آخوند و ملا، سیاسیون و رجاله ها، نیستند بشر
ورنه جنگ و بمب و اعدام و زندان نبودش لیل تا سحر
از چه رو آدمی که عشق و شور را طالب است، پر شد ز شر
ندانستم، نمیدانم، نخواهم دانستن، بستم بصر

©سوسن آفرین

.......

Akhund und Mullah, Politiker und möchte gerne Würdenträger sind keine Menschen
Sonst gäbe es keinen Krieg, keine Bomben, keine Hinrichtungen und keine Gefängnisse von Nacht bis Morgengrauen
Warum ist der Mensch, der Liebe und Leidenschaft sucht, von Bösem erfüllt?
Ich wusste es nicht, ich weiß es nicht, ich will es nicht wissen, ich schloss die Augen

©Susan Afarin

.......

Akhund and mullah, politicians and would-be dignitaries aren't human
Otherwise, there would be no war, no bombs, no executions, and no prisons from night till dawn
Why is the human who seeks love and passion filled with evil?
I didn't know, I don't know, I don't want to know, I closed my eyes

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

I will maybe at some point in my life know, where come out my tender nice feelings

Towards hate, abuse, disrespect, or maybe never know, main is I get my healings

©Susan Afarin

I didn't make a favor to hear advices.

I got no love, no respect, so I give just silence, that's all.

I don't want any argue, nor I want to be with you after all you have done to me.
I'm so sorry for me that I still have feelings for you but I don't want to be with you, cause you love yourself that much that no one else needs to make it too.
I've blocked and freed you.
In our case it would be better when I block you, cause even one little hole wich let you touch me will always let your one sided sarcastical attacks on me, but I know you won't let me in peace in any way and I don't know if I hate your sarcastical arrogant speeches like, If you want to be with me you need 4 things?! Or your lying crying that your mom has let you down.
Just let me and go make your life as you always did only for yourself.
Let me please, is a repeated hurting sentence, cause you never care about, like everything else which is not about you.

©Susan Afarin

I said what I had in my heart in a song
Let my anger aside, I want peace along
World will not lose its meaness and nasty wrong
But I feel the pain and stay forever strong

©Susan Afarin

Own text for Fariborz Lachini, Golden Autumn, My Homeland Iran

ایران میهن ما بود و خورشیدش سترگ
فکرش مثل سمفونی مینوازه چون ارگ
دردش استبداد، دیکتاتورها، خاشاک
با اینهمه قلب آدماش هست بزرگ

چهار فصل و توی یه روز تجربه کنی
صبح از چاه بهار بری تبریز، شام کنی
لر و کرد و بلوچ، فارس و گیلک و ترک
همه یه دل دارن، دوستی رو وزن کنی

دنیای ایرانی ها جهان دین نیست
احترام و متانت که هتک حرمت نیست
اونکه زور و ضرب داره، شرم، حیا نداره
یک مزدور خبیثه و اصلا آدم نیست

کاش این روزای بد تموم، ایران آزاد شه
عشق و آزادی با هم نصیب وطن شه
اونوقته که دنیا برگرده از حالا
از جنگ و ستیز بگذره و انسان راحت شه

©سوسن آفرین

......

Iran ist unsere Heimat, und seine Sonne scheint hell
Der Gedanke an ihn erklingt wie eine Symphonie, wie eine Orgel
Sein Schmerz sind Tyrannei, Diktatoren und Asche
Trotzdem haben Iraner große Herzen

Erlebe vier Jahreszeiten an einem Tag
Fahre morgens von Chah Bahar nach Täbris und iss dort zu Abend
Luren, Kurden, Balutschen, Perser, Gilaken und Türken
Alle haben ein großartiges Herz, dort kannst Du wahre Freundschaften erleben

Die Welt der Iraner ist keine Welt der Religion
Respekt und Würde sind keine Beleidigungen
Wer Gewalt anwendet, kennt weder Scham noch Anstand
Ist ein skrupelloser Söldner und überhaupt kein Mensch

Ich wünsche mir, dass diese schlimmen Tage enden, dass Iran frei wird
Liebe und Freiheit werden in der Heimat herrschen
Wenn sich die Welt von nun an wendet
Werden Krieg und Konflikte vorübergehen und die Menschen in Frieden leben

©Susan Afarin

......

Iran is our homeland, and its sun shines brightly.
The thought of it resounds like a symphony, like an organ
Its pain is tyranny, dictators, and ashes
Yet Iranians have big hearts

Experience four seasons in one day
Travel from Chah Bahar in the morning to Tabriz and have dinner there
Lurs, Kurds, Baloch, Persians, Gilaks, and Turks—all have a great heart; there you can experience true friendship

The world of Iranians is not a world of religion
Respect and dignity are not insults
Those who use violence know neither shame nor decency
They are unscrupulous mercenaries and not human at all

I wish that these terrible days would end, that Iran would be free
Love and freedom will reign in the homeland
When the world changes from now on
War and conflict will pass, and people will live in peace
©Susan Afarin
Bilder: Susan Afarin, Isna, Irandoostan

Bild: آسو

بین جمعیت زیادی گیر کرده بودم.
مثل زنانی که کنارم فریاد می‌زدند، چادر و چاقچور تنم بود ولی دوازده ساله بودم.
آنها شعارهای مشروطه سر داده بودند ولی در واقع متاثرین قیامی بودند که دو آخوند، طباطبایی و بهبهانی راه انداخته بودند.
چیزهایی می‌گفتند مثل اینکه: شاه و رعیت یکی باشند، مجلس انسان بر پا باشد....
از مشروطه نمیترسیدم، بلکه برایم جالب هم بود ولی از اینکه در چنین دورانی به عنوان زن زندگی میکردم و مجبور بودم این لباس‌های کریه را  پوشیده باشم، عصبانی بودم.
با خودم فکر کردم، چه کسی الان اینجا می‌تواند به من ربط داشته باشد.
بهار سال 1285، هجری شمسی؟!
اما عزیز، مادربزرگم حتما یک بچه بود، حتی کوچکتر از من.
جز سلطان بانو، مادر مادربزرگم و شوهرش جهانگیر کسی دیگر در این زمان نمی‌توانست وجود داشته باشد و من هم آنها را نمی‌شناختم.
همینطور که از کلاف سردرگم چاقچور عصبانی بودم و از اینکه چگونه خواب من مرا در ورطه های ترسناک رها می‌کند، مرد جوانی به سویم آمد و دستم را گرفت.
گفت:
"دختر جان، اینجا چه میکنی؟!"
نگاهش کردم، عارف قزوینی بود.
اشکم سرازیر شد.
او مرا بغل کرد و از چند کوچه و پس کوچه مرا به خانه خودش رساند.
حیاط خانه اش بزرگ بود ولی خانه انگار متروکه بود.
از مطبخ نان و پنیر و چای برایم آورد و گفت:
"تو را در خواب هایی که از عشقی میبینی چند بار دیده ام.
او هم الان هم سن توست ولی هنوز تهران نیامده ست.
متروک بودن خانه ام را ببخش.
از وقتی شاه زن من را به زور از من گرفت، دیگر حال و حوصله زندگی ندارم.
به او دلداری دادم و گفتم که او لیاقتش از زنی که هنوز دوستش دارد خیلی بیشتر است، چون این زن بعدها همیشه از لطف و عظمت شاه تعریف کرد و عشق لطیف دوران جوانی اش را ارج ننهاد.
لبخندی زد و سبیل‌هایش را از خوشحالی تردی که به او روی آورده بود، تاب داد.
گفت:
"می‌توانم فکر کنم، چرا عشقی گرفتار مهر تو شده ست.
تو آدمها را درست میبینی و در تو هیچگونه تزویری نیست.
شهامت تو شاید برای بیشتر مردان تهدید باشد و قصد آزارت کنند، اما آنکه تو را بفهمد، هیچوقت رهایت نخواهد کرد."
از او خواستم که ترانه از خون جوانان وطن لاله دمیده را بخواند.
با تعجب نگاهم کرد و گفت:
" در واقع هنوز آن را نسروده ام ولی، می‌دانم چه شعری را می‌گویی.
مظفرالدین شاه و اتابک می‌خواستند که من برایشان مطربی کنم.
اما من همیشه برای دل خودم خواندم، یا برای کسانی که دوستشان داشته ام.
مثل خود تو.
ما برای هنرمان مواجب بگیر نخواهیم شد.
هنری که خرید و فروش بشود، روزی از ارزش معنوی اش کاسته خواهد شد.
به حرف کسی گوش نکن، آمال دلت را دنبال کن.
مرا با سگم دفن کردند، چون سگ نجس است و من شراب هم میخوردم.
کسی برایم روی گورم قرآن نخواند و من از این بابت خوشحالم.
رسوم دیگران، آیین ما نخواهد بود.
اما از تو سوالی دارم.
چرا به زمان خودت علاقه ای نداری؟!
اکثر آدمها اگر بتوانند، می‌خواهند به آینده سفر کنند. "
گفتم:
" من از بچگی عاشق قدیم و باستان بودم.
به آینده کم سفر کردم، چون گذشته ها هنوز ایراد دارند و بنای آینده نمی‌تواند پایه ریزی درستی داشته باشد، با اینکه میدانم، گذشته را نمی‌توان ترمیم کرد.
اما حق با توست، تصمیم دارم که در زمان خودم بیشتر زندگی کنم.
اما روح من به خواب گذشته نیاز دارد.
امیدوارم به زودی خواب عشقی را ببینم. "
بغلم کرد و گفت:
" آدمهایی مثل تو زیاد نیستند.
امروز فهمیدم، چرا او اینقدر عاشق توست.
تو راه عجیب، تلخ و سختی را برای زندگی انتخاب کردی، با اینکه امکان زندگی راحت را داشته ای.
چادر و چاقچور را همینجا بگذار، می‌دانم که بالهایت، تو را کم کم از سطح زمین دور می‌کنند."

©سوسن آفرین

......

Ich steckte in einer großen Menschenmenge fest.
Wie die Frauen neben mir, die schrien, trug ich Tschador und Turban, aber ich war erst zwölf Jahre alt.
Sie skandierten Parolen der Konstitutionellen Revolution, doch in Wirklichkeit waren sie Mitglieder eines Aufstands, den zwei Kleriker, Tabatabaei und Behbahani, angezettelt hatten.
Sie riefen Dinge wie: König und Volk sollen eins sein, das Parlament der Menschen soll bestehen…
Ich fürchtete mich nicht vor der Konstitutionellen Revolution, im Gegenteil, ich fand sie interessant, aber ich war wütend, dass ich als Frau in einer solchen Zeit leben und diese hässlichen Kleider tragen musste.
Ich dachte bei mir: Wer könnte hier mit mir verwandt sein?

Frühling 1285, AH?! 1906
Aber meine Aziz, meine Großmutter muss noch ein Kind gewesen sein, sogar jünger als ich.
Außer Sultan Banu, der Mutter meiner Großmutter, und ihrem Mann Jahangir konnte es zu jener Zeit niemanden bekannten gegeben haben, und auch sie kannte ich nicht.
Während ich wütend über das verworrene Gewirr von Chakchur war und mein Traum mich in schreckliche Abgründe trieb, kam ein junger Mann auf mich zu und nahm meine Hand.
Er sagte: „Kleine, was machst Du hier?!“
Ich sah ihn an, es war Arif Qazvini.
Tränen liefen mir über die Wangen.
Er umarmte mich und führte mich durch mehrere Gassen und Hinterhöfe zu seinem Haus.
Sein Hof war groß, aber das Haus wirkte verlassen.
Er brachte mir Brot, Käse und Tee aus der Küche und sagte:
„Ich habe Dich oft in Deinen Träumen von Eshghi gesehen.
Er ist jetzt in Deinem Alter, aber er ist noch nicht nach Teheran gekommen.
Verzeih mir, dass mein Haus verwüstet ausschaut.
Seit der Schah mir meine Frau gewaltsam genommen hat, habe ich keinen Lebenswillen mehr.
Ich tröstete ihn und sagte ihm, dass er viel mehr verdiene als die Frau, die er noch liebte, denn diese Frau pries später immer nur die Güte und Größe des Schahs und wusste die zärtliche Liebe ihrer Jugend nicht zu schätzen.“
Er lächelte und strich sich mit dem Schnurrbart über die zarte Freude, die ihn überkam.
Er sagte:
„Ich kann mir vorstellen, warum Eshghi von Deiner Liebe ergriffen ist.
Du siehst die Menschen richtig und bist aufrichtig.
Dein Mut mag für die meisten Männer eine Bedrohung darstellen, und sie mögen versuchen, Dir zu schaden, aber wer Dich versteht, wird Dich niemals im Stich lassen.“
Ich bat ihn, das Lied „Aus dem Blut der Jugend des Vaterlandes erblühte die Tulpe“ zu singen.
Er sah mich überrascht an und sagte:
„Eigentlich habe ich es noch nicht geschrieben, aber ich weiß, an welchem ​​Gedicht Du denkst.
Muzaffaruddin Shah und Atabak wollten, dass ich für sie singe.
Aber ich sang immer für mein eigenes Herz oder für diejenigen, die ich liebte.
Genau wie Du.
Wir werden für unsere Kunst nicht bezahlt.
Kunst, die gekauft und verkauft wird, verliert eines Tages ihren spirituellen Wert.“
Hör auf niemanden, folge den Wünschen Deines Herzens.
Sie begruben mich mit meinem Hund, weil Hunde nach islamischen Regeln unrein sind und ich auch Wein getrunken habe.
Niemand las mir auf meinem Grab aus dem Koran vor, und darüber bin ich froh.
Die Bräuche anderer werden nicht unsere Religion sein.
Aber ich habe eine Frage an Dich:
Warum interessierst Du Dich nicht für Deine eigene Zeit?!
Die meisten Menschen möchten, wenn sie könnten, in die Zukunft reisen."
Ich sagte:
"Ich liebe die Vergangenheit und die Antike seit meiner Kindheit.
Ich bin selten in die Zukunft gereist, weil die Vergangenheit noch Fehler hat und der Aufbau der Zukunft kein solides Fundament haben kann, auch wenn ich weiß, dass die Vergangenheit nicht wiederhergestellt werden kann.
Aber Du hast recht, ich beschließe, mehr in meiner eigenen Zeit zu leben.
Doch meine Seele braucht den Traum von der Vergangenheit.
Ich hoffe, ich werde bald wieder von Eshghi träumen."
Er umarmte mich und sagte:
„Es gibt nicht viele Menschen wie Dich.
Heute habe ich verstanden, warum er Dich so sehr liebt.
Du hast einen ungewöhnlichen, bitteren und schwierigen Lebensweg gewählt, obwohl Du die Möglichkeit gehabt hättest, ein bequemes Leben zu führen.
Lass die unbequeme Klamotten hier, ich weiß, dass Deine Flügel Dich allmählich von der Erde emporheben werden.“

©Susan Afarin

......

I was stuck in a large crowd.
Like the women next to me who were shouting, I wore a chador and turban, but I was only twelve years old.
They were chanting slogans of the Constitutional Revolution, but in reality, they were members of an uprising instigated by two clerics, Tabatabaei and Behbahani. They shouted things like: King and people shall be one, the people's parliament shall exist…
I wasn't afraid of the Constitutional Revolution; on the contrary, I found it interesting.
But I was angry that I, as a woman, had to live in such a time and wear those ugly clothes.
I thought to myself: Who could be related to me here?
Spring 1285, AH?! 1906
But my Aziz, my grandmother, must have still been a child, even younger than me. Apart from Sultan Banu, my grandmother's mother, and her husband Jahangir, there could have been no one known at that time, and I didn't know them either.
While I was angry at the tangled mess of Chakchur and my dream was driving me into terrible abysses, a young man approached me and took my hand.
He said,
"Little girl, what are you doing here?!"
I looked at him; it was Arif Qazvini.
Tears streamed down my cheeks.
He embraced me and led me through several alleys and courtyards to his house.
His courtyard was large, but the house seemed deserted.
He brought me bread, cheese, and tea from the kitchen and said:
"I often saw you in your dreams of Eshghi.
He is now your age, but he hasn't yet come to Tehran.
Forgive me that my house looks so dilapidated.
Since the Shah forcibly took my wife, I have lost all will to live.
I comforted him and told him that he deserved far more than the woman he still loved, for she later only ever praised the Shah's kindness and greatness and failed to appreciate the tender love of her youth."
He smiled and stroked his mustache, a tender joy welling up inside him.
He said:
“I can imagine why Eshghi is so moved by your love.
You see people clearly and you are sincere.
Your courage may be a threat to most men, and they may try to harm you, but those who understand you will never abandon you.”
I asked him to sing the song “From the Blood of the Fatherland’s Youth Bloomed the Tulip.”
He looked at me in surprise and said:
"Actually, I haven't written it yet, but I know which poem you're thinking of. Muzaffaruddin Shah and Atabak wanted me to sing for them.
But I always sang for my own heart or for those I loved.
Just like you.
We don't get paid for our art.
Art that is bought and sold one day loses its spiritual value."
Listen to no one, follow the desires of your heart.
They buried me with my dog ​​because dogs are considered unclean according to Islamic rules, and I also drank wine.
No one read from the Quran to me on my grave, and I'm glad about that.
Other people's customs won't be our religion.
But I have a question for you:
"Why aren't you interested in your own time?!
Most people would like to travel to the future if they could."
I said:
"I have loved the past and antiquity since I was a child."
I've rarely traveled into the future because the past still has flaws, and building the future can't have a solid foundation, even though I know the past can't be restored. But you're right, I've decided to live more in my own time.
Yet my soul needs the dream of the past.
I hope I will soon dream of Eshghi again.”
He hugged me and said:
“There aren’t many people like you.
Today I understood why he loves you so much.
You chose an unusual, bitter, and difficult path in life, even though you had the opportunity to lead an easy one.
Leave the uncomfortable clothes here; I know that your wings will gradually lift you from the earth.”

©Susan Afarin

Bild: Instagram

One of us had to make an end and it couldn't be you.

So I did it and we are free.

Something which still can't earn respect, let the feeling being pale and meaningless.

You could follow me here or not.

I'm indifferent bored.

Please let us make a new way.

Have a good wonderful way of life.

I wish me that too.

We will once again laugh about memories, or remember but not in sadness, just past.

It brought nothing to tell you that I'm not a slave and have another culture.

Then stay bei your inspirations.

Others do it too, why not you.

You were my only one.

Take care, babe.

I didn't have the possibility of YouTube to block
Tarot online could also not be blocked, I couldn't out walk
Depression is something you can't heal but about it you talk
My strong feelings turned to indifference, I got myself shock
It doesn't mean hate, I wrote in bluse back, this damned role and rock
I hope this rudeness will freed me from his tries again to knock

©Susan Afarin

My own composition, You are the reason why I hate the blues

He:

I can't talk about my feelings, but I make you cry
I'm able to hurt you to death, but I deny
Who are you at all, I'm a polarising guy
You damned unknown known, you're clown-parrot-lie
I destroy and doubt, that's the only thing I try
That's the way of playing victim, don't ask me why
I'm allowed to advise things, you don't need to buy
And I'm always right, cause it's me, the Mr. Die

Me:

When I mean an explosion, I don't mean love-fuse
Human juice is his blood, but you won't refuse
Taking just inspirations wasn't enough as muse
These crimes won't be forgotten, but I won't me lose
This song I wrote for me nothing for your views
I'm glad and mad to say, I'm done with your news
Oh Babe, you are the reason why I hate the blues

©Susan Afarin

How correct is this sentence, that you stay there for having explanations from a cold snake
Why he has bitten you despite of your loyalty, why, it's his nature, not a mistake

©Susan Afarin

Bild: Art in words

چند قسمت از سریال خانه داوود را نگاه کردم.
انسان از آن سالها تا به حال تغییر نکرده ست.
قوم اسرائیل اولین شاه را انتخاب کرده بود، مردی که جز قساوت و کشتار درجنگ کار دیگری نکرده بود ولی ساموئل او را به شاهی انتخاب کرد.
خود او هم برای دفاع از خودش چندین سرباز از اقوام دیگر را کشت.
تا به امروز انسان هیچ پیشرفتی در معرفت و شعور اجتماعی کسب نکرده ست.
او تمام روز را با ساختن نقشه بر علیه دیگران به نام دفاع از خود می‌گذراند.
قوم اسرائیل در حال کشتن اعراب و ایرانیان هستند و خدای یکتای سه دین جز خونریزی کار دیگری ندارد.
بابت بیشعوری پیروان ادیان سه گانه بیابانی، در طول تاریخ میلیونها انسان شکنجه، آزار، تجاوز و مرگ را تجربه می‌کنند، چون معتقد هستند، خدای آنان عادل و مهربان است!!!
نازی‌ها مسیحی امروز در مجلس مثل صدراعظم آلمان هشتاد سال پیش يهوديها، کولی ها، بیماران و معلولین را میکشتند، امروز به یهودیان اسلحه میفروشند، تا آنها اعراب و ایرانی‌ها را بکشند.
دین ابزار سؤ استفاده ست و در آن تنها چیزی که یافت نمی‌شود، انسانیت است.
در واقع هر انسان با شعوری اگر کتاب‌های این سه دین را در دست بگیرد، حداقل بعد از خواندن اینکه خدای به این بزرگی، بابت یک سیب مهمترین مخلوق خودش را از بهشت به جهنم زمین فرستاده ست، باید کتاب را ببندد و به چنین خدای ظالمی برای همیشه پشت کند.
اما ترس و پاچه خواری بندگان و رذالت بی دینانی که ادعای مومن بودن میکنند، مرتب به لجنزار ادیان خون بیشتری میریزند.
داوود را فراموش کرده بودم.
مسیح، داوود، سلیمان، اگر وجود داشتند، تنها پیامبرانی هستند که حاوی شرافت انسانی بوده اند.
بودا و زرتشت را نام نبردم، چون آنها ربطی به ادیان بیابانی ندارند.
عیسی با نشان دادن سمت دیگر صورت خود برای سیلی دوم، تنها می‌تواند انسان‌هایی را بیدار کند که یک آنگسترم شرافت را حفظ کرده باشند.
بنابر این موجودی مثل ترامپ مسیحی نیست.
سلیمان با طبیعت هارمونی داشته و عدالت او بر مبنای تفکر روانشناسی سالم بنا شده بوده ست.
داوود هم با قلاب سنگ خود، ضربه ای به گیلیاد می‌زند و این غول عظیم الجثه را بر زمین می‌زند.
او از شمشیر و جنگ دفاع نمی‌کند و با اینکه دفاع او از موسی بخاطر ده فرمان ضد انسانی او بر خلاف ذهن من است، روح او پاک است.
آواز خواندنش در فیلم زیباست، چون روحش تمیز و بی آلایش است.
اما موزیک هم وقتی زیباست که انسانیت در آن وجود داشته باشد و خودپرستی آن را تبدیل به اسلحه ضد بشری نکرده باشد.
امروز به میکل آنژ و داوود او فکر کردم.
هر چه در ذهن او نسبت به داستان داوود وجود داشته و عریان بودن مجسمه هم اگر تمایل جسمانی خود او بوده باشد، گره ابروان داوود مصمم بودن او را نشان می‌دهد و نشانی از قساوت در آن نیست.

©سوسن آفرین

......

Ich habe mir ein paar Folgen der Serie „Das Haus David“ angesehen.
Der Mensch hat sich seit jenen Jahren nicht verändert.
Das Volk Israel hatte den ersten König gewählt, einen Mann, der im Krieg nichts als Grausamkeit und Mord begangen hatte, doch Samuel setzte ihn als König ein.
Er selbst tötete mehrere Soldaten anderer Stämme, um sich zu verteidigen.
Bis heute hat der Mensch keinerlei Fortschritte in Wissen und sozialer Kompetenz gemacht.
Er verbringt den ganzen Tag damit, im Namen der Selbstverteidigung Intrigen gegen andere zu schmieden.
Das Volk Israel tötet heute Araber und Iraner, und der eine Gott der drei Religionen kennt keine andere Aufgabe als Blutvergießen.
Aufgrund der Ignoranz der Anhänger der drei Wüstenreligionen haben Millionen von Menschen im Laufe der Geschichte Folter, Verfolgung, Vergewaltigung und Tod erlitten, weil sie glauben, ihr Gott sei gerecht und barmherzig!!!
Die christlichen Nazis im Parlament töteten heute, wie der heutige deutsche Bundeskanzler vor achtzig Jahren, Juden, Roma, Kranke und Behinderte, und heute verkaufen sie Waffen an Israel, damit sie Araber und Iraner töten können.
Religion ist ein Instrument des Missbrauchs, und das Wichtigste, was ihr fehlt, ist Menschlichkeit.
Tatsächlich sollte jeder intelligente Mensch, der die Schriften dieser drei Religionen zur Hand nimmt, zumindest nachdem er gelesen hat, dass ein so großer Gott seine wichtigste Schöpfung wegen eines Apfels vom Himmel in die Hölle auf Erden verbannt hat, das Buch zuklappen und einem so grausamen Gott für immer den Rücken kehren.

Doch die Angst und Heuchelei der Diener und die Niedertracht derer, die sich als Gläubige ausgeben, lassen immer wieder Blut im Schlamm der Religionen vergießen.
Ich hatte David vergessen.
Christus, David und Salomo – sofern sie existierten – sind die einzigen Propheten, die menschliche Würde besaßen.
Ich nannte Buddha und Zarathustra nicht, weil sie keine Wüstenreligion predigt haben.
Indem Jesus für eine zweite Ohrfeige die andere Seite seines Gesichts zeigt, kann er nur jene aufrütteln, die ein Angstrom Würde in sich bewahrt haben.
Daher ist ein Wesen wie Trump kein Christ.
Salomo lebte im Einklang mit der Natur, und seine Gerechtigkeit basierte auf fundiertem psychologischem Denken.
Auch David trifft Gilead mit seiner Schleuder und wirft diesen Riesen zu Boden.
Er verteidigt weder Schwert noch Krieg, und obwohl seine Verteidigung von Moses' unmenschlichen Zehn Geboten meinem Verständnis widerspricht, ist seine Seele rein.
Sein Gesang im Film ist wunderschön, weil seine Seele rein und unbefleckt ist.
Aber Musik ist auch dann schön, wenn sie Menschlichkeit ausstrahlt und nicht vom Egoismus zu einer menschenfeindlichen Waffe verkommen ist.
Heute dachte ich an Michelangelo und seinen David.
Was auch immer er mit der Geschichte Davids und der Nacktheit der Statue bezweckte – ob es nun sein eigenes körperliches Verlangen war oder nicht –, die Runzel in Davids Augenbrauen zeugt von seiner Entschlossenheit und lässt keinerlei Grausamkeit erkennen.

©Susan Afarin

......

I watched a few episodes of the series "The House of David."
Humans haven't changed since those years.
The people of Israel elected their first king, a man who had committed nothing but cruelty and murder in war, yet Samuel appointed him king.
He himself killed several soldiers of other tribes in self-defense.
To this day, humans have made no progress in knowledge or social skills.
People spend all day plotting against others in the name of self-defense.
The people of Israel are killing Arabs and Iranians today, and the one God of the three religions knows no other purpose than bloodshed.
Due to the ignorance of the followers of the three desert religions, millions of people throughout history have suffered torture, persecution, rape, and death because they believe their God is just and merciful!!!
The Christian Nazis in parliament today, like the current German Chancellor eighty years ago, were killing Jews, Roma, the sick, and the disabled, and today they sell weapons to Israel so they can kill Arabs and Iranians.
Religion is an instrument of abuse, and the most important thing it lacks is humanity.
In fact, any intelligent person who picks up the scriptures of these three religions should, at least after reading that such a great God banished his most important creation from heaven to hell on earth because of an apple, close the book and turn his back on such a cruel God forever.
Yet the fear and hypocrisy of the servants and the depravity of those who pretend to be believers continually spill blood in the mire of religions.
I had forgotten David.
Christ, David, and Solomon—if they existed—are the only prophets who possessed human dignity.
I didn't mention Buddha and Zarathustra, cause they were no desert prophets.
By showing the other side of his face for a second slap, Jesus can only rouse those who have retained an angstrom sense of dignity within themselves.
Therefore, a being like Trump is not a Christian.
Solomon lived in harmony with nature, and his justice was based on sound psychological reasoning.
David, too, strikes Gilead with his sling and throws this giant to the ground.
He defends neither sword nor war, and although his defense of Moses' inhuman Ten Commandments defies my understanding, his soul is pure.
His singing in the film is beautiful because his soul is pure and untainted.
But music is also beautiful when it radiates humanity and hasn't degenerated into a misanthropic weapon of selfishness.
Today I thought of Michelangelo and his David.
Whatever his intention with the story of David and the statue's nudity—whether it was his own physical desire or not—the furrow in David's brow testifies to his resolve and reveals no cruelty whatsoever.

©Susan Afarin

The speech of this wonderful psychotherapist on Instagram helped me unintentionally a lot. First I cried on my naivity and pain which killed me for a narcisst. But today I felt that I have already flied away for years and I don't care if he understood which monster he was. We are not able to change monsters. We could only leave them when we don't want their death and unluck. I'm hearing a wonderful gypsy jazz and feel light. Whatever will happen to my life, it won't let any place for all wrong friends who didn't see my efforts and always wanted to hind me from being free and feel happiness.
©Susan Afarin

I passed an exam today, loudless, almost quiet and fast
Knowing that such thing must be craved, but I can not make this cast
It makes me sad, not learned to get lobs, even bit small not vast
This lack was my upbringing, always getting high, higher mast
Just one time in my life I got a great feeling, like a blast
But when you choose solitude than a loveless man, he's your past

©Susan Afarin

بیش از هر چیز میترسم و میلرزم از هراس طنابهای دار و اعدام، زیر چشمان خسته این آسمان
کنگو، سودان، لبنان، فلسطین، کشور من و درد مستقیم من نیست؟! جهان میسوزد، مثل یزد، تهران، اصفهان
آنان که آمدند تا تمام عمر خودشان را در آینه بنگرند و احسنت بگویند، نیستند جزو عاشقان
عشق و وفا خاص بازندگان نیست، اما آدمها از حرص و آز و حسادت، تنها شدند، همیشه برندگان

©سوسن آفرین
......

Mehr als alles andere fürchte ich die Schlinge und die Hinrichtung, unter den müden Augen dieses Himmels
Kongo, Sudan, Libanon, Palästina – sind das nicht mein Land und nicht mein unmittelbarer Schmerz?! Die Welt brennt, wie Yazd, Teheran, Isfahan
Diejenigen, die ihr Leben lang in den Spiegel blicken und sich selbst loben, gehören nicht zu den Liebenden
Liebe und Treue sind nicht nur Verlierern vorbehalten, aber Menschen sind durch Gier und Neid einsam geworden, diese ewige Gewinner

©Susan Afarin

.....

More than anything else, I fear the noose and the execution, under the weary eyes of this sky
Congo, Sudan, Lebanon, Palestine—aren't these my land and my immediate pain?! The world is burning, like Yazd, Tehran, Isfahan
Those who spend their lives looking in the mirror and praising themselves are not among the lovers
Love and loyalty are not reserved only for losers, but greed and envy have made people lonely, these eternal winners

©Susan Afarin

Own lyrics for Doris Day's Perhaps

"Get Out"

You never ever loved me
And no, you never hold me
I know, you want to shove me
Get out
Get out
Get out

You have no any new chance
You've lost, we'll never have a dance
You've tossed your dirty dice prance
Get out
Get out
Get out

You had all of my adore,
My heart just belonged to you
But you made my wounds to sore
Lied for fun, our one'll turn to two

So, you have never loved me
The way, you put me in there
Was hell, you only hate me
Get out
Get out
Get out

Get out
Get out
Get out

You had all of my adore,
My heart just belonged to you
But you made my wounds to sore
Lied for fun, our one'll turn to two

So, you have never loved me
The way, you put me in there
Was hell, you only hate me
Get out
Get out
Get out

©Susan Afarin

Bilder: Gothic.com, Visgoon, Pinterest, Gedankenwelt, Pixers, Facebook, Youtube

The sun is shining and I feel light.

Iran and my grives about the losses of my beloved ones will remain.

But despite of so much fears and aching, it's the way of pain which is pure.

When you get abused and are angry of an unworthy person whom you despite of your bright logic thinking love, is a very dirty sort of pain.

Cause despite of your purity, you let a stream of filth flow in this pure fountain and get a dobble pain.

The moment you realize that you are the god and the grain but have passed the world of nassties your heart makes a pale smile and it's the greatest gift you could get at all.

