openness didn't upset him.
I've been awake since yesterday morning, and my eyes haven't felt warm once.
I hope the doctor's appointment goes well, and I can rest easy about the skin cancer!
If my voice holds up, I'll sing something this weekend.
I've been neglecting music lately.
But in my current situation, most people would probably just ignore it.
I just want to sleep now, but I don't have time.
Last night, I watched the 2007 film "Northanger Abbey."
Amidst the dirty game of money, the young couple's true love struck me as incredibly beautiful.
Nothing is more delightful and glorious than seeing with your eyes the inner beauty that comes from the wisdom of love.

©Susan Afarin

عشق پس است
رنج گس است
درد خس است
مرگ بس است
شادی خوشبخت کجاست؟!

©سوسن آفرین
......

Liebe ist verspätet
Leiden ist herb
Schmerz ist Dorn
Tod ist genug
Wo bleibt die Freude des Glücks?!

©Susan Afarin

......

Love is late
Suffering is bitter
Pain is thorn
Death is enough
Where is the joy of happiness?!

©Susan Afarin

I run today like crazy for completing my documents for a job in my future.

My best friend called me and said, if I ate?!

I forgot it till afternoon cause I was very busy.

I deleted many pics of unfriends and cleaned my mobile and tablet from so many unnecessary things.

My last story for Lilly-Sue found much interest under friends and family.

I thought right now that trying to sing quiet hind me from using my whole power as I again heared this song.

But you can`t do and be everything specially when you have very limited possibilities.

A happy new year to the world, at most for whom are forgotten and neglected.

©Susan Afarin

Own lyrics for Bee Gees, Night fever "Write river"

Be generous and round

That is always my sound

Let one who called you clown

Don't need his admit

I hate your ugly hair

He said, who'll never care

Their souls which need wheelchair

You could never fit

Avoid the tricky plan

Their infinite fight

Think 'bout your own worthy goal

See their soul through, and Nee

Don't hug enemies height

 

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

 

Dear l run

My speed' s for the most too fast

Dancing between music and rhyme

Never waste time, feel soul like wine

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

Hear sounds of birds like dove, or alfa ones in dark like blue tit

You could feel their love songs and then reform in

Fire in soul but you're kind, you stay silent while all talking

The heaven is like a park, apple and lovin

Avoid the tricky plan

Their infinite fight

Think 'bout your own worthy goal

See their soul through, and Nee

Don't hug enemies height

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

Dear l run

My speed' s for the most too fast

Dancing between music and rhyme

Never waste time, feel soul like wine

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

So I write, my write river

Without place to file it

So l write, my wirte river

I don't know what l do with

©Susan Afarin

Bilder: Susan Afarin, Best Reviews Karaoke: EasyKaraoke

I wrote a letter to koala.

A friendship flag.

lt was necessary since about one year.

But l didn't feel good all these years.

Sometimes l feel having danced to faint.

l gave my best.

lf it was not enough then l'm sorry.

l put too much good in Tigris as persian saying goes.

Expecting favor back is a too great asking but still l try to be sure if it's getting not even worse.

A good friend wished me for new year: much power and patience.

l don't want the second.

خواب دیدم که در ایران هستم، در اتاق مادرم.
اما وقتی دستشویی رفتم، حمام مثل خانه خودم بود.
هر کاری میکردم، کلید برق واکنش نشان نداد و از دو طریق نتوانستم لامپی روشن کنم.
به سمت اتاق برگشتم، که احساس می‌کردم هنوز لامپی در آن روشن است.
اما وقتی نزدیک شدم، تاریک بود.
هر کاری کردم، هیچ کلید برقی روشن نشد.
آیا برق رفته بود؟!
تنها بودم و میترسیدم.
نمی‌دانستم که آیا اصلا در قفل است، یا تبهکاری وارد خانه شده؟!
به این فکر کردم که تلفن بزنم و کمک بخواهم ولی تلفن خانه با برق کار می‌کرد.
میخواستم دنبال موبایلم بگردم، تا به مادرم زنگ بزنم.
اما بیدار شدم.
نبود او خصوصا در این جور روزها خیلی محسوس است.
دوست مهربانی به من زنگ زد و گفت، که نگران نباشم، چون اگر هم از فقر بی خانمان شوم، در خانه او همیشه به روی من باز است.
احساس خیلی خوبی بود، حمایت یک دوست از دوران کالج.
در حرفهایمان راجع به اتمام سیستم سوسیال در آلمان حرف زدیم و اینکه، آلمان به دست نازی‌ها و فناتیک های اسلامی تخریب شده و خارجی‌های بدبختی مثل ما که همیشه کار کرده اند، بین این دو قطب له می‌شوند.
راجع به زندگی در کشورهای ارزان‌تر حرف زدیم و من یاد کوآلا افتادم که تا سال پیش هم پیشنهادش همین بود که با هم دور از اروپا زندگی کنیم.
زندگی کردن با یک پارتنر خیلی با یک دوست صمیمی فرق دارد و با اینکه کوآلا را خیلی دوست دارم، اصلا نمی‌دانم آیا تحمل زندگی دونفره را دارم یا نه.
فکر میکنم گرجستان از همه کشورها برای من مناسب تر باشد.
دو آشنا از گرجستان دارم.
با آنها حتما راجع به زندگی در گرجستان حرف خواهم زد.
اما هر کاری میکنم، زندگی آینده ام را در تنهایی میبینم، با اینکه مشکلات مادی و کهولت به زندگیم اضافه شده اند، غرورم از ضعفم بزرگتر است.
امروز اغلب انسانها جشن می‌گیرند ولی من امروز فقط میترسم.
مادرم نعمت بزرگی بود.
امروز برای اولین بار به این فکر کردم که من هم نعمت بزرگی برای او بودم و تا لحظه آخر مثل صخره کنارش ایستادم.
اما من چنین نعمتی نخواهم داشت.

©سوسن آفرین
.....

Ich träumte, ich wäre im Iran, im Zimmer meiner Mutter.
Doch als ich ins Badezimmer ging, fühlte es sich an wie mein eigenes Zuhause. Egal, was ich versuchte, der Lichtschalter reagierte nicht, und ich konnte das Licht auf keine der beiden Lampen einschalten.
Ich drehte mich um und ging zurück ins Zimmer, wo ich das Gefühl hatte, dass noch Licht brannte.
Doch als ich näher kam, war es dunkel.
Egal was ich tat, kein einziger Lichtschalter funktionierte.
War der Strom ausgefallen?!
Ich war allein und hatte Angst.
Ich wusste nicht, ob die Tür verschlossen war oder ob ein Einbrecher ins Haus eingedrungen war.
Ich dachte daran, Hilfe zu rufen, aber das Festnetztelefon funktionierte mit Strom.
Ich wollte mein Handy suchen, um meine Mutter anzurufen.
Aber ich wachte auf.
Ihre Abwesenheit ist an Tagen wie diesen besonders spürbar.
Eine liebe Freundin rief mich heute an und sagte, ich solle mir keine Sorgen machen, denn selbst wenn ich wegen Armut obdachlos würde, stünde mir ihre Tür immer offen.
Es war ein wunderbares Gefühl, die Unterstützung einer Freundin aus Studienkolleg-Zeiten zu spüren.
In unseren Gesprächen sprachen wir über das Ende des Sozialsystems in Deutschland, darüber, wie Deutschland von Nazis und islamischen Fanatikern zerstört werde und wie elende Ausländer wie wir, die immer gearbeitet haben, zwischen diesen beiden Polen zerquetscht würden.
Wir sprachen über das Leben in günstigeren Ländern, und ich erinnerte mich an Koala, der bis letztes Jahr immer wieder vorgeschlagen hatte, dass wir zusammen außerhalb Europas leben sollten.
Mit einem Partner zusammenzuleben ist ganz anders als mit einem engen Freund, und obwohl ich Koala sehr liebe, weiß ich nicht, ob ich mit einem Mann wieder zusammenleben könnte.
Ich denke, Georgien wäre von allen Ländern am besten für mich geeignet.
Ich kenne zwei Leute aus Georgien und werde auf jeden Fall mit ihnen über ein Leben in Georgien sprechen.
Doch was auch immer ich tue, ich sehe mein zukünftiges Leben in Einsamkeit, auch wenn materielle Sorgen und das Alter mein Leben beherrschen werden; mein Stolz ist größer als meine Schwäche.

Heute feiern die meisten, aber heute fürchte ich mich nur.
Meine Mutter war ein großer Segen.
Heute dachte ich zum ersten Mal, dass ich ihr ein großer Segen war und ihr bis zum Schluss wie ein Fels beigestanden habe.
Aber mir wird dieser Segen verwehrt bleiben.

©Susan Afarin
.....

I dreamt I was in Iran, in my mother's room.
But when I went into the bathroom, it felt like my own flat.
No matter what I tried, the light switch wouldn't work, and I couldn't turn on either of the lamps.
I turned around and went back into the room, where I had the feeling there was still a light on.
But as I got closer, it was dark.
No matter what I did, not a single light switch worked.
Had the power gone out?!
I was alone and scared.
I didn't know if the door was locked or if a burglar had broken into the house.
I thought about calling for help, but the landline phone worked with electricity.
I wanted to find my cell phone to call my mother.
But then I woke up.
Her absence is especially noticeable on days like these.
A dear friend called me today and said I shouldn't worry, because even if I became homeless due to poverty, her door would always be open to me.
It was a wonderful feeling to have the support of a friend from my college days.
In our conversations, we talked about the end of the social welfare system in Germany, about how Germany was being destroyed by Nazis and Islamic fanatics, and how miserable foreigners like us, who have always worked, were being crushed between these two poles.
We talked about life in more affordable countries, and I remembered Koala, who until last year had repeatedly suggested that we live together outside of Europe. Living with a partner is very different from living with a close friend, and although I love Koala very much, I don't know if I could live with a man again.
I think Georgia would be the best country for me of all.
I know two people from Georgia and will definitely talk to them about living there. But whatever I do, I see my future life as one of solitude, even though financial worries and old age will dominate my life; my pride is greater than my weakness. Most people are celebrating today, but today I'm just afraid.
My mother was a great blessing.
Today, for the first time, I thought that I had been a great blessing to her and that I had stood by her like a rock until the very end.
But this blessing will be denied me.

©Susan Afarin

May all my wishes be fullfilled in the year 2026.

Whatever l want for me is health, love, a good job with enough money, smile, joy and l wish this luck for all my beloved ones, my siblings and the rest of my family and all my good friends.

l wish luck for the whole world, for the good people everything the best and for the bad people health in mind and body.

🥰🙏💟🍀🧿🎉💐😊

©Susan Afarin

تداخل زبانها، یا ادغام آنها گاه واقعا حیرت انگیز است.
نام این غذا در ایران املت گوجه فرنگی ست!
املت ایرانی تخم مرغش شبیه به نیمرو باقی میماند ولی آن چیزی که در فرهنگ غرب املت می‌نامند، ترکیبی با تخم مرغ هم زده شده ست که ما به آن در ایران نام خاگینه می‌دهیم.
کلمه املت حتما از غرب وارد فرهنگ ما شده ست.
چون تلفظ فارسی آن احساس فارسی بودن ندارد و شبیه کلمه کتلت است که در فرهنگ غربی به استخوان گردن گوسفند و خوک اطلاق می‌شود و یا حتی خط ریش آقایان!
اما کتلت در ایران تکه های سرخ شده خمیری مخلوط شده از سیب زمینی، گوشت چرخ کرده، پیاز رنده شده، کمی آرد گندم و تخم مرغ است که در آلمان شبیه غذایی ست به نام فریکادل.
امروز به زردچوبه فکر کردم که جزو لاینفک غذاهای ایرانی ست و ما ایرانی‌ها اگر تحمل داشتیم، شاید آن را در چای و قهوه هم میریختیم!
امروز املت من شبیه مادرم نیست، چون من به آن دارچین هم زدم که در خانه ما فقط به عنوان ادویه شیرینی جات استفاده می‌شد.
این را یکبار در خانه دخترخاله مادرم دیدم و فهمیدم که در شهرستان کوچکی که عزیز از آنجا می‌آید، املتشان دارچین دارد، مثل خورش قیمه شان.
بعد فکر کردم، چقدر عجیب است که اصلا بخاطر ندارم که عزیز چطور املت می‌پخت.

©سوسن آفرین

......

Das Zusammenspiel der Sprachen, oder ihre Verschmelzung, ist manchmal wirklich erstaunlich.
In Iran heißt dieses Gericht Tomatenomelett!
Das iranische Omelett enthält Eier, die denen von Spiegelei ähneln, aber was wir in der westlichen Kultur als Omelett bezeichnen, ist eine Mischung aus gerührten Eiern, die wir in Iran Khagineh nennen.
Das Wort Omelett muss aus dem Westen in unsere Kultur gelangt sein.
Weil die persische Aussprache bei dem Wort nicht persisch klingt und dem Wort „Kotelett“ ähnelt, das in der westlichen Kultur die Rippchen von Schafen und Schweinen oder sogar den Bart direkt am Ohr von Männern bezeichnet!
Dabei sind Koteletts im Iran frittierte Teigstücke, vermischt mit Kartoffeln, Hackfleisch, geriebenen Zwiebeln, etwas Weizenmehl und Eiern, was in Deutschland einem Gericht namens Frikadelle ähnelt.
Heute habe ich über Kurkuma nachgedacht, das ein fester Bestandteil der iranischen Küche ist.
Hätten wir Iraner nur die Geduld, würden wir es vielleicht auch in Tee und Kaffee geben!
Mein Omelett schmeckt heute anders als das meiner Mutter, denn ich habe Zimt hinzugefügt, der bei uns nur als Gewürz für Süßspeisen verwendet wurde.
Ich habe das einmal bei einer Cousine meiner Mutter gesehen und mir wurde klar, dass in der kleinen Stadt, aus der meine Oma, Aziz kommt, Omeletts mit Zimt zubereitet werden, genau wie der Gheymeh-Eintopf.
Dann dachte ich: Wie seltsam, dass ich mich gar nicht mehr daran erinnere, wie Aziz Omeletts zubereitet hat.

©Susan Afarin

.......

The interplay of languages, or their fusion, is sometimes truly astonishing.
In Iran, this dish is called a tomato omelet!
The Iranian omelet contains eggs similar to those used in fried eggs, but what we in Western culture call an omelet is a mixture of scrambled eggs, which we call khagineh in Iran.
The word omelet must have entered our culture from the West.
Because the Persian pronunciation of the word doesn't sound Persian and is similar to the word "cutlet," which in Western culture refers to the ribs of sheep and pigs, or even the beard right by a man's ear!
However, in Iran, cutlets are deep-fried pieces of dough mixed with potatoes, minced meat, grated onions, a little wheat flour, and eggs, which is similar to a dish called Frikadelle in Germany.
Today I was thinking about turmeric, which is an integral part of Iranian cuisine.
If we Iranians only had the patience, perhaps we would also use it in tea and coffee!
My omelet tastes different today than my mother's because I added cinnamon, which we only ever used as a spice for desserts.
I saw my mother's cousin make it once, and it dawned on me that in the small town where my grandmother, Aziz, comes from, they make omelets with cinnamon, just like the gheymeh stew.
Then I thought: How strange that I don't even remember how Aziz used to make omelets.