Years long I mourned, got accusations and disrespect, lost wrong friends, howled on my brocken heart and out of so much meaness got pain, which great clangor
Now I'm proud of myself, that I were not a part of a demon's life, whom I adored , having hope is maybe too much, but I'm free from anger

©Susan Afarin

They are Italian richs who made a trip for killing innocent people in Bosnia as fun.
😔
ایران و آمریکا پاوزه دادند.
در این پاوزه مشکلات تردد نفتکش ها و افزایش قیمت سوخت برای باز کردن تنگه هرمز حل خواهد شد.
اما اعدام ها بیشتر خواهند شد و مزدوران کثیف و جنایتکار جمهوری ننگین اسلامی وقت پیدا خواهند کرد که انرژی خود را جمع کنند.
این جنگ کمک کرد، تا ترامپ و لجن های شبیه او که در پرونده اپ داشتاین بودند، به فراموشی سپرده شوند.
خبط یو ان و یونیسف، ماله کشی شد.
اسرائیل لبنان و غزه را ترسناک تر از همیشه مورد حمله قرار داد و به آرزوی همیشگی نتان یاهو که لذت کشتن بچه هاست، جامه عمل پوشیده شد.
آشغالی مثل ماسک پولدار تر شد.
در فاصله بسته شدن تنگه هرمز پوتین گاز بی کیفیت خودش را بیشتر فروخت و ذی نفع شد...
ایران ماند و ویرانه های شهرهای‌ آن و کرکس های اسلامی که حالا برای آزار ملت ایران کینه بیشتر هم اندوخته اند و انتقام بمب‌های آمریکا و اسرائیل را از ایرانیان پس می‌گیرند.
آمریکا کار جدیدی انجام نداد، بلکه به شیوه غیر اجتماعی خود، کشور ایران را هم بیشتر ویران کرد.
جهان هیچ نیاموخت، که در عرض کمتر از سه ماه، با تحریم کردن بقیه جهان توسط ملاهای فاسد، چه نیروی عظیمی از پلشتی به ایران حکومت کرده است، آنهم نزدیک به نیم قرن.
دنیا ملاها را سه ماه هم تحمل نکرد ولی ایرانیان با روحیه صلح طلب و با نجابت خود، زیر حکومت این سیستم خوفناک هر روز مردند و دنیا آنها را یا تروریست خطاب کرد، چون دولتی که زیر حکومتش له شدند، بزرگترین تروریست جهان است و یا به آنها بخاطر شرافت و تواضع شان، نام کرم دادند، که لیاقت یک کرم له شدن است.
قرار بود جهان حاوی انسان شود، اما انسان جزو جهان نشد.

©سوسن آفرین

......

They are Italian richs who made a trip for killing innocent people in Bosnia as fun.
😔

Iran und die USA hielten inne.
In dieser Pause sollten die Probleme des Tankerverkehrs und die steigenden Treibstoffpreise gelöst werden, wenn die Straße von Hormus geöffnet wird.
Doch die Hinrichtungen würden zunehmen, und die schmutzigen und kriminellen Söldner der schändlichen Islamischen Republik würden Zeit finden, ihre Kräfte zu sammeln.
Dieser Krieg half, Trump und seinesgleichen, die im Epstein-Fall verwickelt waren, in Vergessenheit geraten zu lassen.
Die Fehler der UN und von UNICEF wurden ausgebügelt.
Israel griff Libanon und Gaza furchterregender denn je an, und Netanjahus ewiger Traum, Kinder zu töten, ging in Erfüllung.
Organischer Müll wie Musk wurden reicher.
Währenddessen als die Straße von Hormus gesperrt waren, Putin verkaufte mehr von seinem minderwertigen Gas und profitierte davon…
Der Iran blieb zurück, mit den Ruinen seiner Städte und den islamischen Geiern, die nun noch mehr Groll gegen die iranische Nation hegen und sich für die amerikanischen und israelischen Bombenangriffe an Iraner rächen.
Die Vereinigten Staaten haben nichts Neues getan, sondern den Iran auch auf ihre unsoziale Art zusätzlich zerstört.
Die Welt hat nichts daraus gelernt, dass in weniger als drei Monaten durch den Boykott des Restes der Welt eine gewaltige Macht des Verderbens den Iran, der seit fast einem halben Jahrhundert von korrupten Mullahs beherrscht wird, ins Wanken gebracht wurde.
Die Welt duldete die Mullahs nicht einmal drei Monate lang, doch die Iraner, mit ihrem friedfertigen Geist und ihrer Anständigkeit, starben täglich unter der Herrschaft dieses schrecklichen Systems.
Die Welt nannte sie entweder Terroristen, weil die Regierung, unter der sie unterdrückt wurden, die größte Terrororganisation der Welt ist, oder sie nannte sie Würmer wegen ihrer Ehre und Bescheidenheit, die es wert seien, wie ein Wurm zertreten zu werden.
Die Welt sollte den Menschen umfassen, doch der Mensch wollte nicht zur Welt gehören.

©Susan Afarin

......

They are Italian richs who made a trip for killing innocent people in Bosnia as fun.
😔

Iran and the US paused.
During this lull, the problems of tanker traffic and rising fuel prices were supposed to be resolved once the Strait of Hormuz was opened.

But executions would increase, and the dirty and criminal mercenaries of the infamous Islamic Republic would find time to regroup.
This war helped to make Trump and his ilk, implicated in the Epstein case, fade into obscurity.
The mistakes of the UN and UNICEF were rectified.
Israel attacked Lebanon and Gaza more ferociously than ever, and Netanyahu's lifelong dream of killing children was fulfilled.
Organic waste like Musk became richer.
Meanwhile, while the Strait of Hormuz was closed, Putin sold more of his inferior gas and profited from it…
Iran was left behind, with the ruins of its cities and the Islamic vultures now harboring even more resentment against the Iranian nation, seeking revenge for the American and Israeli bombings of Iranians.
The United States did nothing new, but in its own antisocial way further destroyed Iran.
The world learned nothing from the fact that in less than three months, through a boycott by the rest of the world, a tremendous force of corruption brought Iran, ruled for almost half a century by corrupt mullahs, to the brink.
The world tolerated the mullahs for less than three months, yet the Iranians, with their peaceful spirit and decency, died daily under the rule of this terrible system. The world called them either terrorists, because the government under which they were oppressed was the world's largest terrorist organization, or it called them worms because of their honor and being down to earth, which were deemed worthy of being crushed like worms.
The world was meant to embrace human, but human refused to belong to the world.

©Susan Afarin

The indifference is about to destroy the world but the psychs and comfortable ones who brag with their wealth and possibilities want to teach you being calm!

No need of your cheap advices, you lechers.

Just rape the children and bomb Asia and Africa.

Don't let you get bothered when you drink your morning coffee, from the scream of the world's pain.

When you do your loved chic job, earn hypocracy and compliments, money and fame
Could drink your whisky, smoke your cigar, sex with the whole world, and play casino game
There are so many lives who are starving, getting raped, buried even without name
I'm not under bombs, but I know what it means, then please just be silent in your frame

©Susan Afarin

Bild: Instagram

Who's able to bomb and fart from above
Can't feel what you feel under pain below
So please keep your smiling positive mood
Don't inflict your optimism for such rude!

©Susan Afarin

I've maybe a truly very very small flat

But I'm used to big houses without any bat

I got no horses, dogs, tiger men as my hat

But I won't choose any more snake, rat or a cat

©Susan Afarin

سه تا ترمین دکتر واقعا امروز خسته ام کرد.
امروز دلم میخواست که برگردم و از یک گارسون شکایت کنم.
البته برای کار سخت شان درک دارم.
اما وقتی لاته ماکیاتو را با شیر بدون لاکتوز میخواهی ولی او فراموش می‌کند، یکساعت در اتاق انتظار دکتر آخر فقط سرم را از خجالت پایین انداختم، چون شکمم اینقدر صدا میداد که با وجود صدای بلند خیابان و مترو و اتوبوس، باز هم قابل تشخیص بود...
الان که به خانه برگشتم، روده ام هیچ شکایتی ندارد!
خاک و غبار در دانشگاه و کتابخانه همیشه باعث سرفه ام میشد، حتی وقتی هنوز آستم نداشتم.
وقت امتحان و در کتابخانه هم، سکوت غلیظ همیشه باعث می‌شد که شکم من صدا بکند.
اما امروز واقعا مهلک بود، چون درد هم داشتم.
صبح سونوگرافی پیش دکتر زنان، نتیجه مناسب داشت ولی برای امروز شکم من از همه لحاظ اذیت شد.
در راه و نیمه راه حوصله نوشتن نداشتم.
نمی‌خواهم از روی عصبانیت چیزی بنویسم.
اما نتیجه به همین سادگی ست.
من تنها ماندم چون بابت رابطه آخرم حالم از هر چه رابطه ست و زندگی، به هم خورد.
من سالها بابت آن استفراغ کردم.
وفاداری خصلت من است ولی آن را دیگر برای خیانتکاران مصرف نخواهم کرد.
کسی که تو را سالها زجر داده و جز تحقیر و آزار و خیانت کاری نکرده، دوست نیست.
دلم برای او و آزار هایش تنگ نمی‌شود و نیازی هم به داشتن پارتنر جدید نیست، وقتی کسی بد باشد، ترک می‌شود.
همانگونه که شوهر سابق من به پایم افتاد که طلاق نگیرم و گریه کرد که من همه کس او هستم و دو هفته بعد از آن، رابطه ده ساله را در رختخواب زن دیگری فراموش کرد، مردی که شش سال پیش عاشقش شدم، رفتار کرد.
شاید این خاصیت مردان از خودراضی ست، یا آنان که متولد سال مار هستند، یا ریشه ایتالیایی دارند...
هر چه که بود، رابطه خیلی شبیه بود، سرد، موذی، یک طرفه.
نارسیست ها درمان نمیشوند، بلکه این ما هستیم که باید خودمان را از رابطه با آنها نجات دهیم.

©سوسن آفرین

......

Drei Arzttermine haben mich heute echt fertiggemacht.
Ich hätte am liebsten nochmal zurückgegangen und mich bei einer Kellnerin beschwert.
Klar, ich weiß, wie hart deren Arbeit ist.
Gastronomie gehörte Zehn Jahre zu meinem Leben.
Aber wenn man einen Latte Macchiato mit laktosefreier Milch bestellt und der Kellner das vergisst, sitze ich eine Stunde lang beschämt im Wartezimmer, weil mein Magen so laut rumort, dass man es trotz des Lärms von Straße, U-Bahn und Bus noch hören konnte.
Jetzt, wo ich wieder zu Hause bin, ist der Darm absolut ruhig.
Der Staub und Schmutz an der Uni und in der Bibliothek brachten mich immer zum Husten, selbst als ich noch kein Asthma hatte.
Während der Prüfungen und in der Bibliothek knurrte mir in der drückenden Stille immer der Magen.
Aber heute war es wirklich schlimm, denn ich hatte auch noch Schmerzen.
Der Ultraschall beim Frauenarzt am Morgen war unauffällig, aber für heute reichen Qualen im Bauchbereich.
Unterwegs und mittendrin hatte ich keine Lust zu schreiben.
Ich will nichts aus Wut schreiben.
Aber was ich sage ist logisch und so einfach zu verstehen.
Ich bin allein, weil meine letzte Beziehung mir ein schlechtes Gefühl für alles gegeben hat – für Beziehungen und das Leben.
Ich übergab mich Jahre über diesen Verrat und Hässlichkeit.
Loyalität liegt mir im Blut, aber ich werde sie nie mehr für Verräter missbrauchen. Jemand, der einen jahrelang gequält und nichts anderes getan hat, als einen zu demütigen, zu verletzen und zu betrügen, ist kein Freund.
Ich vermisse ihn und seine Qualen nicht, und es gibt keinen Grund für einen neuen Partner.
Wenn jemand schlecht ist, verlässt man ihn.
Genau wie mein Ex-Mann mir zu Füßen lag, um mich anzubetteln, mich nicht scheiden zu lassen, und weinte, dass ich sein Ein und Alles sei, und zwei Wochen später die zehnjährige Beziehung mit einer anderen Frau im Bett vergessen hatte, verhielt sich auch der Mann, in den ich mich vor sechs Jahren verliebt hatte. Vielleicht ist das ein Merkmal von Männern, die arrogant sind, oder von solchen, die im Jahr der Schlange geboren sind oder italienische Wurzeln haben…
Was auch immer es war, die Beziehung war sehr ähnlich: kalt, hinterhältig, einseitig. Narzissten kann man nicht heilen, aber wir müssen uns selbst aus der Beziehung mit ihnen befreien.

©Susan Afarin

......

Three doctor's appointments today really wore me out.
I would have loved to go back and complain to a waitress.
Sure, I know how hard their work is.
The restaurant industry was a part of my life for ten years.
But when you order a latte macchiato with lactose-free milk and the waiter forgets, I sit in the waiting room for an hour feeling ashamed because my stomach is rumbling so loudly that you can hear it despite the noise from the street, subway, and bus!
Now that I'm back home, my bowels are completely quiet.
The dust and dirt at the university and in the library always made me cough, even before I had asthma.
During exams and in the library, my stomach always growled in the oppressive silence.
But today it was really bad because I was also in pain.
The ultrasound at the gynecologist this morning was normal, but for today, abdominal pain was enough.
I didn't feel like writing while I was traveling and in the middle of it all.
I don't want to write anything out of anger.
But what I'm saying is logical and so easy to understand.
I'm alone because my last relationship made me feel bad about everything—relationships and life.
For years, I wallowed in self-pity over that betrayal and ugliness.
Loyalty is in my blood, but I will never again abuse it for traitors.
Someone who torments you for years and does nothing but humiliate, hurt, and cheat on you is not a friend.
I don't miss him or his torment, and there's no reason for a new partner.
If someone is bad, you leave him.
Just as my ex-husband lay at my feet, begging me not to divorce him, crying that I was his everything, and two weeks later had forgotten his ten-year relationship and was with another woman in bed, that's how the man I fell in love with six years ago behaved.
Perhaps this is a characteristic of arrogant men, or of those born in the Year of the Snake, or those with Italian roots…
Whatever the reason, the relationship was very similar: cold, deceitful, one-sided. You can't cure narcissists, but we must free ourselves from relationships with them.

©Susan Afarin

I don't have any relationship to could take any balance sheet

I'm not a person who could find a man in bus or just on the street

Six years long I wasted my time for a dangerous mean contact of cheat

I wish me such men don't appear on my way again, life gets sweet

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

دیشب ملودی زیبایی به ذهنم خطور کرد و امیدوارم بتوانم در عرض چند روز آینده آن را بنویسم و بخوانم.
دیشب خواب مادرم را می‌دیدم.
با هم در یک سینما بودیم و فیلم نگاه میکردیم.
یادم نیست که چه فیلمی بود ولی میدانم که جز ما دو تا کس دیگری نبود و من با صدای بلند، بدون اینکه نگران باشم، مزاحم کسی میشویم، برایش ترجمه میکردم.
او از میان موهایش، سنجاقی را بیرون کشید و گفت:
"عزیزم، هر وقت در رویای تلخی غرق شدی، موهایت را با این سنجاق ببند.
جور دیگری خواهی دید.
یا مشکل ناپدید می‌شود و یا تو صحنه را ترک میکنی.
مگذار کسی سنجاق تو را کنترل کند.
هر وقت خواستی داخل و هر وقت خواستی خارج میشوی.
این کلیدی برای بازشدن در بهشت و بسته شدن در جهنم است.
بعد هم توی صورتم فوت کرد و گفت، کسی که به تو فکر نکرد، اززندگیت و ذهنت بیرون باد.
سمت چپم ناگهان کسی در صندلی وول خورد.
نگاه کردم.
آیدا بود ولی بیشتر از پنج سال نداشت.
آمدم به مادرم بگویم که فیلم هورور برای آیدا نامناسب است، که متوجه شدم، خود آیدا فیلم آریل را گذاشته و به آواز آندر د سی می‌خندد.
بیدار که شدم، انگار بیست سال جوان تر بودم.

©سوسن آفرین

....

Mir kam letzte Nacht eine wunderschöne Melodie in den Sinn, und ich hoffe, sie in den nächsten Tagen aufschreiben und singen zu können.
Ich habe letzte Nacht von meiner Mutter geträumt.
Wir waren zusammen im Kino und haben einen Film gesehen.
Ich weiß nicht mehr, welcher Film es war, aber ich weiß, dass wir die einzigen waren, und ich habe laut für sie übersetzt, ohne mir Sorgen zu machen, jemanden zu stören.
Sie zog eine Haarnadel aus ihrem Haar und sagte:
„Meine Liebe, wenn Du einen Albtraum hast, binde Dir diese Haarnadel ins Haar.
Du wirst die Welt anders sehen.
Entweder verschwindet das Problem, oder Du verlässt den Traum.
Lass Dir Deine Haarnadel von niemandem nehmen.“
Du kannst kommen und gehen, wann immer Du willst.
Das ist der Schlüssel, um die Tür zum Himmel zu öffnen und die Tür zur Hölle zu schließen.
Dann blies sie mir ins Gesicht und sagte:
„Wer nicht an Dich denkt, soll aus Deinem Leben und Deinen Gedanken verschwinden.“
Links von mir bewegte sich plötzlich jemand auf einem Stuhl.
Ich sah hin.
Es war Aida, aber sie war nicht älter als fünf Jahre.
Ich wollte gerade meiner Mutter sagen, dass Horrorfilme nichts für Aida sind, als mir klar wurde, dass Aida selbst den Arielle-Film eingelegt hatte und über das Lied „Unter dem Meer“ lachte.
Als ich aufwachte, fühlte ich mich zwanzig Jahre jünger.

©Susan Afarin

......

A beautiful melody came to me last night, and I hope to be able to write it down and sing it in the next few days.
I dreamt about my mother last night.
We were at the cinema together and saw a film.
I don't remember which film it was, but I know we were the only ones there, and I translated aloud for her without worrying about disturbing anyone.
She took a hairpin out of her hair and said:
"My dear, if you have a nightmare, tie this hairpin in your hair.
You will see the world differently.
Either the problem will disappear, or you will leave the dream.
Don't let anyone take your hairpin from you.
You can come and go whenever you want.
This is the key to opening the door to heaven and closing the door to hell. "
Then she blew in my face and said:
"Whoever doesn't think of you should disappear from your life and your thoughts." To my left, someone suddenly moved in a chair.
I looked.
It was Aida, but she wasn't older than five.
I was just about to tell my mother that horror movies weren't for Aida when I realized that Aida herself had put on the Little Mermaid movie and was laughing at the song "Under the Sea."
When I woke up, I felt twenty years younger.

©Susan Afarin

Grausame Männer sagen zu den Opfern, selbstschuld, wenn Du auf Männer abfährst, die sind giftig
Abgefahren ist das falsche Wort, denn Du fällst hinein wie eine Falle bei Jägern, heftig
Wenn Du lieb und korrekt bist, die Welt rettest, bekommst Du auch noch solchen Mist zu hören, saftig
Alle sollten zu ihren eigenen Schutz Schlangen werden?! Ok, dann bleibe ich nur driftig

©Susan Afarin

......

Cruel men tell victims, "It's your own fault if you're into men, they're poisonous." "Adored" is the wrong word, because you fall into it like a trap set by hunters, intensely
If you're nice and proper, saving the world, you still get to hear this kind of crap, juicy
Everyone should become snakes for their own protection?! Okay, then I'll just stay drifty

©Susan Afarin

Standing alone could maybe make you sad and you could get fooled by someone.

But staying in a relationship where you are always alone, breaks not only your heart but it takes all your motivation for life.

©Susan Afarin

Who always prefers to you all the mass
Has nice words for the whole world, for you gas
By whom you will no exam ever pass
No personality, his gold is brass
Although I got trash and a brocken glass
I won't inflict it on others, that's class

©Susan Afarin

با اینکه عشق و لبخند را هم در طول زندگی سخت ام تجربه کرده ام، هرگز برایم مهم نبوده ست طول عمر سفر
شاید از دست دادن عزیزان دلم،بی‌رحمی و خشونت زندگی در ایران و سرمای غربت آلمان کرده اثر
که میلم به طولانی کردن زندگی نیست، بلکه به دادن کیفیت آن است و جلا دادن عنصر وجود و گوهر
مکدر کردن خاطر دیگران نیست نیت من ولیکن بزرگترین غم در دنیا دیدن گلهائیست که می‌شوند پرپر

©سوسن آفرین

......

Obwohl ich in meinem schwierigen Leben Liebe und Lachen erfahren habe, war mir die Dauer meines Lebensweges nie wichtig
Vielleicht haben der Verlust meiner Lieben, die Grausamkeit und Gewalt des Lebens im Iran und die Kälte des Exils in Deutschland meinen Wunsch beeinflusst
Das Leben nicht zu verlängern, sondern ihm Qualität zu verleihen und das Wesen des Daseins zu verfeinern
Es ist nicht meine Absicht, andere zu verletzen, doch der größte Schmerz auf der Welt ist es, Blumen verblühen zu sehen

© Susan Afarin

......

Although I have experienced love and laughter in my difficult life, the length of my journey has never been important to me
Perhaps the loss of my loved ones, the cruelty and violence of life in Iran, and the coldness of exile in Germany have influenced my desire
Not to prolong life, but to give it quality and refine the essence of existence
It is not my intention to hurt others, yet the greatest pain in the world is to see flowers wither

© Susan Afarin

I saw a clip of Adele mourning on whom has betrayed her, but it's not the true moment of her peace
I think I mourned too long for someone who was not even one second worth it, now I enjoy release

©Susan Afarin

Bild: Filmstars

دیشب فیلم منو از سال 2022 را نگاه کردم.
خیلی فیلم جالبی بود.
البته بعد از پنج دقیقه فهمیدم که به زبان انگلیسی ست و با اینکه انگلیسی من در عرض سال‌های اخیر پیشرفت داشته، دیالوگها زیاد و گاه پیچیده بودند.
آنیا تیلور جوی سن کمی دارد ولی او از بچگی فیلم بازی کرده و هنرپیشه خیلی خوبی ست.
گاهی اطوارهای او به عنوان یک زن دلربا به نظرم احمقانه می‌آیند ولی شو یعنی خود را در دل دیگران جا کردن و این مشکل متاسفانه همیشه برای هنرمندان جوان وجود دارد که دلبری جنسی جزو کارهایشان جلوی تماشاگران است.
گاه این رفتار چنان غلیظ است که تا سن بالا هم آنها را رها نمی‌کند، مثل اداهای صورت جف گلد بلوم.
حتما طرفداران اینگونه هورمون جنسی افشاندن زیاد هستند.
اجتماع خیلی جنسیت زده است و سکس از تابلوهای خیابان‌ها و تبلیغات تلویزیون بالا می‌رود و زیبایی خود را هر روز بیشتر از دست می‌دهد و بیشتر به یک کالای افزون و غیر قابل فروش تبدیل می‌شود.
برای من این رفتارها چه در مرد و چه در زن زیبا نیستند ولی من هم منتقد سختگیری هستم.
مرلین مونرو بمب جاذبه جنسی زمان خودش بود و با اینحال اطوارهای جنسی او هیچوقت برایم جالب نبود، بلکه روح ترد و شکننده و ساده او مرا همیشه غمگین می‌کرد.
در فیلم دیشب هنرپیشه اصلی رالف فینس بود.
او یکی از قدرتمندترین هنرپیشه های سینماست.
نقش او در فیلم لیست شیندلر معرکه بود.
حتی در فیلم بیمار انگلیسی که موضوع آن از دید من خیلی سطحی بود و آن را دوست نداشتم، او بسیار زیبا بازی کرد.
منظورم جنگ و خونریزی و بیماری او نیست، بلکه غصه او برای عشقی ست که خواهش تن یک زوج جوان بیشتر نیست و زن هم مزدوج است و به شوهرش خیانت می‌کند.
اما صحنه ای که او جنازه زن را از غار بیرون آورد و می‌گریست، گریه او خیلی واقعی بود و مو به تن آدم راست میشد.
انگلیسی‌ها بهترین هنرپیشه های جهان را دارند و به همین دلیل هم یافتن راه های استعمار آنها راحت نیست.
چرچیل خودش هنرپیشه بزرگی بود و نقش بزرگی در گسترش استعمار خصوصا در ایران داشت.
شخصیت های دیشب داستان جالب بودند.
هیچکدام آنها آدم خوبی نبود و ترکیبی از خبائث و مسکوت ها در برابر جنایت بود.
با خودم فکر کردم، اگر سر آشپز یک انسان هم بود و فقط قصد تهیه یک منو برای چند نفر را داشت، آیا من می‌توانستم یکی از آشپزهایش باشم؟!
با خودم خندیدم، چون در این زمینه هیچوقت کسی را بالاتر از خودم نمیبینم.
من با عشق آشپزی میکنم و هیچوقت هیچ چیز را اندازه نمیگیرم.
بنابر این نه می‌توانم زیر دست باشم و نه درس دادن آن ممکن است، چون کلا از تدریس خوشم نمی آید.
قهوه اول را که امروز صبح خوردم، با خودم لبخندی از روی مسرت زدم.
من هیچوقت جزو جمع نیستم، نه اینکه بر علیه جمع تصمیم بگیرم.
به سوی دری که آن برای همیشه گل گرفتم، نیازی به نگاه کردن هم ندارم.
مانعی که اینگونه زندگی مرا تلخ کرد، شاید آدمهای دیگر را به جنون بی بازگشت می‌رساند اما من پس از سالها زجر امروز مثل نجات یافته ای از یک اتوبوس که در دره پرت شده ست، فقط از این دره بیشتر و بیشتر فاصله میگیرم.

©سوسن آفرین

......

Gestern Abend habe ich den Film „The Menu“ aus dem Jahr 2022 gesehen.
Es war ein sehr interessanter Film.
Natürlich merkte ich nach fünf Minuten, dass er auf Englisch war, und obwohl sich mein Englisch in den letzten Jahren verbessert hat, waren die Dialoge lang und manchmal kompliziert.
Anya Taylor-Joy ist sehr jung, aber sie steht schon seit ihrer Kindheit vor der Kamera und ist eine sehr gute Schauspielerin.
Manchmal wirken ihre charmanten Gesten auf mich etwas albern, aber es geht darum, sich anzupassen, und dieses Problem haben leider viele junge Künstler, die ihren sexuellen Charme vor dem Publikum in ihre Arbeit einbringen.
Manchmal ist dieses Verhalten so ausgeprägt, dass es sie bis ins hohe Alter begleitet, wie zum Beispiel Jeff Goldblums Gesichtsausdrücke.
Es gibt bestimmt viele Fans dieser Art von Absonderung der Sexualhormonen.
Die Gesellschaft ist sehr sexistisch, und Sex ist allgegenwärtig – von Straßenschildern bis hin zu Fernsehwerbung.
Er verliert täglich mehr und mehr seine Schönheit und wird immer mehr zu einer bloßen, verkäuflichen Ware.
Für mich sind diese Verhaltensweisen weder bei Männern noch bei Frauen schön, aber ich bin auch eine strenge Kritikerin.

Marilyn Monroe war die Sexbombe ihrer Zeit, und doch haben mich ihre sexuellen Manierismen nie interessiert, sondern ihre zerbrechliche und einfache Seele hat mich immer traurig gemacht.
In dem gestrigen Film spielte Ralph Fiennes die Hauptrolle.
Er ist einer der ausdrucksstärksten Schauspieler im Kino.
Seine Rolle in „Schindlers Liste“ war großartig.
Selbst in dem Film „Der englische Patient“, dessen Thema mir zu oberflächlich war und der mir nicht gefallen hat, hat er hervorragend gespielt.
Ich meine nicht den Krieg, das Blutvergießen und seine Krankheit, sondern seine Trauer um eine Liebe, die nichts weiter als die Sehnsucht eines jungen Paares war, und die Frau war zudem verheiratet und betrügte ihren Mann.
Aber die Szene, in der er die Leiche der Frau aus der Höhle trug und weinte – sein Weinen war so echt, dass es mir eiskalt den Rücken hinunterlief.
Die Briten haben die besten Schauspieler der Welt, und deshalb ist es nicht leicht, ihre komplizierte Wege zu Kolonialismus heraus zu finden.
Churchill selbst war ein großartiger Schauspieler und spielte eine wichtige Rolle bei der Ausweitung der Kolonialisierung, insbesondere im Iran.
Die Charaktere in der gestrigen Geschichte waren interessant.
Keiner von ihnen war ein guter Mensch; sie waren eine Mischung aus Schurken und Wegschauern.
Ich fragte mich: Wenn der Oberkoch ein Mensch wäre und nur ein Menü für ein paar Leute zubereiten wollte, könnte ich dann einer seiner Köche sein?!
Ich lachte in mich hinein, denn in diesem Bereich sehe ich nie jemanden über mir. Ich koche mit Liebe und messe nie etwas ab.
Deshalb kann ich weder untergeordnet sein noch unterrichten, denn ich mag Unterrichten überhaupt nicht.
Ich lächelte zufrieden, als ich heute Morgen meinen ersten Kaffee trank.
Nie ein Teil der Masse war ich, obwohl ich nie gegen sie entscheide.
Ich brauche nicht einen Blick zu der Tür zu verschwenden, den ich für immer zugemauert habe.
Das Hindernis, das mein Leben so bitter gemacht hat, mag andere in den Wahnsinn treiben, doch nach Jahren des Leidens entferne ich mich heute, wie eine Überlebende eines Busunglücks, immer weiter von diesem Tal.

©Susan Afarin

......

Last night I watched the 2022 film "The Menu."
It was a very interesting film.
Of course, after five minutes I realized it was in English, and although my English has improved over the years, the dialogue was long and sometimes complicated. Anya Taylor-Joy is very young, but she's been in front of the camera since childhood and is a very good actress.
Sometimes her charming gestures strike me as a bit silly, but it's about adapting, and unfortunately, many young artists who incorporate their sexual charm into their work have this problem.
Sometimes this behavior is so pronounced that it stays with them well into old age, like Jeff Goldblum's facial expressions, for example.
There are certainly many fans of this kind of release of sex hormones.
Society is very sexist, and sex is everywhere—from street signs to television commercials.
It's losing more and more of its beauty every day and becoming more and more of a mere commodity.
I find these behaviors neither attractive in men nor in women, but I am also a strict critic.
Marilyn Monroe was the sex symbol of her time, and yet her sexual mannerisms never interested me; rather, her fragile and simple soul always saddened me.
In yesterday's film, Ralph Fiennes played the lead role.
He is one of the most expressive actors in cinema.
His role in "Schindler's List" was magnificent.
Even in the film "The English Patient," whose subject matter I found too superficial and which I didn't enjoy, he gave an outstanding performance.
I'm not referring to the war, the bloodshed, and his illness, but rather his grief over a love that was nothing more than the longing of a young couple, and the woman was also married and cheating on her husband.
But the scene in which he carried the woman's body out of the cave and wept—his weeping was so genuine that it sent shivers down my spine.
The British have the best actors in the world, and that's why it's not easy to unravel their complicated path to colonialism.
Churchill himself was a great actor and played a key role in expanding colonization, particularly in Iran.
The characters in yesterday's story were interesting.
None of them were good people; they were a mixture of scoundrels and those who look away.
I wondered: If the head chef were a normal person and just wanted to prepare a meal for a few people, could I be one of his cooks?!
I laughed to myself, because in this field I never see anyone above me.
I cook with love and never measure anything.
Therefore, I can neither be subordinate nor teach, because I don't like teaching at all.
I smiled contentedly as I drank my first coffee this morning.
I have never been part of the crowd, even though I never decide against it.
I don't need to waste a glance at the door I have bricked up forever.
The obstacle that has made my life so bitter may drive others mad, but after years of suffering, today, like a survivor of a bus crash, I am moving further and further away from that valley.

©Susan Afarin

He/She wasn't very close to me.

He didn't call me helping his wife and I think he was hungry.

He feed from the fresh plants and flowers.

But he wasn't afraid of me.

The animals do what they need.

We do things but a very big part of it isn't our need.

©Susan Afarin

درون تمام ما انسانها، ارگانی خیالی وجود دارد برای تجمع حقارت
که می‌تواند خوش خیم باشد و فقط خود ما را رنج بدهد، مثال خجالت و صداقت
عجیب است که خوبی غده باشد، چون طراوت، نجابت، کرامت،رفاقت،حلاوت و حمایت
چنین غده ای گاه برای ما معنی انهدام است، کسالت، ضد سلامت، ترک سعادت
چنین کسی باید یاد بگیرد که هضم کند و کم کند از قطر نیکی اش، حتی به مرارت
چون اکثر مردم در این غده دارند، پیش قضاوت، جسارت، ملامت، خسارت، غارت، شرارت

©سوسن آفرین

......

In jedem von uns Menschen schlummert ein imaginäres Organ, in dem sich Minderwertigkeitsgefühle ansammeln
Diese können harmlos sein und lediglich uns Schmerz bereiten, wie beispielsweise Scham und Ehrlichkeit
Es ist seltsam, dass Güte als Drüse wahrgenommen wird, denn sie steht für Frische, Anstand, Würde, Kameradschaft, Freundlichkeit und Unterstützung
Eine solche Drüse kann jedoch uns auch Zerstörung bringen, durch Langeweile, Krankheit und den Verlust des Glücks
Ein solcher Mensch muss lernen, seine Güte, selbst in Form von Bitterkeit, zu verdauen und zu reduzieren
Denn die meisten Menschen tragen in dieser Drüse Vorurteile, Dreistigkeit, Schuldzuweisungen, Schaden, Plünderung und Bosheit

©Susan Afarin

......

Within each of us lies an imaginary organ where feelings of inferiority accumulate These can be harmless and merely cause only us pain, such as shame and honesty It's strange that kindness is perceived as a gland, as it represents freshness, decency, dignity, camaraderie, friendliness, and support
However, such a gland can also bring us destruction through boredom, illness, and the loss of happiness
Such a person must learn to digest and reduce his kindness, even in the form of bitterness
For most people carry prejudice, audacity, blame, harm, plunder, and malice within this gland

©Susan Afarin

پیاده روی امروز خیلی خوب بود.
افکارم را با باد و باران و ابر شستم.
شهر خیلی ساکت است و فکر می‌کنم برای تعطیلات خیلی ها به مسافرت رفته اند.
غذای رستوران جالب نبود، هم بروسکتا سرد و سوخته بود، هم سس پستو خیلی بد بود.
نمی‌دانم چرا خیلی ها در پستوی ریحان خامه می‌ریزند.
گاه از آدمها چیزی باقی میماند، که به درد ما نمیخورد.
زندگی زناشویی من ده سال طول کشید و تنها چیز خوبی که شوهرم داشت، سس پستو و رست بیف بود.
بقیه آن زجر بود.
البته دو سال اول آن در اطوارهای خودشیفته او گم شدند و من متوجه زهر مار وجودش نشدم.
برای تشخیص این پرنده ها اول دنبال مرغابی ها گشتم، اما این زوج، دو غاز مصری بودند.
آنها هم پناهنده محسوب می‌شوند ولی خوشبختانه نابو اعلام کرد که نابود کردن آنها لازم نیست.
مرغابی سر سبزی به آنها نزدیک شد ولی او مثل یکی از غازها با جسارت به سمت من نیامد.
غاز دیگر سردش بود و چرت میزد.
تشخیص جنسیت آنها هم برایم امکان پذیر نبود.
گوشه ای به یاد بود زنی، گلکاری شده بود که برایم جدید بود و حتی نتوانستم با اطمینان اسم او را در اینترنت پیدا کنم.
هیچوقت از غذای رستورانی جلوی گارسون ایراد نگرفته ام، اما بار دیگری هم آنجا نخواهم رفت.
وقتی به این مطلب سطحی تر فکر کردم، با خودم گفتم، چرا در روابطم اینقدر به موجودات خودشیفته فرصت دادم؟!
فکر کردم آنها عشق را با دیدن تحمل و صبر من یاد می‌گیرند؟!
آدمهای خودشیفته هیچوقت عشق را یاد نمی‌گیرند، چون هر چه به پایشان بریزی حق خود می‌دانند و اینکه آنها اینقدر مهم و جالب هستند که عشق و محبت دیگران وظیفه حساب می‌شود.
خوبی آدمهای خودشیفته اینست که وقتی آنها را ترک میکنی، دیگر دلت برایشان نمی‌سوزد.
چون آنها با وجود تئاترهای غیر عادی و مهلک شان در خصوص اینکه، تو چقدر برایشان مهم هستی، حداکثر هفته بعد در رختخواب کس دیگری می‌خوابند و اگر چند سال بعد هم سراغت بیایند، فقط برای اینست که مطمئن شوند، که اگر حماقت و خریت تو درمان نشده، دوباره با چند دروغ از تو سواری بگیرند.
بهترین افکار وقتی درذهنم می‌آیند که در حمام هستم، یا قدم میزنم.

©سوسن آفرین

......

Der heutige Spaziergang war sehr schön.
Ich ließ meine Gedanken von Wind, Regen und Wolken umspülen.
Die Stadt ist sehr ruhig, und ich glaube, viele sind im Urlaub.
Das Essen im Restaurant war nicht interessant, die Bruschetta war kalt und verbrannt, und das Pesto war ungenießbar.
Ich verstehe nicht, warum so viele Leute Sahne in Basilikumpesto geben. Manchmal bleibt von Menschen etwas Gutes übrig, das uns trotzdem nicht hilft.
Meine Ehe hielt zehn Jahre, und das einzig Gute an meinem Mann war sein Pesto und Roastbeef.
Der Rest war Leiden.
Natürlich waren die ersten zwei Jahre von seinem Narzissmus beflügelt und geprägt, und ich habe das Gift in ihm nicht bemerkt.
Um diese Vögel zu identifizieren, suchte ich zuerst nach Enten, aber es waren zwei Nilgänse.
Auch sie gelten als Flüchtlinge, aber glücklicherweise verkündete Nabu, dass sie nicht getötet werden müssen.
Eine Stockente näherte sich ihnen, aber sie kam mir nicht so forsch entgegen wie eine der Gänse.
Der anderen Gans war wahrscheinlich kalt und sie döste.
Ich konnte ihr Geschlecht auch nicht bestimmen.
Es gab eine Widmung und viele umen für eine Frau, die mir unbekannt war, und ich konnte ihren Namen nicht einmal sicher im Internet finden.
Ich habe mich noch nie über das Essen in einem Restaurant beschwert, aber ich werde nie wieder dorthin gehen.
Als ich darüber oberflächlicher nachdachte, fragte ich mich:
Warum habe ich narzisstischen Wesen in meinen Beziehungen so viel Zeit geschenkt?!
Habe ich gedacht, dass sie Liebe lernen würden, indem sie meine Toleranz und Geduld spüren?!
Narzissten lernen niemals Liebe, weil sie denken, dass ihnen alles zusteht, was man ihnen entgegenbringt, und dass sie so wichtig und interessant sind, dass die Liebe und Zuneigung anderer als Pflicht gilt.
Das Gute an Narzissten ist, dass man kein Mitleid mehr mit ihnen hat, wenn man sie verlässt.
Denn trotz ihrer ungewöhnlichen und tödlichen Theatralik, wie wichtig man ihnen doch ist, schlafen sie spätestens nächste Woche mit jemand anderem im Bett.

Und wenn sie ein paar Jahre später wieder auftauchen, dann nur, um sicherzugehen, dass sie einen – falls die eigene Dummheit und Naivität nicht geheilt sind – erneut mit ein paar Lügen ausnutzen können.
Die besten Gedanken kommen mir im Badezimmer oder beim Spazierengehen.

©Susan Afarin

......

Today's walk was very nice.
I let my thoughts drift with the wind, rain, and clouds.
The city is very quiet, and I think many people are on vacation.
The food at the restaurant wasn't interesting; the bruschetta was cold and burnt, and the pesto was inedible.
I don't understand why so many people put cream in basil pesto.
Sometimes a little something good about people comes along that still doesn't help us.
My marriage lasted ten years, and the only good things about my husband were his pesto and roast beef.
The rest was suffering.
Of course, the first two years were fueled and defined by his narcissism, and I didn't notice the poison in him.
To identify these birds, I first looked for ducks, but they were two Egyptian geese. They are also considered fugitives, but fortunately, NABU announced that they don't have to be killed.
A mallard approached them, but it didn't come toward me as boldly as one of the geese.
The other goose was probably cold and dozing.
I couldn't determine its sex either.
There was a dedication and many umlauts for a woman I didn't recognize, and I couldn't even find her name for sure online.
I've never complained about the food at a restaurant, but I'm never going there again.
Thinking about it more superficially, I wondered: Why have I given so much time to narcissistic people in my relationships?!
Did I really think they would learn love by experiencing my tolerance and patience?! Narcissists never learn to love because they think they are entitled to everything they receive and that they are so important and interesting that the love and affection of others is a duty.
The good thing about narcissists is that you no longer feel sorry for them when you leave them.
Because despite their unusual and deadly theatricality about how important you are to them, they'll be sleeping in bed with someone else by next week at the latest. And if they reappear a few years later, it's only to make sure that—in case your own stupidity and naivety haven't been cured—they can exploit you again with a few lies. My best ideas come to me in the bathroom or while walking.

©Susan Afarin

Own lyrics for Grace Jones, Libertango in 3 Languages
"Comfort"

دنج، هیچکی نگه چطور
Dictatorship, no any more
درد شب، امروز و نگو کی
I don't mean easy dance in May

دنج، نداره شکل و فرم
Without any ring bell and the phone
رهایی از هار و کار مار
Even for one breath feel inner star

Hältst Du von Dir Wow?
Liebst Du Dich bis Mord?!
Ein Narzisst mit mir
Wird nicht was, es fehlt Mir von Wir

Dance to forget bad romaunts
شیاطین و دروغها به طنز
Range, in Ramsar or Cologne

عشق و سعادت، بیرون و درون

Verweile im Wunderland, Alice
Pass auf Dich auf bei Arg
Vergiss nicht Deine Mottos
Sag zu dem Licht, Hallo

خدا، مرگ، هر که
نور بیداره

©Susan Afarin

"Translation of the song: P for Persian"

Comfortable, when no one asks how (P)
Dictatorship, no, no any more
The pain of night, today and don't ask me whenever (P)
I don't mean easy dance in May

Comfortable has not a shape or form (P)
Without any ring bell and the phone
Freedom from rabid, and the deeds of snakes (P)
Even for one breath feel inner star

1.German part:

Do you think that you're irresistible?
Are you deadly in love with yourself?
Me and a narcisst?
It would never work, cause of the lack of Me inside a We

Dance to forget bad romaunts
Devils and the sarcastical humor (P)
Range, in Ramsar or Cologne
Love and luck, outside and inside (P)

2.German part:

Linger in wonderland, Alice
Take care and beware of devils
Don't forget your mottos
Say hello to light

God, Death, Anyone (P)
Light is awake (P)

©Susan Afarin

Bilder: Susan Afarin, Pinterest
Karaoke: Dinosaur

Bild: Google Play

دیروز وقتی راجع به خیانت فرانسه در حق ایران می نوشتم، به نجابت ملت‌های تحت ظلم فکر کردم و اینکه چرا خوک‌های سیاست و متنفذین این جهان در این حد بیشرم هستند.
دو فیلم پشت سر هم نگاه کردم که مطالب آنها شبیه بود، با اینکه برای من جالب ترین ورژن فیلم الین، همان فیلم محصول 1979 است، چون سوژه جدید بود، هنرپیشه ها فوق العاده بودند و جلوه های ویژه برای آن زمان کار خیلی زیادی برده بوده است.
امروز روز با استفاده از کامپیوتر و هوش مصنوعی، حتی اگر جلوه های ویژه خیلی تاثیر گذار باشند، احساس واقعی به آدم نمی‌دهند.
فیلم الین محصول 2017 و پرومتویس 2012.
نقش مایکل فاس بندر به عنوان ماشین، خصوصا در فیلم 2017 الین، تصوری شبیه تفکرات لزج و کریه آدم پولدارهای مریض و ساکوپات مثل ماسک بود.
این موجودات آدم هستند و با اینحال شباهتی به بشر ندارند، چون از احساسات تهی هستند.
فاس بندر نقش یک ماشین را بازی می‌کرد ولی با اینحال عجیب بود که در او شرارت و پلیدی موج میزد.
یک ماشین باید خنثی باشد.
تمایل انسان به پلشتی از کجا نشئت میگیرد؟!
میدانم که در سطل آشغال میجورم و افکار بسیار زیباتر برای بیان هست.
اما من این پدیده را در انسانهای زیادی دیدم.
گاه آنها متوجه حضور من هم نبودند و من رفتار عجیب آنها را دنبال کردم.
بعضی اوقات مطلبی حتی نمی‌تواند ربطی به منافع یا ضرر آنها داشته باشد ولی آنها چیزی را انتخاب می‌کنند، که بتواند تخریب ایجاد کند.
در وجود من هم نفرت هست.
نفرت نسبت به آدمهای کریه این دنیا، کسانی که به من خیانت کردند و با وجود دوستی انکارناپذیر من، همیشه در صدد آزار و اذیت من بودند.
با اینحال وقتی صحنه ممکن انتقام را تصور می‌کنم، آنها را به خانواده هایشان میبخشم و فقط آرزو میکنم دندان زهر آلود و چنگال های حرص و آز آنها بریده شود و دیگر هیچوقت نتوانند به تفکرات زشت خود جامه عمل بپوشانند.
یک مشعل عشق می‌تواند خانه ای را روشن کند ولی یک مشعل نفرت می‌تواند تمام جهان را تخریب کند.

©سوسن آفرین

.......

Gestern, als ich über Frankreichs Verrat am Iran schrieb, dachte ich über die Würde unterdrückter Nationen nach und darüber, warum die Schweine der Politik und die Mächtigen dieser Welt so schamlos sind.
Ich sah mir zwei Filme hintereinander an, die ähnliche Themen behandelten.
Die interessanteste Version von „Alien“ ist für mich jedoch die von 1979, da sie ein neues Thema behandelte, die Schauspieler hervorragend waren und die Spezialeffekte für die damalige Zeit sehr fortschrittlich waren.
Heute, mit dem Einsatz von Computern und künstlicher Intelligenz, wirken die Spezialeffekte zwar beeindruckend, aber nicht besonders.
Der Film „Alien“ von 2017 und der Film „Prometheus“ von 2012.
Michael Fassbenders Darstellung der Maschine, insbesondere im Film „Alien“ von 2017, erinnerte mich an die widerlichen Gedanken kranker Reicher und Schurken wie Musk.
Diese Wesen sollten menschlich sein und doch ähneln sie uns nicht, da sie keine Gefühle haben.
Fassbander spielte die Rolle einer Maschine, doch seltsamerweise durchströmten ihn Bosheit und Schmutz.
Eine Maschine sollte neutral sein.
Woher kommt nur diese menschliche Neigung zum Schmutz?!
Ich weiß, dass ich solche Dinge am liebsten in den Müll werfen sollte und es so viel Schöneres zu sagen gäbe.
Aber ich habe dieses Phänomen bei vielen Menschen beobachtet.
Manchmal bemerkten sie meine Anwesenheit nicht einmal, und ich beobachtete ihr seltsames Verhalten.
Manchmal mag eine Sache nicht einmal etwas mit ihrem Nutzen oder Schaden zu tun haben, doch sie wählen etwas, das Zerstörung anrichten kann.
Auch in mir wohnt Hass.
Hass auf die niederträchtigen Menschen dieser Welt, die mich verraten haben und mir trotz meiner unbestreitbaren Freundschaft immer wieder schaden wollten. Doch wenn ich mir die mögliche Rache vorstelle, vergebe ich ihnen für ihren Familien und wünsche mir nur, dass ihre giftigen Zähne und gierigen Klauen abgeschnitten werden und sie ihre hässlichen Gedanken nie wieder in die Tat umsetzen können.
Eine Fackel der Liebe kann ein Haus erleuchten, aber eine Fackel des Hasses kann die ganze Welt zerstören.

©Susan Afarin

.......

Yesterday, as I wrote about France's betrayal of Iran, I reflected on the dignity of oppressed nations and why the swine of politics and the powerful of this world are so shameless.
I watched two films back-to-back that dealt with similar themes.
However, the most interesting version of "Alien" for me is the 1979 version, as it dealt with a new theme, the actors were superb, and the special effects were very advanced for their time.
Today, with the use of computers and artificial intelligence, the special effects, while impressive, are not particularly remarkable.
The 2017 film "Alien" and the 2012 film "Prometheus."
Michael Fassbender's portrayal of the machine, particularly in the 2017 film "Alien," reminded me of the disgusting thoughts of sick rich people and villains like Musk. These beings are supposed to be human, yet they don't resemble us because they lack feelings.
Fassbander played the role of a machine, yet strangely, malice and filth permeated him.
A machine should be neutral.
Where does this human inclination toward filth come from?!
I know I should just throw such things in the trash, and there are so many more beautiful things to say.
But I've observed this phenomenon in many people.
Sometimes they didn't even notice my presence, and I observed their strange behavior.
Sometimes something might not even have anything to do with its usefulness or harm, yet they choose something that can cause destruction.
Hatred dwells within me, too.
Hatred for the vile people of this world who betrayed me and, despite my undeniable friendship, repeatedly sought to harm me.
Yet, when I imagine the possible revenge, I forgive them for their families and only wish that their poisonous teeth and greedy claws would be cut off, and that they would never again be able to act on their ugly thoughts.
A torch of love can light a house, but a torch of hate can destroy the whole world.

©Susan Afarin

☝I saw this pic and thought?!

pic by Instagram

My conspiracy theory isn't far from the truth.
France, England, and Russia have negatively impacted the lives of Iranians for five hundred years.
The United States and Israel joined them a century ago.
Macron is comparatively less repugnant than the scum who currently rule the world.
Nevertheless, the French system dealt Iran its biggest blow by fostering and producing a Hitler-like criminal named Khomeini.
Nasrin Sotoudeh, on the other hand, is a special case.
Jafar Panahi, Narges Mohammadi, and Nasrin Sotoudeh are far preferable to the Iranian government, which acts like executioners.
No one should be judged by their appearance.
But mullahs can't be considered human at all.
So perhaps it's Iran's karma if France wants to replace Islamic executioners with these people.
Trump, and especially Netanyahu, are currently taking out their brain diarrhea on Iran.
Everyone criticizes Trump more readily, even though it accomplishes nothing, but I find Netanyahu even more repugnant, considering what he's currently doing throughout the Middle East.
But he's criticized less, especially in Germany, because he's Jewish.
Here, everyone's worried about gasoline and oil prices, while normal life goes on. American and Israeli bombing raids on Iran are destroying the country more and more each day, bringing death and destruction.
Fearing these attacks, the agents of the infamous Islamic Republic have sent members of Iraqi Hezbollah and Basij Kidd into the streets to spread fear and kill innocent people.
It could be the end of the world.
From the bottom of my heart, I have once again asked the bees for help.
That's the duality of my personality.
On the one hand, my political analysis is more astute than that of most politicians and philosophers; on the other hand, I try with all my heart to use the magnetic force of my being to change the situation, for example, to enlist the help of the bees so that the world's greatest criminals can be killed.
Colloquially, one might call it a curse.

©Susan Afarin

تئوری توطئه من از واقعیت دور نیست.
فرانسه و انگلیس و روسیه همیشه در زندگی ایرانیان از پانصد سال پیش تا حالا ضرر زده اند.
از قرن پیش آمریکا و اسرائیل هم به آنها پیوستند.
البته ماکرون در مقایسه با این آشغالهایی که در حال حاضر به دنیا حکومت می‌کنند، کمتر چندش آور است.
با اینحال سیستم فرانسه با پرورش و تحویل جنایتکاری مثل هیتلر به نام خمینی، بزرگترین ضربه را به ایران زده است.
از طرف دیگر نسرین ستوده شخصیت اجتماعی خاصی ست.
جعفر پناهی و نرگس محمدی و نسرین ستوده بی درنگ می‌توانند به حکومت جلاد ایران ترجیح داده شوند.
هیچوقت، هیچ آدمی را از حیث ظاهری نمی‌توان تجزیه و تحلیل کرد.
اما ملاها اصلا جزو جنس آدمیزاد حساب نمی‌شوند.
بنابر این شاید این کارمای ایران باشد اگر که که فرانسه بخواهد جلادان اسلامی را با این آدمها تعویض کند.
آمریکا و مخصوصا اسرائیل در حال تخلیه اسهال ذهن خود به ایران هستند.
همه از ترامپ به راحتی انتقاد می‌کنند، گر چه تاثیری هم ندارد ولی نتان یاهو فکر میکنم از او هم کریه تر باشد، با در نظر گرفتن وحشی بازیهایش در کل خاورمیانه.
البته در مورد جنایت های او خصوصا در آلمان کمتر حرف زده می‌شود، چون یهودی ست.
اینجا همه نگران قیمت گاز و نفت هستند، در حالیکه زندگی عادی ادامه دارد.
بمب‌های آمریکا و اسرائیل در سراسر ایران کشور را هر روز بیشتر تخریب می‌کنند و با خود مرگ انسانها و نیستی را به ارمغان می‌آورند.
بدلیل ترس از این حملات، عوامل جمهوری ننگین اسلامی عراقی های حزب الله و طفول بسیجی را برای تولید رعب و کشتار آدمهای بی گناه در خیابان ها ریخته اند.
علنا آخر زمان است.
از ته دل از زنبورها دوباره کمک خواستم.
این دوگانگی شخصیت من است.
از سویی تحلیل سیاسی من از اغلب سیاستمداران و فیلسوفها عاقلانه تر است و از طرفی دیگر از روی احساسات، سعی بر استفاده از نیروی مغناطیس وجودم برای تغییر اوضاع دارم، مثلا از زنبورها کمک بگیرم، تا جنایتکاران اصلی جهان کشته شوند.
کلمه عامیانه برای آن نفرین است.
©سوسن آفرین

.......

Meine Verschwörungstheorie ist nicht weit von der Wahrheit entfernt.
Frankreich, England und Russland haben das Leben der Iraner seit fünfhundert Jahren negative beeinflusst.
Die Vereinigten Staaten und Israel gesellten sich vor einem Jahrhundert dazu.
Macron ist im Vergleich weniger widerwärtig als der Abschaum, der derzeit die Welt regiert.
Dennoch hat das französische System dem Iran den größten Schlag versetzt, indem es einen Verbrecher wie Hitler, namens Khomeini, gefördert und hervorgebracht hat.
Nasrin Sotoudeh hingegen ist eine besondere Persönlichkeit.
Jafar Panahi, Narges Mohammadi und Nasrin Sotoudeh sind der iranischen Regierung, die wie Henker agiert, sofort vorzuziehen.
Niemand darf nach seinem Aussehen beurteilt werden.
Aber Mullahs können überhaupt nicht als Menschen angesehen werden.
Vielleicht ist es also Irans Karma, wenn Frankreich islamische Henker durch diese Leute ersetzen will.
Trump und vor allem Netanjahu lassen sich gerade den Durchfall ihres Gehirns an Iran aus.
Jeder kritisiert Trump leichtfertiger, obwohl es nichts bringt, aber ich finde Netanyahu noch widerlicher, wenn man bedenkt, was er im gesamten Nahen Osten gerade anstellt.
Aber ihn kritisiert man vor allem in Deutschland weniger, weil er jüdisch ist.
Hier machen sich alle Sorgen um die Benzin- und Ölpreise, während das normale Leben weitergeht.
Amerikanische und israelische Bombenangriffe auf Iran zerstören das Land täglich mehr und mehr und bringen Tod und Verderben.
Aus Angst vor diesen Angriffen haben die Agenten der schändlichen Islamischen Republik Mitglieder der irakischen Hisbollah und Basij-Kider auf die Straße geschickt, um Angst zu verbreiten und unschuldige Menschen zu töten.
Es ist könnter das Ende der Zeit sein.
Aus tiefstem Herzen habe ich die Bienen erneut um Hilfe gebeten.
Das ist die Dualität meiner Persönlichkeit.
Einerseits ist meine politische Analyse klüger als die der meisten Politiker und Philosophen, andererseits versuche ich aus tiefstem Herzen, die magnetische Kraft meines Wesens zu nutzen, um die Situation zu verändern, zum Beispiel um die Hilfe der Bienen zu erhalten, damit die Hauptverbrecher der Welt getötet werden. Umgangssprachlich würde man es einen Fluch bezeichnen.

©Susan Afarin

......

My conspiracy theory isn't far from the truth.
France, England, and Russia have negatively impacted the lives of Iranians for five hundred years.
The United States and Israel joined them a century ago.
Macron is comparatively less repugnant than the scum who currently rule the world.
Nevertheless, the French system dealt Iran its biggest blow by fostering and producing a Hitler-like criminal named Khomeini.
Nasrin Sotoudeh, on the other hand, is a special case.
Jafar Panahi, Narges Mohammadi, and Nasrin Sotoudeh are far preferable to the Iranian government, which acts like executioners.
No one should be judged by their appearance.
But mullahs can't be considered human at all.
So perhaps it's Iran's karma if France wants to replace Islamic executioners with these people.
Trump, and especially Netanyahu, are currently taking out their brain diarrhea on Iran.
Everyone criticizes Trump more readily, even though it accomplishes nothing, but I find Netanyahu even more repugnant, considering what he's currently doing throughout the Middle East.
But he's criticized less, especially in Germany, because he's Jewish.
Here, everyone's worried about gasoline and oil prices, while normal life goes on. American and Israeli bombing raids on Iran are destroying the country more and more each day, bringing death and destruction.
Fearing these attacks, the agents of the infamous Islamic Republic have sent members of Iraqi Hezbollah and Basij Kidd into the streets to spread fear and kill innocent people.
It could be the end of the world.
From the bottom of my heart, I have once again asked the bees for help.
That's the duality of my personality.
On the one hand, my political analysis is more astute than that of most politicians and philosophers; on the other hand, I try with all my heart to use the magnetic force of my being to change the situation, for example, to enlist the help of the bees so that the world's greatest criminals can be killed.
Colloquially, one might call it a curse.

©Susan Afarin

جهان تحت تسلط چه کسی ست، هیولا
چه کسی پشتیبان آنها ست، سکوت، ترسوها
خرگوشها و مامورها، باورها و مزدورها
میکشند هر روز گلها را، اعدام جوانها
مرگ بر دستورهایشان دروغها و الگوها
سلطنت شلم شوربا، کجایید زنبورها

©سوسن آفرین

......

Wer beherrscht die Welt? Die Monster!
Wer unterstützt sie? Wer schweigt, die Feiglinge!
Angsthasen und Agenten, Glaube und Söldner
Sie töten die Blumen jeden Tag, die Jugendliche werden hingerichtet
Nieder mit ihren Befehlen, Lügen und Muster
Das Königreich des Chaos, wo seid ihr Bienen?

©Susan Afarin

......

Who rules the world? The monsters!
Who supports them? The cowards who remain silent!
Cowards and agents, faith and mercenaries
They kill the flowers every day, the young are executed
Down with their commands, lies, and patterns
The kingdom of chaos, where are you bees?

©Susan Afarin

I will never understand why learning notes is that much complicated to me.

With piano is finding the notes through playing much easier.

©Susan Afarin

My own composition, I'm not the bogeywoman

I am not the bogeywoman
But you needed that for your fun
I forgave you for your own path
Find someone else for your wrath

As I right now took a shower
I remembered not one flower
Anything sincer or nice loving
I got just cheat, fooled running

I don't know why I gave you last chance
Cause my wounds will forever prance
Your need is stab me in my heart
So we won't make a new light start

I did many faults, insulted you heavy
For that you tortured me to death, bevy
Still the only thing you want from me
Is taking my dreams, call it killing tree

So please go your own way
I won't again your wrong bills pay
Get lucky and don't bother yourself
Disappointments have no more a shelf

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

When you are stubborn, you can not follow people or listen to them when they preach
Especially from people who betrayed you, so follow your heart, it tells your speech

©Susan Afarin

Keep your wallet for yourself, cause when you have stolen me, I had nothing and you can never make it good again, my generosity
Keep your heart also for your daily girls, cause orgasm with many women has nothing to do with great size, it is the highest atrocity

©Susan Afarin

Own Lyrics for la vien rose

"l searched for love rose"

What l want to tell you now
Isn't 'bout war with gun or bow
You'll make a frown with eyebrow
But l made a long naive wow

I searched for real love rose
Without a pink red nose
Who by love won't make doze
But l got just a cold froze
The cheap little wrong shows
Or arrogant vain pose

I didn't want hear crows
God's door were ever closed
And l thought who ever knows

Soulmate is a word and not a living one
For fate you're born or you're really done

Bright smile at cost of other's pain
Won't stay on lips remain
Still humans try to gain

Ich wiederhole mich ungern
Mein Geliebter war immer fern
Er war untreu durch und durch
Ich blieb treu außen und im Kern

I searched for real love rose
Without a pink red nose
Who by love won't make doze
But l got just a cold froze
The cheap little wrong shows
Or arrogant vain pose

I didn't want hear crows
God's door were ever closed
And l thought who ever knows

Soulmate is a word and not a living one
For fate you're born or you're really done

Bright smile at cost of other's pain
Won't stay on lips remain
Still humans try to gain

©Susan Afarin

(Translation for the German part)

I don't like to repeat me
My lover war always far away
He was a betrayer through and through
But I stood faithful outwardly and nuclear

©Susan Afarin
Bilder: Pinterest, Famous people, Gedankenwelt, Wordpress, Visgoon, Stickers.com, Youtube, Facebook, Twitter
Karaoke: Stingray Karaoke

Bild: Pinterest

I have not another face, am direct and honest, and authentic, not an odysseus
You are sarcastical lascivious, too punctilious and unbelievable fastidious
I am a horse who got bitten from your snake being, but I'm not even amphibious
We are the opposite of each other, I'm generous and kind, you are insidious
It doesn't matter that I got strong through the pain you have caused me, that I got resilence
I was always loyal, take another girl and make your new trip, I will stay virtuous

©Susan Afarin

آنان که ادعای تسلط بر خود و جهان را دارند، از نزدیک تنها دندان زهر اند و کین
آنچه که دارند و هستند، ارزانی خودشان، چه خوب است که تو اینقدر کوچکی، سوسن آفرین

©سوسن آفرین

......

Diejenige, die behauptet, sich selbst und die Welt zu beherrschen, sind aus der Nähe betrachtet nichts als giftige Zähne und Groll
Was sie haben und sind, möge nur ihr eigenes Vermächtnis bleiben, wie gut es doch ist, dass Du so klein bist. – Susan Afarin

©Susan Afarin

.....

Those who claim to rule themselves and the world are, upon closer inspection, nothing but poisonous teeth and resentment
May what they have and are remain only their own legacy; how good it is that you are so small. – Susan Afarin

©Susan Afarin

You are a person who doesn't love herself, so you are not worth?!

Sorry.

My self love is also based on universell love, I'm an idealist.

As I didn't know sexual life, I created the Irismann.

And now he turned to Eshghi and I'm very glad of this metamorphosis.

I think the most people who insist in teaching you self love, are at least hidden narcissts.

They could turn to racists, rapists, fanatists...

So I don't need to learn from such, loving my self.

They have to continue destroying the world under the name, self attention and self love!

خود ساخته، خود سوخته، خود پرداخته...

بروس لی موجود خیلی عجیبی بود.
خودساخته. قدرتمند. درخشان و اینقدر قابل تقدیر که شاید حتی مرگش یک قتل بود.
اما در فنون جنگی او، مثل همه جنگها، تزویر وجود داشت.
در مصاحبه ای، او گفت:
"مثل آب باش.
گونه ای که با هر گونه تغییر، فرم مناسب به خودت بگیری."
شاید این واقعا تفاوت عناصر انسانهاست.
او اژدها بود؟!
اما اژدها سیال نیست.
عنصر من آتش است و برای همین جور دیگری فکر میکنم.
من میگویم:
"نور باش.
گونه ای که هر تاریکی درون تو گم شود."

©سوسن آفرین

.....

Selbstgemacht, selbst verbrannt, selbst verfeinert...

Bruce Lee war ein sehr seltsames Wesen.
Selbstgebildet, kraftvoll, brillant und so bewundernswert, dass vielleicht sogar sein Tod ein Mord war.
Doch in seinen Kampfkünsten, wie in jeder Kriegsführung, gab es Täuschung.
In einem Interview sagte er:
„Sei wie Wasser.
Die Art, die bei jeder Veränderung die passende Form für sich annimmt.“
Vielleicht ist das wirklich der Unterschied zwischen den Elementen der Menschen. War er ein Drache?!
Aber Drachen sind nicht aus Wasser.
Mein Element ist Feuer, und deshalb denke ich anders.
Ich sage:
„Sei Licht.
Die Art, die jede Dunkelheit in Dir verschwindet.“

©Susan Afarin

......

Selfmade, self-burned, self-refined...