©Susan Afarin

چند روز پیش فیلم سنت اگزوپری محصول سال 2024 فرانسه را دیدم.
اغلب اینگونه فیلم‌ها را دوست ندارم، منظورم فیلم‌های پر هیجان است که در آن شتاب فلز و تکنیک نقش دارند، مثل فیلم‌های ورزشی.
ضمن اینکه موزیک فیلم برای گوشهایم خیلی اعصاب خردکن بود.
البته این مشکل همیشگی من است، گوشهایم و تینیتوس.
نمیتوانم به درست کردن هیجان فیلم‌ها توسط صداها یا موزیک بلند عادت کنم.
این مشکلی ست که در فیلم‌های ترسناک هم اغلب وجود دارد و صدای مکالمات با صداهایی که برای تولید ترس پخش می‌شوند، قدرتشان خیلی متفاوت است و در یک خانه کوچک مثل خانه من که باید بقیه را رعایت کرد، سخت تر هم می‌شود چون من نمی‌خواهم کسی بترسد ولی عموما آدمها از فیلم‌های هورور بیشتر از واقعیات ترسناک اجتماعی میهراسند.
فیلم سنت اگزوپری لحظات خیلی زیبایی را نشان می‌داد.
قدرت دوستی، ازخودگذشتگی و انسانیت.
اگر کسی جانت را نجات داده باشد، تو هم حاضر هستی برایش بمیری.
انسانیت به همین سادگی و لطافت است.
من مثل اگزوپری خلبان نبودم، اما فرشته هایم بال دارند و جهان را از بالا هم نگاه می‌کنند.
لیلی-سو به لطافت شازده کوچولو ست، حتی اگر بخاطر تجارب بد خود، تلخی و تندی و حاضر جوابی را بلد باشد.
لیلی-سو یاس را در دوران بلوغ از دست داذه و مرد زنبقی هم واقعی نیست.
مرد زنبقی وجود خارجی ندارد که نیاز و توقع داشته باشد، چه برسد که مثل گل رز اگزوپری لوس و متوهم باشد.
اما لیلی-سو او را با هیچ گل دیگری عوض نمی‌کند.
و شاید آرامشی که لیلی-سو کنار تصور مرد زنبقی دارد نامش عشق باشد.

©سوسن آفرین
......

Vor ein paar Tagen habe ich den französischen Film „Saint-Exupéry“ aus dem Jahr 2024 gesehen.
Normalerweise mag ich solche Filme nicht, also spannende Filme mit Tempo, Metal und Technik, genauso wie zum Beispiel Sportfilme.
Außerdem war die Musik im Film sehr anstrengend für meine Ohren.
Das ist natürlich mein ständiges Problem, mein Tinnitus.
Ich kann mich einfach nicht an Filme gewöhnen, die durch laute Geräuschen oder Musik, Spannung in Zuschauer erzeugen wollen.
Das ist ein Problem, das oft in Horrorfilmen auftritt, und der Klang von Gesprächen unterscheidet sich stark von den Geräuschen, die Angst erzeugen sollen.
In einer kleinen Wohnung wie meiner, wo man auf alle Rücksicht nehmen muss, ist es noch schwieriger.
Ich möchte niemanden erschrecken, aber die meisten Menschen fürchten sich mehr vor Horrorfilmen als vor beängstigenden gesellschaftlichen Realitäten. Saint-Exupérys Film zeigte sehr berührende Momente.
Die Kraft der Freundschaft, der Selbstlosigkeit und der Menschlichkeit.
Wenn Dir jemand das Leben gerettet hat, bist Du auch bereit, für ihn zu sterben.
So einfach und sanft ist die Menschlichkeit.
Ich war kein Pilot wie Exupéry, aber meine Engel haben Flügel und blicken von oben auf die Welt herab.
Lilly-Sue ist so sanft wie der kleine Prinz, auch wenn sie aufgrund ihrer schlechten Erfahrungen verbittert und scharfzüngig ist und immer eine Antwort parat hat. Lilly-Sue verlor Jasmin-Liebe in der Pubertät, und der lrismann ist nicht real.
Der lrismann existiert nicht, somit hat er keine Bedürfnisse und Erwartungen, geschweige denn, dass er so verwöhnt und verblendet wie Exupérys-Kleiner Prinz-Rose sein könnte.
Doch Lilly-Sue würde ihn gegen keine andere Blume eintauschen.
Und vielleicht ist der Frieden, den Lilly-Sue in Fantasie des lrismanns findet, die Liebe.

©Susan Afarin

.......

A few days ago, I watched the French film "Saint-Exupéry" from 2024.
I don't usually like films like that—fast-paced, action-packed movies with metal and technology, just like sports films, for example.
Also, the music in the film was very hard on my ears.
That's my constant problem, of course: my tinnitus.
I just can't get used to films that try to create suspense in the viewer through loud noises or music.
This is a problem that often arises in horror films, and the sound of conversations is very different from the noises that are supposed to create fear.
In a small apartment like mine, where you have to be considerate of everyone, it's even more difficult.

I don't want to scare anyone, but most people are more afraid of horror films than of frightening social realities.
Saint-Exupéry's film showed some very touching moments.
The power of friendship, selflessness, and humanity.
If someone has saved your life, you're also ready to die for him.
Humanity is that simple and gentle.
I wasn't a pilot like Exupéry, but my angels have wings and look down on the world from above.
Lilly-Sue is as gentle as the Little Prince, even though her bad experiences have made her bitter and sharp-tongued, and she always has a retort ready.
Lilly-Sue lost Jasmine's love in puberty, and the Irisman isn't real.
The Irisman doesn't exist, so he has no needs or expectations, let alone the possibility of being as spoiled and deluded as Rose from Exupéry's Little Prince.
Yet Lilly-Sue wouldn't trade him for any other flower.
And perhaps the peace Lilly-Sue finds in the Irisman's fantasy is love.

©Susan Afarin

خانه کوچک من سه برابر حجمی که توانایی دارد، در خود جا داده است.
با اینکه دو سوم اثاثهایم را پنج سال پیش دور ریختم، تا اثاث خانه صد متری در خانه ای سی متری جا بشود.
میان این اثاثها وسائل زیادی هستند که مصرف نمیکنم و باید باز آنها را هم ببخشم یا دور بریزم.
اما میان آنهاخاطرات زیادی هم وجود دارند.
من هنوز حتی یک دست بزرگ فنجان و نعلبکی دارم که موقع آمدنم به آلمان، مادرم آن را به من هدیه داده بود و من از سال 1993 تا به حال شاید سه بار آن را در میهمانی های بزرگتر مصرف کرده ام.
اما دلم نمی آید آن را دور بریزم.
وقتی این چیزها را میبینم، احساس میکنم که انگار هنوز با مادرم زندگی میکنم.
ولی وقتی لباس‌هایش را میپوشم، غم سوگش را هم تنم میکنم.
امروز با وجود سرماخوردگی در آشپزخانه کمی کار کردم ولی واقعا قدرت قدیم را ندارم.
یک کیسه برنج دودی پیدا کردم و با خودم گفتم، امروز چلوکباب درست میکنم.
وقتی گوشت میخورم، سعی میکنم به وحشی بودن خودم به عنوان یک انسان فکر نکنم.
از چهارسالگی جلوی خوردن گوشت همیشه مقاومت نشان دادم، نه اینکه آن سالها آدمهای زیادی کافکا و هدایت نخوانده بودند، اما من دنباله روی کسی نبودم، بلکه طعم گوشت، رنگ ترس حیوان کشته شده را خیلی از اوقات به من منتقل می‌کند.
انگار وحشت مرگ آنها را گاز میزنم.
برای همین، در انتخاب گوشت خیلی محتاط هستم و از سوپرمارکت آن را آماده نمیخرم، بلکه قطعه ای بدون چربی و استخوان و غضروف انتخاب می‌کنم و دو بار آن را چرخ میکنم.
پیاز، کمی آرد گندم، آبلیمو و سماق، گوجه و رب گوجه فرنگی هم به آن اضافه میکنم و زیاد هم سرخش میکنم.
امروز که نارنج هم به آن افزودم و واقعا غذایی برای خدایان آفریدم.
آنها حتی اگر به خواب من بیایند، در زندگی روزمره ام، مرا همیشه ندید میگیرند، اما من بابت نعمتهایی که طبیعت در اختیارم میگذارد، آنها را به غذایی خداوندانه دعوت میکنم.
دوست خوبی روزی به من گفت که عکس غذای من او را به اشتها می‌آورد و ناراحت می‌شود که نمی‌تواند آن را بخورد.
او خودش آشپز بسیار خوبی ست و خوشبختانه هیچوقت سایت مرا دنبال نکرده ست.
اما بیش از هر چیز امیدوارم که انسانی که خیلی گرسنه باشد و امکانات غذایی خوبی نداشته باشد، این عکسها را نبیند.
چه کسی می‌داند که خود من تا کی این امکانات را دارم.

©سوسن آفرین

......

Meine kleine Wohnung bietet dreimal so viel Platz wie üblich.
Obwohl ich vor fünf Jahren zwei Drittel meiner Möbel entsorgt habe, damit die Möbel eines 100-Quadratmeter-Hauses in ein 30-Quadratmeter-Wohnung passen. Unter diesen Möbeln befinden sich viele Dinge, die ich nicht mehr benutze und die ich verschenken oder wegwerfen muss.
Aber sie bergen auch viele Erinnerungen.
Ich besitze noch immer ein großes Service mit Tassen und Untertassen, das mir meine Mutter bei meiner Reise nach Deutschland geschenkt hat, und ich habe es seit 1993 vielleicht dreimal auf großen Festen benutzt.
Aber ich bringe es nicht übers Herz, es wegzuwerfen.
Wenn ich diese Dinge sehe, fühle ich mich, als würde ich noch bei meiner Mutter leben.
Aber wenn ich ihre Kleidung trage, trage ich auch den Kummer ihrer Abwesenheit.
Ich habe heute trotz meiner Erkältung etwas in der Küche gearbeitet, aber ich bin wirklich nicht mehr so ​​kräftig wie früher.
Ich habe eine Packung geräucherten Reis gefunden und mir gesagt:
„Heute mache ich Chelowe-Kebab.“
Wenn ich Fleisch esse, versuche ich, nicht darüber nachzudenken, wie grausam ich als Mensch bin.
Ich habe mich seit meinem vierten Lebensjahr immer gegen Fleisch geweigert. Nicht, dass damals nicht viele Kafka und Hedayat gelesen hätten, aber ich habe mich an niemandem orientiert.
Der Geschmack von Fleisch vermittelt mir oft die Angst des getöteten Tiers.
Es ist, als würde ich in seine Todesangst beißen.
Deshalb achte ich sehr genau auf die Fleischauswahl und kaufe kein fertiges Fleisch im Supermarkt, sondern suche mir ein Stück ohne Fett, Knochen und Knorpel aus und wolf es zweimal.
Ich gebe Zwiebeln, etwas Weizenmehl, Zitronensaft, Sumach, Tomaten und Tomatenmark dazu und brate alles gut an.
Heute habe ich noch Bitterorangen dazugegeben und ein wahres Göttergericht gezaubert.

Selbst wenn Götter mir im Traum erscheinen, ignorieren sie mich im Alltag, doch ich lade sie zu einem himmlischen Mahl ein, weil mir die Natur noch so viele Gaben schenkt.
Eine gute Freundin erzählte mir einmal, dass ihr das Foto meines Essens hungrig macht und sie sich ärgert, es nicht essen zu können.
Sie ist selbst eine sehr gute Köchin und hat glücklicherweise meine Seite nie besucht.
Vor allem aber hoffe ich, dass niemand, der sehr hungrig ist und keine Möglichkeit hat, gut zu essen, diese Fotos sieht.
Wer weiß, wielange ich noch die Möglichkeit habe?!

©Susan Afarin

.......

My small apartment offers three times the usual amount of space.
Although five years ago I got rid of two-thirds of my furniture so that the furniture from a 100-square-meter house would fit into a 30-square-meter apartment. Among this furniture are many things I no longer use and that I have to give away or throw out.
But they also hold many memories.
I still have a large set of cups and saucers that my mother gave me when I moved to Germany, and I've used it maybe three times since 1993, at big parties.
But I can't bring myself to throw it away.
When I see these things, I feel as if I still live with my mother.
But when I wear her clothes, I also carry the sorrow of her absence.
I did some work in the kitchen today despite my cold, but I'm really not as strong as I used to be.
I found a package of smoked rice and said to myself:
"Today I'm going to make Chelowe kebab."
When I eat meat, I try not to think about how cruel I am as a human being.
Since I was four years old, I've always refused to eat meat.
Not that many people weren't reading Kafka and Hedayat back then, but I didn't follow anyone's example.
The taste of meat often conveys to me the fear of the slaughtered animal.
It's as if I'm biting into its death throes.
That's why I pay very close attention to the meat I choose and don't buy pre-cut meat at the supermarket.
Instead, I select a cut without fat, bones, or cartilage and grind it twice.
I add onions, a little wheat flour, lemon juice, sumac, tomatoes, and tomato paste and sauté everything thoroughly.
Today, I also added bitter oranges and conjured up a truly divine dish.
Even when gods appear to me in dreams, they ignore me in everyday life, but I invite them to a heavenly feast because nature still bestows so many gifts upon me.
A good friend once told me that the photo of my meal makes her hungry and she's annoyed that she can't eat it.
She is a very good cook herself and fortunately never visited my website.
Above all, I hope that no one who is very hungry and has no way to eat well sees these photos.
Who knows how much longer I'll have this opportunity?!

©Susan Afarin

Bild: Freepik

در کهکشان برف ریز و خشکی می‌بارید.
پاهایم شناور بودند و سرم در تاریکی غلیظی پوشیده شده بود.
انگشتان شصت پایم به جسم سختی برخورد کردند.
به زحمت و آهستگی در سیالیت کهکشان بالاتنه ام را بلند کردم و توانستم ببینم که این جسم سخت، هاله سنگی زحل است.
روی آن نشستم و سعی کردم بین اینهمه ریزه سنگ تعادل پیدا کنم.
باد شدیدی وزید و نزدیک بود دوباره مرا بیرون پرتاب کند.
اما میان این باد شنی، دستی به سویم آمد و با قدرت زیادی مرا دوباره روی هاله تکه سنگها و یخ ریزه ها گذاشت.
به سوی دست نگاه کردم ولی صورت این موجود پشت کره زحل پنهان بود.
بلند گفتم:
"از تو ممنونم، هر کس که هستی.
ولی با این حال شناور بودن میان کهکشان برای تن زنده انسان آفریده نشده ست.
آیا من مرده ام؟!"
ناگهان صورت عظیم مردی را دیدم که شباهت زیادی به مارس داشت.
به او لبخندی زدم و گفتم که اگر او خداوند جنگ، مارس رومیان و یا آرس یونانیان است، کره اشتباه را انتخاب کرده ست.
او با لحنی درشت و صدایی بم گفت:
" نه دخترم.
تو کره اشتباهی را انتخاب کرده ای.
زحل را انتخاب میکنی ولی اینجا جای نشستن نیست.
کمربند زحل نشانه بیقراری اوست و تو با اینکه به مارس تعلق داری، اینجا مینشینی، چرا
من به عنوان خدای تو مجبورم از مریخ به زحل سفر کنم و سنگریزه های هاله آن مثل پشه ها وجودم را میخلند؟!"
گفتم:
" چرا باید دنبال من بیایی.
من که یک موجود فانی بیشتر نیستم.
ضمن اینکه در زندگی روزمره خدایی ندارم، حتی اگر در خوابهایم با آنها حرف بزنم. "
در عرض یک چشم به هم زدن او مرا بغل کرد و هر دو در یک لحظه روی مریخ فرود آمدیم.
به او گفتم:
" از بابت آرامش مریخ هم ممنون.
آیا من به عنوان بنده اجازه تردد حتی در منظومه شمسی هم ندارم؟! "
او لبخندی زد و گفت:
" تو گستاخ ترین بنده جهان هستی، با وجود تعالی و کرامت روح ات، میتوانی غضب خدایان را مثل دیگی به جوش آوری.
اما من می‌دانم که عدالت تو از همه ما برتر است. "
گفتم:
" بعد از هزاران سال، آیا نمی‌توانی جلوی جنگ آدمیزاد را بگیری؟!
او هر روز باید بیشتر بداند ولی از کرامت او هر روز بیشتر کاسته می‌شود و من گاه فکر میکنم که او عقبگرد کرده ست. "
مارس انگشت خود را روی زمین گذاشت و آتشی افروخت و گفت، آرزوی یک نوشیدنی کن!"
گفتم چای دلپذیر ارل گری.
لیوان چای گرمی در دستانم نشست.
تشکر کردم.
او ادامه داد:
"من برای انبساط ارزش‌ها در طول و عرض بافت زندگی انسانی جنگیدم.
اما ارزش‌ها وقتی با جنگ اقتدار میابند، واقعی نیستند و هر لحظه امکان شکستن آنها هست.
آنها باید از درون خود انسانها به بیرون بتابند.
اگر مارس سرد و نامسکون است، بخاطر اینست که ارزش‌هایش درون آن حک شده اند و مثل زحل میلی به برازندگی ندارد.
تو میخواهی حقارت را نوازش کنی، تا رام شود و یاد بگیرد.
اما این صفت وقتی در کسی پدید آمد، تا مرگ به دنبال اوست.
تمام زندگی در مسیر برعکس رودخانه شنا کردن، طاقت هر کسی نیست.
تعداد دانه های سنگ هاله زحل میلیاردهاست و تو هیچوقت نخواهی توانست به تمام آنها شفافیت ببخشی. "
پرسیدم:
" تو که میتوانی، مگر نه؟! "
او گفت:
" برایت گفتم که این کار عبثی ست و جلای واقعی باید از درون سنگ خودش به بیرون بتراود.
ولی تو وقتت را خیلی تلف این کار عبث کرده ای.
به جای همیشه آماده بودن برای مرگ، برای زندگی آماده باش.
فکر میکنی قدرت خدایان بی انتهاست.
میدانستی که خدایان نمی‌توانند بمیرند.
من دلم می‌خواهد که تو نعمت حیات را دریابی. "
گفتم:
" تو سختی های زندگی مرا میدانی ولی آنها را درک نمیکنی.
تو به فانی بودن من رشک میبری و من به قدرت‌هایی که تو داری ولی استفاده نمیکنی.
به جای شماتت کاری بکن که زندگی برای من جذاب بشود، مگر خدا نیستی؟! "
مارس خیلی خندید و گفت:
" سفسطه نمیکنی ولی فکر نمی‌کنم هیچکس در این جهان دلش بخواهد با تو بحث کند. "
ريش بلندش را نوازش کردم و گفتم:
" با اینحال من دشمن هیچکس نیستم و هر کس که با من دشمنی کرد، اگر هم مرد، از حقارت خودش بود. "

©سوسن آفرین

......

Es schneite leicht und trocken in der Galaxie.
Meine Füße schwebten, und mein Kopf war von dichter Dunkelheit umhüllt.
Meine Daumen stießen gegen einen harten Gegenstand.
Langsam und mühsam hob ich meinen Oberkörper in der flüssigen Materie der Galaxie und konnte erkennen, dass dieser harte Gegenstand der felsige Gürtel des Saturn war.
Ich setzte mich darauf und versuchte, zwischen all den kleinen Steinen das Gleichgewicht zu halten.
Ein starker Windstoß schmieß mich fast wieder hinaus.

Doch mitten in diesem stürmischen Wind kam eine Hand auf mich zu und setzte mich mit großer Kraft zurück auf den Strahlung aus Steinen und Eis.
Ich blickte zu der Hand, doch das Gesicht dieses Wesens war hinter der Saturnkugel verborgen.
Ich sagte laut:
„Danke, wer immer Du auch bist.
Aber durch die Galaxie zu schweben, ist nichts für einen lebenden menschlichen Körper.
Bin ich tot?!“
Plötzlich sah ich das riesige Gesicht eines Mannes, der Mars sehr ähnlich sah.
Ich lächelte ihn an und sagte, wenn er der Kriegsgott, Mars der Römer oder Ares der Griechen, sei, habe er sich den falschen Planeten ausgesucht.
Mit rauer, tiefer Stimme sagte er:
„Nein, meine Tochter.
Du hast den falschen Planeten gewählt.
Du wählst Saturn, aber hier gibt es keinen Platz zum Sitzen.
Saturns Gürtel ist ein Zeichen seiner Unruhe, und Du, obwohl Du zum Mars gehörst, sitzt hier – warum?
Als Dein Gott muss ich von Mars zu Saturn reisen, und die Kieselsteine ​​seiner Gürtel plagen mich wie Mücken?!
Ich sagte:
„Warum solltest Du mir folgen?
Ich bin doch nur ein Sterblicher.
Außerdem habe ich in meinem Alltag keine Götter, selbst wenn ich in meinen Träumen mit ihnen spreche.
Blitzschnell umarmte er mich, und wir landeten gleichzeitig auf dem Mars.
Ich sagte zu ihm:
„Danke auch für den Frieden auf dem Mars.
Darf ich denn nicht einmal als Sklave im Sonnensystem reisen?!"
Er lächelte und sagte:
„Du bist der unverschämteste Diener der Welt.
Trotz der Vortrefflichkeit und Würde Deiner Seele kannst Du den Zorn der Götter wie einen Kessel zum Kochen bringen.
Doch ich weiß, dass Deinen Gerechtigkeitssinn über unserer allen steht.“
Ich sagte:
„Nach Jahrtausenden – kannst Du den Krieg der Menschheit immer noch nicht beenden?!
Er sollte doch täglich dazulernen, doch seine Würde schwindet immer mehr, und manchmal denke ich, er sei rückwärtsgewandt.“
Mars legte seinen Finger auf den Boden, entzündete ein Feuer und sagte:
„Wünsch Dir was zu trinken!“
Ich sagte:
„Einen guten Earl Grey Tee.“
Eine warme Tasse Tee hielt ich plötzlich in meinen Händen.
Ich dankte ihm.
Er fuhr fort:
„Ich habe dafür gekämpft, Werte im gesamten menschlichen Leben zu verbreiten. Doch Werte sind nicht real, wenn sie durch Krieg erworben werden, und sie können jederzeit zerstört werden.“
Sie müssen von innen heraus strahlen.
Auch wenn Mars kalt und unbewohnbar wirkt, liegt das daran, dass seine Werte tief in ihm verankert sind und er, wie Saturn, kein Bedürfnis nach Äußerungen hat.
Man möchte Minderwertigkeitsgefühle liebkosen, damit sie gezähmt und belehrt werden.
Doch ist diese Eigenschaft erst einmal in einem Menschen entstanden, begleitet sie ihn bis zum Tod.
Niemand ist dafür geschaffen, sein Leben lang gegen den Strom zu schwimmen.
Im Halo-Gestein des Saturn befinden sich Milliarden von Körnchen, und Du wist sie niemals alle durchleuchten können.
Ich fragte: „Du kannst es doch, oder?!“
Er sagte:
„Ich sagte Dir doch, dass dies ein sinnloses Unterfangen ist und die wahre Brillanz aus dem Inneren des Steins selbst kommen muss.
Aber Du hast so viel Zeit mit diesem sinnlosen Unterfangen verschwendet.“
Sei nicht immer auf den Tod vorbereitet, sondern auf das Leben.
Du glaubst, die Macht der Götter sei unendlich.
Wüsstest Du, dass die Götter nicht sterben können.
Ich möchte, dass Du den Segen des Lebens begreifst.
Ich sagte:
"Du kennst die Härten meines Lebens, aber Du verstehst sie nicht.
Du beneidest mich um meine Sterblichkeit, und ich beneide Dich um Deine ungenutzten Kräfte.
Anstatt mich zu blamieren, tu doch etwas, um mein Leben interessant zu machen, bist Du kein Gott?!"
Mars lachte laut auf und sagte:
" Das ist keine Spitzfindigkeit, aber ich glaube nicht, dass irgendjemand auf der Welt mit Dir diskutieren möchte."
Ich strich ihm über den langen Bart und sagte:
"Ich bin jedoch niemandes Feind, und wer auch immer mir zum Feind wurde, selbst wenn er starb, so geschah es aus eigener Schmach.

©Susan Afarin

....

 

It was snowing lightly and dryly in the galaxy.

My feet floated, and my head was shrouded in dense darkness.

My thumbs bumped against a hard object.

Slowly and laboriously, I lifted my torso into the liquid matter of the galaxy and could see that this hard object was Saturn's rocky belt.

I sat down on it and tried to keep my balance among all the small stones.

A strong gust of wind almost threw me out again.

But in the midst of this stormy wind, a hand came toward me and set me down with great force onto the radiation of rocks and ice.

I looked at the hand, but the being's face was hidden behind Saturn's globe.

I said aloud,

"Thank you, whoever you are.

But floating through the galaxy is not for a living human body.

Am I dead?!"

Suddenly I saw the enormous face of a man who looked very much like Mars.

I smiled at him and said that if he was the god of war, Mars of the Romans or Ares of the Greeks, he had chosen the wrong planet.

In a rough, deep voice, he said:

"No, my daughter.

You have chosen the wrong planet.

You choose Saturn, but there is no room to sit here.

Saturn's girdle is a sign of his restlessness, and you, though you belong to Mars, sit here—why?

As your god, I must travel from Mars to Saturn, and the pebbles of its girdle plague me like mosquitoes?!

I said:

"Why should you follow me?

I am only a mortal.

Besides, I have no gods in my daily life, even if I speak to them in my dreams."

In a flash, he embraced me, and we landed on Mars at the same time.

I said to him:

"Thank you for the peace on Mars, too.

Can't I travel around the solar system as a slave for once?!"

He smiled and said,

"You are the most insolent servant in the world.

Despite the excellence and dignity of your soul, you can stir up the wrath of the gods like a cauldron.

Yet I know that your sense of justice surpasses all of ours."

I said,

"After millennia—you still can't end humanity's war?!

It should be learning every day, but its dignity is fading more and more, and sometimes I think it's backward-looking."

Mars put his finger on the ground, lit a fire, and said,

"Wish for something to drink!"

I said,

"A good Earl Grey tea."

Suddenly, I was holding a warm cup of tea in my hands.

I thanked him.

He continued:

"I fought to spread values ​​throughout all of human life.

But values ​​are not real when acquired through war, and they can be destroyed at any time.

They must shine from within.

Even though Mars seems cold and uninhabitable, that's because its values ​​are deeply ingrained and, like Saturn, it has no need for expression.

One wants to coax feelings of inferiority so they can't be tamed and taught.

But once this trait has taken root in a person, it stays with them until death.

No one is meant to swim against the current his whole life.

There are billions of grains in Saturn's halo rock, and you will never be able to see through them all. "

I asked,

"You can, can't you?!"

He said,

"I told you it was a pointless endeavor and that true brilliance must come from within the rock itself."

But you've wasted so much time on this pointless endeavor.

Don't always be prepared for death, but for life.

You believe the power of the gods is infinite.

Do you know that the gods can't die.

I want you to understand the blessings of life."

I said:

"You know the hardships of my life, but you don't understand them.

You envy me my mortality, and I envy you your unused powers.

Instead of embarrassing me, do something to make my life interesting.

Aren't you a god?!"

Mars laughed loudly and said:

"This isn't sophistication, but I don't think anyone in the world wants to argue with you."

I stroked his long beard and said:

"However, I am no one's enemy, and whoever became my ene my, even if he died, did so through his own shame."

 

©Susan Afarin

 

 

My grandma was more powerful than me.

l was only one time married, l liked him but he was not loveable.

Then l found love in a much more dangerous man, he called me wife but slept with others while he controlled every second of my life to could take revenge for his previous losses.

l couldn't sleep with any one after all these ugly times.

Although l had all rights but my heart didn't let me.

My grandma found for the second time again strong love.

My mom married also two times but only Bijan was her love and therfore l hope they have no irritation and love each other as soulmates.

I didn't find my soulmate and will be alone in paradies in this regard.

So l only wish me the strenght being open to men world and forget about betrayal even when l can't choose anyone of them but losing my generaly prejudices against them.

l saw a couple women who turned to homosexuality cause they had bad experiences with men.

I think it is not natural anymore cause in these cases rules their frustration and not their natural instinct.

l will never be a lesbian or a bisexual one cause l experienced mostly ugliness from men's world.

ln my age sexuality is not important like in youth although my brain always was stronger than my instincts.

l wish me only seeing in men again humans even when they try to flirt with me and be not that much disgusted anymore.

 

 

Even when people in west don't know the difference, l know l'm from Teheran and not Tikrit
As l was young l could see so strong from afar so l got the special name Eaglet
But l couldn't know and won't be able to see what people carry inside, their secret
So l don't know which of both husbands my grandma in paradies still loves, hope no neglect
 
©Susan Afarin

I saw yesterday 2 wonderful horror movies which could surly also be pleasant to my mom.

Breathing in, 2023 and

Vari 2024.

As l saw Vari l had to think first which language it is cause they used so many german words.

Estland got from 13.century much influence from Germany.

l am very interested in literature and languages.

I can't understand old persian like they still talk in Afghanistan as it belonged to old Persian imperial.

l know the most who love horror movies will watch movies like Strangers.

But l was never attracted to brutality.

The story of these both movie above were very interesting and for real horror fans very good movies.

©Susan Afarin

 

Yesterday an unknown number from Germany has called me.

Sunday?!

lt couldn't be for a job and whom l don't know has to let a message so l know who he/she is and what the person wants from me.

Sorry if a shy person tries to hurt me again?!

Or an unfriend got a new number and wants to fool me again.

l decided not to be the prey of the people, no matter from the past or new perperature.

l'm bitten from snakes and if l have till end of my life fears from any rope it's justified.

l invested too much for unfriends in my life.

My time, energy and love have an old fountain in my past, from my beloved deceased ones and l don't waste such precious feelings on traitors anymore.

It is irritating to have romantic love in your heart despite lacking a partner.

As if you have phantom pain.

An organ which is not existing but produces love bubble regardless to anyone.

I think even the betrayal of the only man l have ever loved couldn't hind me from love blossom in my heart.

I dedicated all my loving songs to my lrismann, my long life fantasy cause he is the cristalization of the good in a lover.

But the love between my grandma and Teymoor was real and not a fantasy.

Still l think there are similarities between my and her life.

©Susan Afarin

 

For Fakhri &Teymoor.

May their soul rest in peace.

My grandma Fakhri has loved two men in her life but she loved her children at most, otherwise l think she would live with Teymoor till end of her life.

l didn't want truly children in my life, cause my ex husband was not a relieable loving man and later l had no interest again to marry someone.

Besids l had an experience with Aida as if she would be my own daughter.

Maybe it was luck not to have any children with my sensitive soul.

©Susan Afarin

The problem of copy paste ist still not solved, so l write it just in english.

l talked to one of my aunts today and feel good, cause she talkes always about the past and l love the very early past.

She said today something new which let my mind again having wings to fly for fantasies.

She said that as she was in high school once one elderly man talked to her and knew her name.

But she was and is very shy and didn't ask who he is.

But the man walked with her to their haus.

As her mom, the aunt of my mom, saw the man she invited him as guest and was very excited.

The aunt went to her room to learn.

But after the man was gone she asked her mom, who this man was.

And she said, he is the first husband of your aunt!!!

Gosh, it means she saw the first husband of my grandma.

I know it from my mom that his name was Teymoor and he and my grandma were truly in love and married.

But they couldn't have children, and my grandma wanted children, so they had to part.

After they married another persons both got children.

My grandma loved to have children and therfore she brock with him!

I would die to know what he wanted and what they talked as he visited the sister of his greatest love.

But l will never know that and wish me to have a dream about the content of this visit.

©Susan Afarin

I read many things about what l could have, melanom, liver sicknesses?!!

l can't know it as long as it is not proven and over new year time you find rarely docs.

lt makes my brain being more busy although it could be even harmless.

Yesterday l asked tarot online about it😣

But in this portal everything is just repeated.