Bruce Lee was a very strange being.
Self-made, powerful, brilliant, and so admirable that perhaps even his death was murder.
Yet in his martial arts, as in all warfare, there was deception.
In an interview, he said:
"Be like water.
The kind that, with every change, takes the shape that suits it."
Perhaps that really is the difference between the elements of humans.
Was he a dragon?!
But dragons aren't made of water.
My element is fire, and that's why I think differently.
I say:
"Be light.
The kind that makes all darkness within you disappear."

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

You could over live prurigo, serpigo, even intertrigo, but you will at some point surly die with all of your lentigo
Leaving a man will finally happen after his betrayal, lack of respect, love, class, courage, he blames you, but fails on own ego

©Susan Afarin

Bild: Instagram

امیدوارم گناهان من بخشیده شوند، اگر در خصوص این آدمها اشتباه میکنم.
حکومت ننگ اسلامی برای هیچکس هیچوقت ارزش قائل نشد و واقعیت اینست که ارگانهای به اصطلاح بشری، جز محکوم کردن مطالب خاصی آنهم بعد از مدتی طولانی و با اجازه آدمهای قدرتمند این جهان قدم مثبتی بر نمی‌دارند.
خیلی سال است که از ایران دور هستم ولی هیچوقت نفهمیدم که چرا نرگس محمدی و نسرین ستوده مرتب از زندان خارج و دوباره داخل آن می‌شوند و جمهوری ننگین اسلامی آنها را نمی‌کشد.
چرا جعفر پناهی راحت وارد ایران و سپس خارج می‌شود و هیچ مشکلی ندارد.
دیروز با ژستی که از او دیدم، فکر کردم، می‌رود که رئیس جمهور بعدی ایران شود.
امیدوارم که بمیرم اگر اشتباه میکنم چون تهمت زدن به آدمهای شریف گناه بزرگی ست.
به سکولارهای کثیفی مثل مسیح علی نژاد و شیرین عبادی بدون شک می‌توان برچسب فیک چسباند، اما من با تمام وجودم راجع به این سه نفر نمیتوانم حکم صادر کنم.
اما آیا به جز من کسی این را عجیب نمیبیند؟!
جمهوری ننگین اسلامی با کسی رودربایستی ندارد.
آدمهای دیگری هم زندانی بودن که چهره آنها همه جا پخش شده بود و جهان از زندانی بودن آنان آگاه بود ولی هنوز در زندان هستند و یا اعدام شدند و اخبار دور آنها چرخ نمیزد.
برای من آزادی این آدمها و زندانی شدنشان حالت تئاتر دارد.
درست است که الان شرایط خیلی فجیع تر هستند و کرکس های اسلامی راحت تر آدم می‌کشند.
اما برای من وجود، زندانی شدن و اعدام آدمهایی مثل پسر جوان هفده ساله ای که گیتار میزد و ترانه میخواند، خیلی واقعی تر است.

©سوسن آفرین

.....

Ich hoffe, mir werden meine Sünden vergeben, falls ich mich in Bezug auf diese Menschen irre.
Die schändliche islamische Regierung hat noch nie jemanden wertgeschätzt, und die Realität ist, dass die sogenannten menschlichen Institutionen, abgesehen von der Verurteilung bestimmter Missstände, selbst nach langer Zeit und mit der Billigung der Mächtigen dieser Welt keine positiven Schritte unternehmen.
Ich bin seit vielen Jahren nicht mehr im Iran, aber ich habe nie verstanden, warum Narges Mohammadi und Nasrin Sotoudeh ständig ins Gefängnis ein- und wieder ausreisen, ohne dass die schändliche Islamische Republik sie tötet.
Warum reist Jafar Panahi ungehindert in den Iran ein und wieder aus?
Gestern dachte ich angesichts seiner Geste, er würde der nächste Präsident des Iran werden.
Ich hoffe, ich sterbe, falls ich mich irre, denn ehrenwerte Menschen zu verleumden ist eine schwere Sünde.
Schmutzige Säkularisten wie Masih Alinejad und Shirin Ebadi kann man zweifellos als Heuchler bezeichnen, aber ich kann diese drei Personen nicht guten Gewissens verurteilen.
Findet das außer mir niemand seltsam?!
Die schändliche Islamische Republik hat keine Würde, dass sie die verteidigen will. Es gab andere Gefangene, deren Gesichter überall verbreitet wurden und von denen die ganze Welt wusste, dass sie im Gefängnis saßen, aber sie sind immer noch im Gefängnis oder wurden hingerichtet, und die Nachrichten über sie verbreiten sich nicht.
Für mich ist die Freilassung dieser Menschen und ihre Inhaftierung wie ein Theaterstück.
Es stimmt, dass die Bedingungen jetzt viel schlimmer sind und islamische Geier leichter Menschen töten.
Doch für mich sind die Existenz, die Inhaftierung und die Hinrichtung von Menschen wie einem siebzehnjährigen Jungen, der Gitarre spielte und sang, viel realer.

©Susan Afarin

......

I hope my sins will be forgiven if I am wrong about these people.
The shameful Islamic government has never valued anyone, and the reality is that the so-called humane institutions, aside from condemning certain abuses, take no positive steps even after a long time and with the tacit approval of the powerful of this world.
I haven't been to Iran for many years, but I have never understood why Narges Mohammadi and Nasrin Sotoudeh are constantly going in and out of prison without the shameful Islamic Republic killing them.
Why does Jafar Panahi travel freely in and out of Iran?
Yesterday, seeing his gesture, I thought he would become the next president of Iran.

I hope I die if I am wrong, because slandering honorable people is a grave sin.
Dirty secularists like Masih Alinejad and Shirin Ebadi can undoubtedly be called hypocrites, but I can't in good conscience condemn these three persons.
Doesn't anyone else find that strange?!
The shameful Islamic Republic has no dignity in wanting to defend them.
There were other prisoners whose faces were widely circulated, whose imprisonment the whole world knew about, but they are still in prison or have been executed, and the news about them doesn't spread.
For me, the release of these people and their imprisonment is like a play.
It's true that conditions are much worse now, and Islamic vultures can kill people more easily.
But for me, the existence, imprisonment, and execution of people like a seventeen-year-old boy who played guitar and sang are far more real.

©Susan Afarin

I hope my sins will be forgiven if I am wrong about these people.
The shameful Islamic government has never valued anyone, and the reality is that the so-called humane institutions, aside from condemning certain abuses, take no positive steps even after a long time and with the tacit approval of the powerful of this world.
I haven't been to Iran for many years, but I have never understood why Narges Mohammadi and Nasrin Sotoudeh are constantly going in and out of prison without the shameful Islamic Republic killing them.
Why does Jafar Panahi travel freely in and out of Iran?
Yesterday, seeing his gesture, I thought he would become the next president of Iran.
I hope I die if I am wrong, because slandering honorable people is a grave sin.
Dirty secularists like Masih Alinejad and Shirin Ebadi can undoubtedly be called hypocrites, but I can't in good conscience condemn these three persons.
Doesn't anyone else find that strange?!
The shameful Islamic Republic has no dignity in wanting to defend them.
There were other prisoners whose faces were widely circulated, whose imprisonment the whole world knew about, but they are still in prison or have been executed, and the news about them doesn't spread.
For me, the release of these people and their imprisonment is like a play.
It's true that conditions are much worse now, and Islamic vultures can kill people more easily.
But for me, the existence, imprisonment, and execution of people like a seventeen-year-old boy who played guitar and sang are far more real.

©Susan Afarin

Everytime he says, I want to rule and I say I won't be the fool.

He needs an obedient woman and I need a loving man, so we will never reach our goals with coming close.

We are very different but the result is always like aversion of two same magnetic pol.

I said goodbye to blues and their music cause what I need is clarity but he obscurity.

Long life the folks without kings.

I talked too much yesterday and it was the pain and disappointment which from inside cried
Never letting others get hurt, save someone for his disability, I have all tried
Advices for me from Unknown and mean devils, why should I follow who isn't a guid
I harm me through giving others possibilities, but in fact that's myself who decide
The person of yesterday a scum, or the truth, doesn't matter, friend won't prefer his pride
Who's my true friend will sooth me even as a ghost in my dreams, to me he's living, never died

©Susan Afarin

I'm so thankful to you, beautiful soul.

I think this song will describe at most how I feel about you.

The flame of love and care is after more than hundred years not dead and you saved me in my dreams.

May your soul would always rest in peace, Eshghi, my dearest dream.

©Susan Afarin

Bild: Entekhab

پشت صحنه یک سن ایستاده در تاریکی نشسته بودیم، من و عشقی.
عشقی دستم را نوازش کرد و گفت:
"قمر موقع بمب زدن یک خانه، شنوایی اش را از دست داده ولی امروز کنسرت دارد.
من و عارف قزوینی به او گفتیم که کنسرتش را لغو نکند، چون دکتر میگفت، شنوایی او باز خواهد گشت.
به مردم گفتیم که او کسالت دارد و فقط یک ترانه اجرا خواهد کرد.
خواهش میکنم همکاری کن، او لب خواهد زد. "
گفتم:
" عزیزم، من اصلا تمرین ندارم و ترانه های قدیمی این زمان را حفظ نیستم.
میخواهی غوغای ستارگان پروین، کاروان بنان، یا بی وفای الهه را بخوانم، آنها را حفظم ولی آنها بعد از این زمان ساخته شده اند و به لب زدن قمر, موزیک و افکار مردم نمیخورند.
عشقی لبخندی زد و گفت:
"مردم حافظه بزرگی ندارند، می‌توان موزیک را فراموش کرد و سولو خواند و از فاصله روی سن تا صندلی های سالن، مردم قدرت تشخیص لب زدن او را ندارند.
خواهش میکنم.
اینگونه او را نجات میدهی"
با خودم فکر کردم، عظمت صدای قمر کجا و صدای من...
اما نمی‌توانستم فکر کنم، آزادی زن برای ترانه و خواهش عشقی را پس بزنم.
به او گفتم که کاروان بنان را خواهم خواند.
نیمرخ قمر را از پشت پرده میدیدم و اضطراب او را حس میکردم.
دیگر از خواب چیزی یادم نمی آید ولی کف زدن مردم را شنیدم.
پروژه انجام شده بود.
عشقی مرا محکم بغل کرده بود و اشک شادی می‌ریخت.
در صحنه دیگری در حیاط خانه او جمع شده بودیم.
عشقی و دوستان مشروطه صمیمی او بودند.
قمر خیلی جوان بود و من به قدرت او افتخار میکردم.
خدمه غذا و شراب سرو می‌کردند.
عشقی رد شد و در گوشم گفت:
"بانو آشپزی شما از همه برتر است اما امشب خسته شدی و میهمان هم داریم.
دوست نداشتم بیشتر خسته شوی و از رستوران گراند هتل غذا سفارش دادم، بیاورند.
بعد هم با دستان لطیفش لقمه ای از جوجه کباب برایم گرفت و با عشق زیادی به دهانم نزدیک کرد.
بلافاصله با صدای بلند گفت:
"این بانو، همسر من است.
شاید او را همیشه نبینید ولی تمام زندگی ام یک طرف، وجود او یک طرف است.
میخواهم برای شهریورماه که فصل درو خرمن است ، در همین خانه مراسم عروسی راه بیندازم و همه شما دوستان خوبم دعوت هستید."
خجالت کشیدم، با اینکه اغلب میهمانان مست بودند و حواسشان نبود.
به اتاق خواب رفتم تا برای قمر پتویی بیاورم، سردش بود.
در تاریکی اتاق، عشقی خودش را به من رساند و گفت:
" از خودت ایراد نگیر، عزیزم.
صدای تو خیلی خاص است و لطافت عجیبی دارد.
من از دست تو ناراحت نمی‌شوم چون به تو قول دادم، زندگی ات مال خودت باشد ولی خواب هایت مال من.
اما جان دلم، تو خیلی معذرت میخواهی.
کسی که تو را دوست داشته باشد، خودش تو را در ناممکن ترین اماکن پیدا خواهد کرد.
مثل من.
او تو را دوست ندارد، یعنی نه آنقدری که لیاقت توست.
برای خودش و خانواده اش، بهترین ها را آرزو کردی و از جهانش فاصله گرفتی.
به تو تبریک می‌گویم.
آنکه تو را دید و عشق را ندید، دلش کور است.
ببین که عشق تو مرا به زندگی ی دعوت کرده است.
حالا هم اشک درد او را در گاو صندوقی که در یک کشتی مغروق پنهان است و در آخرین جزیره پنهان جهان به گل نشسته ست، قفل کردی.
برایت در این خصوص آرزوی نسيان میکنم.
دوستت دارم، مهربانم. "
از پشت سرش یک گلدان کوچک اطلسی را بیرون آورد و گفت:
" با دستان زیبایت، مشتی آب به گل عشقمان بده.
نمیدانی چقدر از دیدنت خوشحالم. "

©سوسن آفرین

.....

Hinter der Bühne saßen Eshghi und ich im Dunkeln.
Eshghi streichelte meine Hand und sagte:
„Qamar hat ihr Gehör bei einem Bombenangriff auf ein Haus verloren, aber sie hat heute ein Konzert.
Aref Qazvini und ich haben ihr geraten, es nicht abzusagen, weil der Arzt meinte, ihr Gehör würde wiederkommen.
Wir haben den Leuten gesagt, sie sei erschöpft und würde nur ein Lied singen.
Bitte habt Verständnis, sie wird singen.“
Ich sagte: „Mein Liebster, ich habe überhaupt nicht geübt und kann mich nicht an die Texten alter Lieder von damals erinnern.
Wenn Du möchtest, dass ich Parvins ‚Ghoughaye Setargan‘, ‚Karvan von Banan‘ oder ‚Biwafa von Elaheh‘ singe, kann ich mich daran erinnern, aber sie sind nach dieser Zeit entstanden, und Qamars Gesang, ihre Musik und die Denkweise der Menschen passen nicht dazu.“
Eshghi lächelte und sagte:
„Die Leute haben kein gutes Gedächtnis.
Wir können die Musik vergessen und Du kannst ein Solo singen.

Und aus der Entfernung von der Bühne zu den Sitzreihen im Saal kann man ihre Lippenbewegungen nicht deutlich erkennen.
Bitte, so rettest Du sie.“
Ich dachte bei mir:
Wie unterschiedlich sind die Größe von Qamars Stimme und meiner?
Aber ich konnte nicht anders, als einer Frau die Freiheit singen zu lassen und Eshghis Bitte nachzukommen.
Ich sagte ihm, dass ich „Karvan Banan“ singen würde.
Ich konnte Qamars Profil hinter dem Vorhang sehen und ihre Anspannung spüren. An den Rest des Traums erinnere ich mich nicht, aber dann hörte ich den Applaus. Das Projekt war abgeschlossen.
Eshghi umarmte mich fest und weinte vor Freude.
In einer anderen Szene saßen wir im Hof ​​seines Hauses.
Eshghi und seie engsten Freunde waren da.
Qamar war noch sehr jung, und ich war stolz auf ihre Kraft.
Die Kellner servierten Speisen und Wein.
Eshghi ging vorbei und flüsterte mir ins Ohr:
„Madam, Deine Kochkunst ist die beste, aber Du bist heute Abend müde, und wir haben Gäste.
Ich wollte Dich nicht noch mehr belasten, deshalb habe ich Essen im Restaurant des Grand Hotels bestellt, und es wurde gebracht.“
Dann nahm er mit seinen zarten Händen einen Bissen vom gegrillten Hähnchen für mich und führte ihn mir liebevoll zum Mund.
Sofort sagte er laut:
„Diese Dame ist meine Frau.
Sie sehen sie vielleicht nicht immer, aber mein ganzes Leben ist ein Teil und sie die andere Hälfte davon.“
Ich möchte im Monat Shahrivar, der Erntezeit, in diesem Haus eine Hochzeitsfeier ausrichten, und ihr alle, meine guten Freunde, seid eingeladen.“
Mir war es peinlich, obwohl die meisten Gäste betrunken waren und nicht zuhörten. Ich ging ins Schlafzimmer, um Qamar eine Decke zu holen; es war ihr kalt.
In der Dunkelheit des Zimmers streckte sich die Stimme von Eshghi nach mir aus und sagte:
„Mach Dir keine Vorwürfe, meine Liebe.
Deine Stimme ist etwas ganz Besonderes und hat eine seltsame Sanftheit.
Ich werde Dir nicht böse sein, denn ich habe Dir versprochen: Dein Leben gehört Dir, während Deine Träume mir gehören.
Aber meine Liebe, Du sagst zu oft, es tut Dir so leid.
Jemand, der Dich liebt, wird Dich an den unwahrscheinlichsten Orten finden.
So wie ich.“
Er liebt Dich nicht, zumindest nicht so sehr, wie Du es verdienst.
Du hast ihm und seiner Familie nur das Beste gewünscht und Dich von seiner Welt distanziert.
Herzlichen Glückwunsch.
Wer Dich sah und keine Liebe erkannte, dessen Herz ist blind.
Sieh, Deine Liebe hat mich in ein neues Leben eingeladen.
Und nun hast Du die Tränen des Schmerzes, was seinet wegen vergossen war, in einem Safe eingeschlossen, versteckt in einem gesunkenen Schiff, gestrandet auf der letzten verborgenen Insel der Welt.
Ich wünsche Dir nichts als Vergessenheit in dieser Hinsicht.
Ich liebe Dich, meine Liebste."
Er holte eine kleine Vase mit Petunien hinter sich hervor und sagte:
„Gib mit Deinen schönen Händen der Blume unserer Liebe eine Handvoll Wasser. Du ahnst nicht, wie glücklich ich bin, Dich wieder zu sehen.“

©Susan Afarin

......

Eshghi and I sat in the dark backstage.
Eshghi stroked my hand and said,
“Qamar lost her hearing in a house bombing, but she has a concert today.
Aref Qazvini and I advised her not to cancel it because the doctor said her hearing would return.
We told people she was exhausted and would only sing one song.
Please understand, she will sing.”
I said, “My dearest, I haven’t practiced at all and I can’t remember the lyrics to old songs from back then.
If you would like me to sing Parvin’s ‘Ghoughaye Setargan,’ ‘Karvan of Banan,’ or ‘Biwafa of Elaheh,’ I can remember them, but they were written after that time, and Qamar’s singing, her music, and the people’s way of thinking don’t fit with them.” Eshghi smiled and said:
“People don’t have good memories.
We could forget the music and you could sing a solo.
And from the distance between the stage and the seats in the hall, you can’t clearly see her lip movements.
Please, this will save her.”
I thought to myself:
How different are the sizes of Qamar's voice and mine?
But I couldn't help but give a woman the freedom to sing and comply with Eshghi's request.
I told him I would sing "Karvan Banan."
I could see Qamar's profile behind the curtain and feel her tension.
I don't remember the rest of the dream, but then I heard the applause.
The project was complete.
Eshghi hugged me tightly and wept with joy.
In another scene, we were sitting in the courtyard of his house.
Eshghi and his closest friends were there.
Qamar was still very young, and I was proud of her strength.
The waiters served food and wine.
Eshghi walked by and whispered in my ear:
"Madam, your cooking is the best, but you're tired this evening, and we have guests. I didn't want to burden you any further, so I ordered food from the Grand Hotel restaurant, and it was brought to me."
Then, with his delicate hands, he took a bite of the grilled chicken for me and lovingly brought it to my mouth.
Immediately, he said aloud:
“This lady is my wife.
You may not always see her, but my whole life is one part, and she is the other half.
I would like to hold a wedding celebration in this house during the month of Shahrivar, the harvest season, and all of you, my good friends, are invited.”
I felt embarrassed, even though most of the guests were drunk and not listening.
I went into the bedroom to get Qamar a blanket; she was cold.
In the darkness of the room, Eshghi’s voice reached out to me and said:
“Don’t blame yourself, my love.
Your voice is very special and has a strange gentleness to it.
I won’t be angry with you, because I promised you: your life is yours, while your dreams are mine.
But my love, you say you’re so sorry too often.
Someone who loves you will find you in the most unlikely places.
Just like me.
He doesn't love you, at least not as much as you deserve.
You now wished him and his family the best and distanced yourself from his world. Congratulations.
He who saw you and didn't recognize love, his heart is blind.
Look, your love invited me into a new life.
And now you have locked away the tears of pain shed because of him in a safe, hidden in a sunken ship, stranded on the last hidden island in the world.
I wish you nothing but oblivion in this matter.
I love you, my dearest."
He took a small vase of petunias from behind him and said:
"With your beautiful hands, give the flower of our love a handful of water.
You have no idea how happy I am to see you again."

©Susan Afarin

از اشکهایت هم مثل لبخندت مراقبت، آنها را از چشم دنیا پنهان کن
شاید دشمن خودت را رویت نکنی ولی او چسبیده ست چون چرک زیر ناخن

©سوسن آفرین

......

Hüte Deine Tränen wie Dein Lächeln, verbirg sie vor den Augen der Welt.
Du siehst Deinen Feind vielleicht nicht, doch er klebt an Dir wie Dreck unter Deinem Fingernagel.

©Susan Afarin

......

Guard your tears like your smile, hide them from the world.
You may not see your enemy, but he clings to you like dirt under your fingernail.

©Susan Afarin

به تعداد آرزوهایم و کسانی که دوستشان دارم، سبزه ها را گره زدم.
به امید خدا، چیزیست که در زبان فارسی زیاد گفته می‌شود.
امروز بدون اینکه بخواهم گفتم، به امید آن کس که ما را دوست دارد.
سیزده بدر مبارک.
به امید اینکه جهان از عشق و آزادی، عدالت و صلح، رفاه و سلامتی لبالب شود.

©سوسن آفرین

......

Ich habe an Anzahl meiner Wünsche und Menschen, die ich liebe, das Grüne geknotet.
„In der Hoffnung auf Gott“ ist ein oft geäußerter persischer Spruch.
Heute sagte ich, ohne es zu wollen:
„In der Hoffnung auf den, der uns liebt.“
Alles Gute zum Sizdehbedardr!
Ich wünsche mir, dass die Welt mit Liebe und Freiheit, Gerechtigkeit und Frieden, Wohlstand und Gesundheit erfüllt wird.

©Susan Afarin

......

I tied the green knots to represent the number of my wishes and the people I love. "In hope of God" is a frequently expressed Persian saying.
Today, unintentionally, I said:
"In hope of the One who loves us."
Happy Sizdehbedardr!
I wish that the world would be filled with love and freedom, justice and peace, prosperity and health.

©Susan Afarin

I bought today a cake that I to begin of Us sent you the Pic of, first operon
You could never put under question my feelings, only because I'm not fish for heron
We are both stubborn, You are at least a cocky Allen when I have to be a Karen
I have no mom to could hug, but I don't need your mom to hug as unloved bride who's barren
Everything which was nice you did it sarcastically, because you are the great Baron
We are what we do and let in our environment, you were to me like a stormy Taran

©Susan Afarin

Bild: Mediendienst Integration

دیروز کمی به آمار خارجی ها در آلمان نگاه کردم.
جمعیت ترک که مشخصا از همه بیشتر است.
اما آنها از نسل ها پیش اینجا زندگی می‌کنند و در ساختن آلمان نقش به سزایی دارند و خیلی از آنها اینجا زاده شده اند و آلمان وطن آنهاست.
اوکراین روی سکوی دوم قرار دارد.
آنها از همه دیرتر مهاجرت کردند و با اینکه فرار از جنگ تلخ است، وجود آنها و رفتار اداره ها و اجتماع با آنها خیلی مودبانه و سودمند است.
من هیچ ملتی را با چند تجربه توجیه یا توقیف نمیکنم.
اما میان خارجی های آلمان، آنها از همه بیشتر طلب می‌کنند و جوری راه می‌روند که انگار آلمان مال آنهاست.
این پدیده ای ست که در بقیه مهاجران ندیده ام.
در داروخانه چیزهایی که برای خود آلمانی‌ها اجازه نسخه نداشت و مردم باید خودشان بخرند، آنها مجانی می‌گرفتند.
از گروه های عجیب مافیایی شان هم بگذریم که از دکترها نسخه می‌گیرند ولی بیرون داروخانه با وقاحت داروها را به دیگران میفروشند.
هر جا با آنها برخورد داشتم، احساسم این بود که خیلی منفعت طلب هستند و در قبال مزایایی که در آلمان به آنها داده می‌شود، متشکر هم نیستند.
این باجی ست که آلمان به آمریکا می‌دهد.
چون سیاست آلمان آمریکایی را حتی از آلمانی مهم تر می‌بیند.
در جمله مسخره مرز این سیاست چنان واضح بود که من یاد کودکستان افتادم.
او در مورد خرید نفت و گاز ارزان تر از پوتین مردد بود، نکند که ترامپ ناراحت شود!
به همین دلیل هم مهاجران اوکراینی به شکل میهمانان آمریکا دیده می‌شوند و برعکس بقیه مهاجران از احترام و امکانات برخوردارند.
این پاچه خواری ها نفرت انگیزند.
پله سوم سوریه ای ها هستند.
آنها در سال‌های 2013 تا 2015 به آلمان مهاجرت کردند و حدود 250،000 نفر بودند.
الان آنها بالای یک میلیون هستند، چون میزان زاد و ولد آنها زیاد است.
اینجا مرز می‌خواهد، 700000 نفر آنها را به سوریه برگرداند، با اینکه جنگ داخلی سوریه تمام نشده و کشور امن نیست.
او با وقاحت تمام می‌گوید که پرسنل پزشکی که در آلمان به آنها نیازمند هستند، اینجا بمانند و بقیه به سوریه برگردند.
میان سوریه ای ها، اقلیت های مذهبی مثل مسیحی ها هم هستند.
مرز زندگی سوریه ای ها را به خطر می اندازد که یک آمار را از دید خودش و اربابانش اصلاح کند، درحالی‌که آنها در این سال‌ها خدمات زیادی هم به آلمان ارائه دادند.
او با وجود هولوکاست ایران یک ماه پیش قانون را به ضرر پناهندگان تغییر داد، تا جلوی پناهندگان ایرانی را بگیرد.
این در واقع یک تصمیم ضد بشری ست.
ایرانی‌ها از زمان شاه هم اینجا مهاجرت کرده اند و با اینحال بیش از سیصد هزار نفر نیستند و اغلب آنها تحصیل کرده و شاغل هستند.
خود من برخورد جالبی با سوریه ای ها نداشته ام.
چه همکاران قدیمی ام و چه زنان وقیحی که در آلمان به من گفته اند، تو که از ایران می آیی، چرا روسری سرت نیست؟!
با اینحال تبعیض را میبینم و اذیت میشوم، انگار که خون آدمها ارزش متفاوتی داشته باشد.
سعی میکنم به خودم بگویم، که سیاست آلمان و ضدخارجیهای آن همیشه خون آلمانی و آمریکایی را برتر از بقیه جهان میداند، تا حداقل از این تبعیض کمتر دلم بگیرد.

©سوسن آفرین

......

Gestern habe ich mir die Ausländerstatistik in Deutschland angesehen.
Die türkische Bevölkerungsgruppe ist mit Abstand die größte.
Sie leben aber schon seit Generationen hier und haben maßgeblich zum Aufbau Deutschlands beigetragen und viele von ihnen sind hier geboren und Deutschland ist ihre Heimat.
Die Ukraine steht an zweiter Stelle.
Sie sind zuletzt eingewandert, und obwohl die Flucht vor dem Krieg bitter ist, ist ihre Anwesenheit und der Umgang der Behörden und der Gesellschaft mit ihnen für deutsche allgemeine Abneigung gegen Ausländer überraschrnd sehr höflich und positiv.
Ich verurteile keine Nation aufgrund meiner wenigen Erfahrungen.
Aber unter den Ausländern in Deutschland stellen sie die höchsten Ansprüche und benehmen sich, als gehöre Deutschland ihnen.
Dieses Phänomen habe ich bei anderen Einwanderern nicht beobachtet.
In der Apotheke bekamen sie kostenlos Medikamente, die Deutsche selbst sich nicht verschreiben lassen durften und die man selbst kaufen musste.
Ganz zu schweigen von ihren seltsamen Mafia-Gruppen, die zwar Rezepte von Ärzten bekamen, die Medikamente aber dreist außerhalb der Apotheke weiterverkauften.

Wo immer ich ihnen begegnete, hatte ich den Eindruck, dass sie sehr egoistisch und nicht einmal dankbar für die Vorteile waren, die ihnen in Deutschland zuteilwurden.
Das ist der Tribut, den Deutschland Amerika zollt.
Denn die deutsche Politik hält Amerikaner für noch wichtiger als Deutsche selbst.
Die Politik von Merz wurde in einem lächerlichen Satz so deutlich, dass ich mich an den Kindergarten erinnerte:
„Er war verzweifelt, ob er Öl und Gas billiger bri Putin kaufen sollte, nicht dass Trump beleidigt ist!“
Deshalb werden ukrainische Einwanderer hier als Gäste von USA betrachtet und genießen im Gegensatz zu anderen Einwanderern Respekt und Chancen.
Diese Heucheleien sind widerlich.
Die dritte Gruppe bilden die Syrer.
Sie wanderten zwischen 2013 und 2015 nach Deutschland ein, damals waren es etwa 250.000.
Mittlerweile sind es über eine Million, da ihre Geburtenrate hoch ist.
Die Grenzbehörde will nun 700.000 von ihnen nach Syrien zurückschicken, obwohl der syrische Bürgerkrieg noch nicht vorbei ist und das Land nicht sicher ist. Unverschämterweise behauptet man, das in Deutschland benötigte medizinische Personal solle hierbleiben, der Rest solle nach Syrien zurückkehren.
Unter den Syrern befinden sich auch religiöse Minderheiten, wie beispielsweise Christen.
Merz gefährdet das Leben von Syrern, indem er eine Statistik aus seiner und der Sicht seiner Auftraggeber korrigiert, obwohl auch sie Deutschland über Jahre hinweg viele Dienste geleistet haben.
Trotz des iranischen Holocausts änderte er vor einem Monat das Gesetz zum Nachteil von Flüchtlingen, um iranische Flüchtlinge aufzuhalten.
Das ist eine unmenschliche Entscheidung.
Auch Iraner sind seit der Zeit des Schahs hierher eingewandert, und dennoch sind es nicht mehr als 300.000, und die meisten von ihnen sind gebildet und berufstätig. Ich selbst hatte keine positiven Begegnungen mit Syrern.
Seien es nun meine ehemaligen Kollegen oder die vulgären Frauen, die mich in Deutschland fragten: „Sie kommen aus dem Iran, warum tragen Sie kein Kopftuch?“
Dennoch sehe ich Diskriminierung, und das stört mich, als ob das Blut von Menschen verschiedene Werte hätte.
Ich versuche mir einzureden, dass die deutsche Politik und ihre Fremdenfeindlichkeit deutsches und amerikanisches Blut immer als überlegen gegenüber dem Rest der Welt betrachtet, damit ich mich von dieser Diskriminierung wenigstens etwas weniger gestört fühle.

©Susan Afarin

......

Yesterday I looked at the statistics on foreigners in Germany.
The Turkish population group is by far the largest.
They have lived here for generations and have made a significant contribution to the development of Germany, and many of them were born here; Germany is their home.
Ukrainian immigrants are in second place.
They immigrated most recently, and although fleeing war is a bitter experience, their presence and the way the authorities and society treat them is surprisingly polite and positive, given the general German aversion to foreigners.
I don't condemn any nation based on my limited experience.
But among foreigners in Germany, they make the highest demands and behave as if Germany belongs to them.
I haven't observed this phenomenon with other immigrants.
At the pharmacy, they received free medications that Germans themselves weren't allowed to get prescribed and had to buy themselves.
Not to mention their strange mafia-like groups who, although they obtained prescriptions from doctors, brazenly resold the medications outside of pharmacies. Wherever I encountered them, I had the impression that they were very selfish and not even grateful for the advantages they received in Germany.
This is the tribute Germany pays to America.
Because German politicians consider Americans even more important than Germans themselves.
Merz's policy was so clearly encapsulated in one ridiculous sentence that it reminded me of kindergarten:
"He was desperate about whether he should buy oil and gas cheaper from Putin, lest Trump be offended!"
That's why Ukrainian immigrants are treated as guests of the USA here and, unlike other immigrants, enjoy respect and opportunities.
This hypocrisy is disgusting.
The third group consists of Syrians.
They immigrated to Germany between 2013 and 2015; at that time, there were about 250,000.
Now there are over a million, due to their high birth rate.
The border authorities now want to send 700,000 of them back to Syria, even though the Syrian civil war isn't yet over and the country isn't safe.
Outragely, they claim that the medical personnel needed in Germany should stay here, while the rest should return to Syria.
Among the Syrians are also religious minorities, such as Christians.
Merz is endangering the lives of Syrians by manipulating statistics from his own perspective and that of his clients, even though they too have provided many services to Germany over the years.
Despite the Iranian Holocaust, he changed the law a month ago to the detriment of refugees in order to stop Iranian refugees.
This is an inhumane decision.
Iranians have also immigrated here since the Shah's time, and yet there are no more than 300,000, and most of them are educated and employed.
I myself have had no positive encounters with Syrians.
Whether it was my former colleagues or the vulgar women who asked me in Germany, "You come from Iran, why don't you wear a headscarf?"
Nevertheless, I see discrimination, and it bothers me, as if people's blood had different values.
I try to convince myself that German politics and its xenophobia always consider German and American blood superior to that of the rest of the world, so that I feel at least a little less bothered by this discrimination.