Always an old man who is involved in my torturing über years, who has good intention🤥

The unshakable relationship that l have with a man?!😟

A person or a group who have betrayed me but l don't need to be in worry?!😖

Enormous progress and success in job😳

Although l must do or let something which hinds me being the queen of the world🥰

Money which will land harmless in my life.🤪

....

Surly many topics are existing in many lives and such sites mix the same answers and give you the same answers in another sequences.

Job and money and love are everyone topics.

But if this site would be true, l would be since years lucky with the man l loved and would have no job and money problem.

That people try to make a deceitful plan is a bit creepy cause l have experienced it many times in the last years.

l wish me no cancer.

lf l have to die l wish me an infarct and then l'm gone.

©Susan Afarin

 

 

Don't sell yourself under your price, is one of the ugliest sentences in this world.

Although people got used to this system, l will always refuse.

A human has no price.

We could be nice or ugly inside cause we are free to choose.

But people who have a ruler to measure soul qualities would never find the world of a true human, let alone judging them.

ln this age l feel no need having new friends and troubles.

l am cooking although l don't feel good at all.

But when you have a cold drinking and eating good is very important.

l worked for bad people also with my whole heart and forces.

And l did so many favors to my unfriends.

They came closer and exploited me more for more gain, labled me that l want something more cause l work more than them themselves for business which wasn't even mine.

They all experienced my ugly face as l got the truth and some very smart ones labled me as borderliner?!

I have no two face.

My anger and leaving is ultimate and if that's not digestable for such people, l know me good and know that they conquered my boundaries despite having so much gain through me, so l had to say Adio forever.

l think that in my next job l will be very careful and hold everyone first as potential enemy and will never give them the honor to be my friends.

And l will take care of me much more than l did and make it again good by me.

©Susan Afarin

 

I never wished me the life of others.

My life is the hell and the reasons are my own permission to others whom l held for friends and always tried to find a vindication for their wrong or jealous behaviour.

l thought today about another reason which has after the death of my mom without knowing it caused me troubles, seaching for role models.

I made this failure maybe 4 times after her death.

Two of these women were my old friends but they were too jealous of my humble abilities and it hurt me a lot, losing them.

The 2 other women had good styles but infact they were to superficial and deceitful so l had to break my contact to them.

Jealousy is not a sickness l read right now, cause the human make a difference between healthy and malicious jealousy!

But l think nothing in social regard and about human brain is possible for generalizing as fact.

I think that human is able to live without jealousy.

When you are alone you feel a loss when you see true loving pairs.

Like l said about yesterday.

I see such pairs and if their level fit to each other l am happy for them without knowing them.

But when they are like being forced to be together l feel pitty for them.

ln every case l don't wish me being the woman of their side, cause it's their world and if it is beautiful, it's a gain for the whole world.

l have many shortcomings but l think l can't be jealous.

Men who try to make me jealous are not interessting to me cause they do it for themselves and l am not important to them.

The door of my home was always generously open.

After so many years living, when l see what l have let people do to me, it's a ruin.

But since copule of years l made  with distrust bricks a very high thick wall, which sorounds me to protect me from unfriends to could abuse me.

lf l call someone a friend this person will have the key to could come in but for whom l left l have no gaze remained.

When l see in the eyes of people whom l don't know l see in the eyes of a soon enemy cause they will surly conquer my boundaries.

My friend said yesterday, that l give too much and the most people can't let their greed and the reason why we are so long friends is that she understands my view of the world and although it's not healthy in human society which is full of harm, she is one the rare persons who can find a way to my complicated brain.

 

©Susan Afarin

Performance is not really easy for me, cause l can't sing such a song often otherwise my neighbors would surly ad me at some point!

My little flat has sometimes not enough room for my voice and when my asthm doesn't want, l can't sing at all.

It was a very nice night with a wonderful friend.

Although with high heels it's truly not easy to dance, the air was not fresh and there are much more beautiful songs and l think l could always be a better DJ.

But who knows maybe my favorite songs are not the taste of others.

l laughed with my nice friend about men.

Attractive and interesting men have almost always a partner but less interesting who remained single want to flirt! 

Maybe it is valid also by women.

I don't mean this wonderful friend, cause she is very special and is not used to solitude although she can handle it also good.

She asked me if l am about to find a partner and l said, my life is like hell and l have to find a job and peace in me again...

l have so many problems that finding a man won't fit in my life or after l know me so good that l will give services and spoil them, if they were angels they would turn to devil and these trading system in relationship, compromises etc. l have no power and no substance for it.

But l'm now happy letting me being convinced to go out after a long time.

©Susan Afarin

 

 

I found right now many black new birthmarks on my belly and thought about melanom.

Who knows if l will continue living or next year l am not there anymore.

Not that l don't care at all.

l made a doc appointment and will search if it is truly cancer.

There are rarely real dermatists but the most make beauty surgury, butox etc.

l've changed a sentence myself.

Where she sang two times, who was the damness of my life, l sang it once and said before, who was the flame of my heart.

Love is living and death, exactly like life.

©Susan Afarin

 

I like and respect Eric Clapton very much.

Mostly cause he had a sort of pain that most people fortunately not have to experience.

He has lost his child and l understand it cause l've lost Aida and she was like my own daughter than being my sister.

I think there is no pain greater than losing your own child.

But l won't pay 200 Euros for a bad seat in Cologne Lanxsess Arena.

Even if l had the money l wouldn't pay for such sizes anymore.

l think even when l'm wealthy l will pay for artists who have no name but a true heart and can need the money.

©Susan Afarin

One thing l have learned in the last time is that people with know-it-all culture, trading-lifepath and need to teach and rule will never be happy.

They search the lacks in others without being honest to themselves and the world.

They are always alone cause every one rejects them after a while.

And there is another shape of solitude like mine cause l sort people when they lack of humanity and wise universell love.

I have much to do today and wish me a happy time with a longlife friend and dancing.

l can't dance happily and strong since long time, but if my body and soul help me, l will shake me till l fall.

©Susan Afarin

I can't copy paste at the moment therfore l covered the translation too.

I scolded and didn't mourn over my greatest love normaly cause the whole was the devil work and l couldn't do as if l have lost someone who also were in love with me.

l was always alone in this relationship and tears or smiles were all fake towards me.

You can mourn for a dead body or soul of someone who loved and respected you and not for someone who only abused and fooled you.

©Susan Afarin

Cover for Celebration of sorrow by Dariush.

Translation by: Lyricstranslation.com

Declamation: ©Susan Afarin

RLP Tourismus

 

l could resighn my weblog, if my goal would be having any profit .

Cause it's a free page.

But l will keep it to could use it like a radio of my head.

Writing and singing my feelings towards people whom l love, whom l lost and for a lover who was never born, like my lrismann.

©Susan Afarin

وقتی زندگی در خانواده پایان می‌گیرد و تو تنها میمانی، وعده های غذایی هم معنای خود را از دست می‌دهند.
من سالهاست که فقط وقتی گرسنه هستم، غذا میپزم، مگر اینکه برای دیگرانی که دوستشان دارم، آشپزی کنم.
امروز یاد کنسرو خورش بادمجان افتادم که تازگی خریده بودم.
از غذاهای کنسروی نمی‌توان انتظار زیادی داشت.
در واقع محتوی کنسرو فقط بادمجان له شده بود.
خودم پیاز داغ، زردچوبه، کشک و نعناع به آن افزودم و آن را تبدیل به غذا کردم.
این مثال مرا به یاد دوستی انداخت.
حداقل در دوستی که قسمت اصلی آن را تشکیل می‌دهد، اصالت و شخصیت است که باید موجود باشد.
اگر در این کنسرو بادمجان هم نبود، دیگر فقط باید آن را دور بریزیم.
چیزهایی که در دوستی به آن می افزاییم، خاطرات زیبا، لبخند، اشک، همیاری دو طرفه ست.
اینها به مرور زمان به وجود می‌آیند و شبیه به کاری هستند که من با این غذا انجام دادم.
از دست دادن آدمها در زندگی تلخ است.
اما من این واقعیت را لمس کردم که کسانی را که از زندگیم بیرون کردم و در دوستی ام را تا به ابد به روی آنها بستم، جزو زندگی من نبوده اند، حتی اگر خاطرات غلیظی در گذشته با آنها داشته باشم.
اگر در طول زمان رشد نکنیم و یا به رشد کردن همدیگر احترام نگذاریم، دوستی را بلد نیستیم.
احساس من در حال حاضر نسبت به این مطلب، شبیه به درختی ست که از دست گل سنگها و قارچها و پیچکهای هرزه آزاد شده است و اگر قامتش بر اثر طوفان زمان خم شده است، ریشه هایش تا آنسوی کهکشان‌ها ادامه دارند.

©سوسن آفرین

......

Wenn das Familienleben endet und man allein ist, verlieren die Mahlzeiten ihre Bedeutung.
Jahrelang habe ich nur gekocht, wenn ich Hunger hatte, außer wenn ich für geliebte Menschen gekocht habe.
Heute fiel mir die Dose Aubergineneintopf, Kashk Badenjan wieder ein, die ich vor Kurzem gekauft hatte.
Von Dosenessen kann man nicht viel erwarten.
Tatsächlich enthielt die Dose nur pürierte Auberginen.
Ich habe gebratenen Zwiebeln, Kurkuma, Kashk und Minze dazugegeben und daraus ein Gericht gemacht.
Dieses Beispiel erinnerte mich an Freundschaft.
Zumindest in der Freundschaft als Kern, kommt es auf Originalität und Persönlichkeit an.
Wäre keine Aubergine in der Dose gewesen, hätten wir sie einfach wegwerfen müssen.
Was wir einer Freundschaft hinzufügen, sind schöne Erinnerungen, Lächeln, Tränen und gegenseitige Unterstützung.
Diese entstehen mit der Zeit und sind vergleichbar mit dem, was ich mit diesem Essen getan habe.
Menschen im Leben zu verlieren, ist bitter.
Mir ist jedoch klar geworden, dass die Menschen, die ich aus meinem Leben verbannt und mit denen ich die Freundschaft für immer beendet habe, nie wirklich zu meinem Leben gehörten, auch wenn ich früher schöne Erinnerungen an sie hatte.
Wenn wir uns nicht gemeinsam weiterentwickeln oder die Entwicklung des anderen respektieren, wissen wir nicht, was Freundschaft bedeutet.
Meine jetzigen Gefühle dazu gleichen denen eines Baumes, der sich aus den Fängen von Steinflechten, Pilzen und Kletterpflanzen befreit hat.
Auch wenn sein Wuchs vom Lauf der Zeit gebeugt wurde, reichen seine Wurzeln bis jenseits der Galaxien.

©Susan Afarin

......

When family life ends and you're alone, meals lose their meaning.
For years, I only cooked when I was hungry, except when I was cooking for loved ones.
Today, I remembered the can of eggplant stew, Kashk Badenyan, that I had recently bought.
You can't expect much from canned food.
In fact, the can contained only pureed eggplant.
I added fried onions, turmeric, Kashk, and mint and made a dish out of it.
This example reminded me of friendship.
At least in friendship, at its core, originality and personality matter.
If there hadn't been eggplant in the can, we would have simply had to throw it away. What we add to a friendship are beautiful memories, smiles, tears, and mutual support.
These develop over time and are comparable to what I did with this food.
Losing people in life is bitter.
However, I've realized that the people I've banished from my life and with whom I've ended friendships forever never truly belonged to me, even if I used to have fond memories of them.

If we don't grow together or respect each other's growth, we don't know what friendship means.
My current feelings about this are like those of a tree that has freed itself from the clutches of lichen, fungi, and vines.
Even though its growth has been bent by the passage of time, its roots reach beyond the galaxies.

©Susan Afarin

Bild: Vinylpladen.de

دوستی چند روز پیش خبر مرگ مردی را به من داد که از طریق او به صفحه من راه پیدا کرده بود و شدیدا به من ابراز علاقه می‌کرد.
دوست من دختر مهربانی ست ولی از نظر تفکر و احساس با من خیلی فرق دارد.
او آنزمان از دست من عصبانی بود، چون سال‌های 2020 و 2021 من شدیدا اعتقاد به عشقی داشتم که متاسفانه جز دروغ و درد هیچ چیز دیگری نبود.
او به من اصرار می‌کرد که اگر شده، یکبار رضایت دهم و او را ببینم.
چون او مرد بسیار متمولی ست و به هنر نوشتاری من علاقه شدیدی نشان می‌دهد.
بنابر این این جنتلمن هم نمی‌توانست شانسی برای داشتن من داشته باشد.
خواهش جسم حتی در دوران جوانی هم حرف اول من نبود و اگر چشمان کسی از عشق خالی بود، زیبایی ظاهری او مرا مجذوب نمی‌کرد.
سال‌های بعد از آن هم، از طرف مردان زیادی تایید شدم، چه در محل کار، چه در کلاس رقص و...
مشکل هیچوقت خواسته شدن از سوی مردها نبود، بلکه پذیرش از سوی من بود.
روح هلموت هم شاد.
چه انسان خوبی بود و چه نه، در هر حال وقتی کسی به ما تمایل نشان می‌دهد، چه قبول کنیم و چه رد کنیم، باید مثل موهبت طبیعی بابت آن سپاسگزار باشیم.

©سوسن آفرین

......

Vor einigen Tagen erzählte mir eine Freundin vom Tod eines Mannes, der durch sie auf meine Seite gestoßen war und großes Interesse an mir gezeigt hatte.
Meine Freundin ist eine liebe Frau, aber sie denkt und fühlt ganz anders als ich.
Sie war damals wütend auf mich, weil ich 2020 und 2021 fest an eine Liebe geglaubt hatte, die sich leider als nichts als Lügen und Schmerz entpuppte.
Sie drängte mich, ihn, wenn möglich, wenigstens einmal zu treffen.
Denn er sei ein sehr wohlhabender Mann und zeige großes Interesse an meinen Schriften.
Aber auch dieser Herr hätte keine Chance, mich zu sehen.
Schon in meiner Jugend war körperliches Verlangen nicht meine oberste Priorität, und wenn jemand keine Liebe in den Augen hatte, hätte mich seine Schönheit nicht angezogen.
In den folgenden Jahren wurde ich von vielen Männern geschätzt, sei es bei der Arbeit, im Tanzkurs usw.
Das Problem war nie, von Männern um ein Date gebeten zu werden, sondern von mir selbst akzeptiert zu werden.
Auch Helmuts Seele möge in Frieden ruhen.
Ob er nun ein guter Mensch war oder nicht, sollten wir in jedem Fall dankbar sein, wenn uns jemand Interesse zeigt, egal ob wir es annehmen oder ablehnen – als wäre es ein natürliches Geschenk.

©Susan Afarin

.....

A few days ago, a friend told me about the death of a man who had come across my page through her and had shown great interest in me.
My friend is a lovely woman, but she thinks and feels very differently from me.
She was angry with me at the time because in 2020 and 2021 I had firmly believed in a love that, unfortunately, turned out to be nothing but lies and pain.
She urged me to meet him at least once, if possible.
Because he was a very wealthy man and showed great interest in my writings.
But even this gentleman wouldn't have a chance to see me.
Even in my youth, physical desire wasn't my top priority, and if someone didn't have love in his eyes, his beauty wouldn't have attracted me.
In the following years, I was appreciated by many men, whether at work, in dance classes, etc.
The problem was never being asked out by men, but they being accepted by myself.
May Helmut's soul also rest in peace.
Whether he was a good person or not, we should be grateful whenever someone shows us interest, regardless of whether we accept it or reject it – as if it were a natural gift.

©Susan Afarin

Cover als Karaoke, bei mir bist Du sheen, with own Persian lyrics.

کاور ترانه خیلی قدیمی به نام: برای من تو زیبا هستی. با شعری فارسی از خودم

از عشق سرودن،
بی عشق نبودن،
این است تنها اشتباه من.
از کودکی عشق تا پیری باز عشق.
عشق است درد لاعلاج من.
لحظه ها سرشارند از بوی تو
انسانها بیمارند بدون تو
حس شور و غم
باران نم‌نم، شعری ست
ترانه ای ست زیر و بم
دستان مطلوب، چشمان معطوف
عشق است طعم راه پیچ و خم
وقتی شکوفه درخت سیب، روی پوست تن حوا خزید
آمد به دنیا، عشق همچو رویا
شورش کنایه زد بر خدا
وسعت بیکران، بی خصم این و آن
عشق است راز دلها در نهان

....

Cover bei mir bist du schön. Mit eigener persischen Lyrik

Über Liebe komponieren,
Nicht ohne Liebe sein können,
Dies ist mein einziger Fehler!
Von der Kindheit bis im Alter nur Liebe 
Liebe ist mein unheilbarer Schmerz.

Momente sind voll von Deinem Duft
Die Menschen sind ohne Dich krank

Ein Gefühl von Leidenschaft und Traurigkeit
Ein Gefühl wie das Nieselregen
Es ist wie ein Lied mit Höhen und Tiefen
Angenehme Hände, liebevolle Augen
Liebe ist der Geschmack des Lebenslabyrinths

Als die Blüte des  Apfelbaums auf Evas Haut kroch
Ist die Liebe in die Welt geboren, wie ein Traum
Die Begeisterung für sie rebellierte grgen Gott
Ihre Weite is unendliche
Sie ist frei von Feindseligkeiten
Liebe ist das verborgene Geheimnis der Herzen

....

Cover by mir bist Du scheen, with own Persian Lyrik

Compose about love
Can't be without love
This is my only mistake!
From childhood to old age just love
Love is my incurable pain.

Moments are full of your scent
People are sick without you

A feeling of passion and sadness
A feeling like the drizzle
It's like a song with ups and downs
Pleasant hands, loving eyes
Love is the taste of the maze of life

When the blossom of the apple tree crept on Eva's skin
Love is born into the world like a dream
Enthusiasm for it rebelled against God
Its width is infinite
It is free from hostility
Love is the hidden secret of the heart

Bild: نمناک

غار سرد و تاریک و پیچیده بود.
گروه را گم کرده بودم و از داد کشیدن اجتناب میکردم.
میترسیدم که سقف یا دیواره های غار بریزد و خودم یا کسی دیگر را مجروح کند.
از پیدا کردن گروه توریستی ناامید شده بودم.
از این غار باید به تنهایی سالم بیرون می‌آمدم و یا میمردم.
مشعلی که دستم بود، رو به خاموشی میرفت و هیچ امکان روشنایی دیگری نداشتم.
شاید نیم لیتر آب همراهم بود.
یک لحظه لبخندی زدم و با خودم گفتم:
"اینجا آخر راه است.
شاید اینجا میبایستی میمردم.
مشعل خاموش شد و من بی اختیار خودم را محکم روی زمین زدم، به نشانه تسلیم، آمادگی برای مرگ.
ناگهان با کله درون مارپیچی، شبیه یک پلکان پرت شدم.
این تصور من بود، چون چیزی نمیدیدم.
با خودم گفتم، اینطوری بهتر میمیرم، شاید سرم به سنگ بخورد و تمام شود.
از گرسنگی و تشنگی مردن حتما راحت تر است.
اما با تمام هیکلم توی سالنی پرت شدم که در آن شمع‌های نیمه سوخته زیادی روشن بودند.
سالن خیلی بزرگ بود و من ورودی‌های متفاوت و ابعادش را در چند نگاه نمی‌توانستم محک بزنم.
بعد از اینکه گرد و خاک افتادم رسوب کردند، صدای آرامش بخش چنگی را شنیدم.
زنی با گیسوان بلند و افشان خود آن را به آرامش مینواخت، که صورتش قابل دیدن نبود.
از کنار او پیرمرد خوش اخلاقی با لباسهایی از هزاران سال پیش بیرون آمد و لبخند زنان به سمت من آمد.
دست مرا بدون کلامی گرفت و هر دو کنار زن مو افشان چنگ نواز نشستیم.
زن دست از چنگ زدن کشید.
پیرمرد با لبخندی شبیه آفتاب نگاهم کرد و گفت:
"دخترم، تو اینقدر در مطالب غور میکنی که لازم دیدم، ناپایداری جهان را به یادت بیاورم.
این زن، خواست من در جهان بعد از مرگ است.
زنی که ساقی من است، عشق من است و زیبایی اش اینقدر مسحور کننده ست که با موهایش خودش را پنهان می‌کند."
بعد از کوزه گلی قدیمی در دو جام عجیب شراب ریخت و از من خواست که جام را خودم انتخاب کنم.
یکی از آنها شبیه هرمی بود که با پولکهایی شبیه جواهرات تزئین شده بود.
جام دوم گرد بود و روی آن سمبل‌های متداول نقاشی هایم با ظرافت در گل طرح شده بودند.
گفتم:
" من جام گرد را میخواهم، اگر امکانش باشد.
چون برایم آشناست.
اما قبل از اینکه شراب را بنوشم، به من بگویید که خود شما که هستید و آیا این شراب برای خوابیدن ابدی من است؟!"
پیرمرد باز هم تبسمی کرد و گفت:
"من هنوز هم خیام هستم و با وجود ندیدن هیچ ستاره ای، به نجوم میپردازم، چون عشق را با خودم زیر زمین بردم.
رباعی های تو زیاد نیستند ولی عمیق هستند.
فانتزی هایت را از جهانی که تغییر یافته ست، گاه درک نمیکنم.
تو همیشه رو به مرگ میخوابی، چون از زندگی دلخوری.
اما خود مرگ بدون رویش خاطره زندگی مثل یک لیوان خالی ست.
لیوان خودت را انتخاب کردی و این مرا مسرور می‌کند.
استقلال و آزادی با روح تو گره خورده اند.
اما دخترم، حداقل همانقدر که برای بقیه این موهبت ها را فراهم میکنی، به خودت هم آسودگی خاطر هدیه کن.
این شراب آخر زندگی تو نیست.
بلکه هوشیاری برای ادامه ست.
به روح تو کهکشانی از اصالت عشق پیوند شده ست.
برای این همه دانش انسانی، شراب عشق و محبت برایت آرزو میکنم.
چون تکه های شکسته لیوان آدم های اشتباه زندگیت سطح زمین تردد تو را پر کرده اند و تو سالها با پاهای خونین روی آنها راه رفته ای و خون عشق برای خودت را از دست داده ای.
تکه های شکسته لیوان‌ها نه نیاز به خون تو دارد و نه هیچگام جام با شکوهی از آنها پدیدار خواهد شد.
تو از خواسته شدن قدم بزرگی به سمت خواستن برداشته ای ولی به تو قول می‌دهم که راه درستی انتخاب کردی.
این شراب، به تو تمام قدرت‌هایی که همیشه نادید گرفتی، پس خواهد داد. "

©سوسن آفرین

Die Höhle war kalt, dunkel und undurchsichtig.
Ich hatte die Gruppe verloren und vermied es, zu rufen.
Ich hatte Angst, dass dadurch die Decke oder die Wände der Höhle einstürzen und mich oder jemand anderen verletzen könnten.
Ich hatte die Hoffnung schon aufgegeben, die Reisegruppe wiederzufinden.
Ich musste allein aus dieser Höhle herauskommen, sonst würde ich sterben.
Meine Fackel ging aus, und ich hatte keine andere Lichtquelle.
Ich hatte vielleicht einen halben Liter Wasser dabei.
Ich lächelte kurz und dachte:
„Das ist das Ende.
Vielleicht hätte ich hier sterben sollen.“
Die Fackel erlosch, und ich warf mich unwillkürlich hart auf den Boden – ein Zeichen der Kapitulation, der Vorbereitung auf den Tod.
Plötzlich wurde ich kopfüber in eine Spirale geschleudert, wie eine Treppe.
Das war alles nur Einbildung, denn ich konnte nichts sehen.
Ich dachte bei mir:
"So sterbe ich besser, vielleicht schlage ich mit dem Kopf gegen einen Stein und sterbe.
Es ist definitiv einfacher im Vergleich, an Hunger und Durst zu sterben.
Aber ich wurde mit aller Kraft in eine Halle geschleudert, in der viele halb abgebrannte Kerzen brannten.
Die Halle war riesig, und ich konnte die verschiedenen Eingänge und ihre Ausmaße nicht mit wenigen Blicken erfassen.
Nachdem sich der Staub gelegt hatte, hörte ich den sanften Klang einer Harfe.
Eine Frau mit langem, wallendem Haar spielte friedlich darauf, ihr Gesicht war nicht zu sehen.
Neben ihr trat ein freundlicher alter Mann in Kleidung aus längst vergangenen Zeiten hervor und lächelte mich an.
Wortlos nahm er meine Hand, und wir setzten uns beide neben die Frau mit dem wallenden Haar, die Harfe spielte.
Die Frau hörte auf zu spielen.
Der alte Mann sah mich mit einem strahlenden Lächeln an und sagte:
„Meine Tochter, Du bist so in Gedanken versunken, dass ich es für nötig hielt, Dich an die Vergänglichkeit des Lebens zu erinnern.
Diese Frau ist mein Wunsch im Jenseits.
Die Frau, die mir als Dienerin dient, ist meine Liebe, und ihre Schönheit ist so bezaubernd, dass sie sich mit ihrem Haar verhüllt.“
Dann goss er Wein aus einem alten Tonkrug in zwei seltsame Kelche und bat mich, einen auszuwählen.
Einer der Kelche war pyramidenförmig und mit juwelenartigen Schuppen verziert. Der zweite Kelch war rund und trug zarte Blumen und andere Motive, die ich auch in meinen Zeichnungen verwende.
Ich sagte:
„Wenn möglich, möchte ich den runden Kelch.
Er ist mir vertraut.“
Doch bevor ich den Wein trinke, sag mir, wer Du bist und ob dieser Wein für meinen ewigen Schlaf bestimmt ist! "
Der alte Mann lächelte wieder und sagte:
„Ich bin immer noch Khayyam und studiere, obwohl ich keine Sterne sehe, Astronomie, weil ich die Liebe mit in die Unterwelt genommen habe.
Deine Vierzeiler sind zwar wenige, aber tiefgründig.“
Manchmal verstehe ich Deine Fantasien von einer veränderten Welt nicht.
Du schläfst immer dem Tod ins Auge, weil Dich das Leben langweilt.
Doch der Tod selbst, ohne die Erinnerung an das Leben, ist wie ein leeres Glas.
Du hast Dein eigenes Glas gewählt, und das freut mich.
Unabhängigkeit und Freiheit sind mit Deiner Seele verbunden.
Aber meine Tochter, schenke Dir wenigstens den inneren Frieden, den Du anderen schenkst.
Dies ist nicht der Wein Deines Lebensendes.
Es ist vielmehr die Kraft, weiterzumachen.
Ein Universum der ursprünglichen Liebe ist mit Deiner Seele verbunden.
Für all dieses menschliche Wissen wünsche ich Dir den Wein der Liebe und Zuneigung.
Weil die Scherben der falschen Menschen in Deinem Leben Deinen Weg bedecken und Du jahrelang mit blutigen Füßen darüber gegangen bist, sodass Du die Liebe zu Dir selbst verloren hast.
Die Scherben der Gläser brauchen Dein Blut nicht, und aus ihnen wird niemals ein strahlender Kelch entstehen.
Du hast einen großen Schritt vom selbst begehrt zu werden zum begehrenswerten Leben gemacht, aber ich verspreche Dir, Du hast den richtigen Weg gewählt.
Dieser Wein wird Dir all die Kräfte zurückgeben, die Du immer ignoriert hast.

©Susan Afarin

The cave was cold, dark, and opaque.
I had lost the group and avoided shouting.
I was afraid that doing so would cause the ceiling or walls of the cave to collapse and injure me or someone else.
I had already given up hope of finding the tour group again.
I had to get out of this cave alone, or I would die.
My torch went out, and I had no other light source.
I had maybe half a liter of water with me.
I smiled briefly and thought:
"This is the end.
Maybe I should have died here."
The torch went out, and I involuntarily threw myself hard to the ground—a sign of surrender, of preparing for death.
Suddenly, I was hurled headfirst into a spiral, like a staircase.
That was all just my imagination, because I couldn't see anything.
I thought to myself:
"This is the best way to die; maybe I'll hit my head on a rock and die."
It's definitely easier to die of hunger and thirst by comparison.
But I was thrown with all my might into a hall where many half-burned candles were lit.
The hall was enormous, and I couldn't take in the various entrances and their dimensions at a glance.
After the dust settled, I heard the gentle sound of a harp.
A woman with long, flowing hair was playing it peacefully; her face was not visible. Beside her, a friendly old man in clothes from a bygone era stepped forward and smiled at me.
Wordlessly, he took my hand, and we both sat down beside the woman with the flowing hair who was playing the harp.
The woman stopped playing.
The old man looked at me with a radiant smile and said:
"My daughter, you are so lost in thought that I felt it necessary to remind you of the transience of life.
This woman is my wish in the afterlife.
The woman who serves me is my love, and her beauty is so enchanting that she veils herself with her hair."
Then he poured wine from an old clay jug into two strange goblets and asked me to choose one.
One of the goblets was pyramid-shaped and decorated with jewel-like scales.
The second goblet was round and bore delicate flowers and other motifs that I also use in my drawings.
I said, "If possible, I would like the round goblet.
It is familiar to me.
But before I drink the wine, tell me who you are and whether this wine is meant for my eternal sleep!"
The old man smiled again and said,
"I am still Khayyam, and although I see no stars, I study astronomy because I took love with me to the underworld.
Your quatrains are few, but profound."
Sometimes I don't understand your fantasies of a changed world.
You always sleep towards death because life bores you.
But death itself, without the memory of life, is like an empty glass.
You chose your own glass, and I'm glad about that.
Independence and freedom are connected to your soul.
But my daughter, at least grant yourself the inner peace you give to others.
This is not the wine of your life's end.
It is rather the strength to carry on.
A universe of primal love is connected to your soul.
For all this human wisdom, I wish you the wine of love and affection.
Because the shards of the wrong people in your life cover your path, and you have walked over them with bloody feet for years, so that you have lost love for yourself. The shards of the glasses don't need your blood, and from them a shining chalice will never be made.
You have taken a great step from being desired to living a desirable life, but I promise you, you have chosen the right path.
This wine will give you back all the strength you have always ignored.

©Susan Afarin

کشتن یک مار، لذتی ندارد، بلکه فقط بخاطر رهایی از خطر نیش زدن مکرر اوست.
در جهان طبیعت انسانها شباهت به موجودات پیشین خود دارد.
طبیعت مار نیش زدن است.
آدمهایی هستند که واقعا می‌توانند دوست مارها باشند.
اما اسبها هیچوقت با مارها دوست نمی‌شوند.
اگر آنها را با لگدی کشتند، تنها به دلیل خطر آنهاست.
اگر مارها مثل ماهی های حوض کاشی بی خطر بودند، هیچ اسبی آنها را لگد نمی‌کرد.
اما مار تا زمانی که زنده ست به هر چه گرم باشد، حمله خواهد کرد، از روی ترس و نادانی.
و بالاجبار موجودات گرم، اگر نخواهند طعمه زهر آنها بشوند، باید آنها را از راه خود بزدایند و اگر ماری جاده راه آنها را مسدود کند و راه خود را جدا نکند، جز مرگ خود راهی برای زندگی دیگران باقی نمی‌گذارد.

©سوسن آفرین
......