©Susan Afarin

Own lyrics of Veronika der Lenz ist da

"Pinocchio"

Lied and laughed
Robbed all draft
He thought surely
I'm a daft
Coward with cruelty
He had cast
For his blast
Preferred nothing than his nast
Thank God through hell l passed

Pinocchio don't waste my time
I have for you no fitting rhyme
All of your decite can't help
My memory doesn't want you skelp
Pinocchio the world is nice
Some chance can't repeat them twice
Cause everything you say
Is a damned dangerous way
Pinocchio go with your crime

All what you did, was grime and slime
I had pitty to all your prime
Cause everything you say
Is a damned dangerous way
Pinocchio go with your crime

©Susan Afarin

Bilder: Visgoon, Pinterest, Welt, Yahoo, Youtube, Kino.de, Etsy, Pixers, Flickr

I have no tears more for this topic cause I got it doesn't lie in my hands, like a mathe task which is unsolvable

But life continues,  we could find our heart peace in another way, I continue my humble art which's possible

©Susan Afarin

یک آگهی برای کیت کت وجود دارد که مردی در آن برای پاوزه دفتر خود را ترک می‌کند و انگار تمام فشار کارش به او مثل یک آهنربا میچسبند، از لوازم دفتری و کاغذ و یادداشت، تا تلفن و تخته و نقشه و او زیر بار فشار کاری که در ذهنش است، به محیط بیرون می‌رسد و تا کیت کت را باز می‌کند، تمام این مطالبی که در ذهنش می‌گذرند، از بدنش می‌ریزند و او به آرامش می‌رسد.
این تریک را من با خیلی چیزهای دیگر هم انجام داده ام ولی فایده نکرده ست.
قطع کردن کاروسل ذهن خیلی کار سختی ست، حداقل برای من.
شاید در عرض چند روز اخیر حرفهای تند زیادی زده باشم، اما نه بی‌تربیت بودم و نه دروغگو.
کسی که تمام انرژی و عشق مرا داشته ولی با اینحال برای با من بودن هنوز نیاز به کمک من دارد، یا وجود خارجی ندارد و یا گداست؟!
چه کمکی؟!
مهربان بودم، لقب دلقک و دروغگو گرفتم.
عصبانی شدم، لقب خیانتکار و وحشی گرفتم.
از دزدی پول نداشته ام ابراز عصبانیت کردم، لقب خسیس گرفتم.
من دیگر هیچ کاری نخواهم کرد.
شاید اصلا چون زیاد اهمیت دادم، موفقیتی وجود نداشت.
خیلی از آدمها دوست دارند که پارتنر شان برایشان تاقچه بالا بگذارد و همه اش ایراد بگیرد و وقتی سخاوتمند و صادق هستی، آنها دنبال ایراد می‌گردند و اگر آن را پیدا نکنند، خودشان یک لیبل می‌چسبانند.
نه، من هیچ علاقه ای به بردن در این مطلب ندارم.
چیزی که با وجود آزارش ناممکن و دست نیافتنی ست، حتما دلیل کافی برای ناکامی وجود دارد.
یعنی اگر به آن برسی، بیشتر آزار خواهی شد.
شاید تا آخر عمر تنها بمانم ولی مردانی که وقت و انرژی، عشق و احترام برایم نگذارند، دیگر در زندگی من راه نخواهند یافت و امیدوارم که مادرهایشان مراقب شان باشند!
خانمی که درجا بعد از خروج من از کلیپ هایم تعریف کرد، دست خط شش سال پیش است.
امیدوارم که بازی‌های روانی جهنمی این خانواده در خصوص آدمهای شریف ناکام بماند.

©سوسن آفرین

....

Es gibt eine KitKat-Werbung, in der ein Mann sein Büro verlässt, um Pause zu machen.
Es ist, als ob der ganze Druck seiner Arbeit wie ein Magnet an ihm haften bleibt – Büromaterial, Papier, Notizen, Telefon, Tafel, Karte.
Er greift unter dem Druck der Arbeit nach dem KitKat, und als er es öffnet, fließen all diese Gedanken aus seinem Körper, und er findet inneren Frieden.
Ich habe diesen Trick mit vielen anderen Dingen versucht, aber es hat nicht funktioniert.
Den Gedankenkarussell zu durchbrechen, ist sehr schwer, zumindest für mich.
Ich habe in den letzten Tagen vielleicht viele harte Worte gesagt, aber ich war weder unhöflich noch ein Lügner.
Jemand, der all meine Energie und Liebe hat, aber trotzdem meine Hilfe braucht, um bei mir zu sein, existiert entweder nicht oder ist ein Bettler?!
Was für eine Hilfe?!
Ich war freundlich, und man nannte mich einen Clown und Lügner.
Ich wurde wütend, und man nannte mich einen Verräter und einen Wilden.
Ich äußerte meinen Ärger darüber, dass Geld gestohlen worden war, und man nannte mich einen Geizhals.
Ich werde nichts mehr tun.
Vielleicht hatte ich keinen Erfolg, weil ich mich zu sehr gekümmert habe.
Viele Menschen mögen es, wenn ihr Partner sie kritisch beäugt, arrogant ist und an allem etwas auszusetzen hat.
Wenn man aber großzügig und ehrlich ist, suchen sie nach Fehlern, und wenn sie keine finden, stempeln sie einen selbst ab.
Nein, ich habe kein Interesse daran, in dieser Angelegenheit zu gewinnen.
Etwas Unmögliches und Unerreichbares, so schmerzhaft es auch sein mag, muss Grund genug zum Scheitern sein.
Denn das heißt, wenn man es erreicht, leidet man umso mehr.
Ich werde vielleicht den Rest meines Lebens allein sein, aber Männer, die mir keine Zeit, Energie, Liebe und keinen Respekt schenken, werden nie wieder in meinem Leben sein, und ich hoffe, ihre Mütter kümmern sich um sie!
Die Frau, die sofort nach meinem Ausgang meine Videos kommentierte, schrieb auch vor sechs Jahren.
Ich hoffe, die teuflischen psychologischen Spielchen dieser Familie gegen ehrbare Menschen scheitern.

©Susan Afarin

....

There's a KitKat commercial where a man leaves his office to take a break.
It's as if all the pressure of his work clings to him like a magnet—office supplies, paper, notes, phone, whiteboard, map.

He reaches for the KitKat under the pressure of work, and when he opens it, all those thoughts flow out of his body, and he finds inner peace.
I've tried this trick also with many other things, but it hasn't worked.
Breaking the mental loop is very difficult, at least for me.
I may have said a lot of harsh words in the last few days, but I haven't been rude or a liar.
Someone who has all my energy and love but still needs my help to be with me either doesn't exist or is a beggar?!
What kind of help?!
I was kind, and I was called a clown and a liar.
I got angry, and I was called a traitor and a savage.
I expressed my anger that money had been stolen, and I was called a miser.
I'm not going to do anything more.
Perhaps I didn't succeed because I fussed too much.
Many people like it when their partner is critical, arrogant, and finds fault with everything.
But if you're generous and honest, they look for flaws, and if they don't find any, they label you.
No, I have no interest in winning this matter.
Something impossible and unattainable, however painful it may be, must be reason enough to fail.
Because that means if you achieve it, you suffer all the more.
I may be alone for the rest of my life, but men who don't give me time, energy, love, and respect will never be in my life again, and I hope their mothers take care of them!
The woman who commented on my videos immediately after I went out also wrote six years ago.
I hope this family's diabolical psychological games against honorable people will always fail.

©Susan Afarin

مهم این نیست که تو خود بی آزاری و کاری نداری به کار مردم
آنهایی که بدجنس اند هر لحظه پی نیرنگ، نیش ات میزنند چو کژدم
زخمهای سوزانت به ریا فوت کنند، ولی به آتش ریزندت هیزم
آرزوی خانواده و دوست خوب بکن، و نان خودت ز گندم

©سوسن آفرین

......

Es spielt keine Rolle, dass Du harmlos bist und Dich nicht in fremde Angelegenheiten einmischst.
Die Boshaften werden immer einen Trick finden und Dich wie ein Skorpion stechen. Deine brennenden Wunden mögen sie aus Heuchelei zupusten, doch sie werden das Feuer nur noch mehr Brennholz zufügen.
Wünsche Dir eine nette Familie und gute Freunden, und Unabhängigkeit Dein Brot aus Deinen eigenen Weizen.

©Susan Afarin

.....

It doesn't matter that you're harmless and don't meddle in other people's business. The malicious ones will always find a trick and sting you like a scorpion.
They may hypocritically blow on your burning wounds, but they'll only add more fuel to the fire.
Wish yoursrlf a loving family and good friends, and independence—make your bread from your own wheat.

©Susan Afarin

My own text for, "Louis Armstrong's What a wonderful world"

I can't endure any lies
Call me Miss.Not Nice
But l gained experiences
They proved more than twice

People without a heart
They are not to trust

I have a lot of patience
And a heart of all nations
My way was full of learning
But l avoided always hate

Cause jealousy and hate
They bring only bad rust

You can't feed someone
Who has no stomach to digest
You can't teach someone love
Who loves to fool and hate

Think about that you also
Deserve love and bless
When you're true and nice
May your fate be gladness

I wish every kind being
A loving nice life
Have sunny days
And nights love road to drive

While many try to cause gust
You must hold on, not say cussed

Ohhhh
If you're smart you learn love before becoming dust

©Susan Afarin

Bild: Dead moon

"As time goes by" was too tender without excuse

My first blues by Casablanca, terrible misuse

I have made the last goodbye for the topic blues

Because I don't want to again burn my own fuse

I will keep couple of songs in my heart with views

There are unending Masterworks, no reuse

I'm thankful for the masterpieces of blues crews

Accepting infidelity as high level, confuse!!

Open pairs and polygamy, betray amuse

Selling my voice as whore for a scene for the clues

Taking revenge, lie a trap for goal or accuse

But I never could be just a digital muse

©Susan Afarin

I'm sorry cause I love the rhythm of the blues and thought it will do me good.

But I can't endure it anymore that the voice of perpetrator simulates a victim.

I will miss these melodies.

But I won't let me being fooled again.

Bluse seduces you but it's like devil is whispering.

Sometimes I think it's a music for people who love it to betray or being betrayed to could collect attention and sympathy, like teenagers.

There is another sort of blues which is about society and world.

But romantic love in blues feels like a whore wants to fool you and confesses her love to you, while she did it with her last customer and will do with the next one.

It feels only dirty and lying.

©Susan Afarin

I almost threw out every blues artist from my site, only with one click
Not the music itself, oh this devil way is like death itself but it's chick
You hear it, howl and cry and think which tender soul is behind such a brick
Playing victim after murderer, when it's done to you, you get the trick!

©Susan Afarin

A part text for Sivavash Ghomeishi's "Crazy"
"Trust"

No matter, which lovers, they're never everlasting
They could be even more dangerous, like a bomb blasting
Mostly they go for other longing, while you must fasting
You stay just alone, cause you don't like all their casting

Never let, never let them to stay on your heart set
Even the loneliness is better than being their pet

If relationships or friendships, the people are not to trust
They want to abuse you, take your sun let you in frost
Most of human's heart are not out of gold, they will rust
If you let them in your house, they robb you, turn you to dust

Never let, never let them to stay on your heart set
Even the loneliness is better than being their pet

©Susan Afarin

در خصوص هند پان دفعه پیش اشتباه کردم.
بزرگ بودن آن و جنس مس آن که به من آلرژی پوستی میداد، اصلا مناسب نبود.
صدای هند پان کوچک، آرامش خاصی دارد و جنسش هم فکر میکنم از برنج باشد.
امروز قهوه ام را با آرامش چند نت از آن خوردم و امیدوارم که روز خوب شروع شود.
ساعت هفت هنوز خواب بودم، چون نیمه شب زیاد بیدار ماندم.
برای همین مطمئن نیستم که آیا مامور پست وقتی این بسته را آورد، به فارسی سلام کرد، یا من اشتباه شنیدم، خیلی خواب آلود بودم.
با اینکه ملودی ها را خوب حس میکنم، هیچوقت نوازنده هیچ سازی نخواهم شد.
گرچه گاهی تصور آن برایم زیباست، چون اگر ساز را خوب کوک کنی، او آستم ندارد که نت ها را خراب کند!
اما خواندن هم لذت خودش را دارد.
دیشب خواب میدیدم که در یک ساختمان نیمه تخریب شده، در طبقه های خیلی بالا جلوی جایی که قبلا بایستی بالکن بوده باشد، ایستادم.
شب بود و آسمان پر از ستاره.
با صدای بلند ترانه پرنده سیمین غانم را خواندم.
کمی پایین تر از شانه هایم، روی کتف هایم، سنگینی دو بال را حس کردم و فهمیدم که دو بال خیلی بزرگ دارم.
به سرنوشت ایران فکر کردم و غم هایم، به عشق او که مثل کلاف سر درگمی زندگی ام را سالهاست تلف کرده ست و مثل زهر مار روزهایم را تلخ می‌کند.
همه غمهایم یکی پس از دیگری مثل مروارید ازچشمانم باریدند.
آنها را در کیسه ای ریختم که رویش نوشته بود، خطر.
بالهایم را باز کردم.
خاک و غبار زیادی بلند شد.
به خودم گفتم، تو یک جزیره میبینی که کنار آن کشتی بزرگی به گل نشسته و جز دکل آن چیزی از آن قابل رویت نیست، اما داخل این کشتی مرطوب نیست و در گوشه ای از آن گاو صندوق عظیمی مثل بانک روی زمین دراز کشیده ست و اینقدر سخاوتمند است که بتواند مروارید های غم را در خودش پنهان کند.
اینگونه حداقل وقتی بال میزنی تا به خانه برگردی، سنگینی این مرواریدهای غمناک روی سر و گردنت درد مضاعف تولید نمی‌کنند.
وقتی از جزیره متروک باز گشتم، کنار ساحلی نشستم که آفتاب از دیوار آسمان بالا می‌رفت، تا روز را مثل باز کردن شیر آب گرم به جهان ببخشد.

©سوسن آفرین

......

Ich hatte mich letztes Mal mit der Hand Pan geirrt.
Ihre Größe und das Kupfermaterial, das bei mir Hautallergien auslöste, waren völlig ungeeignet.
Die kleine Hand Pan hat einen besonders beruhigenden Klang, und ich glaube, sie ist aus Messing.
Heute habe ich im Klang von ein paar Tönen davon meinen Kaffee getrunken und hoffe, dass der Tag gut beginnt.
Ich habe um sieben Uhr noch geschlafen, weil ich die Nacht über zu oft aufgestanden bin.
Deshalb bin ich mir nicht sicher, ob der Postbote mich auf Persisch begrüßt hat, als er mir das Paket brachte, oder ob ich mich verhört habe – ich war einfach noch sehr schläfrig.
Obwohl ich Melodien gut spüre, werde ich nie ein Instrument spielen.
Mich reizt die Vorstellung trotzdem manchmal sehr, denn wenn man ein Instrument gut stimmt, hat es ja kein Asthma, um die Töne verfälschen zu können!
Aber auch das Singen hat seinen Reiz.
Letzte Nacht träumte ich, ich stünde in einem halbzerstörten Gebäude, ganz oben, vor dem, was wohl ein Balkon gewesen war.
Es war Nacht, und der Himmel war voller Sterne.
Ich sang laut Simin Ghanems Lied „Vogel“.
Etwas unterhalb meiner Schultern, spürte ich das Gewicht zweier Flügel und mir wurde bewusst, dass ich zwei sehr große Flügel hatte.
Ich dachte an das Schicksal Irans und meinen Kummer, an seine Liebe, die mein Leben jahrelang wie ein verfilztes Haarknäuel verschwendet hat und wie Schlangengift meine Tage bitter macht.
All meine Sorgen fielen wie Perlen nacheinander aus meinen Augen.
Ich schüttete sie in einen Beutel, auf dem „GEFAHR“ als Beschriftung stand.
Ich breitete meine Flügel aus.
Viel Staub und Schmutz wirbelte auf.
Ich sagte zu mir:
Stell dir eine Insel vor, neben der ein großes Schiff gestrandet ist.
Man sieht nichts davon außer dem Mast.
Doch im Inneren des Schiffes herrscht keine Feuchtigkeit, und in einer Ecke liegt ein riesiger Tresor wie ein Bankett auf dem Boden.
Er ist großzügig genug, die Perlen Deiner Sorgen darin zu bergen.
So wird Dir das Gewicht dieser traurigen Perlen auf dem Heimweg wenigstens nicht doppelt so weh tun.
Als ich von der einsamen Insel zurückkehrte, saß ich am Strand und genoss den Sonnenaufgang, der wie ein aufgedrehter Warmwasserhahn den Tag in die Welt brachte.

©Susan Afarin

.....

I made a mistake about the hand pan last time.
Its size and the copper material, which triggered skin allergies for me, were completely unsuitable.
The small hand pan has a particularly soothing sound, and I think it's made of brass. Today I drank my coffee to the sound of a few notes from it and hope that the day will start well.
I was still asleep at seven o'clock because I stayed up too often last night.
That's why I'm not sure whether the postman greeted me in Persian when he delivered the package, or whether I misheard – I was simply still very sleepy. Although I have a good ear for melodies, I will never play an instrument. Nevertheless, the idea sometimes appeals to me, because if you tune an instrument well, it doesn't have asthma to distort the notes!
But singing has its appeal too.
Last night I dreamt I was standing in a partially destroyed building, right at the top, in front of what I think had been a balcony.
It was night, and the sky was full of stars.
I was singing Simin Ghanem's song "Bird" loudly.
Slightly below my shoulders, I felt the weight of two wings and realized that I had two very large wings.
I thought of Iran's fate and my sorrows, of his love that had wasted my life for years like a matted ball of hair and made my days bitter like snake venom.
All my worries fell from my eyes like pearls, one by one.
I poured them into a bag labeled "DANGER."
I spread my wings.
A lot of dust and dirt swirled up.
I said to myself: Imagine an island next to which a large ship has run aground.
You can see nothing of it except the mast.
But inside the ship there is no dampness, and in one corner lies a huge safe, like a banquet on the floor.
It is generous enough to hold the pearls of your worries.
That way, at least, the weight of these sad pearls won't hurt you twice as much on the way home.
When I returned from the deserted island, I sat on the beach and enjoyed the sunrise, which, like a hot water tap turned on, brought the day into the world.

©Susan Afarin

شاید ازدواج مدرن نباشه ولی قدرت و مسئولیت بیشتری در دو نفر ایجاد میکنه، اگر همدیگر را دوست داشته باشند.
شوهر خواهرم را خیلی دوست دارم، چون او از خواهرم مراقبت می‌کند و واقعا دوستش دارد و همیشه کنار او ایستاده است.
عشق ملیت نمی‌شناسد.
او من و برادرم را به جشن عروسی شان دعوت کرد ولی دلیلی برای حضور برخی از افراد فامیل خودش نمی‌بیند، چون آنها درکی از ازدواج یک آلمانی و یک ایرانی ندارند!
به سلامتی نیت خیر امروز بعد از تقریبا سی سال آبجوی کهنه خوردم و یاد دوران کالج افتادم، چون با همکلاسی هایم زیاد بیرون میرفتیم.
جوانی چیزی دیگر است و طعم‌ زندگی کردن در آن فرق دارد.
جلوی ایستگاه قطار کلن، جمعی ایرانی بودند.
از دور نگاه کردم که حزب اللهی ها هستند یا خیر.
آنها نبودند ولی من فرقی بین آنها و مجاهدین نمیبینم.
پرچم مریم رجوی بالا بود و با خودم فکر کردم، روسری، این لکه ننگ هیچوقت برای زن ایرانی عادی نخواهد شد.
تنها دلیل اینکه آنها را جزو لیست تروریست ها نگذاشتند، ازدواج این زن هیولا با یک شیخ سعودی ست.
در اینستاگرام باز هم صفحه یک فاحشه مرا تعقیب می‌کرد و دوباره در دلم، تفی به صورت زاکر برگ انداختم که اینهمه پول نصیبش می‌شود و حاضر نیست آشغالها را بزداید.
امروز برای چندمین بار کلیپی از رابرت د نیرو دیدم که بر علیه ترامپ بود و پیش خودم گفتم، شاید می‌خواهد رقیب ساندرز شود!
آنهایی که در اجتماع به نفعشان نیست که واقعیت را بدانند، دلیلی برای نفهم بودن دارند.
آنان هم که هیچوقت امکان رشد و یادگیری پیدا نمی‌کنند، دلیل کافی برای ندانستن دارند.
اما واقعیت اینست که در درون اغلب انسانها دانش اجتماعی وجود دارد و دلیل اصلی بی‌عدالتی که در اجتماعات انسانی جهان حکمفرماست، برای اکثر آدمها آشکار است.
اما راه آن بسته است.
قدرت اجرایی در دست هیولاهای مال و قدرت است.
با خودم فکر کردم که من اکثر مشکلات شخصیتی ام را می‌شناسم و از هر دکتر دیگری بهتر مشکلاتم را تشخیص میدهم، اما راه رسیدن به آنچه از تفکرات اشتباه، وجدان درد و نبود آسایش رهایم میکند، را نمی‌دانم.
شاید خیلی از آدمها مثل من باشند.
اما من بین مشکل اجرایی درون خودم و اجتماع فکر کردم و اینکه کدام هیولا در درون من آسایش را از من می‌گیرد؟!
ترس؟!
خستگی؟!
نا امیدی؟!
آیا اینها مشکلات اجرایی اجتماعی هم می‌توانند باشند؟!

©سوسن آفرین

......

Die Ehe mag nicht modern sein, aber sie stärkt und verfestigt das Verantwortungsgefühl zweier Menschen, die sich lieben.
Ich mag den Mann meiner Schwester sehr, weil er sich um sie kümmert, sie aufrichtig liebt und immer für sie da ist.
Liebe kennt keine Nationalität.
Er hat meinen Bruder und mich zu ihrer Hochzeit eingeladen, sieht aber keinen Grund, dass einige seiner Verwandten kommen sollten, weil sie die Ehe eines Deutschen und einer Iranerin nicht verstehen!
Auf deren Glück haben wir heute einmal Prost gesagt.
Heute, nach fast dreißig Jahren, trank ich ein Altbier und erinnerte mich an meine Studienkollegzeit, weil wir damals oft mit meinen Kommilitonen ausgingen.
Die Jugend ist etwas Besonderes, und der Geschmack des Lebens ist in dieser Zeit anders.
Vor dem Kölner Hauptbahnhof stand eine Gruppe Iraner.
Ich schaute aus der Ferne, ob es Hisbollah-Mitglieder waren.
Sie waren es nicht, aber ich sehe keinen Unterschied zwischen ihnen und den Mudschaheddin.
Maryam Rajavis Flagge wehte, und ich dachte: Kopftuch – diese Schande wird für eine iranische Frau niemals normal werden.
Der einzige Grund, warum sie nicht auf der Terrorliste stehen, ist, dass diese Ungeheuerin mit einem saudischen Scheich verheiratet ist.
Auf Instagram folgte mir wieder einmal die Seite einer Prostituierten, und wieder spuckte ich innerlich Zuckerberg ins Gesicht, weil er so viel Geld verdient und nicht bereit ist, den Dreck wegzuräumen.
Heute sah ich zum x-ten Mal einen Clip von Robert De Niro, der gegen Trump sprach, und dachte: Vielleicht will er ja Sanders' Rivale werden!
Wer in der Gesellschaft nicht von der Wahrheit profitiert, hat einen Grund, unwissend zu sein.
Wer nie die Chance hat, sich weiterzuentwickeln und zu lernen, hat einen Grund, sie nicht zu kennen.

Tatsache ist jedoch, dass die meisten Menschen über soziales Wissen verfügen und der Hauptgrund für die Ungerechtigkeit, die in menschlichen Gemeinschaften weltweit herrscht, den meisten Menschen klar ist.
Doch der Weg dorthin ist versperrt.
Die Macht liegt in den Händen von Geld- und Machtmonstern.
Ich dachte mir, ich kenne die meisten meiner Persönlichkeitsprobleme und kann sie besser diagnostizieren als jeder Arzt, aber ich weiß nicht, wie ich zu dem gelangen kann, was mich von falschen Gedanken, einem schlechten Gewissen und Mangel an Bequemlichkeit befreit.
Vielleicht geht es vielen Menschen wie mir.
Aber ich habe über das Problem der exekutiven Funktionen in mir selbst und in der Gesellschaft nachgedacht und darüber, welches Monster in mir mir meinen Komfort raubt?!
Angst?!
Erschöpfung?!
Verzweiflung?!
Könnten das auch Probleme mit den sozialen exekutiven Funktionen sein?!

©Susan Afarin

......

Marriage may not be modern, but it strengthens and solidifies the sense of responsibility between two people who love each other.
I like my sister's husband very much because he takes care of her, loves her sincerely, and is always there for her.
Love knows no nationality.
He invited my brother and me to their wedding but sees no reason for some of his relatives to come because they don't understand the marriage of a German man and an Iranian woman!
We toasted their happiness today.
Today, almost thirty years later, I drank an Altbier and reminisced about my college days, because we often went out with my classmates back then.
Youth is special, and the taste of life is different during that time.
A group of Iranians was standing in front of Cologne's main train station.
I looked from a distance to see if they were Hezbollah members.
They weren't, but I don't see any difference between them and the Mujahideen. Maryam Rajavi's flag was waving, and I thought: headscarf – this disgrace will never become normal for an Iranian woman.
The only reason they are not on the terrorist list is that this monster is married to a Saudi sheikh.
On Instagram, I was once again followed by a prostitute, and once again I inwardly spat in Zuckerberg's face for making so much money and not being willing to clean up the mess.
Today I saw a clip of Robert De Niro speaking out against Trump for the umpteenth time, and I thought: Maybe he wants to be Sanders' rival!
Those who don't benefit from the truth in society have a reason to be ignorant. Those who never have the chance to develop and learn have a reason not to know it.
The fact is, however, that most people possess social knowledge, and the main reason for the injustice that prevails in human societies worldwide is clear to most people.
But the path to that understanding is blocked.
Power lies in the hands of money and power monsters.
I thought I knew most of my personality problems and could diagnose them better than any doctor, but I don't know how to get to that which frees me from false thoughts, a guilty conscience, and a lack of comfort.
Perhaps many people feel the same way I do.
But I've been thinking about the problem of executive functions within myself and in society, and about what monster inside me is robbing me of my comfort?! Anxiety?!
Exhaustion?!
Despair?!
Could these also be problems with social executive functions?!

©Susan Afarin

Own lyrics for NAT King Cole's Unforgettable

"Untouchable"

I'm untouchable cause of bad sores

I'm untouchable, it grows much more

That's might be strange, but I'm irresistible

My going by through life, Unbelievable

Going through these unbelievable corridors

Untouchable, made me be prey
Carry wounds through all night and day
I know beauties, they are not regretable
But pairs who can't be healthy equable
Yes such partners made me untouchable blue

Untouchable, let me be prey
Carry wounds through night and day
I know beauties, they are not regretable
But pairs who can't be healthy equable
Yes such partners made me untouchable blue

©Susan Afarin
Bilder: Susan Afarin, Kriu Radio, Gedankenwelt, Pinterest, Alamy, Shutterstock, Pixers, Flickr, Youtube, Facebook
Karaoke:Zoom

I saw my sister after so long.

It did so good to me and I think it was luck today having the possibility getting out for such a good meeting.

The quality of the persian meals in this restaurant in Düsseldorf was very good.

I could forget about pain for a couple hours.

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

A dialog between unlucky asker and lucky responder

Do you know something about making someone feign?!
Sure, that is the best way in the world for business
Do you know something about political reign?!
Sure, that is just another word for the Christmas
Do you know something about the eyes full of rain?!
Sure, it'll belong to people with big illness!
Do you know something about having great bad pain?!
Sure, it is just for people who do forgiveness

©Susan Afarin

Every simple thing in my life was under loop and decorated with doubting ugly accusations of others.

I fasted for music not only cause of my tinnitus but cause of harrasments.

I wasn't allowed to hear a song of Eric Clapton or Dire Straits.

I like their music but do I know them personally?!

No and I have not even any interest knowing any celebrity anymore so I don't even follow them.

The most important celebrities on this earth due to wealth are pigs.

I am not interested in fame and money cause it leads people to darkness and ugliness.

Keep calm and hear the music is a joke!!!

Hearing a piece of music was for me like being by islamic goverment!

Forbidden.

Not hearing music made me more sad, but who cares.

Main is someone who thinks he has bought me feels happy and safe!

Still nothing is changed.

Music could heal my nerves but I have to starve to protect me from ugly hints.

Not even the dead musicians are without harming.

The old man I'm in love with is dead.

Esghi was also a horse due to chinese astrology, like me.

But he didn't visit me in my dreams last time.

People have different disease but mine doesn't hurt others.

Still they try to blame me why I don't suffer from sicknesses which many other have like greed, infedelity, danger.

The sun is shining and I prefer to be me than being someone else whom people are used to.

©Susan Afarin

The ugly gazes are enough.

I take it back what I said about monkey gen.

Cause I found a couple clips how lovely they could be.

Not the chimpanzees but other monkey sorts.

It would be such a waste comparing the beautiful animals with these jerks.

Bild: Instagram

Most ugly dangerous criminals in one pic who rule this world
Instagram hangs, I can not restart, oh not a getting hurled
I make many things but they don't change my own life or hair curled
Curves in my brain are too much, and thought which are useless and whirled
Psycho digital torture won't stop, I wished all ways be burled
From morning to the night all minutes bind together like furled
All has to do with your birthplace, status, and how your life pearled
But I do not want to repeat the storm which only stays twirled

©Susan Afarin

The dartboard says goodbye

No question, no answer why

Darts could tear my back, try

May you get how l had to cry

©Susan Afarin

I do never need someone to me judge
Especially from who put me in sludge
Who is vain like mountain wants me to budge
But I won't get drown in the same old grudge

©Susan Afarin

My own text for Moon river
"Don't rule the whole"

Doubts and preaches
Won't let you have true friends
You're dissatisfied, no demands
Agree

You could be a strict teacher, but
The one who loves you a lot
Will leave

You want to turn all to only what
You're able to think
I know now what you mean
But it's a waste

Cause life is friendship
Different pathes, relative
There are things also in you,
The others don't like

When you read just a book
You learn a something
But not all of things
For you're one, not all

©Susan Afarin

Own text for Suzi Q

Creedence Clearwater Revival
"We're together a we"

Sixty years to hold
But I don't feel being old
Aging is sadder than cold
Better than living in mold

IQ, not fold

I don't like to teach
And who loves to preach
Therefore I can't be a bitch
And also not any witch

I'm not a coffee to go

دنیا آخر نشد
غمم تموم نشد
زندگی سر نشد
یار و مدد نشد

خون رنگین تر نشد

غلدرا  دنیارو غصب
واسه بیشتر کار و کسب
وجدانم نکردن نصب
یورتمه هر چی اسب

تو حلقت مثل چسب

Empathy ist a Nachteil
Wenn Dein Weg ist steil
Du fühlst noch mehr Urteil
Bequemlichkeit als Seil

Hängt Dich auf Vorurteil

Was immer auch Du tust
Irgendwer hat keine Lust
Egal wie lange Du pust
Noch mehr musst Du hust
Sagt keiner, schön dass Du ruhst

Oh the reason of to be
Is not only being free
Strong all of tree
Forest isn't just me
We're together a we

©Susan Afarin

.....
Translation of the Persian part

The world did not end
My sorrow did not end
Life did not end
No help or support
Blood did not become more colorful

Criminals usurped the world
For more work for profit
Without installing any conscience
May the trot of horses
Stick In your throat like glue

.....