Es bereitet kein Vergnügen, eine Schlange zu töten, sondern nur, es ist nur weil sie sich vor ihren wiederholten Bissen schützen müssen.
Die Natur des Menschen ähnelt der seiner Vorfahren.
Schlangen beißen instinktiv.
Es gibt Menschen, die tatsächlich mit Schlangen befreundet sein können.
Pferde freunden sich nie mit Schlangen an.
Wenn Schlangen getreten werden, dann nur, weil sie gefährlich sind.
Wären Schlangen so harmlos wie Fische in einem Teich, würde kein Pferd sie treten.
Doch solange eine Schlange lebt, greift sie aus Angst und Unwissenheit alles Warme an.
Wenn die warmen Tiere nicht ihrem Gift zum Opfer fallen wollen, müssen sie sie aus dem Weg räumen.
Und wenn die Schlange ihnen den Weg versperrt und ihren eigenen Weg nicht von ihnen trennen will, lässt sie anderen keinen anderen Ausweg als selbst getötet zu werden.

©Susan Afarin

......

It is no pleasure to kill a snake; it is only necessary because you have to protect yourself from its repeated bites.
Human nature is similar to that of our ancestors.
Snakes bite instinctively.
There are people who can actually befriend snakes.
Horses never befriend snakes.
If snakes are kicked, it is only because they are dangerous.
If snakes were as harmless as fish in a pond, no horse would kick them.
But as long as a snake lives, it attacks anything warm out of fear and ignorance.
If the warm animals don't want to fall victim to its venom, they have to get rid of it. And if the snake blocks their path and refuses to separate itself from them, it leaves others no other option but to be killed itself.

©Susan Afarin

در دشتی پر از برف راه میرفتم.
باد سوز خیلی بدی داشت و بلورهای یخ و برف را روی صورتم می‌پاشید و در پوست سردم مثل نوک سنجاق فرو میرفت.
پاهایم تا بالای رانم در برف بودند و راه رفتن بسیار دشوار بود.
هیچ نقطه ای را نمیدیدم که بتوانم تعیین مسیر کنم.
نمی‌دانستم از کجا آمده ام و به کجا رهسپار.
ناگهان صدای کوتاه سرفه کودکی را از درون پالتوی بلندم شنیدم.
کودکی را با یک ملافه محکم به خودم بسته بودم، تا پرت نشود و از آسیب سرما در امان باشد.
نگاهش کردم.
آیدا بود با سنی کمتر از یکسال.
او چشمانش را بسته بود و چرت میزد.
صورتم را به او نزدیک کردم تا مطمئن شوم، نفس می‌کشد و سردش نیست.
لپهای صورتی زیبایش گرم بودند و او در خواب لبخند ملیح و زیبایی زد.
دوباره گردنم را خوب پوشاندم که او سردش نشود.
با خودم فکر میکردم که چگونه او را نجات دهم، چون خودم هم مستاصل بودم.
صدای غرش موتور مکانیکی را از پشت سرم شنیدم.
یک ماشین کوچک برف زدایی بود که درون آن دو سر میدیدم.
وقتی به من نزدیک شدند، دیدم که مادرم و بیژن درون آن نشسته اند.
بیژن پیاده شد و آیدا را با احتیاط در بغلش گرفت و توی ماشین گذاشت.
بعد مرا بغل کرد و گفت:
"مادرت خیلی گریه کرده است و نمی‌خواهد که تو او را اینگونه ببینی.
این ماشین و ما واقعی نیستیم.
اما تو و برف واقعی هستید.
اینقدر به غم نبود ما و خوشبختی دیگران فکر نکن.
راه زندگی تو از همه ما تلخ تر و سخت تر بوده ست.
برف غم را درون دلت ذوب کن.
تمام گناهکارانی که آزارشان کردی، دندانشان در جگرت باقی مانده ست.
این از شهامت تو نکاسته ولی طعم زندگیت مثل صفرا تلخ شده ست. "
او دستش را از جیبش در آورد.
میان دستانش جگر زنده ای تکان می‌خورد.
با سرش به جگر اشاره کرد و گفت:
" این را با خودت ببر و از آن خوراکی برای خودت درست کن.
شاید تلخی‌ها ترکت نکنند ولی این جگر دوباره به تو بال پرواز خواهد داد، انرژی، انگیزه و اعتماد لازم برای ادامه زندگی.
تو از آیدا هم بی گناه تری ولی سختی زندگی برای بیگناهان همیشه بیشتر است.
ما همیشه دوستت داریم و از بالای ابرها و درز درها و پنجره ها به زندگی تو و عزیزانت نگاه می‌کنیم.
ما به شرافت تو افتخار می‌کنیم. "
لحظه ای بعد ماشین برفی آنها از روی تپه ای گذشت و ناپدید شد.
به جگر در دستانم نگاه کردم که از آن روی برف سفید خون می‌چکید.
ناگهان جگر و تمام برفها ناپدید شدند و من میان دشتی پر از شقایق ایستاده بودم.
انگار که خون گرم این جگر، سرما را نابود کرده بود ولی آه من از سختی زندگی، شقایق‌ها را با قطره های خون نقاشی کرد.

©سوسن آفرین

....

Ich ging durch eine verschneite Ebene.
Der Wind blies heftig und peitschte mir Eis- und Schneekristalle ins Gesicht, die meine kalte Haut wie Nadelspitzen durchbohrten.
Meine Füße steckten bis zu den Oberschenkeln im Schnee, was das Gehen sehr erschwerte.
Ich konnte keine Orientierungspunkte erkennen, die mir geholfen hätten, mich zu orientieren.
Ich wusste weder, woher ich kam, noch wohin ich ging.
Plötzlich hörte ich unter meinem langen Mantel ein kurzes Husten eines Kindes. Ich hatte das Kind fest in ein Laken gewickelt, damit es nicht weggeworfen wurde und vor der Kälte geschützt war.
Ich sah es an.
Es war Aida, noch nicht einmal ein Jahr alt.
Sie hatte die Augen geschlossen und döste.
Ich beugte mich zu ihr hinunter, um sicherzugehen, dass sie atmete und ihr nicht kalt war.
Ihre schönen, rosigen Wangen waren warm, und sie lächelte sanft und wunderschön im Schlaf.
Ich legte ihr wieder die Decke über den Hals, damit sie nicht fror.
Ich überlegte verzweifelt, wie ich sie retten könnte.
Hinter mir hörte ich das Dröhnen eines Motors.
Da stand ein kleiner Schneepflug, in dem ich zwei Köpfe erkennen konnte.
Als sie näher kamen, sah ich meine Mutter und Bijan darin sitzen.
Bijan stieg aus, nahm Aida vorsichtig auf den Arm und setzte sie ins Auto.
Dann umarmte er mich und sagte:
Deine Mutter hat viel geweint und möchte nicht, dass Du sie so siehst.
Dieses Auto und wir sind nicht real.
Aber Du und der Schnee seid real.
Denk nicht so viel an die Traurigkeit unserer Abwesenheit und das Glück anderer. Dein Lebensweg war bitterer und schwieriger als unserer.
Schmelze den Schnee der Traurigkeit in Deinem Herzen.

All die Sünder, die Dich verletzt haben, haben ihre Zähne noch in Deiner Leber stecken lassen.
Das hat Deinen Mut nicht geschmälert, aber Dein Leben schmeckt Dir nun so bitter wie Galle.“
Er zog die Hand aus der Tasche.
Eine lebende Leber zitterte zwischen seinen Händen.
Er nickte der Leber zu und sagte:
„Nimm sie und mach Dir eine Mahlzeit daraus.
Vielleicht wird Dich die Bitterkeit nie ganz verlassen, aber diese Leber wird Dir Flügel verleihen, damit Du wieder fliegen kannst – die Energie, die Motivation und das Selbstvertrauen, die Du zum Weiterleben brauchst.
Du bist unschuldiger als Aida, doch das Leid des Lebens ist für die Unschuldigen stets größer.
Wir lieben Dich immer und blicken von oben auf Dein Leben und das Deiner Lieben, auch durch die Ritzen von Türen und Fenstern.
Wir sind stolz auf Deine Ehre.“
Einen Augenblick später fuhr ihr Schneemobil über einen Hügel und verschwand. Ich blickte auf die Leber in meinen Händen, deren Blut auf den weißen Schnee tropfte.
Plötzlich waren die Leber und der ganze Schnee verschwunden, und ich stand mitten auf einem Klatschmohnfeld.
Es war, als hätte das warme Blut dieser Leber die Kälte vertrieben, doch mein Seufzen über die Härte des Lebens ließ mich die Klatschmohn-Blüten mit Blutstropfen bemalen.

©Susan Afarin
.....

I walked across a snow-covered plain.
The wind blew fiercely, whipping ice and snow crystals into my face, piercing my cold skin like needles.
My feet were stuck up to my thighs in the snow, making walking very difficult.
I couldn't see any landmarks to help me orient myself.
I didn't know where I had come from or where I was going.
Suddenly, I heard a child cough softly under my long coat.
I had wrapped the child tightly in a sheet to keep her from being thrown away and to protect her from the cold.
I looked at her.
It was Aida, not even a year old.
Her eyes were closed, and she was dozing.
I bent down to make sure she was breathing and not cold.
Her beautiful, rosy cheeks were warm, and she smiled gently and beautifully in her sleep.
I put the blanket back around her neck so she wouldn't get cold.
I desperately tried to think of a way to save her.
Behind me, I heard the roar of an engine.
There was a small snowplow, in which I could make out two heads.
As they came closer, I saw my mother and Bijan sitting inside.
Bijan got out, gently picked up Aida, and put her in the car.
Then he hugged me and said:
"Your mother has cried a lot and doesn't want you to see her like this.
This car and we aren't real.
But you and the snow are real.
Don't dwell so much on the sadness of our absence and the happiness of others. Your life's path has been more bitter and difficult than ours.
Melt the snow of sadness in your heart.
All the sinners who hurt you still have their teeth embedded in your liver.
That hasn't diminished your courage, but your life now tastes as bitter as bile."
He took his hand out of his pocket.
A live liver trembled between his hands.
He nodded to the liver and said:
"Take it and make yourself a meal."
Perhaps the bitterness will never completely leave you, but this liver will give you wings so you can fly again—the energy, the motivation, and the self-confidence you need to go on living.
You are more innocent than Aida, yet life's suffering is always greater for the innocent.
We will always love you and look down on your life and the lives of your loved ones, even through the cracks in doors and windows.
We are proud of your honor.
A moment later, their snowmobile drove over a hill and disappeared.
I looked at the liver in my hands, its blood dripping onto the white snow.
Suddenly, the liver and all the snow were gone, and I was standing in the middle of a field of poppies.
It was as if the warm blood of that liver had chased away the cold, but my sigh at the harshness of life made me paint the poppy blossoms with drops of blood.

©Susan Afarin

دوست خوب کسی ست که همه چیز زندگی ات را می‌داند، ضعفها و قدرت‌هایت را می‌شناسد و با وجود تفاوت‌های تو را همانگونه که هستی دوست دارد، هیچوقت در مورد تو پیش قضاوت نمی‌کند، توهین نمی‌کند، دروغ نمی‌گوید و دستش را در جیب تو نمی‌کند!
شاید برای همین کوآلا برای من اینقدر ارزشمند است.
من و او شاید هیچوقت دیگر همدیگر را نبینیم، چون او هنوز عاشق من است و من با وجود عشق و محبتی که نسبت به او دارم، قلبم بخاطر خیانت موجود کثیفی تا ابدیت بیمار میماند.
کوآلا یک قلب واقعی دارد.
وقتی از مرگ آیدا باخبر شد، پشت تلفن با من گریست.
اما کسی که با مرگ آیدا جلوی من دلقک بازی در می‌آورد، درد مرا مسخره می‌کند، در حالیکه زندگی مرا با دروغهایش جلوی تمام دنیا به لجن می‌کشد، یک تکه کثافت بیشتر نیست.
اگر تمام جهان هم مال او باشد و قدرت تمام خدایان را با هم داشته باشد، من فقط توی صورتش تا ابدیت تف خواهم کرد.

©سوسن آفرین
.......

Ein guter Freund ist jemand, der alles über Dein Leben weiß, Deine Stärken und Schwächen, und Dich trotz Eurer Unterschiede so liebt, wie Du bist.
Er verurteilt Dich nie, beleidigt Dich nie, lügt Dich nie an und greift Dir nie in die Tasche!
Vielleicht ist Koala mir deshalb so wichtig.
Wir werden uns vielleicht nie wiedersehen, denn er liebt mich immer noch, und trotz meiner Liebe und Zuneigung zu ihm wird mein Herz für immer schmerzen wegen des Verrats eines widerlichen Wesens.
Koala hat ein gutes Herz.
Als er von Aidas Tod hörte, weinte er mit mir am Telefon.
Aber derjenige, der sich vor mir zum Clown aufführt, indem er Aidas Tod thematisiert, meinen Schmerz verhöhnt und mein Leben mit seinen Lügen vor der ganzen Welt in den Dreck zieht, ist nichts weiter als ein Stück Dreck.
Wenn ihm die ganze Welt gehörte und er die Macht aller Götter vereint hätte, würde ich ihm für alle Ewigkeit nur immer wieder ins Gesicht spucken.

©Susan Afarin

.......

A good friend is someone who knows everything about your life, your strengths and weaknesses, and loves you just the way you are, despite your differences.
Friends never judge you, never insult you, never lie to you, and never take money from you!
Maybe that's why Koala is so important to me.
We may never see each other again because he still loves me, and despite my love and affection for him, my heart will forever ache because of the betrayal of a vile creature.
Koala has a good heart.
When he heard about Aida's death, he cried with me on the phone.
But the one who makes a fool of himself by bringing up Aida's death, mocking my pain, and dragging my life through the mud with his lies in front of the whole world is nothing but a piece of trash.
If he owned the whole world and possessed the power of all the gods, I would spit in his face for all eternity.

©Susan Afarin

Chicken liver with potatos, persian version, not Veneziano.😋😍

Multitasking is not always successful.

My persian potato pancakes got too braun, cause l simultanously wrote in my weblog.

😏

lt is nice removing harrassments with just one click than scolding the vain

Who needs darknet, has no right to preach, may he only breath in his own reign

©Susan Afarin

l talked to a wonderful friend.

She was very sad about a friend of her who got attacked from her brutal boyfriend.

We came to a conclusion that although eastern men could be very ruling, at least they are generous to their partners.

ln west many men are also brutal but they are also goblins.

I have left a couple pharmacies cause the working and having much to do with addicted ones is very complicated, breaks your heart in many cases and you have fears not to be infected.

It is possible that an addicted one maybe is able to make a weaning.

But money addicted people come in to life like a goblin and leave it as a leprechaune.

So prefering solitude is the best way as long as a woman has or doesn't see a worthy partner, no matter from which country, he must be human.

l think even a junky could have a soul but goblins have nothing similar to humans.

Koala again sent a message to me and made me very happy.

He is the only lover from my past who is truly a human and insists of having contact to me.

l don't know if he has a woman, a girlfriend...

But l don't ask either.

Last year he wanted me to realize the plan which we had, living together in another country, maybe even far from europe but not religious.

I said him that l have still heartache cause of a betrayer and he was shocked.

l can't tell any lies.

Who knows if we once could find a WE again.

Too much is happened and although l forgave him in my past l couldn't find any romantic love for him.

It's also irritating.

He let a pause if he could get luckier in USA and will take me with.

l was not agree cause l don't like the superfaciality in their culture.

First he was impressed.

As he returned he said, you are right we can't with this heavy culture from east and europe live in USA.

Years later l was in love with him from USA and l didn't care about their culture and let Koala down in a way?!

We have a childlike shape to talk and l'm really sorry if he meant a togetherness again as joke or honest.

He had to take care of his mom and l didn't want him to disturb, so our contact was not the best.

l remember telling him about admiral but not about Rolf or the betrayal of USA.

Cause inbetween we had no contact anymore.

 

I'm out of romantic feelings at all.

Everything what l have ever experienced in this regard was betrayal.

Only one mom of my previous partners was generous and was able to understand that my romantic feelings are not a competition for her.

It is interessting that she was very religious and antismoker but she accepted my being atheist and that l smoked at that time!