Translation of German part

Empathy is a disadvantage
When your path is steep
You feel even more judgment
Comfort as a rope
Prejudice hangs you

Whatever you do
Someone doesn't want to
No matter how long you blow
You have to cough even more
No one says, "It's good that you're resting"

©Susan Afarin

ویدیویی را دیدم که در آن کارل گوستاو یونگ با کافکا با هم حرف می‌زدند.
حرفی که گوستاو یونگ میزد، منطقی به نظر می آمد.
خیلی از ما آدمها کنار خودمان راه میرویم، چون زندگی مان را زندگی نکرده ایم.
اما حرفش یک بعدی ست.
درون خودت باید آرامش و امنیتی احساس کنی، انگیزه داشته باشی و بتوانی همه اش به خودت فکر کنی و امکانات لازم برای تحقق بخشیدن به آنچه فکر میکنی، هستی داشته باشی.
کسی که دپرسیون دارد، امپاتی احساس می‌کند، جهان وطن است، درد و جنگ را حس می‌کند، با کسی که سرنوشت به او داس طلایی داده و به او گفته شده که او مهمترین بخش جهان است و مزارع تمام جهان داس او را تجربه خواهند کرد، خیلی فرق دارد.
کسی که دارای این داس است، شاید واقعا خودش را زندگی کرده باشد و بسیار جالب است که او تنها و موفق در کل جامعه نقش خودش را ثبت کرده ست ولی نه او به کسی دلبستگی داشته و نه کسی به او.
من اسم اینگونه موفقیت ها را می‌گذارم تنهایی مجلل.

©سوسن آفرین

......

Ich habe ein Video gesehen, in dem Carl Gustav Jung mit Kafka sprach.
Was Gustav Jung sagte, ergab Sinn.
Viele von uns leben neben uns selbst her, weil wir unser Leben nicht gelebt haben. Aber das ist eindimensional.
Man muss inneren Frieden und Geborgenheit spüren, motiviert sein, sich selbst in den Mittelpunkt stellen und die nötigen Ressourcen besitzen, um das, was man denkt, auch zu verwirklichen.
Jemand, der depressiv ist, Empathie empfindet, weltoffen ist, Schmerz und Krieg spürt, unterscheidet sich drastisch von jemandem, dem das Schicksal eine goldene Sichel gab und dem gesagt wurde, er sei der wichtigste Teil der Welt und die Felder der ganzen Welt würden seine Sichel spüren.
So hat der Sichelträger vielleicht wirklich gelebt, und es ist sehr interessant, dass er seine Rolle in der Gesellschaft allein und erfolgreich gefunden hat, ohne sich an jemanden zu binden oder dass sich jemand an ihn bindet.
Ich nenne solche Erfolge luxuriöse Einsamkeit.

©Susan Afarin

......

I saw a video of Carl Gustav Jung talking to Kafka.
What Gustav Jung said made sense.
Many of us live alongside ourselves because we haven't truly lived our lives.
But that's one-dimensional.
You have to feel inner peace and security, be motivated, put yourself first, and possess the necessary resources to realize what you think.
Someone who is depressed, empathetic, open-minded, and feels pain and war is drastically different from someone to whom fate gave a golden sickle and who was told he was the most important part of the world and that the fields of the whole world would feel his sickle.
Perhaps that's how the sickle-bearer really lived, and it's very interesting that he found his role in society alone and successfully, without being tied to anyone or anyone being tied to him.
I call such successes luxurious solitude.

©Susan Afarin

Was Dich abends nicht schlafen läßt, nicht mal Dich angeht und doch zum Weinen bringt, heißt Empathie
Es hört sich an wie die ärztliche Methoden, etwas wie Osteopathie, Allopathie
Und darin besteht der Kern, Mitleid und Handlungs Notwendigkeit beim Leid anderer, Sympathie
Manchmal wird es selbst zu Krankheit und Du leidest mehr als sie selbst, schwerer als Telepathie
In diesem Falle, wird Dein Leben schwerer, doch Du tauschst es nicht um gegen Antipathie

©Susan Afarin

I've lost many people whom I trusted blindly as my good friends, they were or turned to foe
The tarot online could never help me about my own life, future of Iran to know?!
It repeats the same, no wonder that my efforts remain under a thick layer of snow
Who is older than me but I'm in love with?! What a nonsense, he was never known to glow
The repeat about a blockade is maybe visiting tarot itself, else I don't know!
My future wants always turn to good what I never experienced even more below
I read shortly that all will be better on earth through eating vegan and all of bio
A half vegetarian that's me, if humans would stop to eat humans?! I need this show

©Susan Afarin

It's so long ago since I have drawn the last Lilly-Sue
If you want to know where she was and what she did and do
She was right here, she mourned also for Iran through and through
She has experienced with ten first time pain of loss, how blue
With sixteen she had to part with platonic love, it's true
Romantic love appeared, she was fifty four, which view
And she paid for less than one year after, when I review
With sixty she has all shape of burdon, not one to few
Apple magic still exists, how ironic, endless rue

©Susan Afarin

For a topic if the world is to keep and heal I answered sure but not as long as the world is ruled by the criminal dumbs.

Someone answered me that I have to decide and I'm a worthy person.

For that I'm thankful.

But what shall I decide when I have no power?!

Deciding to make a healed world won't be made through election.

Cause we normal people get always a choice beetween bad and worse.

I have no power, no money to could make my own new party.

Only inteligent services think that I could be a danger for them, cause they work with statistics and musters.

Likr everything else in this world they waste time and energy for a wrong target, cause the dangerous people are themselves ruling the world.

l have not even fans cause I love the truth and can't be diplomatic.

And if that is meant private?!

I am old for new proffesion and if I fit more than 100% still someone else will decide and this someone won't like old loud migrant like me.

They don't search for ability, effort and knowledge but for inferior brains to could rule.

How could I want to destroy a relationship?!

No in important topics of my life I have always a meaning but never the power and control.

©Susan Afarin

Fereydoun Aseraei

Goleh Hayahoo

Tumultuous flower

O beautiful lover, O the life of a minute
O you with a poppy flower pin attached to your hair
O fragrant flower, O tumultuous flower
O you whose eyes taunt the eyes of a deer
 
My heart is a tulip in love, O my wet pansy (the flower)
Don't de-petal the un-bloomed blossom of my heart
I gave my heart to you, why did you forget me
Tell me why I, as a lover, am too much for you
O the sound of a guitar, O the heart on the wall
If you don't put your hands in my hands, farewell
 
Your heart is an emotional jasmine (the flower), O my dear tuberose (the flower) Note: Maryam is also a feminine name
I will make songs as long as my pulse beats
I will make songs for you, you are a song and I am an instrument
Come, I want to make a cage for you out of this sound
O beautiful lover, O the life of a minute
O you with a poppy flower pin in your hair
O fragrant flower, O tumultuous flower
O you whose eyes taunt the eyes of a deer
 
My heart is a tulip in love, O my wet pansy (the flower)
Don't de-petal the un-bloomed blossom of my heart
I gave my heart to you, why did you forget me
Tell me why I, as a lover, am too much for you
O the sound of a guitar, O the heart on the wall
If you don't put your hands in my hands, farewell

by Translation lyrics

ماهی های قرمز در حوض کاشی میلغزیدند و من پاهایم را در یک تابستان داغ زیر سایه یک درخت سیب سمت چپ و یک درخت بید مجنون سمت راستم، درون حوض توی پاشویه گذاشته بودم و فکر می‌کنم، هنوز خیلی جوان بودم، شاید هنوز دبیرستانی بودم.
صدای پرنده ها نبود، اما جوجه هایشان هم از گرما، صدا نمی‌کردند.
از پنجره آشپزخانه، رو به حیاط، بوی خورش کرفس می‌آمد.
صدای زیبای مادرم آوازی قدیمی را زمزمه می‌کرد، غوغای ستاره گان از خانم پروین.
بی اختیار من هم شروع به زمزمه کردم.
زنگ خانه را زدند، بلند خطاب به مادرم گفتم:
"من توی حیاطم، خودم در را باز میکنم.
بعد از بازکردن در هر چه نگاه کردم، کسی را ندیدم.
خواستم دوباره در را ببندم، که صدای بغبغوی یک کبوتر را شنیدم.
دور و برم را نگاه کردم و پیدایش کردم، یک طوقی بود.
روی زمین زانو زدم و دستم را آرام به او نزدیک کردم.
خودش را به دست من چسباند.
بغلش کردم.
او را نوازش دادم و گفتم:
"زیبا اینجا چه میکنی؟!
الان برایت غذا آماده میکنم."
او را به خانه بردم و برایش از آشپزخانه کمی دانه بلغور و آب در دو ظرف ریختم.
مادرم پرسید چه کسی بود؟!
گفتم: یک طوقی!!!
بعد محکم بغلش کردم و گفتم:
"چقدر رنگ سبز بهت می‌آید.
البته تو اینقدر زیبا هستی، همه چیز به تو می‌آید. "
لبخند ملوسی زد و به خرد کردن گوجه فرنگی ها ادامه داد، چون داشت سالاد شیرازی درست می‌کرد.
دوباره به حیاط برگشتم.
طوقی را آب و دان دادم و بعد هم در سایه نشستم و بغلش کردم.
پرهایش لطیف و نگاهش نجیب بودند.
گفتم:
" آخر عزیز من، من که اینجا کبوتری ندارم که تو به سمت من آمدی.
اما هر چقدر دلت بخواهد میتوانی پیش من بمانی.
سرش را به دستانم مالید و با شگفتی من، شروع به حرف زدن کرد.
گفت:
" از اینجا جایی نمیروم، اگر مرا بخواهی.
هیچ جا مثل آغوش تو گرم و صمیمانه نیست.
صدای آواز تو و مادرت را شنیدم.
او در واقع اینجا نیست ولی تو هستی و من صدایت را دوست دارم.
دوستم داری؟!"
سرش را بوسیدم و گفتم:
"خیلی هم زیاد.
پس پیشم میمانی؟!"
گفت:
"من هزاران هزار کیلومتر بال زدم تا پیدایت کنم.
بگذار همیشه کنارت بمانم. "
یکباره ماهی های قرمز حوض، بالا و پایین پریدند و دسته جمعی آواز خواندند.
صدها پرنده از جهات متفاوت به سمت درختهای حیاط آمدند و نشستند و آنها هم به آواز خواندن شروع کردند.
ملودی بهار ویوالدی بود.
من طوقی را بغل کرده بودم و از روی عشق و هیجان و شگفتی، هم لبخند میزدم و هم اشک می‌ریختم.

©سوسن آفرین

......

Goldfische glitten im gefliesten Teich, und ich hatte an einem heißen Sommertag die Füße im Wasser, im Schatten eines Apfelbaums zu meiner Linken und einer Weide zu meiner Rechten.
Ich glaube, ich war zu jung und ging noch zu Gymnasium.
Die Vögel zwitscherten nicht, aber auch ihre Küken piepsten nicht wegen der Hitze. Aus dem Küchenfenster, das zum Garten hinausging, strömte der Duft von Sellerieeintopf.
Die schöne Stimme meiner Mutter summte ein altes Lied,
„Das Sternenrauschen“ von Ms. Parvin.
Ich summte unwillkürlich mit.
Die Türklingel klingelte, und ich sagte laut zu meiner Mutter:
„Ich bin im Garten, ich mache selbst auf.“
Nachdem ich die Tür geöffnet hatte, sah ich niemanden, egal wie ich mich umsah. Ich wollte die Tür gerade wieder schließen, als ich das Gurren einer Taube hörte.
Ich sah mich um und entdeckte es: ein Toghi, eine Türkentaube.
Ich kniete mich hin und näherte es langsam meine Hand.
Er klammerte sich an meine Hand.
Ich umarmte ihn.
Ich streichelte ihn und sagte:
„Was machst Du denn hier, Schöner?! "
Ich bereite Dir gleich Futter vor.“
Ich nahm sie mit nach Hause und füllte ihr Bulgur und Wasser in zwei Behälter aus der Küche.
Meine Mutter fragte:
„Wer war das?!“
Ich sagte: Ein Toghi!!!
Dann umarmte ich sie fest und sagte:
„Wie gut Dir Grün steht!
Natürlich bist Du wunderschön, Dir steht einfach alles.“
Sie lächelte sanft und schnitt weiter Tomaten, da sie einen Shirazi-Salat zubereitete.
Ich ging zurück in den Hof.
Ich fütterte und tränkte die Taube und setzte mich dann in den Schatten und umarmte ihn.
Seine Gefieder war weich und sein Blick edel.
Ich sagte:
„Schließlich, mein Schatz, habe ich hier keine Taube, zu der Du gekommen bist. Aber Du kannst so lange bei mir bleiben, wie Du möchtest.“

Er rieb ihren Kopf an meinen Händen und zu meiner Überraschung begann er zu sprechen.
Er sagte:
Ich gehe nirgendwohin, wenn Du mich willst.
Es gibt keinen Ort, der so warm und vertraut ist wie Deine Umarmung.
Ich habe Dich und Deine Mutter singen hören.
Sie ist nicht wirklich hier, aber Du bist es, und ich liebe Deine Stimme.
Liebst Du mich?!
Ich küsste seinen Kopf und sagte:
„Sehr. Wirst du also bei mir bleiben?!“
Er sagte: „Ich bin Tausende von Kilometern geflogen, um Dich zu finden.
Lass mich immer an Deiner Seite bleiben.“
Plötzlich sprangen die Goldfische im Teich auf und ab und sangen im Chor.
Hunderte Vögel kamen aus allen Richtungen zu den Bäumen im Garten, ließen sich auf Äste nieder und begannen zu singen.
Die Melodie des Frühlings von Vivaldi.
Ich umarmte den Toghi, lächelte und weinte vor Liebe, Aufregung und Staunen.

©Susan Afarin

....

Goldfish glided in the tiled pond, and on a hot summer day, I had my feet in the water, in the shade of an apple tree to my left and a willow to my right.
I think I was very young, still in high school?!
The birds weren't chirping, but neither were their chicks chirping because of the heat.
The smell of celery stew wafted from the kitchen window, which faced the garden. My mother's beautiful voice hummed an old song,
"The Murmur of the Stars" by Ms. Parvin.
I hummed along involuntarily.
The doorbell rang, and I said loudly to my mother,
"I'm in the garden, I'll open it myself."
After I opened the door, I didn't see anyone, no matter how I looked around.
I was about to close the door again when I heard the cooing of a collared dove.
I looked around and spotted it: a toghi, a collared dove.
I knelt down and slowly brought it closer to my hand.
He clung to my hand.
I hugged him.
I stroked him and said,
"What are you doing here, handsome?!
I'm going to prepare some food for you."
I took him home and filled two containers from the kitchen with bulgur and water for him.
My mother asked, "Who was that?!"
I said, "A toghi!!!"
Then I hugged her tightly and said,
"How good green looks on you!
Of course you're so beautiful, everything suits you."
She smiled gently and continued cutting tomatoes as she prepared a shirazi salad.
I went back to the courtyard.
I fed and watered the dove, then sat in the shade and hugged him.
His feathers were soft and his gaze noble.
I said, "After all, my darling, I don't have a dove here for you to come to.
But you can stay with me as long as you like."
He rubbed his head against my hands, and to my surprise, he began to speak.
He said,
I won't go anywhere if you want me to.
There's no place as warm and familiar as your embrace.
I heard you and your mother singing.
She isn't really here, but you are, and I love your voice.
Do you love me?!
I kissed his head and said,
"Very much.
So will you stay with me?!"
He said, "I flew thousands of miles to find you.
Let me always stay by your side."
Suddenly, the goldfish in the pond jumped up and down, singing in chorus. Hundreds of birds came from all directions to the trees in the garden, perched on branches, and began to sing.
The melody of Spring by Vivaldi.
I hugged the Toghi, smiling and crying with love, excitement, and wonder.

©Susan Afarin

I could also be a dress designer.

Ideas are too much but I have not the patience and the lust at the moment.

What I wished me today was apart from freedom and peace on earth, coming back of my smile.

FB is also horrible but I thought today that the only adventage compare to Instagram is that not every scum could follow you without your permission.

©Susan Afarin

Unfortunatly I had no courgetts.

Cause this own discovering from me adding them to this meal is a wonderful idea.

l discovered it accidentely as I cooked once for my mom.

She was excited and said, that is a part which is forgotten in Persian culture!

That is "Khoresh Aloo". Plum stew.

The weather is unpleasant and I decided to cook myself.

It tastes not bad.

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

I liked Castro too althogh Che Guaevara was my favorite.

Humble and true people with less posibilities always help more.

The heroic act of the docs from Cuba under command of Castro helped thousands of people to stay alive while Ebola infection in west Africa in the year 2015.

The medications which has to come from USA stood behind customs for bloody official lazy moving of France.

In Europe the laws are more important than people's lives.

Surly a socitey needs laws and rules.

But when no one overlive the laws I ask me which dumb brains make it?!

Are people there to respect the laws or shall laws help them have a better standard of life?!

In this case we have a direct answer in opposite to the question if the egg or the hen were first there.

There were humans living and then a couple hypocrites of them developed laws to have more profit.

The true answer about human being is in our heart and we don't need officials to tell us what is humanity and what isn't!

©Susan Afarin

Intelligent services from vietnam?!

I think they are from Russia.

I'm seen also in Washington.

Poland was maybe the wrong advicer whom I yesterday removed.

And proposal for SEO from India I don't need.

I directy throw such mails in spam folder.

I want to keep this site humble and having more fans is not my wish.

People bring much more trouble when they know that your inside is tender despite of your harsh words.

So I prefer helping them unknown before they develope to enemies for whatever they feel they must rule you, inflicting their meaning on you or are jealous and envy you.

Thank you

🙏🍀

©Susan Afarin

Cover Mecano, Hijo de la luna, mit eigener persischen Lyrik
Namens: Das Leben ist ein Märchen

Das Leben ist eine Märchen
Es ist ein halbes Märchen
Einer hatte etwas, ein anderer wünschte etwas
Beides ist nicht perfekt
Einer ist voller Liebe, ein anderer voller Hass
Beides ist nicht perfekt

Der furchtlose Optimismist fliegt über die Wolken
Er sieht die Hässlichkeit der Welt nicht
Der Pessimist suchte aus Trauer die Einsamkeit
Beides ist nicht perfekt
Augen, die nicht weinen
Lippen, die nicht lachen
Beides ist nicht perfekt

Fürs Glück aller Menschen, gibt es Liebe, Heilung und Freundschaft in der Welt Damit niemand traurig ist, ist hier eine freundliche Hand zu finden

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Wir haben nicht gelernt, zwischen den Zeilen zu lesen
Aus der Tiefe des Schweigens, die schreie zu erkenne
Oder die Anderen wie uns selbst zu behandeln
Nur im Spiegel gibt es der stolze "Ich"
Wir sehen nichts außer uns selbst

Die meisten von uns haben kein Gewissen
Wir haben Liebe begraben, wir trauern um Freundschaft
Aber wenn wir allein und schwach sind, erwarten wir die ganze Güte der Welt

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Den Liebesvogel, der blau war, haben wir mit Steinen beworfen, bis er weg flog und ging
Gewissen und Ehre, die die gelbe Farbe der Macht hatten
Wir haben sie zerstört
Die Sanftheit der Seele und die Röte von Herzen, haben wir verwelkt

Wenn wir wollen, dass die Welt wieder bunt wird
Und die getötete Farben wieder blühen
Dann nimm Deine Maske ab, verschwende keine Zeit
WIR werde ICH mit DIR
Öffne Deine Augen, rufe die Herzen
WIR werde ICH mit DIR

....

Cover Mecano, Hijo de la luna, with my own Persian lyrics
Called: Life is a fairy tale

Life is a fairy tale
It's a half of a fairy tale
One had something, another one wanted something
None is perfect
One is full of love, another one full of hate
None is perfect

The fearless optimist flies above the clouds, he doesn't see the ugliness of the world
The pessimist sought solitude out of grief
None is perfect
Eyes that don't cry
Lips that don't smile
None is perfect

For the happiness of all people, there is enough love, healing and friendship in the world
So that no one is sad, here is a kind hand to sooth
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We haven't learned to read between the lines
From the depths of silence, recognize the screams
Or treating others like ourselves
Only in the mirror there is the proud "I"
We see nothing but ourselves

Most of us have no conscience
We buried love, we mourn for friendship
But when we are alone and weak, we expect all the goodness in the world
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We threw stones at the lovebird, which was blue, until it flew away and left Conscience and honor, had the yellow color of power, that we destroyed 
The sweetness of the soul and the blush of the heart, we have withered them

If we want the world to be colorful again
And the killed colors bloom again
Then take off your mask, don't waste time
WE will I be with YOU
Open your eyes, call the hearts
WE will I be with YOU

©Susan Afarin

زندگی یه قصه است
یه قصه نصفه ست
یکی چیزی داشته
یکی  چیزی خواسته
هیچکدوم کامل نیست
یکی پر عشقه
یکی پر بغضه
هیچکدوم کامل نیست
خوش‌بینه بی ترس رو ابرها میره
زشتی‌های دنیا رو نمی‌بینه
بدبینه از غصه تنهایی رو خواسته
هیچکدوم کامل نیست
چشمی که نگریه
لبی که نخنده
هیچکدوم کامل نیست
واسه خوشبختی همه آدما،
عشقو مرهم و دوستی هست توی دنیا
واسه اینکه هیچکس غمین نباشه،
یه دست مهربون پیدا میشه اینجا
درد و دریغ، رنج و فریب
چشم دلمون بسته است
یاد نگرفتیم بین خطوط
یا از توی ژرفای سکوت،
خطی نو بسازیم
فریاد و بشناسیم
غیر و خود ببینیم
فقط توی آینه "منه" که میباله

Bild: Pinterest

تقریبا تمام شب را نخوابیدم.
صبح زود هم که چشمهایم داشتند گرم میشدند، صدای بلندی چرت کوتاهم را پاره کرد.
وقتی شبها اصلا نخوابی، روزت تلف می‌شود.
در اینستاگرام بیشتر از آنچه میخواستم معطل شدم.
دختری را دیدم که ترانه کریپ را با متن آلمانی می‌خواند و صدایی زیبا داشت.
برایم جالب بود چون شبیه کارهای خودم بود.
اما بعد آن دیدن سو استفاده از بچه ها به عنوان بسیج، حالم را خراب کرد.
این کاریست که بیشرف های اسلامی با مغز شویی بچه ها از بدو شروع حکومت جهنمی شان انجام داده ست.
بچه های که با الله و اکبر و بستن بمب به خودشان زیر تانک میرفتند، چون به آنها وعده بهشت داده می‌شد.
ایرانی های بیگناه زیادی به دست بچه هایی که اینگونه مغزشویی شده بودند، در طی پنجاه سال اخیر کشته شدند.
آنها را در جنگ عراق روی مین ها میفرستادند، انگار که یک بازی باشد.
حرفهایی که از دهان اغلب سیاستمداران و فلاسفه و محقق ها و کارشناسان این روزها میشنوم، چیزهایی ست که آدمهای مثل من سالهاست فریاد می‌زنند ولی کسی برایشان اهمیت قائل نیست، چون نامی ندارند و زدن برچسب تئوری توطئه به اینگونه آدمها راحت تر است.
ویدیویی از کمک چند حیوان متفاوت دیدم که به هم کمک می‌کردند، گاو به لاک پشت، گربه به گنجشک، ببر به سگ...
ما انسانها همه از یک جنس و حاوی کروموزوم های یکسان هستیم و با اینحال اغلب در حال ظلم به همدیگر و یا نادیده گرفتن ظلم در حق دیگران هستیم.
در مواقع خطر هم اغلب این زنان و یا بچه ها هستند که به مظلوم کمک می‌کنند.
یک نفر را از صفحه ام بیرون انداختم، چون با وقاحت تمام عکس اشتاین مایر ابله را گذاشته بود که گفته ست، ماه رمضان جزو اعیاد رسمی مذهبی آلمان حساب می‌شود.
ماه رمضان از دید پزشکی یک جنایت بزرگ است که انسان در حق جسم خود و اطرافیانش می‌کند و اگر کسی پنج کلاس هم سواد داشته باشد، باید بفهمد که ننوشیدن آب و نخوردن غذا در نیمی، گاهی سه چهارم  از روز جز تخریب امعا و احشا، به هم ریختن هورمونها، اخلاق تند و تولید اضطراب و عذاب وجدان در غیر متدین ها نیست.
کسی که روزه نمیگیرد، باید اخلاق بد روزه دار و بوی بد دهان او را تحمل کند، ضمن اینکه از روی سمپاتی، مجبور است، خوردن و نوشیدن خود را جلوی این متدین بگیرد، تا او گرسنگی و تشنگی اش را بهتر تحمل کند.
حرفی که دیشب در خصوص انتخابات زدم، خودم را به فکر برد.
آیا من یک آنارشیست حساب میشوم؟!
پس کسانی مثل تروریست های اسلامی و نتان یاهو و ترامپ چه هستند؟!
اگر جوانتر بودم، احتمالا حزب جدیدی درست میکردم، برای همه آدمهایی که انسانیت را درک می‌کنند و ورای تمام تبعیض های اجتماعی فکر می‌کنند.
گاه از خدا حرف میزنم، در حالیکه به وجود کسی که جهان را اداره بکند، ایمان ندارم.
چنین کسی باید شعورش خیلی بالاتر از انسان باشد و بعد این سوال مطرح می‌شود که کسی با اینهمه شعور و دانش، چرا باید وقت خود را تلف آدمهایی بکند که در طول هزاران سال تاریخ خود اینهمه درجا زدند و همدیگر را نابود کردند.
به قول گارسیا مارکز بزرگ، اگر هم کسی این جهان را اداره می‌کند، باید شیطان باشد.
وقتی از بیهوشی بیدار میشوم، هیچ خوابی ندیده ام.
این خودش نشانه این است که روح پس از مرگ ادامه پیدا نمی‌کند و با اینحال زیباترین تصاویر اندیشه های من به جهانی تعلق دارد که باید پس از مرگ آغاز بشود.
این هم جزو ادبیات و رقص قلم است.

©سوسن آفرین

......

Ich habe fast die ganze Nacht nicht geschlafen.
Früh am Morgen, als meine Augen warm wurden, riss mich ein lauter Knall aus meinem kurzen Nickerchen.
Wenn man nachts gar nicht schläft, ist der Tag gelaufen.
Ich habe länger auf Instagram verweilt, als ich wollte.
Ich sah ein Mädchen, das das Lied „Creep“ mit deutschem Text sang, und sie hatte eine wunderschöne Stimme.
Ich fand es interessant, weil es meiner eigenen Arbeit ähnelte.
Doch dann war ich entsetzt, als ich die Bilder von Kindesmisshandlung durch die Basij sah.
Das ist es, was diese islamischen Schurken seit Beginn ihrer höllischen Herrschaft tun, indem sie Kinder einer Gehirnwäsche unterziehen.
Kinder, die mit „Allahu Akbar“ unter Panzer gingen und sich Bomben umschnallten, weil ihnen das Paradies versprochen wurde.
Viele unschuldige Iraner wurden in den letzten fünfzig Jahren von solchen Kindern getötet, die auf diese Weise einer Gehirnwäsche unterzogen wurden.

Sie wurden im Irakkrieg in Landminen geschickt, als wäre es ein Spiel.
Die Worte, die ich heutzutage von den meisten Politikern, Philosophen, Forschern und Experten höre, sind Dinge, die Menschen wie ich seit Jahren rufen, aber niemand beachtet sie, weil sie keine Namen haben und es einfacher ist, solche Menschen als Verschwörungstheoretiker abzustempeln.
Ich sah ein Video, in dem verschiedene Tiere einander halfen: eine Kuh einer Schildkröte, eine Katze einem Spatz, ein Tiger einem Hund …
Wir Menschen sind alle vom gleichen Geschlecht und haben die gleichen Chromosomen, und doch unterdrücken wir uns oft gegenseitig oder ignorieren die Unterdrückung anderer.
In Zeiten der Gefahr sind es oft Frauen oder Kinder, die den Unterdrückten helfen. Ich habe jemanden von meiner Seite entfernt, weil er schamlos ein Bild des Idioten Steinmeier gepostet hatte, der behauptete, Ramadan sei einer der offiziellen religiösen Feiertage in Deutschland.
Aus medizinischer Sicht ist Ramadan ein schweres Verbrechen, das man an seinem eigenen Körper und an seinen Mitmenschen begeht.
Selbst jemand mit Grundschulbildung sollte verstehen, dass das Fasten – manchmal sogar drei Viertel des Tages – den Darm schädigt, den Hormonhaushalt durcheinanderbringt, die Moralvorstellungen verhärtet und bei nicht-religiösen Menschen Angst und Reue auslöst.
Wer nicht fastet, muss die schlechten Sitten und den Mundgeruch des Fastenden ertragen und aus Mitleid gezwungen sein, vor diesem Gläubigen nichts zu essen und zu trinken, damit sie Hunger und Durst besser aushalten zu können.
Was ich gestern Abend über die Wahlen gesagt habe, hat mich zum Nachdenken gebracht.
Bin ich etwa ein Anarchist?!
Was sind denn Leute wie islamische Terroristen, Netanjahu und Trump?!
Wäre ich jünger, würde ich wahrscheinlich eine neue Partei gründen, für all jene, die die Menschlichkeit verstehen und über jede soziale Diskriminierung hinausdenken. Manchmal spreche ich über Gott, obwohl ich nicht an die Existenz eines Weltherrschers glaube.
So jemand muss über eine viel höhere Intelligenz verfügen als wir Menschen, und dann stellt sich die Frage: Warum sollte jemand mit so viel Intelligenz und Wissen seine Zeit mit Menschen verschwenden, die in ihrer Jahrtausende alten Geschichte so viele Fehler gemacht und sich gegenseitig vernichtet haben?
Wie der große García Márquez sagte: Wenn jemand diese Welt regiert, dann der Teufel.
Wenn ich aus der Bewusstlosigkeit erwache, habe ich nichts geträumt.
Das ist ein Zeichen dafür, dass die Seele nach dem Tod nicht weiterlebt, und doch gehören die schönsten Bilder meiner Gedanken einer Welt an, die erst nach dem Tod beginnt.
Auch das ist Teil der Literatur und des Tanzes des Stiftes.

©Susan Afarin

......

I hardly slept a wink all night.
Early in the morning, as my eyes were warming up, a loud bang jolted me awake from my short nap.
If you don't sleep at all at night, the day is ruined.
I spent more time on Instagram than I intended.
I saw a girl singing the song "Creep" with German lyrics, and she had a beautiful voice.
I found it interesting because it was similar to my own work.
But then I was horrified when I saw the images of child abuse by the Basij.
This is what these Islamic villains have been doing since the beginning of their hellish reign: brainwashing children.
Children who went under tanks shouting "Allahu Akbar" and strapped on bombs because they were promised paradise.
Many innocent Iranians have been killed in the last fifty years by such children, brainwashed in this way.
They were sent into landmines in the Iraq War as if it were a game.
The words I hear these days from most politicians, philosophers, researchers, and experts are things that people like me have been shouting for years, but no one pays attention because we don't have names, and it's easier to label such people as conspiracy theorists.
I saw a video of different animals helping each other: a cow a tortoise, a cat a sparrow, a tiger a dog…
We humans are all of the same race and have the same chromosomes, and yet we often oppress each other or ignore the oppression of others.
In times of danger, it is often women or children who help the oppressed.
I removed someone from my page because he shamelessly posted a picture of that idiot Steinmeier, who claimed Ramadan is one of the official religious holidays in Germany.
From a medical perspective, Ramadan is a serious crime committed against one's own body and against one's fellow human beings.
Even someone with a primary school education should understand that fasting—sometimes even three-quarters of the day—damages the intestines, disrupts the hormonal balance, hardens morals, and triggers fear and remorse in non-religious people.
Those who don't fast have to endure the bad manners and bad breath of the fasting person and are forced, out of pity, to refrain from eating or drinking in front of this believer so they can better bear their hunger and thirst.
What I said about the elections last night has given me pause for thought.
Am I an anarchist?!
What are people like Islamic terrorists, Netanyahu, and Trump anyway?!
If I were younger, I would probably found a new party for all those who understand humanity and think beyond all social discrimination.
Sometimes I talk about God, even though I don't believe in the existence of a world ruler.
Such a person must possess a far higher intelligence than we humans, and then the question arises: Why would someone with so much intelligence and knowledge waste his time with people who, throughout their millennia-long history, have made so many mistakes and destroyed one another?
As the great García Márquez said: If anyone rules this world, it is the devil.
When I awaken from unconsciousness, I have dreamed nothing.
This is a sign that the soul doesn't continue after death, and yet the most beautiful images of my thoughts belong to a world that only begins after death.
This, too, is part of literature and the dance of the pen.

©Susan Afarin

My own text for Inti Illimani, Alturas,
Freedom, Peace, Love

If you realy care, don't stay just behind me
I'm too old for revolution but don't hide me
I wish a world whithin justice, freedom, peace
Oh, yes
Where the children are safe, prisoner released
Hum hum

Happiness and luck trive, and increase

Es kann doch nicht sein, dass ich mich noch danach sehne
Ich bin ziemlich alt aber mich immer noch für Freiheit dehne
Oh, ja
Dein Herz wird nie alt, Seele nicht sterblich
Hum hum
Genaue wie reines Licht, ist nicht verderblich

©Susan Afarin

اگه هزاران بار دیگه به دنیا بیام
میدونم چیزی رو که از ته دل میخوام
آخ، آری
زندگی زیباست، منکرش نیستم
هوم هوم
آزادی و عشق همیشه تو لیستم

©سوسن آفرین

.....

Translation German part

It can't be that I still yearn for that
I'm quite old but still stretching for freedom
Oh, yes
Your heart never grows old, your soul is immortal
Hum hum
Just like pure light, it doesn't spoil

Translation Persian part

If I were to be born a thousand times again
I know what I want from the bottom of my heart
Oh, yes
Life is beautiful, I won't deny it
Hum Hum
Freedom and love are always on my list

©Susan Afarin

My first birthday gift, the jacket from my oldest best friend.

🙏🍀

Cover Karaoke, Ohum, Hafez Ghazal, Dideh darya konam, l turn my eyes to a sea

I turn my eyes to a sea and threw patience into the desert
With doing this, I'll threw my heart into the sea
I sigh deeply from my sinner heart
I will burn through my sinn the species of Adam and Eve
The cause of happiness is where there is the beloved one
I will try to throw myself there 
Open your garment, you moonlight face with sunny hat,
So I could  throw my stained brain like your hair on my feet

I got a hit from arrow of the universe
Give me wine until I am drunk
So I could feel as lf I put my hands like a knot in the belt of the waist of my other half like Gemini
I will pour a sip of the wine glas on this moving bed
I will play the harp in this enamel dome
Hafez, relying on the life is a mistake and useless
Why should I leave today's love for tomorrow?

(Translation: ©Susan Afarin)

دیروز در اخباری خواندم که ترامپ ادعا کرده بود، سران حکومت زجر اسلامی از او خواسته اند که رهبریت ایران را به عهده بگیرد.
خنده ام گرفت، چون هم در چاپلوسی این کفتارها شکی ندارم و هم به مسخره کردن او مشکوک هستم، چون ولایت فقیه باید مسلمان باشد و اگر مرجع تقلید هم نیست و رساله ندارد، یک سید قلابی مثل خامنه ای باشد.
کثافت سیاست، جهان را تخریب می‌کند.
در واقع حرص و آز لجن هایی مثل ماسک و بیل گیتس و بزوس، جهان را به لجن می‌کشد و فاحشه های سیاست تا گردن در این لجن قرار دارند، تا کمی از این گه بزرگ را تناول کنند.
حرص و آز و بیشعوری نه می‌توانند با افزون کردن پول درمان شوند و نه با تحصیلات.
امروز تنها کانالی را که در آن متون ادبی فرستاده میشد، در اینستاگرام بستم.
با وجودیکه اولین مطلب این کانال به من انرژی زیادی داد، پست های بعدی مرا آشفته کردند و شاید جنون دیجیتالی مرا فرا گرفت و احساس کردم که این صفحه قصد آزار روحی من را دارد و یا کسی که تمام این سالها از این متد برای آزرده کردن روحم استفاده کرد.
البته قبل از بستن آن، به آن نمره خوبی دادم و تمجیدش کردم.
اگر سیب کرم داشته باشد، باید آن را دور ریخت ولی آدمها را نمی‌توان به این سادگی ندید گرفت و حتی اگر نور کوچکی بی منظور از آنها به ما برسد، باز هم جایی از دلمان از آنها راضی ست، حتی وقتی راهمان جدا می‌شود.
من می‌توانستم شاید نویسنده خوبی بشوم، شعر و داستان برای بزرگسالان و کودکان، می‌توانستم خواننده خاصی بشوم، یا ترانه سرا، می‌توانستم نقاش خاصی بشوم....
مشکل من عدیده بودن علائق ام هستند.
دیشب خواب دیدم که مردی سراپا در پارچه پیچیده و غیر قابل تشخیص میان خیابان های تهران، میان دود و خاکستر، مرا دست بسته به سمت ساختمانی برد.
در این ساختمان بزرگ که جز طبق اول آن بقیه اش فروپاشیده بود، پانصد نفر روی زمین زانو زده بودند و دستهایشان پشت سرشان بسته شده بود و افرادی مسلح بالای سر آنها ایستاده بودند.
مردی که مرا هدایت کرده بود، کمی از پارچه صورتش را کنار زد.
او چه گوآرا بود!
به من گفت:
"اینها در حال حاضر خطرناک ترین آدمهایی هستند که باعث زجر ایران و بقیه کره زمین هستند.
تو اجازه داری همه را اعدام کنی، یا دستور اعدام بدهی!"
یاد خواب عجیبم در چند سال پیش افتادم که به ملاها تیر خلاص میزدم و خودم از وحشت قساوت خودم از خواب پریدم.
به او گفتم:
" اجازه بده، اول نگاه کنم که اینها که هستند. "
چه گوآرا با سر به کسی که پشت سر من ایستاده بود علامتی داد.
برگشتم و نگاهش کردم.
بیژن بود.
او گفت:
"من می‌دانم که تو قلب رئوفی داری و به این بسنده نخواهی کرد که چهره سفاکان روزگار را میشناسی.
من آمده ام، تا تو خیالت راحت باشد که این آدمها گناهکاران بزرگ روی کره زمین هستند.
با هم به جلو رفتیم.
تازه متوجه شدم که آنها دسته بندی شده اند.
نزدیک به صد نفر خونخواران جمهوری اسلامی در یک گروه نشسته بودند، سرانی که هنوز می‌توانند به پاسداران و حزب الله کریه دستور بدهند.
بیژن گفت:
"سوسن اگر اینها بمیرند، دیگر کسی به احمقهای اسلامی دستور نمی‌دهد.
بگذار آنها کشته شوند.
سرم را به علامت رضایت تکان دادم.
دسته دوم صد نفر سیاستمداران خبیث و چهره های سرشناس خطرناک جهان بودند.
باز هم سرم را به علامت رضایت تکان دادم.
دسته سوم سیصد نفر پولداران غیر عادی جهان بودند.
باز هم سرم را به علامت رضایت تکان دادم.
وقتی از ساختمان خارج شدیم، بیژن گفت:
"فکر میکنم جهان فعلی تا مدتی از جنگ و بی‌عدالتی رها شود.
اما تمایل آدمها به حرص و مال دنیا و قدرت تمام نشده ست.
بنابر این تعلیم و تربیت این جهان بسیار مهم است.
او دست در یک کالسکه بچه کرد و از آن نوزادی بیرون آورد و گفت:
" این بچه پیغمبر جدید دنیاست.
یک ایمان، یک دین برای تمامی جهان، بدون خدا و بدون وجود هیچ آیین دیگر.
به این کودک عشق و انسانیت بیاموز.
تو قدرت او را در زمان حیات تجربه نخواهی کرد ولی زن قدرتمند دیگری پس از مرگ تو به تربیت این بچه ادامه می‌دهد.
نوزاد بسیار زیبا و آرامی بود.
به بیژن قول دادم و او را بغل کردم.
از او خواستم که برای تولدم با بقیه خانواده ام که در دیار پشت رنگین کمان تردد می‌کنند، به خوابم بیایند، چون این برای من بزرگترین هدیه ست.

©سوسن آفرین

......

Gestern las ich in den Nachrichten, dass Trump behauptete, die Führung der Islamischen Republik Iran habe ihn gebeten, die Führung des Landes zu übernehmen.
Ich lachte, denn ich bin mir sicher, dass diese Hyänen zu solcher Heuchelei in der Lage sind aber auch scherzen und ihn verwöhnen wollen.
Der Oberste Führer muss Muslim sein, und wenn er kein Marja' ist und keine Abhandlung besitzt, muss er ein falscher Propheten-Nachkommen wie Khamenei sein.
Der Dreck der Politik zerstört die Welt.
Tatsächlich zieht die Gier von Abschaum wie Musk, Bill Gates und Bezos die Welt in den Dreck, und die Huren der Politik stecken bis zum Hals darin, nur um ein bisschen von diesem Dreck abzubekommen.
Gier und Ignoranz lassen sich nicht durch mehr Geld oder Bildung heilen.
Heute habe ich den einzigen Instagram-Kanal geschlossen, auf dem literarische Texte mir geteilt wurden.
Obwohl mir der erste Beitrag auf diesem Kanal viel Energie gab, beunruhigten mich die folgenden.
Vielleicht hatte mich der digitale Wahnsinn gepackt, und ich hatte das Gefühl, diese Seite wolle meine Seele verletzen, oder jemand, der diese Methode all die Jahre benutzt hatte, um meine Seele zu verletzen.
Natürlich habe ich sie vor dem Schließen noch positiv bewertet und gelobt.
Ein Apfel mit Würmern gehört weggeworfen, aber Menschen kann man nicht so einfach ignorieren.
Selbst wenn uns ein kleiner Funke von ihnen unbeabsichtigt erreicht, freut sich ein Teil unseres Herzens noch immer über sie, selbst wenn sich unsere Wege trennen. Ich hätte eine gute Schriftstellerin werden können, Gedichte und Geschichten für Erwachsene und Kinder schreiben, ich hätte eine besondere Sängerin oder Liedermacherin werden können, ich hätte eine besondere Malerin werden können …
Mein Problem ist, dass ich viele Interessen habe.
Letzte Nacht träumte ich, dass mich ein Mann, in ein Tuch gehüllt und unkenntlich in den Straßen Teherans, inmitten von Rauch und Asche, Hand in Hand zu einem Gebäude führte.
In diesem großen Gebäude, das bis auf das Erdgeschoss eingestürzt war, knieten fünfhundert Menschen mit hinter dem Kopf gefesselten Händen auf dem Boden, und bewaffnete Männer standen über ihnen.
Der Mann, der mich geführt hatte, schob sich ein Stück des Tuches vom Gesicht.
Es war Che Guevara!
Er sagte zu mir:
„Das sind die gefährlichsten Leute, die derzeit im Iran und im Rest der Welt Leid verursachen.
Du darfst jeden hinrichten oder ihre Hinrichtung anordnen!“
Ich erinnerte mich an einen seltsamen Traum, den ich vor einigen Jahren hatte.
Ich hatte Mullahs erschossen und war entsetzt über meine eigene Grausamkeit aufgewacht.
Ich sagte zu ihm:
„Lass mich erst einmal sehen, wer diese Leute sind.“
Che Guevara nickte der Person hinter mir zu.
Ich drehte mich um und sah ihn an.
Es war Bijan.
Er sagte:
„Ich weiß, dass Du ein mitfühlendes Herz hast und dass es Dir nicht genügen wird, nur die Gesichter der grausamen Menschen unserer Zeit zu kennen.
Ich bin gekommen, um Dir zu versichern, dass diese Leute die größten Sünder auf Erden sind.
Wir gingen gemeinsam weiter.
Mir fiel gerade auf, dass sie in verschiedenen Gruppen saßen.
Fast hundert blutrünstige Schläger der Islamischen Republik saßen beisammen, Anführer, die noch immer Befehle an die Revolutionsgarden und die verabscheuungswürdige Hisbollah erteilen können.
Bijan sagte:
„Susan, wenn diese sterben, wird niemand mehr den islamischen Narren Befehle erteilen.
Lass sie sterben.“
Ich nickte zustimmend.
Die zweite Gruppe bestand aus hundert skrupellosen Politikern und gefährlichen Persönlichkeiten der Weltpolitik.
Ich nickte wieder zustimmend.
Die dritte Gruppe von dreihundert Personen bestand aus den außergewöhnlich Reichen der Welt.
Ich nickte erneut zustimmend.
Als wir das Gebäude verließen, sagte Bijan:
„Ich glaube, die Welt wird eine Zeitlang frei von Krieg und Ungerechtigkeit sein. Doch die Gier der Menschen nach Reichtum und Macht ist ungebrochen.

Deshalb sind Bildung und Erziehung in dieser Welt so wichtig.“
Er griff in einen Kinderwagen, nahm ein Baby heraus und sagte:
„Dieses Kind ist der neue Prophet der Welt.
Ein Glaube, eine Religion für die ganze Welt, ohne Gott und ohne die Existenz irgendeiner anderen Religion.“
Lehre dieses Kind Liebe und Menschlichkeit.
Du wirst seine Kraft zu Deinen Lebzeiten nicht erfahren, aber eine andere starke Frau wird dieses Kind nach Deinem Tod weiter erziehen."
Das Baby war so wunderschön und friedlich.
Ich versprach es Bijan und umarmte ihn.
Ich bat ihn, zu meinem Geburtstag mit dem Rest meiner Familie, die im Land jenseits des Regenbogens wohnen, in meinen Traum zu kommen, denn dies ist das größte Geschenk für mich.

©Susan Afarin

.......

Yesterday I read in the news that Trump claimed the leadership of the Islamic Republic of Iran had asked him to take over the country's leadership.
I laughed, because I'm sure these hyenas are capable of such hypocrisy, but they could also joking and want to pamper him.
The Supreme Leader must be a Muslim, and if he isn't a Marja' and doesn't possess a treatise, he must be a false prophetic descendant like Khamenei.
The filth of politics is destroying the world.
In fact, the greed of scum like Musk, Bill Gates, and Bezos is dragging the world through the mud, and the whores of politics are up to their necks in it just to get a little bit of that filth.
Greed and ignorance can't be cured by more money or education.
Today I closed the only Instagram account where literary texts were shared with me.
Although the first post on that account gave me a lot of energy, the subsequent ones worried me.
Perhaps I had been gripped by digital madness, and I felt that this site wanted to hurt my soul, or someone who had used this method all these years to hurt my soul.
Of course, I gave them a positive review and praised them before closing.
An apple with worms should be thrown away, but you can't just ignore people the same way.
Even if a tiny spark of them reaches us unintentionally, a part of our heart still rejoices over them, even when our paths diverge.
I could have become a good writer, writing poems and stories for adults and children; I could have become a special singer or songwriter; I could have become a special painter…
My problem is that I have many interests.
Last night I dreamt that a man, wrapped in a cloth and unrecognizable, led me hand in hand through the streets of Tehran, amidst smoke and ash, to a building.
In this large building, which had collapsed down to the ground floor, five hundred people knelt on the floor with their hands tied behind their heads, and armed men stood over them.
The man who had led me pushed a piece of the cloth away from his face.
It was Che Guevara!
He said to me:
"These are the most dangerous people currently causing suffering in Iran and the rest of the world.
You are free to execute any of them or order their execution!"
I remembered a strange dream I had a few years ago.
I had shot mullahs and woken up horrified by my own cruelty.
I said to him,
"Let me see who these people are."
Che Guevara nodded to the person behind me.
I turned around and looked at him.
It was Bijan.
He said:
“I know you have a compassionate heart and that it won’t be enough for you to simply see the faces of the cruel people of our time.
I have come to assure you that these people are the greatest sinners on earth.”
We continued walking together.
I just noticed that they were sitting in different groups.
Nearly one hundred bloodthirsty thugs of the Islamic Republic were sitting together, leaders who can still give orders to the Revolutionary Guards and the despicable Hezbollah.
Bijan said:
“Susan, if these people die, no one will give orders to the Islamic fools anymore.
Let them die."
I nodded in agreement.
The second group consisted of one hundred unscrupulous politicians and dangerous figures in world politics.
I nodded again in agreement.
The third group of three hundred people consisted of the world's exceptionally wealthy.
I nodded once more in agreement.
As we left the building, Bijan said:
"I believe the world will be free from war and injustice for a time.
But people's greed for wealth and power remains unbroken.
That is why education is so important in this world."
He reached into a stroller, took out a baby, and said:
"This child is the new prophet of the world.
A faith, a religion for the whole world, without God and without the existence of any other religion.
Teach this child love and humanity.

You won't experience its strength during your lifetime, but another strong woman will continue to raise this child after your death.
The baby was so beautiful and peaceful.
I promised Bijan and hugged him.
I asked him to come to my dream for my birthday with the rest of my family who live in the land beyond the rainbow, because this is the greatest gift for me.

©Susan Afarin

Bild: Stern

Ich habe mir gerade vorgestellt, dass Merkel wieder Kanzlerin wird.
Solange sie die Macht hatte, mochte ich sie nicht, weil CDU in jeder Hinsicht unattraktiv war und ist.
Sie war eine Art harmloserer Helmut Kohl.
Sie tat viele Jahre möglichst nichts aber kaputt gemacht hat sie nichts.
Migranten Politik ist überhaupt nicht Deutschlands Stärke.
Einerseits haben sie so viele Menschen zu ihren Henkern zurück geschickt, anderseits wollen sie Freitagsgebet in der Schule integrieren.
Wir sind in Deutschland und es ist ein christliches Land und trotzdem kommen die Kinder nicht mit ihren Priestern Sonntags hin, um zu beten.
Deutsche hatten durch ihre Nazi-Geschichte immer eine Schwäche, wenn es um andere Nationen ging, denn sie wollten der Welt beweisen, dass sie keine Nazis sind.
Dadurch haben sie der Islamisten und Zionisten so viel Macht verliehen.
Anstatt an Migration und Zukunft dieser Menschen zu denken, haben sie ihre menschenverachtenden Religionen hier beflügeln lassen und das aus Desinteresse.
Sie wollten der Welt nur sagen, seht hin, wie ausländerfreundlich wir doch sind.
Aber da sie durch ihre Desinteresse und Mangel an richtige Arbeit wishi washi gemacht haben, sind einerseits die gefährliche Islamisten und Zionisten Zahlen gewachsen und anderseits haben sich die Nazi-Schläfer entpuppt, wie AfD jetzt I'm Parlament sitzt und Verfassung dadurch verletzt ist aber keiner wagt, etwas zu tun.
Weil Merz jetzt auch ein AfDer ist, der zu schwarzer Partei gehört.
Es gibt Menschen, ich meine nicht unbedingt mich, aber wirklich gutherzige Menschen, die die Probleme von beiden Seiten kennen aber sie werden nicht gefragt, weil das Ziel  nicht aufbauen und korrigieren ist sondern, mit den Eiern herum spielen und Geld kassieren, bis der Stuhl anderweitig zu nächsten Taugenichts weitergeleitet wird.

©Susan Afarin

.....

I just imagined Merkel becoming Chancellor again.
As long as she had power, I didn't like her because the CDU was and is unattractive in every respect.
She was a kind of harmless Helmut Kohl.
For many years, she did as little as possible, but she didn't break anything.
Migration policy is definitely not Germany's strong suit.
On the one hand, they sent so many people back to their executioners, and on the other hand, they want to integrate Friday prayers into schools.
We are in Germany, and it is a Christian country, and yet the children don't go with their priests to pray in schools on Sundays.
Germans, because of their Nazi history, have always had a weakness when it comes to other nations, because they wanted to prove to the world that they are not Nazis. This is how they gave so much power to Islamists and Zionists.
Instead of thinking about migration and the future of these people, they allowed their misanthropic religions to flourish here, and that out of sheer disinterest.
They just wanted to tell the world, look how welcoming we are to foreigners.
But because of their disinterest and lack of real work, they've been doing nothing but wishy-washy things, and on the one hand, the numbers of dangerous Islamists and Zionists have grown, and on the other hand, Nazi sleeper cells have been exposed, as evidenced by the AfD now sitting in parliament, violating the constitution, yet no one dares to do anything.
Because Merz is now also an AfD member, belonging to the conservative party. There are people—I don't necessarily mean myself, but truly kind-hearted people—who understand the problems on both sides, but they aren't consulted because the goal isn't to build and correct, but to play with their testicles and collect money until the seat is passed on to the next good-for-nothing.

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

Das Problem in unserem heutigen Parlament, der Abgeordnete selbst ist der Lobbyist
Politiker hatten nie etwas mit dem Volk zu tun, aber es ist neue Ära für Chronist
Die Tendenz zum Verfaulen ist zu groß, manchmal sogar , auch wenn Du damit beginnst als Aktivist
Jemand antwortete auf mein Kommentar, Ihr Frauen seid doch selbst Schuld wenn ihr seid so angepisst
Wenn Ihr auf toxische Männern abfahrt, kommen solche an die Macht, machen auf Eure Nase Twist
Toxische Politiker nie gewählt, aber die größte Liebe meines Lebens, war falscher Christ
Das Leben an sich war schon immer sehr hart, aber Liebe war ein Reinfall, dafür könnte ich Nichts
Du kannst nicht wählen, wem Du Dein Herz schenkst, was für eine Schande, dafür bin ich doppelt Atheist

©Susan Afarin

.....

The problem in our parliament today is that the MP himself is the lobbyist Politicians have never had anything to do with the people, but it's a new era for chroniclers
The tendency to decay is too great, sometimes even if you start out as an activist Someone replied to my comment: "You women are to blame if you're so pissed off. If you're into toxic men, they'll come to power and twist your nose"
Never voted for toxic politicians, but the greatest love of my life was a false Christian
Life itself has always been very hard, but love was a flop, I couldn't help that
You can't choose who you give your heart to, what a shame, that's why I'm doubly an atheist.

©Susan Afarin

در یکی از فیلم های صمد، او و دو نفر دیگر در ارتش احمقانه ای بودند.
تمام این ارتش فقط شامل همین سه نفر بود.
اما برای صمد فرمانده بودن کافی نبود، بلکه او می‌خواست سر فرمانده شود!
مشکل آدمها برای قدرت در مثلثی فکر آنهاست.
آنها حتما باید یک نفر را در راس قرار بدهند، در حالیکه اگر پوولیتیک یک شغل آبرومندانه بود، باید به شکل همکاری تنگاتنگ دیده می‌شد.
اما سیاستمداران در تمام مدت اشتغال سیاسی خود، در حال تخریب کردن دیگران هستند، تا خودشان رئیس شوند.
ما آدمهای معمولی زیر رگبار حسادت و چشم و هم چشمی و خدعه و نیرنگ آنها میمانیم، تا در دوره بعد، چند شغال جدید گول مان بزنند!!!

©سوسن آفرین

......

In einem von Samads Filmen, ein berühmter iranischer Satiriker, war er mit zwei anderen in einer lächerlichen Armee.
Die gesamte Armee bestand nur aus diesen drei Personen.
Doch Samad reichte es nicht, Kommandant zu sein – er wollte Oberbefehlshaber werden!
Das Problem mit Machtmenschen ist ihr Dreiecksdenken.
Sie müssen unbedingt eine Person an die Spitze bringen, obwohl Politik, wäre sie ein respektabler Beruf, als enge Zusammenarbeit verstanden werden müsste.
Aber Politiker zerstören während ihrer gesamten politischen Karriere andere, um selbst an die Macht zu kommen.
Wir, das einfache Volk, bleiben ihrem Neid, ihrer Intrige, ihrem Betrug und ihren Tricks ausgesetzt, bis uns in den nächsten Wahlen neue Schakale hereinlegen!

©Susan Afarin

......

In one of Samad's films, a famous Iranian satirist, he was in a ridiculous army with just two others.
The entire army consisted of only these three people.
But being a commander wasn't enough for Samad—he wanted to be commander-in-chief!
The problem with power-hungry people is their triangular thinking.
They absolutely must put one person at the top, even though politics, if it were a respectable profession, would be understood as close cooperation.
But politicians destroy others throughout their political careers in order to seize power themselves.
We, the common people, remain at the mercy of their envy, their intrigue, their deceit, and their tricks until new jackals con us in the next elections!

©Susan Afarin

امروز صبح چند تا کلیپ از ایران دیدم، که وحشتناک بود.
حزب الله و مزدوران رژیم، بدون هیچ تردیدی، راحت به داخل ساختمان های مسکونی شلیک می‌کردند.
در خیابان‌ها هم خودشان را مسلح می‌کردند و با پرچم کریه االه شان، آماده نبرد با مردم بی دفاع و غیر مسلح می‌شدند.
امید این مردم بی پناه بمب هایی هستند که ترامپ و نتان یاهوی بچه باز و جنایتکار روی سرشان می‌ریزند.
به امید اینکه یا بمیرند، یا آزاد شوند.
اینجا در غرب مردم از قیمت بالای بنزین می‌نالند و با همین وقاحت مشکلی با تحریم ایرانیان بدبخت ندارند.
دیروز ویدیو دیگری دیدم از مردی که معتقد بود کسی که به افراد نزدیک زندگی اش اهمیت نمیدهد، نمی‌تواند انسان درستکاری باشد وقتی به بیگانه گان محبت می‌کند.
برای اینگونه رفتار در فارسی کلمه ای داریم به نام غریبه پرست.
غریبه پرست کسی ست که می‌خواهد جلوی دیگران خودش را اثبات کند و بخاطر غریبه های ناشناس زندگی نزدیکانش را بی کیفیت می‌کند، یا حتی به خطر می اندازد.
اغلب غریبه پرست ها کمبود اعتماد به نفس دارند و چون محبت کردن به خانواده و دوست وظیفه محسوب می‌شود، آنها قصد فروختن خود را دارند، به نام انسان فداکار و یا وظیفه شناس.
من همیشه خانواده و دوستانم را به غریبه ها ترجیح دادم، با اینکه اگر توانستم به غریبه ها هم کمک کردم، چون این ادای احترام به انسانیت و داشتن شرافت است.
نمی‌دانم برعکس آن هم آیا نامی دارد؟!
چون برخی از آدمهایی که در زندگیم دیدم، با وجود داشتن شغل‌های اجتماعی و ادعاهای کلفت خود، جز برای خانواده خود برای هیچکس حق زندگی قائل نمی‌شوند.
اگر این مثل را فراتر ببرم و با یک مملکت مقایسه کنم، به اینگونه آدمها وطن پرست هم نمی‌توان گفت.
چون بعد از وطن پرستی، جهان دوستی مطرح می‌شود و یکسان بودن انسانها بدون در نظر گرفتن امکانات، جنسیت. سن، ملیت و...
من فکر میکنم، کسی که خانواده خودش را دوست ندارد، هیچوقت کسی دیگر را هم دوست ندارد، بلکه ممکن است برای منافع خودش فقط تظاهر به علاقه بکند.
حکومت نکبت بار جمهوری اسلامی نه ایرانی ست و نه برای ایرانیان ارزشی قائل است.
این جنایتکاران به فلسطین و لبنان و سوریه و پاکستان، چین و روسیه خیلی بیشتر رسیدگی کردند.
نه اینکه از روی عشق بود.
بلکه افعی می‌تواند نقشه بکشد و وجود سرد او را با محبت سازگاری نیست.

©سوسن آفرین

......

Heute Morgen sah ich einige entsetzliche Videos aus dem Iran.
Die Hisbollah und die Söldner des Regimes beschossen ohne zu zögern Wohnhäuser.
Sie bewaffneten sich auf den Straßen und bereiteten sich darauf vor, mit ihrer grauenhaften Allah-Flagge gegen die wehrlosen und unbewaffneten Menschen zu kämpfen.
Die Hoffnung dieser hilflosen Menschen ruht auf den Bomben, die Trump und Netanjahu, dieser Kinderschänder und Kriminelle, auf sie abwerfen.
Sie hoffen, entweder zu sterben oder befreit zu werden.
Hier im Westen beschweren sich die Leute über die hohen Benzinpreise und haben mit derselben Unverfrorenheit kein Problem mit den Sanktionen gegen die unglücklichen Iraner.
Gestern sah ich ein weiteres Video von einem Mann, der der Meinung war, dass jemand, der sich nicht um seine Familie und Freunde kümmert, obwohl er Fremden zuvorkommend ist, kein ehrlicher Mensch sein kann.
Wir haben im Persischen ein Wort für dieses Verhalten: „gharibeh parast“. (Fremdenliebend)
Ein Fremdenliebender ist jemand, der sich anderen beweisen will und dafür das Leben seiner Nächsten für unbekannte Fremde vernachlässigt, aufs Spiel setzt oder gar gefährdet.
Den meisten Fremdenliebende mangelt es an Selbstvertrauen, und da die Liebe zu Familie und Freunden als Pflicht gilt, sind sie bereit, sich selbst zu verkaufen, um selbstlos oder gewissenhaft zu erscheinen.
Ich habe meine Familie und Freunde immer Fremden vorgezogen, obwohl ich Fremden geholfen habe, wenn ich konnte, denn das ist ein Zeichen von Menschlichkeit und Ehre.
Ich weiß nicht, ob es einen Begriff für das Gegenteil gibt?!
Denn manche Menschen, die ich in meinem Leben kennengelernt habe, obwohl sie manchmal hohe soziale Positionen bekleiden und viel über Menschenliebe behaupten, erkennen außer ihrer eigenen Familie niemandem das Recht auf Leben zu.

Wenn ich dieses Beispiel weiterführe und es mit einem Land vergleiche, kann man solche Leute nicht als Patrioten bezeichnen.
Denn nach dem Patriotismus kommt der Universalismus ins Spiel, die Gleichheit aller Menschen unabhängig von ihren Mitteln, ihrem Geschlecht, ihrem Alter, ihrer Nationalität usw.
Ich denke, dass jemand, der seine eigene Familie nicht liebt, niemals andere lieben wird, sondern Liebe nur vortäuschen mag, um seine eigenen Interessen zu verfolgen.
Die verheerende Regierung der Islamischen Republik ist weder iranisch noch schätzt sie Iraner.
Diese Verbrecher kümmerten sich viel mehr um Palästina, den Libanon, Syrien, Pakistan, China und Russland.
Nicht etwa aus Liebe.
Vielmehr ist eine Schlange hinterlistig, und ihre kalte Natur ist nie mit Liebe unvereinbar.

©Susan Afarin

......

This morning I saw some horrific videos from Iran.
Hezbollah and the regime's mercenaries shelled residential buildings without hesitation.
They armed themselves in the streets and prepared to fight the defenseless and unarmed people with their gruesome Allah flag.
The hope of these helpless people rests on the bombs that Trump and Netanyahu, these child molesters and criminals, are dropping on them.
They hope either to die or to be liberated.
Here in the West, people complain about high gasoline prices and, with the same brazenness, have no problem with the sanctions against the unfortunate Iranians. Yesterday I saw another video of a man who believed that someone who doesn't care for his family and friends, even though he is courteous to strangers, can't be an honest person.
We have a word in Persian for this behavior: "gharibeh parast." (Forieghlovers)
A forieghnlover is someone who wants to prove himself to others and, in doing so, neglects, jeopardizes, or even endangers the lives of his loved ones for the sake of unknown strangers.
Most foreignlovers lack self-confidence, and because love for family and friends is considered a duty, they are willing to sell themselves out to appear selfless or conscientious.
I have always preferred my family and friends to strangers, although I have helped strangers when I could, because that is a sign of humanity and honor.
I don't know if there is a term for the opposite?!
Because some people I have met in my life, although they sometimes hold high social positions and claim a lot about philanthropy, recognize no one except their own family as having the right to life.
If I extend this example and compare it to a country, you can't call such people patriots.
Because after patriotism comes universalism, the equality of all people regardless of their means, gender, age, nationality, etc.
I think that someone who doesn't love his own family will never love others, but may only feign love to pursue his own interests.
The devastating government of the Islamic Republic is neither Iranian nor does it value Iranians.
These criminals cared much more about Palestine, Lebanon, Syria, Pakistan, China, and Russia.
Not out of love.
Rather, a snake is cunning, and its cold nature is never incompatible with love.