Cause our heart is able to love so many persons in the way of universell love and comparing such feelings with each other shows only our small understanding from the world.

l never saw Koala's mom but l hope she is doing well, like her son.

Last year l came to conclusion that l only could have men without any moms.

Not that l have a problem with them.

But l'm too caring and it makes not wise moms jealous and l will never want to make competition with a mom.

Cause this relationship is holy and if a man prefers me to his mom, it's strange and not to accept but if he kills me for the wrong thoughts of his mom l will also let him alone.

l wish Koala from the bottom of my heart always the best and wished we could see each other after almost 20 years.

But for romantic love my heart is too dead.

©Susan Afarin

It is one of my worst performing.

l had to let the music.

I'm truly out of the Karaoke.

But only the text matters.

Own text for Heilige Nacht, holy night
"The true Christmas in White"

Not just this night
But forever fight
May be removed
From all human thought
Increasing population must not
Be solved through weapons like a checkmate
I wish peace in human's heart, love accompanied with light

برد و باخت،
آدمی ساخت
جنگ و دعوا
صلح نشناخت
با اینکه عشق و میشه نو پرداخت
ویرونی رو میشه از بنیاد ساخت
رقابت و حسادت، کاش جاش دوستی مینواخت

 

Ich wünsche Macht
Bringe uns Pracht
Liebe und Freiheit
Nicht nur diese Nacht
Sondern solange Sonne uns zulacht
Unser kurzes Leben schläft und wacht
Dass nur weise Liebe, Feuer im Herzen entfacht

Not left nor right
Brain which is bright
Equality let large flight
Individual is big need, our sight
We could all make it if we reach the level height
I think it's not any fright, but true Christmas in White

©Susan Afarin

......

Translation Persian part

Winning and losing,
It's man made
War and fighting
He has not known peace
Although love can be renewed, destruction can be built from the foundation Competition and jealousy, I wish friendship would play like an instrument instead

©Susan Afarin

....

Translation German part

I wish power would
Bring us splendor
Love and freedom
Not just this night
But as long as the sun smiles upon us
Our short life sleeps and wakes
That only wise love ignites fire in the heart

©Susan Afarin

حالا که تقریبا به قله اتمام زندگی نزدیک میشوم، گاه به زمین نگاه میکنم و باور ندارم که این مسافتی ست که پشت سر گذاشته ام.
راهی که من میبینم شبیه جنگلی سوخته ست و دود زیاد، گاه به رقت هوای کوه فائق می‌شود و سرفه های شدید در من تولید می‌کند و چشمهایم می‌سوزند.
در راه جنگلی زندگی که همیشه بخاطر حرص انسانها در آتش میسوزد، انسانهای فداکاری هستند که بخاطر مدال جان دیگران را نجات نمی‌دهند، بلکه از روی شرافت، چادر سفید مرطوب شفقت را روی سر انسانهای دیگر میگیرند و زمان کوتاهی برایشان آرامش تولید می‌کنند، تا آنها بتوانند در نبود دود و آتش انرژی خود را جمع کنند و به راه پر فراز و نشیب سخت زندگی ادامه بدهند.
گاه این انسانهای خاص، افراد خانواده خودمان هستند و گاهی دوستان واقعی اند.
گاهی هم آنها ناشناس هستند و مثل سربازهایی که برای وطن میجنگند، برای انسانیت می‌جنگند و به جای کشتن، نجات میدهند، حتی اگر خود بمیرند.
امروز صبح بعد از اینکه هشت ساعت در رختخوابم با خواب جنگیدم و او برنده نشد، با خودم فکر کردم که آیا در حق کسی که نسبت به من انسان بوده ست، بی تفاوت بوده ام؟!
فکر میکنم که طرح این سوال باعث شده است که در تمام زندگیم، بیش از آنچه باید، دود و آتش دیده ام.
چون همیشه به دامنه و عقب سرم نگاه کرده ام، تا اگر بتوانم دست کسی را بگیرم و به او کمک کنم.

©سوسن آفرین

......

Jetzt, wo ich mich dem Ende meines Lebens nähere, blicke ich manchmal auf den Boden und kann kaum glauben, welche Strecke ich schon zurückgelegt habe.
Der Weg, den ich sehe, gleicht einem abgebrannten Wald, und der Rauch ist so dicht, dass er die dünne Bergluft manchmal überlagert und mir heftigen Hustenreiz und brennende Augen beschert.
Auf dem Waldweg des Lebens, der aufgrund menschlicher Gier stets in Flammen steht, gibt es selbstlose Menschen, die nicht um einer Medaille willen das Leben anderer retten, sondern aus Ehre die feuchte weiße Decke des Mitgefühls über die Häupter anderer Menschen legen und ihnen für kurze Zeit Frieden bringen.
Damit sie in der Stille und Ruhe neue Kraft schöpfen und ihren beschwerlichen Lebensweg fortsetzen können.
Manchmal sind diese besonderen Menschen Familienmitglieder, manchmal sind es enge Freunde.
Manchmal sind sie anonym, und wie Soldaten, die für ihr Vaterland kämpfen, kämpfen sie für die Menschlichkeit.
Anstatt zu töten, retten sie, selbst wenn sie dabei ihr Leben riskieren.
Heute Morgen, nachdem ich acht Stunden lang vergeblich gegen den Schlaf angekämpft hatte, und er nicht gewonnen hat, fragte ich mich, ob ich jemandem gegenüber, dessen Rolle in meinem Leben mir doch so wichtig war, gleichgültig gewesen wäre.
Ich glaube, diese Frage hat mir in meinem ganzen Leben mehr Rauch und Feuer beschert, als mir lieb war.
Denn ich habe immer nach hinten geschaut, um zu sehen, ob ich jemandem die Hand reichen und helfen kann.

©Susan Afarin

.......

Now that I am nearing the end of my life, I sometimes look down at the ground and can hardly believe how far I have already traveled.
The path I see resembles a burnt forest, and the smoke is so thick that it sometimes obscures the thin mountain air, giving me a violent cough and burning eyes.
On the forest path of life, which is always ablaze because of human greed, there are selfless people who don't save the lives of others for the sake of a medal, but out of honor lay the damp white blanket of compassion over the heads of others and bring them peace for a short time.
So that they can draw new strength in the silence and quiet and continue their arduous journey through life.
Sometimes these special people are family members, sometimes they are close friends.
Sometimes they are anonymous, and like soldiers fighting for their country, they fight for humanity.
Instead of killing, they save, even if it means risking their own lives.
This morning, after fighting against sleep for eight hours in vain, and it not winning, I wondered if I would have been indifferent to someone who's role in my life was so important to me.
I think this question has caused me more trouble and conflict in my life than I would have liked.
Because I've always looked back to see if I can lend a hand and help someone.

©Susan Afarin

I have a nasal and high voice.

But the text is meant exactly like what l think.

My own lyrics for Misa Criolla, Ariel Ramirez, La peregrination
"Forever Love and Peace"

Alles, was Dein Herz begehrt
Und ist unabdingbar
Alles, was Du im Herzen wünschst
Wie Liebe ist wunderbar

Ich wünsche der Welt Glück
Vielmehr als sie je bis jetzt hat
Und alle schöne Wünsche
Die Erfüllung zu brauchen hat

Ich wünsche den Menschen
Die korrekt und real sind
Dass sie innerlich fühlen
Dass ihre Wege richtig sind

Möge die Welt heilen
Und friedlich sein
Alle schöne Seelen
Immer zufrieden sein

Mögen Unruhe und Neid
Für immer verschwinden
Und deren Elend
Vergessen blieben

I wish for the whole world
Love, honesty and peace
Living in freedom,
where joy will increase

May the good wishes
Will all come ever true
And no pretty heart
Will ever feel blue

Like the little prince
And my Lilly-Sue
I wish you nice people
The best and nicest view

از شرق تا غرب پرواز کن، برای عشق....

 

©Susan Afarin

Translation for the Persian part:

"Traveling from East to West, just for Love..."

Translation for the German part:

Everything your heart desires
And is essential
Everything you desire in your heart
How love is wonderful

I wish the world happiness
More than it ever had until now
And all nice wishes
Needs fulfillment

I wish all people
That are accurate and real
That they feel inside
That their ways are right

May the world heal
And be peaceful
All beautiful souls
Always be satisfied

May unrest and envy
Disappear forever
And their misery
Remained forgotten

©Susan Afarin

Bilder: Susan Afarin, Pinterest, Blogspot, Pixers
Karaoke: Greatkaraokes

Working with glitter material is sometimes like make up, visagistic.

lt makes me fun.

©Susan Afarin

The naked reality what l speak causes irritation
Once to the liars who don't believe in complication
Once to myself cause of answer of my situation
Things like imitation, are not for old generation

©Susan Afarin

Heute sieht das Gebäude so aus!

In case of hostile people my meaning won't change, what they crave

l wish if it'll hurt me that their teeth will meet their own damned grave

©Susan Afarin

l use my own tarot cards.

That's a habit not a belief.

But visiting tarot online is only a sign to say,

"l do what l want.

l don't let enemies rule my life and dictate what l have to do.

They have to stick their advices and harming on their own body and soul."

l sang many loving things for him but l let stay just one in his own name and if there is something else remained to remove, then sorry.

I had maybe not the patient but l really wanted to remove everything.

It's Christmas time and l hoped l could reconcill even with all my enemies but l am introverted and don't care about gossip and superfacial happenings.

©Susan Afarin

Eine Dame hat sich telefonisch gemeldet und sagte, dass mein Profil passt aber es handelt sich um eine ehrenamtliche Tätigkeit.

lch sagte, dass ich es sehr gerne tun würde, wenn ich das mir leisten könnte aber finanziell ist es leider unmöglich.

Heute dachte ich mir, dass ich noch nicht mal eine Antwort bekommen habe aber da ich den Job in der Apotheke hasse und meine Gesundheit den Job nicht erträgt, ist das selbstverständlich, dass die Behörde meinen Antrag genehmigt, zumal ihr eigener Gutachter nur fünf Minuten Zeit für mich investiert hat und sagte, dass meine Akte eindeutlich ist.

Heute sagte mein Arzt, dass es sowohl ein Nein als auch Ja sein könnte?!

Ich kann nur warten, was ich so schlecht vertrage, Warterei.

Heute habe ich vieles in meinem Weblog gelöscht.

lch will keine hässliche Spuren der Feinde in meinem Leben haben und deshalb muss ich ihren verräterischen Erinnerungen wegwischen.

Vor kurzem fand ich dieses Foto, was ich gesucht habe.

Erfolg nach dem 2.Staatsexamen an der Tür von Poppelsdorfer lnstitut für Pharmazie.

©Susan Afarin

 

 

I had to answer a couple emails which made me sad.

Saying no to programms you had fun with but can't do them cause you have no money.☹️

Or you had no time and invested the time for a hofefully last betrayer of your life.

Unsusauall.

Who is a betrayer?!

Someone who abuses your time, energy, attention, care or money.

😔

Betrayer who only abuse your finances are very ugly but still the one who betrays your heart with lies for his own profit is the most great enemy.

©Susan Afarin

آدمهایی که سرشان را روی بالش نگذاشته ولی خواب‌شان میبرد، خیلی آدمهای خوشبختی هستند.
تحرک بدنی تا حدی، گاهی از وقتها کمک به بهتر شدن کیفیت خواب می‌کند ولی زیاد بودن تحرک، خواب را سخت تر می‌کند.
اما با وجود تمام این مطالب، کیفیت خواب مخلوطی از ترشح هورمونها، شرایط فعلی حاکم بر ذهن و ارث ژن های ماست.
ضمن اینکه مردها نسبت به زنان اکثرا کمتر مشکل خواب دارند.
نگاه داشتن کاروسل ذهن کاری بسیار پیچیده ست.
ذهن مثل جسم، دربهای واضح ندارد.
گاه یک فکر مزاحم را از در فکرت بیرون میرانی ولی او از یک پنجره یا دریچه دوباره به درون می‌خزد.
دیشب افکار متفاوتی داشتم و یک فیلم و یک سریال هورور را هم دنبال کردم.
دیشب بین شبهای اخیر، خیلی غیر عادی خوب خوابیدم.
نه بیدار شدم، نه خواب دیدم.
حتی به این فکر نکردم که از میان وسائل قدیمی، کابوس گیر مادرم را پیدا کردم و در اتاقم، نزدیک تخت گذاشتم.
اما امروز وقتی قهوه دوم را ریختم، آن را دیدم.
آدمهایی که خرافات را مسخره میکنند، اغلب از روی ترس است.
اما در این جهان نیروهایی هست که وجود یا نبود آن را نمی‌توان تایید یا تکذیب کرد و من به این سوالاتی که جواب ندارند، می‌گویم ماورا، متافیزیک.
نه دلم می‌خواهد جزو آدمهای خرافاتی باشم که تمام مطالب روز را به شکلی احمقانه با متافیزیک تعبیر می‌کنند و نه جزو آنانی که برای همه چیز دنبال جوابی منطقی هستند و وقتی با چیزی غیر منطقی روبرو می‌شوند، منطقشان کم می آورد ولی با اینحال به تفسیرهای مسخره منطقی خود ادامه می‌دهند.
از بچگی هیچوقت ترسو نبودم.
بچه های فامیل زیاد سعی می‌کردند به عنوان جک، مرا مرعوب کنند.
اما همانگونه که شبها در خوابم، دستهای عزیز را روی لپم نگاه میداشتم تا خوابم ببرد، با اینکه او سالها بود مرده بود، همانگونه هم شبها در قبر آیدا خزیدم و او را بغل کردم.
ماورا درون ماست، شاید خواستن ادامه زندگی ست که ما را به دنیای عجیبی دعوت می‌کند که در آن زندگی و مرگ به خودی خود ارزش یا موقعیت را نشان نمی‌دهد.

©سوسن آفرین

....

Wer unterwegs einschläft, bevor er den Kopf aufs Kissen gelegt hat, hat großes Glück.
Körperliche Aktivität kann die Schlafqualität zwar gelegentlich verbessern, doch zu viel davon erschwert das Einschlafen.
Letztendlich ist die Schlafqualität aber ein Zusammenspiel von Hormonausschüttung, der aktuellen Stimmungslage und unserer genetischen Veranlagung.
Männer haben im Allgemeinen weniger Schlafprobleme als Frauen.
Den Gedankenkarussell in Schach zu halten, ist eine sehr komplizierte Aufgabe.
Der Geist hat, wie der Körper, keine klar definierten Türen.
Manchmal verdrängt man einen beunruhigenden Gedanken, doch er kriecht durch ein Fenster oder eine Luke wieder hinein.
Letzte Nacht hatte ich verschiedene Gedanken und habe außerdem einen Horrorfilm und eine Horrorserie geschaut.
Letzte Nacht habe ich ungewöhnlich gut geschlafen.
Ich bin weder aufgewacht noch habe ich geträumt.
Ich hatte nicht mehr darüber nachgedacht, dass ich den Albtraumfänger meiner Mutter zwischen den alten Sachen gefunden und ihn in meinem Zimmer neben mein Bett gestellt habe.
Aber heute, als ich mir die zweite Tasse Kaffee einschenkte, sah ich ihn.
Wer sich über Aberglauben lustig macht, hat oft selbst Angst davor.
Doch es gibt Kräfte in dieser Welt, deren Existenz oder Nichtexistenz sich weder bestätigen noch widerlegen lässt, und ich nenne diese unbeantworteten Fragen das Transzendentale, die Metaphysik.
Ich möchte weder zu den abergläubischen Menschen gehören, die töricht alle Nachrichten des Tages metaphysisch deuten, noch zu denen, die für alles eine logische Antwort suchen und wenn sie auf etwas Unlogisches stoßen, versagt ihre Logik, aber sie setzen ihre absurd logischen Interpretationen fort.
Ich hatte als Kind nie Angst.
Die anderen Kinder in der Familie versuchten oft, mich als Witz zu beängstigen.
Doch so wie ich nachts im Schlaf die Hände meiner Geliebten Oma, Aziz, auf meine Stirn hielt, obwohl sie schon seit Jahren tot war, so kroch ich nachts zu Aidas Grab und umarmte sie.
Das Jenseits ist in uns; vielleicht ist es der Wunsch weiterzuleben, der uns in eine fremde Welt einlädt, in der Leben und Tod an sich weder Wert noch Status besitzen.

©Susan Afarin

......

Anyone who falls asleep on the go before putting his head down on the pillow is very lucky.
While physical activity can occasionally improve sleep quality, too much of it makes falling asleep more difficult.
Ultimately, however, sleep quality is an interplay of hormone release, current mood, and our genetic predisposition.
Men generally have fewer sleep problems than women.
Keeping the mental chatter at bay is a very complicated task.
The mind, like the body, has no clearly defined doors.
Sometimes you push a disturbing thought away, but it creeps back in through a window or a hatch.
Last night I had various thoughts and also watched a horror movie and a horror TV series.
Last night I slept unusually well.
I neither woke up nor did I dream.
I hadn't even thought about finding my mother's nightmare catcher among her old things and putting it in my room next to my bed.
But today, as I poured myself my second cup of coffee, I saw it.
Those who make fun of superstition are often afraid of it themselves.
Yet there are forces in this world whose existence or non-existence can neither be confirmed nor refuted, and I call these unanswered questions the transcendental, metaphysics.
I don't want to belong to the superstitious people who foolishly interpret all the day's news metaphysically, nor to those who seek a logical answer for everything and, when they encounter something illogical, their logic fails, but they continue with their absurdly logical interpretations.
I was never afraid as a child.
The other children in the family often tried to scare me as a joke.
But just as I would hold my beloved grandmother Aziz's hands to my forehead in my sleep at night, even though she had been dead for years, so too I've crawled to Aida's grave at night and embrace her.
The afterlife is within us; Perhaps it is the desire to continue living that invites us into a strange world where life and death in themselves possess neither value nor status.

©Susan Afarin

My Persian is much better than lranian who call me a non lranian cause l'm not used to any gossip and superfacial political news and fake lranian parties.

German call me foreighners and lranian too.

l will be a one cell embryo free from human prejudices.

l may say harsh thing which doesn't make me happy but truly sad.

But it's screaming against injustice and not planning evil against people l call friends and smile at.

 

تنهایی من باغ با صفایی ست.
در این باغ پنجره ای به روی کودکی من باز است که از درون آن میبینم، که باد و آفتاب موهای خوشبختی را شانه می‌زنند.

©سوسن آفرین

.....

Meine Einsamkeit ist ein Garten der Reinheit.
In diesem Garten öffnet sich ein Fenster zu meiner Kindheit, und durch dieses Fenster sehe ich mir an, wie Wind und Sonne das Haar des Glücks kämmen.

©Susan Afarin

......

My solitude is a garden of purity.
In this garden, a window opens to my childhood, and through this window I watch when wind and sun comb the hair of happiness.

©Susan Afarin

دیشب یک نفر را با گلوله زده اند و گروه مافیایی هلز انجلز هم شلوغ کرده اند.
شاید فقط یک اتفاق باشد.
اما شاید شروع نزاع بدی باشد، آنهم در بازارهای کریسمس در این زمان که مردم بیگناه کمی ابراز شادی می‌کنند.
خدا عاقبت ما را با اینهمه نفرت و ازدیاد انسان به خیر کند.
اس پ د کتبا خواست من تجدید نظر کنم.
اما مگر من کی هستم؟!
آنها خودشان مجبورند کنار صدراعظم راست گرا و افراطی مذهبی بایستند و تحمل کنند و امثال من فقط می‌توانند پول کمی در ماه بدهند و نظاره گر باشند، در حالیکه قانون و بی قانونی همزمان آدمها را له می‌کند.
آنان که به من گفتند، تو چرا اینقدر خوبی؟!
دنبال شواهدی بر علیه واقعیتی بودند که اظهار کردند.
عشق تنها سرمایه من است و همیشه آن را بی دریغ وقف انسانهای دور و برم کردم.
آنها که اتلافش کردند، از زندگیم دور کردم.
آنها که هم اتلاف کردند و هم تهمت زدند و کینه ورزیدند، هم از زندگیم دور کردم و نفرینشان کردم و از ته دل خواستم که دیگر برای همیشه از زندگی من دور شوند.
فحش‌ها و نفرین هایم هم بلای مظاعف شد و کینه کینه جویان بیشرم را بیشتر تحریک کرد.
سکوت کردم.
تنهایی من باغ با صفایی ست.
در این باغ پنجره ای به روی کودکی من باز است که از درون آن میبینم، که باد و آفتاب موهای خوشبختی را شانه می‌زنند.

©سوسن آفرین

......

Letzte Nacht wurde jemand erschossen, und die Hells Angels waren ebenfalls aktiv. Vielleicht ist es nur Zufall.
Aber vielleicht ist es der Beginn eines heftigen Streits, besonders jetzt auf den Weihnachtsmärkten, wo unschuldige Menschen ein wenig Freude empfinden. Möge Gott uns trotz all des Hasses und der zunehmenden Menschenmassen ein gutes Ende schenken.
Die SPD hat mich schriftlich gebeten, meine Entscheidung zu überdenken.
Aber wer bin ich schon?!
Sie selbst müssen tatenlos zusehen und einen rechtsextremen, religiös extremistischen Kanzler tolerieren, und Leute wie ich können nur einen kleinen Betrag im Monat zahlen und zusehen, wie Recht und Gesetzlosigkeit gleichzeitig Menschen unterdrücken.
Diejenigen, die mich fragten: Warum bist Du so gutmütig?!
Sie suchten nach Beweisen gegen die von ihnen selbst behauptete Realität.
Liebe ist mein einziges Kapital, und ich habe sie stets ohne Zögern den Menschen um mich herum gewidmet.
Diejenigen, die sie verschwendeten, habe ich aus meinem Leben entfernt. Diejenigen, die sie verschwendeten, mich verleumdeten und Groll hegten, habe ich aus meinem Leben entfernt, aber auch beschimpft und verflucht und von ganzem Herzen darum gebeten, dass sie für immer meinem Leben fern bleiben.
Meine Flüche und Verwünschungen wurden zur doppeltem Schaden und schürten den Hass der schamlosen Rachsüchtigen.
Ich schwieg.
Meine Einsamkeit ist ein Garten der Reinheit.
In diesem Garten öffnet sich ein Fenster zu meiner Kindheit, und durch dieses Fenster sehe ich mir an, wie Wind und Sonne das Haar des Glücks kämmen.

©Susan Afarin
.....

Someone was shot last night, and the Hells Angels were also involved.
Perhaps it's just a coincidence.
But perhaps it's the beginning of a fierce conflict, especially now at the Christmas markets, where innocent people are experiencing a little joy.
May God grant us a good ending despite all the hatred and the growing crowds. The SPD has asked me in writing to reconsider my decision.
But who am I to judge?!
They themselves have to stand idly by and tolerate a far-right, religiously extremist chancellor, and people like me can only pay a small amount each month and watch as law and lawlessness simultaneously oppress people.
Those who asked me:
Why are you so kind?!
They were looking for evidence against the reality they themselves claim to have. Love is my only capital, and I have always given it without hesitation to the people around me.
Those who wasted it, I removed from my life.
Those who wasted it, slandered me, and harbored resentment, I removed from my life, but I also reviled and cursed them, begging with all my heart that they would stay far from my life forever.

My curses and hexes caused double harm and fueled the hatred of the shameless vindictives.
I remained silent.
My solitude is a garden of purity.
In this garden, a window opens to my childhood, and through this window I watch when wind and sun comb the hair of happiness.

©Susan Afarin

A happy Yalda night, a wonderful 4.advent and Merry Christmas to the whole world.

©Susan Afarin

I couldn't find my old clip of Yalda.

As symbole for my deceased ones l used this time from every one of them an onject which is remained and also the cherry tree for the last Christmas for my mom.

Being alone has never harmed me, but people.

Who were wonderful and nice but are not living anymore and or who abused and betrayed me in a way and brock my naive heart.

I thought today if l let a punishment effect.

l only do something l had to spare me for a long time.

But l did it too late.

Feelings are not to kill.

But we humans are able certain pain and betrayal to burry and let a grave stone of it, called betrayal.

We have these feelings, if invested on a wrong just friend or a betrayer lover but we keep it to ourselves as if a very beloved one would be dead and we wear a necklace in shape of a heart with us.

But the memory of the face of this someone is for always empty.

As if he/she would have never existed, like a God, or devil.

Happy Yalda Night to all.

©Susan Afarin

در دوران بچگی من جشن یلدا مثل امروزه در ایران جشن گرفته نمیشد.
عید نوروز و شروع فصل بهار جشنی مفصل و واقعی بود.
اما شب یلدا یادم نمی آید که اینهمه بزم برایش تهیه دیده باشیم.
دلیل اصلی آن شاید یک نشانه مخالفت دیگر ایرانیان بر علیه رژیم اسلامی باشد که با تمام قدرت سعی بر تخریب سنت های ایرانی دارند و تعطیلات سال را هم به نام امامان شیعی کردند که ربطی به ایران ندارند.
بخاطر دارم که اولین سال بعد از کودتای اسلامی سال 1357، که به آن انقلاب نام داده شد، رژیم سعی بر تخریب سنت نوروز و کوتاه کردن تعطیلات نوروزی دانش آموزان کرد.
آنوقت رجایی وزیر آموزش و پرورش بود و گرچه بعدها رژیم، در واقع خامنه ای و رفسنجانی خودشان او و چند تن دیگر را که با مشی خمینی جور در نمی آمدند ترور کردند.
ولی ما به عنوان دانش‌آموز از رجایی متنفر بودیم و یادم است که همه بچه های کلاس سال سوم راهنمایی دور هم جمع شدیم و گفتیم، ما در هر حال این سیزده روز را نمی آییم.
در واقع اعتصاب کردیم و رژیم چون مشکلات عدیده مهمتری داشت، دست از سر سم پاشی ما برداشت و تا امروز هم این جشن دست نخورده باقی مانده است.
اینجا دلم می‌خواهد از قدرت سلامت روح ایرانی تقدیر کنم که سال نو خودش را با طبیعت جشن می‌گیرد، یعنی شروع فصل بهار و نه با یک سمبل مذهبی.
مسیح و بودا تنها پیامبران دینی هستند که برای انسانیت آنها ارزش قائل هستم ولی جشن گرفتن سال نباید ربطی به مذهب داشته باشد.
شب یلدا هم در واقع جشنی زیبا در زمستان است و یک آلمانی روزی به من گفت که هم جشن کریسمس از یلدا و هم جشن عید پاک از روی جشن عید نوروز اتخاذ شده و به فرهنگ غرب وارد شده است.
من تاریخ شناس نیستم ولی حرف او تا حد زیادی به نظرم منطقی می آمد.
شب یلدا، شب دور هم جمع شدن خانواده هاست، از پیر و جوان، که در آن شعر می‌خوانند، شاهنامه و سعدی و حافظ، موزیک گوش می‌کنند، می‌رقصند، و جسمشان را با مائده های طبیعی مثل میوه های فصل و تنقلات شاد می‌کنند.
یلدا بلندترین شب سال است.
این شب زیبا بر همگان مبارک باد.

©سوسن آفرین

.......

Als ich Kind war, wurde Yalda im Iran nicht so gefeiert wie heute.
Nowruz, der Frühlingsanfang, war ein sehr aufwendiges und prachtvolles Fest. Aber ich erinnere mich nicht, dass die Yalda-Nacht so festlich war.
Der Hauptgrund dafür mag ein weiteres Zeichen des iranischen Widerstands gegen das islamische Regime sein, das mit aller Macht versucht, iranische Traditionen zu zerstören.
Und sie benannten die jährlichen Feiertage nach schiitischen Imamen, die nichts mit dem Iran zu tun haben.
Ich erinnere mich, dass das Regime im ersten Jahr nach dem islamischen Putsch von 1979, der als Revolution bezeichnet wurde, versuchte, die Nowruz-Tradition zu zerstören und die Nowruz-Ferien für Schüler zu verkürzen.
Damals war Rajai Bildungsminister, und obwohl das Regime – genauer gesagt Khamenei und Rafsanjani – ihn und einige andere, die mit Khomeinis Politik nicht einverstanden waren, später ermordeten, … hassten wir Schüler Rajai.
Ich erinnere mich, dass wir alle aus der dritten Klasse der Mittelschule uns zusammentaten und sagten:
„Wir kommen diese dreizehn Tage sowieso nicht.“
Tatsächlich traten wir in den Streik, und das Regime, das weitaus wichtigere Probleme hatte, stellte die Besprühung ein, und diese Feierlichkeiten haben bis heute Bestand.
An dieser Stelle möchte ich die Stärke des iranischen Geistes würdigen, der sein Neujahr im Zeichen der Natur, also dem Frühlingsbeginn, und nicht mit einem religiösen Symbol feiert, trotz thousand Jahre islamische Diktatur.
Christus und Buddha sind die einzigen religiösen Propheten, deren Menschlichkeit ich schätze, doch die Feier des Jahres sollte nichts mit Religion zu tun haben.
Die Yalda-Nacht ist ein wunderschönes Winterfest, und ein Deutscher erzählte mir einmal, dass sowohl Weihnachten von Yalda Tradition als auch Ostern vom Nouruz-Fest übernommen wurden und Eingang in die westliche Kultur gefunden haben.
Ich bin kein Historiker, aber seine Worte erschienen mir sehr einleuchtend.
Die Yalda-Nacht ist eine Nacht, in der Familien, Jung und Alt, zusammenkommen, um Gedichte, das Schahnameh, Saadi und Hafis zu lesen, Musik zu hören, zu tanzen und sich an natürlichen Speisen wie saisonalem Obst und Nüssen zu laben.
Yalda ist die längste Nacht des Jahres.
Frohes Yalda-Fest

©Susan Afarin

......

When I was a child, Yalda wasn't celebrated in Iran the way it is today.
Nowruz, the beginning of spring, was a very elaborate and magnificent festival.
But I don't remember Yalda night being so festive.
The main reason for this might be another sign of Iranian resistance against the Islamic regime, which is trying with all its might to destroy Iranian traditions.
And they named the annual holidays after Shiite imams who have nothing to do with Iran.
I remember that in the first year after the 1979 Islamic coup, which was called a revolution, the regime tried to destroy the Nowruz tradition and shorten the Nowruz holidays for students.
At that time, Rajai was Minister of Education, and although the regime—more precisely, Khamenei and Rafsanjani—later murdered him and some others who disagreed with Khomeini's policies, we students hated Rajai.
I remember all of us from the third year of middle school getting together and saying,
"We're not coming for those thirteen days anyway."
We did indeed go on strike, and the regime, which had far more pressing problems, stopped the spraying, and these celebrations have continued to this day.
At this point, I would like to acknowledge the strength of the Iranian spirit, which celebrates its New Year in accordance with nature—that is, the beginning of spring—and not with a religious symbol, despite a thousand years of Islamic dictatorship. Christ and Buddha are the only religious prophets whose humanity I value, but the celebration of the year should have nothing to do with religion.
Yalda Night is a beautiful winter festival, and a German once told me that both Christmas from the Yalda tradition and Easter from Nowrouz were adopted from from lran Ian culture and found their way into Western culture.
I am not a historian, but his words struck me as very insightful.
Yalda Night is a night when families, young and old, gather to read poetry, the Shahnameh, Saadi, and Hafez, listen to music, dance, and feast on natural foods such as seasonal fruits and nuts.
Yalda is the longest night of the year.
Happy Yalda to all.

©Susan Afarin