©Susan Afarin

Bild: Wikipedia

کانت نوک کوه ایستاده بود و من کمی پایین تر.
آمرانه گفت:
"چرا این چند قدم را بالاتر نمایی که کنار من بایستی؟!"
گفتم:
"استاد، شما در علم فلسفه برای خودتان خدایی هستید و من شاگرد.
مکان شما در علم تان از من خیلی بالاتر است.
ضمن اینکه در قله کوه ها، باد مداوم می‌وزد و با اینکه عاشق نسیم هستم، از باد طغیانگر گریزانم. "
سرش را به سمت من برگرداند.
در نگاهش سوالی میچرخید.
گفتم:
" من از شما دلخور نیستم.
فکر میکنم که شما از مداحه سرایان و پاچه خواران منزجر شدید و جمله شما در مورد له کردن کرم در خصوص آدمهای فروتن نیست.
اما آدمهایی که از اسامی بزرگان برای منافع خود استفاده می‌کنند، گاه چیزهایی را برای تولید نفرت در دیگران تکرار می‌کنند.
این اواخر جز دو جمله شما که در خصوص تحقیر کردن مقام زنان و آدمهای متواضع گفته اید، ندیده ام.
این را درک میکنم که در زمان شما قدرت فکر زنان را تحقیر میکرده اند، اما امروز هم شرایط خیلی فرقی نکرده ست.
اما وجود الفریده به من ثابت کرد که شما هم از درون دلتان رومانتیک را میخواسته ست ولی شاید مرتبه خود را باز هم بالاتر میدیدید، جوری که با اجتماع آن زمان جور در می‌آمده ست."
کانت لبخندی زد و ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
" الفریده هنر دلباختگی را خوب بلد بود و همیشه بعد از دیدارهایمان، موج جدیدی از افکار به من رو می آوردند.
فلاسفه هم نیاز به یک معبود ذهنی و جسمی دارند، مثل هنرمندها.
اما خیلی از هنرمندها برای تنوع دادن به تصورات خود، در داشتن این معبودها زیاده روی کردند و هنرشان هجو یا عقلشان زایل شده ست.
طراوت جوانی همه چون گلی پرپر می‌شود ولی خاطره گل در ذهن ما نمی‌میرد.
عصاره عشق الفریده برای من تا آخر عمر نهایت لطافت بود، چون او خیلی طبیعی بود، نگاهش پر از عشق بود و هوش عجیبی داشت. "
به من نگاه کرد و گفت:
" روح تو شباهت زیادی به الفریده دارد، چون بخشندگی و محبت ات زیاد است.
اما هوش تو و صیقلی که خودت به روحت داده ای، عظیم تر هستند.
در تو جاه طلبی نیست و این باعث وهم آدمهای پوک می‌شود.
دلم می‌خواهد عمق جمله من را در خصوص کرم و فروتنی باور کنی و از من دلخور نباشی. "
گفتم:
" از شما دلخور نیستم.
این قسمتی لاینفک از فرهنگ غرب است و من بیشتر عمرم را اینجا گذرانده ام.
اما نخوت و تکبر به عنوان وسیله دفاعی و مانع از تفکرات هجو دیگران روح مرا لکه دار خواهد کرد.
من هم باید بتوانم با ذهن درونم و رفتارهای اجتماعی ام احساس هارمونی کنم.
کسی که تواضع مرا درک نمیکند، نباید مرا به تغییر مجبور کند، چون اینگونه من برای چیزهایی که به آن باور هم ندارم، خودم را به تغییری نارضایتمندانه مجبور کرده ام و اصولا چرا من باید جوری زندگی کنم که دیگران می‌خواهند و میفهمند؟! "
برق بزرگی در چشمان کانت ظاهر شد و گفت:
" اینجا به یک گونه غرور و برتری خودت اعتراف کردی، در حالی که تو خودپسند نیستی.
تو ارزش واقعی خودت را میدانی.
اما مرزهایت خیلی کوچک هستند.
دلم می‌خواهد که از خودت مراقبت کنی. "
گفتم:
" شما از مولانا و شمس چیزی میدانید؟!"
او گفت:
"حالا که در جهان آنسوی رنگین کمان زندگی میکنم، همه چیز را می‌دانم ولی در زمان حیاتم چیزی راجع به او نمی‌دانستم.
مولانا هنوز هم اینجا روزهای طولانی ریاضت می‌کشد و همه ما نمی‌دانیم که آیا معنوی تر از هستی کنونی ما چیزی هست که او به سفر روحش ادامه می‌دهد؟!
او خیلی کم و پیچیده حرف می‌زند. "
گفتم:
" من مولانا نیستم ولی به حرکت روح و صیقل دائمی آن معتقدم.
او از اطرافیان خودش خیلی بیشتر میفهمید و شمس تبریز تنها یک بهانه بود، چون در وجود همه ما انسانها نیاز به نیرویی برتر و باور تنها نبودن روح وجود دارد.
شمس برای او بیشتر از جسم معنا داشت، حتی اگر آنها همو سکسوال بوده باشند.
شاید مولانا همان برق عشقی را که شما در الفریده دیدید، دیده باشد.
من این برق چشم را در عشق پلاتونیک خودم دیدم و چهل سال بعد، در مردی که هیچوقت مرا دوست نداشت.
فکر میکنم، این تنها خواست خود من بود که اینگونه به عشق دچار شوم و بیمار شدم.
اما حالا حداقل هر از گاهی در خوابهایم نگاه روشن و گرم عشقی را میبینم و می‌دانم که پس از مرگ من، عشق رومانتیک به من بازخواهد گشت.
هنوز بین فیلسوف بودن، علوم طبیعی و هنر گیر کرده ام و گاه فکر میکنم، هیجان دیدن اینهمه ستاره در آسمان را با ترکیدن علایق خودم در جهان ذهنم جبران میکنم و اینگونه برای همه چیز همیشه یک شاگرد هستم و یادگیری را به تعلیم ترجیح داده ام. "
کانت دستش را روی شانه من گذاشت و گفت:

" مردها هر چقدر هم که زنی را دوست داشته باشند و در خفا او را روی دوش خود بگیرند، در جمع دوست دارند، جلوی او حرکت کنند.
این ضعف بزرگی ست.
من خودم هم نتوانستم به این ضعف چیره شوم، که نامش را غرور کور می‌گذارم.
برای همین همیشه تنهایی پیاده روی کردم تا مردم ضعف احساس مرا در مقابل الفریده نبینند.
اعتراف به این ضعف در زمان حیاتم امکان پذیر نبود ولی الان جسمی ندارم که ذهنم بتواند اسیر آن باشد. "
©سوسن آفرین

......

Kant stand auf dem Gipfel des Berges, ich ein Stück tiefer.
Er sagte gebieterisch:
„Warum gehst Du nicht ein paar Schritte höher, um neben mir zu stehen?!“
Ich sagte:
„Meister, Du bist in der Philosophie ein Gott, und ich bin eine Schülerin.
Dein Rang in Deiner Wissenschaft ist viel höher als meiner.
Außerdem weht auf den Berggipfeln ständig der Wind, und obwohl ich die Brise liebe, meide ich den heftigen Wind.“
Er wandte den Kopf zu mir.
Eine Frage stand geschrieben in seinen Augen.
Ich sagte:
„Ich bin nicht böse auf Dich.
Ich glaube, Du bist angewidert von den Lobrednern und den Heuchlern, und Deine Aussage über das Zerquetschen des Wurms bezieht sich nicht auf bescheidene Leute.
Doch Menschen, die die Namen großer Persönlichkeiten zu ihrem eigenen Vorteil missbrauchen, wiederholen mitunter Dinge, um Hass zu schüren.
In letzter Zeit habe ich nur zwei Deiner Äußerungen gelesen, die den Status von Frauen und bescheidenen Leuten herabsetzen.
Ich verstehe, dass die intellektuelle Kraft der Frauen zu Deiner Zeit verachtet wurde, aber heute ist die Situation auch nicht viel anders.
Doch die Existenz von Elfriede hat mir gezeigt, dass auch Du Dich Romantik wünschtest, aber vielleicht hieltest Du Deinen Status für höher, weil er der damaligen Gesellschaft entsprach.“
Kant lächelte, hob die Augenbrauen und sagte:
„Elfriede beherrschte die Kunst der Verliebtheit meisterhaft, und nach unseren Treffen überkam mich stets eine neue Gedankenflut.
Auch Philosophen brauchen einen geistigen und körperlichen Muse, wie Künstler. Doch viele Künstler haben es in ihrem Streben nach Vielfalt in der Aneignung dieser Musen übertrieben, und ihre Kunst ist zur Satire verkommen oder ihr Intellekt ist verloren gegangen.
Die Frische der Jugend verwelkt wie eine Blume, doch die Erinnerung an sie stirbt nicht in unseren Herzen.
Das Wesen von Elfriedes Liebe war die vollkommene Zärtlichkeit, die sie mir bis zu meinem Lebensende entgegenbrachte, denn sie war so natürlich, ihr Blick war voller Liebe und sie besaß eine außergewöhnliche Intelligenz.“
Er sah mich an und sagte:
„Deine Seele ähnelt sehr der von Elfriede, denn Deine Großzügigkeit und Liebe sind großartig.
Doch Deine Intelligenz und die Feinabstimmung, die Du Deiner Seele selbst verliehen hast, sind noch größer.
Du bist frei von Ehrgeiz, und das erweckt den zerstreuten Eindruck dummer Menschen.“
Ich möchte, dass Du die Tiefe meiner Worte über Großzügigkeit und Demut verstehst und mir nicht böse bist.
Ich sagte: Ich bin Dir nicht böse.
Dies ist ein wesentlicher Bestandteil der westlichen Kultur, und ich habe den größten Teil meines Lebens hier verbracht.
Doch Arroganz und Überheblichkeit als Verteidigungsmittel und Schutzschild gegen die satirischen Gedanken anderer würden meine Seele beflecken.
Ich muss auch in der Lage sein, Harmonie mit meinem Inneren und meinem sozialen Verhalten zu spüren.
Jemand, der meine Bescheidenheit nicht versteht, sollte mich nicht zu einer Veränderung zwingen, denn so habe ich mich selbst zu unbefriedigenden Veränderungen gezwungen, für Dinge, an die ich nicht einmal glaube.
Und warum sollte ich so leben, wie es andere wollen und verstehen?! "
Ein großes Leuchten erschien in Kants Augen, und er sagte:
" Hier hast Du eine Art Stolz und Überlegenheit von Dir eingestanden, obwohl Du nicht arrogant bist.
Du kennst Deinen wahren Wert.
Aber Deine Grenzen sind sehr eng.
Ich möchte, dass Du auf Dich selbst achtest."
Ich sagte:
"Weißt Du etwas über Rumi und Schams?"
Er sagte:
"Jetzt, da ich in der Welt jenseits des Regenbogens lebe, weiß ich alles, aber zu Lebzeiten wusste ich nichts über ihn.
Rumi praktiziert hier noch immer lange Tage der Askese, und wir alle wissen nicht, ob es etwas Spirituelleres gibt als unsere jetzige Existenz, dass er die Reise seiner Seele fortsetzt.

Er spricht sehr wenig und kompliziert. "
Ich sagte: Ich bin nicht Rumi, aber ich glaube an die Bewegung der Seele und ihre ständige Verfeinerung.
Er verstand viel mehr als die Menschen um ihn herum, und Shams Tabriz war nur ein Vorwand, denn in uns allen schlummert die Sehnsucht nach einer höheren Macht und der Glaube, dass die Seele nicht allein ist.
Shams bedeutete ihm mehr als der Körper, selbst wenn sie homosexuell waren. Vielleicht sah Rumi denselben Funken der Liebe, den Du in Elfriede gesehen hast. Ich sah diesen Funken in meiner eigenen platonischen Liebe und vierzig Jahre später in einem Mann, der mich nie liebte.
Ich glaube, es war allein mein eigener Wille, dass ich mich so verliebte und krank wurde.
Doch nun sehe ich zumindest hin und wieder den hellen, warmen Blick von Eshghi in meinen Träumen, und ich weiß, dass nach meinem Tod die romantische Liebe zu mir zurückkehren wird.
Ich bin noch immer hin- und hergerissen zwischen Philosoph, Naturwissenschaftler und Künstler, und manchmal denke ich, dass ich die Begeisterung über die vielen Sterne am Himmel durch die Explosion meiner eigenen Interessen in meiner Gedankenwelt kompensiere.
So bleibe ich in allem ein Lernender und ziehe das Lernen dem Lehren vor. "
Kant legte mir die Hand auf die Schulter und sagte:
" Egal wie sehr Männer eine Frau lieben und sie heimlich auf ihren Schultern tragen, in der Öffentlichkeit bewegen sie sich gern vor ihr.
Das ist eine große Schwäche.
Ich selbst konnte diese Schwäche, die ich blinden Stolz nenne, nicht überwinden. Deshalb ging ich immer allein, damit niemand mir gegenüber Elfriede meine Schwäche bemerkte.
Zu Lebzeiten war es mir unmöglich, diese Schwäche einzugestehen, doch nun habe ich keinen Körper mehr, in dem mein Geist gefangen sein kann.

©Susan Afarin

.......

Kant stood on the mountaintop, I a little lower.
He said imperiously:
"Why don't you take a few steps higher to stand next to me?!"
I said: "Master, you are a god in philosophy, and I am a student.
Your rank in your science is far higher than mine.
Besides, the wind is always blowing on mountaintops, and although I love a breeze, I avoid strong winds."
He turned his head toward me.
A question was written in his eyes.
I said:
“I’m not angry with you.
I believe you’re disgusted by the flatterers and the hypocrites, and your statement about crushing the worm doesn’t refer to humble people.
However, people who misuse the names of great figures for their own gain sometimes repeat things to incite hatred.
Recently, I’ve only read two of your statements that belittle the status of women and humble people.
I understand that the intellectual power of women was despised in your time, but the situation isn’t much different today.”
But Elfriede's existence showed me that you, too, longed for romance, though perhaps you considered your status higher because it corresponded to the society of the time.”
Kant smiled, raised his eyebrows, and said:
“Elfriede mastered the art of being in love, and after our meetings, I was always overcome by a flood of new thoughts.
Philosophers, like artists, need a spiritual and physical muse.
But many artists, in their pursuit of diversity, have overdone it in acquiring these muses, and their art has degenerated into satire, or their intellect has been lost.
The freshness of youth fades like a flower, but the memory of it doesn't die in our hearts.
The essence of Elfriede's love was the perfect tenderness she showed me until the end of my life, for she was so natural, her gaze was full of love, and she possessed extraordinary intelligence.”
He looked at me and said:
“Your soul is very similar to Elfriede's, for your generosity and love are magnificent.
But your intelligence and the fine-tuning you have bestowed upon your own soul are even greater.
You are free from ambition, and that gives the impression of the scatterbrainedness of a foolish person.
I want you to understand the depth of my words about generosity and humility, and not be angry with me.
I said:
"I am not angry with you.
This is an essential part of Western culture, and I have spent most of my life here. Yet, arrogance and haughtiness as a means of defense and a shield against the satirical thoughts of others would taint my soul.
I must also be able to feel harmony within myself and in my social behavior. Someone who doesn't understand my humility should not force me to change, for in doing so I have forced myself into unsatisfactory changes for things I don't even believe in.
And why should I live the way others want and understand me to?! "
A great gleam appeared in Kant's eyes, and he said:
"Here you have admitted a kind of pride and superiority of yours, even though you are not arrogant.
You know your true worth.
But your limits are very narrow.
I want you to take care of yourself."
I said,
"Do you know anything about Rumi and Shams?"
He said,
"Now that I live in the world beyond the rainbow, I know everything, but while alive I knew nothing about him.
Rumi still practices long days of asceticism here, and we all don't know if there is anything more spiritual than our current existence, that he continues his soul's journey.
He speaks very little and in a complicated way."
I said:
" I am not Rumi, but I believe in the movement of the soul and its constant refinement.
He understood far more than the people around him, and Shams Tabriz was merely a pretext, for within all of us lies a longing for a higher power and the belief that the soul is not alone.
Shams meant more to him than the body, even though they were homosexual. Perhaps Rumi saw the same spark of love that you saw in Elfriede.

I saw that spark in my own platonic love and forty years later in a man who never loved me.
I believe it was entirely my own will that I fell so deeply in love and became ill.
But now, at least occasionally, I see Eshghi's bright, warm gaze in my dreams, and I know that after my death, romantic love will return to me.
I am still torn between being a philosopher, a natural scientist, and an artist, and sometimes I think that I compensate for my enthusiasm for the many stars in the sky with the explosion of my own interests in my inner world.
Thus, I remain a learner in everything and prefer learning to teaching. "
Kant laid his hand on my shoulder and said:
"No matter how much men love a woman and secretly carry her on their shoulders, in public they like to move in front of her.
That is a great weakness.
I myself couldn't overcome this weakness, which I call blind pride.
That is why I always went alone, so that no one would notice my weakness in front of Elfriede.
While I was alive, it was impossible for me to admit this weakness, but now I no longer have a body in which my spirit can be trapped.

©Susan Afarin

I'm absolutly an idealist.

I found only 2 words, which can't describe my personality.

l don't know any diplomacy and it was never my strenght.

But not being optimist is happened to me since a couple years where I began to see the people and their acts realistic and not like my own nose.

Wrong people and wars they made me being pessimistic.

I read right now an article about a prominent who after months says that this war is based on the greed of Trump and Putin the same!

I said it for months but the truth is I'm unknown, a woman, a migrant and therfore my meaning as Iranian myself is not important.

That is one example for saying, why I'm not optimistic anymore.

©Susan Afarin

تو که از قیمت بنزین گران مینالی
طعامت نیست بمب و نشدی زندانی
خنده تلخ مرا سخره کنی مهمانی
لا اقل پند نده، بگذر از این ویرانی

©سوسن آفرین

.......

Ihr, die wegen der hohen Benzinpreise meckert
Ihr esst keine Bomben, seid kein Gefangener
Ihr ladet mich ein, um mich zu verspotten für mein bitteres Lächeln
Gebt wenigstens keine Ratschläge, lasst diese Zerstörung hinter Euch

©Susan Afarin

......

You who complain about high gas prices
You don't eat bombs, you're not prisoners
You invite me over to mock my bitter smile
At least don't give advice, leave this destruction behind

©Susan Afarin

Many people think, when they stay silent, they were great and kind, but it's a laziness against humanity
Cause everyone needs to have certainty, and if it's hurting but real reject which you could feel as a calamity
Playing games with people has two reasons, our own discriminated low level shortcomings or our vanity
The woman who first encouraged me, be the sun you are, is about to harass me, less than my capacity
She's the key, a mom, sister or the wife?! In last case I will only say, don't be afraid of my mentality
I didn't know he is married, it was his insisting, seducing married is not my personality
I suffered from the lack of acts and his selfish acts, I still do not know anything about this insanity
May you both get lucky, I've tried to forgive him with a follow, I'm not vengeful, I've more Christianity
With a world War, my troubles that he never cared about, I don't believe in his love for me nor his amity
The feeling and heart are the greatest power in us, still I won't go under my worth this time, where's no gravity

©Susan Afarin

Cover Karaoke, Googoosh, ich und die Hausspatzen

Du bist die Flamme jeder Ausrede 
Du bist derjenige, wessen schöne Worte mich mit mir selbst versöhnt haben

Ich und der Hausspatzen sind daran gewöhnt, Dich zu sehen
Nur um Dich zu sehen, fliegen wir von unserem Nest heraus
Du kommst um uns zu füttern wie jeden Tag
Wir Spatzen sterben, wenn du nicht zu Hause bist

Dein Name war immer mein erstes und letztes Wort
Vor lautem Nennen Deines Namens, riecht mein Atem nach Dir
Der Duft Deiner schönen Worte, ist prächtig wie einer Wiese voller Klatschmohn
Du bist wie die Charme, die die Wangen eines Liebenden errötet
Mein Gedicht hat die Farbe Deiner Augen, die reine Farbe der Unschuld
Die beste Farbe die ich gesehen habe, Bernstein Gelb

Ich und der Hausspatzen sind daran gewöhnt, Dich zu sehen
Nur um Dich zu sehen, fliegen wir von unserem Nest heraus
Du kommst um uns zu füttern wie jeden Tag
Wir Spatzen sterben, wenn du nicht zu Hause bist

....

Cover, Karaoke, Googoosh, me and the house sparrows

You are the flame of every excuse
You are the one whose beautiful words have reconciled me with myself

Me and the house sparrow are used to seeing you
We just fly out of our nest to see you
You come to feed us like you do every day
We sparrows die when you're not home

Your name was always my first and last word
Cause of often saying your name out loud, my breath smells of you
The scent of your beautiful words is as magnificent as a meadow full of poppies You're like the charm that blushes a lover's cheeks
My poem is the color of your eyes, the pure color of innocence
The best color I've seen, amber yellow

Me and the house sparrow are used to seeing you
We just fly out of our nest to see you
You come to feed us like you do every day
We sparrows die when you're not home

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

It is not possible to describe what happens to you when your beloved ones are suddenly deceased
The bitterness and the pain and touching the absolute discontrol let your sadness limit increase
Many things can not impress you, nor you could enjoy your old habits and humor, your joy will decrease
Sex is a shape to describe our feelings to the special one to us, for many it is just a feast
Hormones in puberty aren't ripe, so this shape of sex which I didn't experience could be for beast
I'm not religious, my goddess is nature, but my moral says; sex with love is holy, without priest
Romantic love which contains sex could only exist between two persons, it's not to buy, sell or lease
Only one could be chosen for romantic love without games and blames, only this sort sex can release

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

یک آشغال حزب اللهی امروز در اینستاگرام در خصوص پستی که بر علیه سیاست آمریکا نوشته بودم و در آن گفتم که سوسک‌های اسلامی ایران باید ریشه کن شوند، جواب داده بود، که دهنتو ببند.
این حکومت اسلامی ایران است.
همه باید خفه شوند چون قرآن آنها ضد انسان و حق بیان و آزادی برای بشر است.
خوک‌های اسلامی برای خودشان همه چیز مباح است، خون کودک و شیر شغال و تجاوز به مادر و خواهر خودشان.
آنها نه قانون دارند و نه وجدان و نه خدا.
اگر آمریکا و اسرائیل ملاها را ریشه کن نکنند، از سال دیگر حداقل باید منتظر انفجارهای متفاوت و حملات تروریستی در اقصی نقاط اروپا، خاورمیانه و حتی آمریکا باشند.
یا باید از جنگ کلا صرف نظر می‌کردند و یا حالا که شروع کردند، جان ایرانیان که برایشان مهم نیست، بخاطر جان اروپایی ها و اسرائیلی ها و آمریکایی ها باید تمامش کنند.
این تهدید من نیست، بلکه عکس العمل این غارنشینان است.
بعد از هفته ها در جواب پست من فحش نوشته شد، یعنی آنها دارند قدرت می‌گیرند، چون نیروی امنیتی شان در اروپا شروع به کار کرده.
حرفهای من تلخ هستند ولی واقعی اند.
آنهایی که دلشان می‌خواهد چیزهای قشنگ ببینند، امیدوارم که در زندگی شان امکاناتش را داشته باشند.
من از جهان تناقض ها، تنهایی ها، خیانت ها، دروغ و تزویر ها حرف میزنم، جهانی که آدمهایی مثل من مجبورند در آن زندگی کنند.
دیروز به شکست اس پ د فکر کردم و اینکه با وجود تجربه تلخم با آنها ناراحت شدم.
مرگ سوسیالیسم به نفع فاشیسم.
نمی‌دانم من ایرانی روزی به زور به ایرانی قرق شده از اسلام ضد انسانی بر میگردم و در زندان‌های ایران میمیرم، یا فاشیست ها همینجا مرا در کوره خواهند سوزاند.

©سوسن آفرین

......

Ein Hisbollah-Abschaum hat heute auf Instagram auf einen Beitrag von mir reagiert, in dem ich die Ausrottung der islamischen Kakerlaken des Irans forderte.
Er schrieb: „Halt die Klappe!“
Das ist die islamische Regierung des Iran.
Alle sollten zum Schweigen gebracht werden, denn ihr Koran ist menschenfeindlich und die Menschenrechte auf Meinungsäußerung und Freiheit sind unerlaubt.
Diese islamischen Schweine halten alles für erlaubt, sogar Kinderblut, Schakalmilch und die Vergewaltigung ihrer eigenen Mütter und Schwestern.
Sie haben kein Gesetz, kein Gewissen und keinen Gott.
Wenn Amerika und Israel die Mullahs nicht ausrotten, müssen sie spätestens ab dem nächsten Jahr mit Explosionen und Terroranschlägen in ganz Europa, dem Nahen Osten und sogar in Amerika rechnen.
Entweder hätten sie den Krieg ganz aufgeben sollen, oder jetzt, wo sie ihn begonnen haben, sollten sie ihn im Interesse der Europäer, Israelis und Amerikaner beenden, denen das Leben der Iraner gleichgültig ist.
Das ist nicht meine Drohung, sondern die Reaktion dieser Höhlenmenschen.
Nach Wochen wurde als Antwort auf meinen Beitrag ein Fluch verfasst, der bedeutet, dass sie an Macht gewonnen haben, weil ihre Sicherheitskräfte nun in Europa aktiv sind.
Meine Worte sind bitter, aber wahr.
Ich hoffe, dass diejenigen, die Schönes sehen wollen, die Mittel dazu haben.
Ich spreche aus einer Welt voller Widersprüche, Einsamkeit, Verrat, Lügen und Betrug – einer Welt, in der Menschen wie ich leben müssen.
Gestern dachte ich über die Niederlage der SPD nach und wie traurig ich darüber war, trotz meiner bitteren Erfahrungen mit Ihnen.
Der Tod dem Sozialismus zu Gunsten des Faschismus!
Ich weiß nicht, ob ich, eine Iranerin, eines Tages gezwungen sein werde, in den Iran zurückzukehren, umgeben von einem unmenschlichen Islam, und in iranischen Gefängnissen sterben werde, oder ob die Faschisten mich hier bald in einem Ofen verbrennen werden.

©Susan Afarin

......

A Hezbollah scumbag reacted today on Instagram to a post of mine in which I called for the extermination of the Islamic cockroaches of Iran.
He wrote: “Shut up!”
This is the Islamic government of Iran.
Everyone should be silenced because their Quran is inhumane and the human rights of freedom of expression and freedom are forbidden.
These Islamic pigs consider everything permissible, even children's blood, jackal milk, and the rape of their own mothers and sisters.

They have no law, no conscience, and no God.
If America and Israel don't exterminate the mullahs, they should expect explosions and terrorist attacks throughout Europe, the Middle East, and even America by next year at the latest.
They should have either abandoned the war altogether, or now that they've started it, they should end it in the interest of the Europeans, Israelis, and Americans, who don't care about the lives of Iranians.
This isn't my threat, but the reaction of these cavemen.
Weeks later, a curse was written in response to my post, implying that they have gained power because their security forces are now active in Europe.
My words are bitter, but true.
I hope that those who want to see beauty have the means to do so.
I speak from a world full of contradictions, loneliness, betrayal, lies, and deceit—a world in which people like me have to live.
Yesterday, I reflected on the SPD's defeat and how saddened I was by it, despite my bitter experiences with them.
Death to socialism in favor of fascism!
I don't know if I, an Iranian woman, will one day be forced to return to Iran, surrounded by an inhumane Islam, and die in Iranian prisons, or if the fascists will soon burn me alive in an oven here.

©Susan Afarin

Some moral kicks are like another sorts of "I mean such things" in the same named song
There're little moments before your decisions you feel it in your heart, right or wrong
I am not logical, nor strict or one sided, but healthy moral has no gong
Writing about tender feelings? but side effects, I don't want excited men in throng
It's like religion, such tender feelings are only for two, no other prolong
I wrote many rivers, a third of it was not bad, I talked 'bout how I you long
It was without exaggerating highest possible heart trembling along
Men do just, women ask not, but I can't be an affair for any man, too strong

©Susan Afarin

I have nothing terrible for a confessing
I'm sorry if he drank, cause of my stressing
Respect lacked, conversation and the caressing
But I am alive and natural without dressing
I got brocken to pieces, not of my pressing
I read now, my own power gave me back blessing
Deciding to ignore the hate, for my messing
That was the reason, I'm no star for impressing

©Susan Afarin

The young doctor wasn't surprised about my dreams and found it romantic to fall in love in a dream with a dead pacifist.
She said that everyone is nowadays thinking about Iran and she understands my worries and maybe these dreams are like searching for a solution in a dead end of a dangerous deadly war.
I told her that I can't enjoy anything.
Even the dance club I am registered shortly, I didn't visit till today.
I thought yesterday to go cause solo jazz and lindy hop would be nice, but I found no power, nor lust.
After I got a cancelation for an applying to an office, I was yesterday down but it is since long the case.
Besides I thought in an office I will feel the xenophobia more than in a pharmacy as example.
Maybe it was better for me.
As I was on the way back home I thought I need to make something to feel being alive.
So I asked for a voluntary job today, if there is something I could do.
Soon I have birthday.
She remembered me on it and asked what I want to do cause it's a round birthday, I will be 60.
First I decided to go to a comedy but my last experience showed me that no jokes could help me at the moment.
I thought if the weather is nice I will visit a cemetery and then eat something I like.
These wonderful Persian chickpea flour pastries taste like home.

©Susan Afarin

Own text for Minnie the Moocher

"Part of future"

I am old and can not be a part of future
I talk to neglected one and bad moocher
They are crimes for, no one brings you in jail
But it's like if crows kill nightingale

Right, allright, allright, allright
Surely, surely, surely, sure
Very, very, very, well
Right, allright, allright, oh sure

Just cause you think els, don't get hurt by blocky
Cause you are fast, must not be abused by gawky
You could be lucky while the whole world turns 'round
But being human means don't let all others down

Right, allright, allright, allright
Sureeeeeeeeeeeeeeeeeeee
Very, very, very, well
Right, allright, allright, oh sure

For making good things you don't need a reason
I thought so, till I got, life means being beaten
Or the opposite, which means hitting and deal
So l began to heal and feel me real

Right, allright, allright, allright
Surely, surely, surely, surely, surely, surely, sure
Whatever sooth, whatever sooth,
Whatever, however could me sooth
Not the wrong ruling lows or
The bad traditions

I once lived on a ranch, farmhouse without coarses
Polite kind child can't remember if we had gorses
I write so intense in my last four years of life time
But I think I will never find the right eternal rhyme

Right, allright, allright, allright
Surely, surely, surely, sure
Very, very, very, well
Right, allright, allright, oh sure

Your Jinn,
Your Jinn,
Your Jinn.

©Susan Afarin

به جای شمشیرکه یک نماد غیر ایرانی بلکه اسلامی ست، در پرچم ایران به دست شیر وسط آن، کبوتر و برگ زیتون، برگ شبدر و پینه دوز به عنوان سمبل خوشبختی اضافه کردم.

©سوسن آفرین

......
Anstelle des Schwertes, das zwar kein persischey, aber ein islamisches Symbol ist, habe ich dem Löwen in der Mitte der iranischen Flagge eine Taube mit Olivenzweig, ein Kleeblatt und einen Marienkäfer als Symbole des Glücks hinzugefügt.

©Susan Afarin

.....

Instead of the sword, which is not a Persian but an Islamic symbol, I added a dove with an olive branch, a four-leaf clover, and a ladybug as symbols of good fortune to the lion in the center of the Iranian flag.

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

Es war für mich einen Test wie ausländerfeindlich in Behörden vor sich geht, die Schablonen
In Deutschland alle dunkelhäutigeren über den gleichen Kamm scheren,
Rotationen
Weiß nicht, ob Faschismus von USA kommt oder Deutschland das exportiert, Ambitionen
Aber es ist verdammt deutlich, einer Nation unter Bomben helfen durch Sanktionen!

©Susan Afarin

Own text for Schumann Trio in E-flat, OP 100

سنگینی درد
روی تن، رو قلب، تو دست

قفل در نشکست
اشک تو چشم حلقه بست

ندای وجدانت اگر مرد
روح تو مرده ست
حتی اگر دنیا
امید به تو بست

...

Schmerz ist kein Traum
Frisst innerlich wie einen Baum

Der von Kletten
Ausgesaugt, was für einen Grauen

Leben ist kurz und matt
Wenn die Seele nicht mehr durch scheint
Dunkel wird alles, was Du im Leben hast

.....

Pain, will always reign
As long as you feel the rain

You may deny life
But it stabbs like a knife

Loneliness is a gift
According to human drift
The more when you made much the more sift

Translation, Persian part

The weight of pain
On the body, on the heart, in the hand

The lock on the door didn't break
The tears appeared in the eyes

If the voice of your conscience dies your soul is dead
Even if you're the world's hopes

Translation, German part

Pain is not a dream
It devours from within like a tree

Like burrs
Sucked dry, what a horror

Life is short and dull
When the soul no longer shines through
Darkness grows of everything you have in life

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

Do I not care that l am through someone very bad and insulting discriminated?!
I've not this feeling even when I saw hate and anger in same way originated
I don't live for other people's thought 'bout me that I could be easy eliminated
I've to endure life that rich politician created like all, mind not dominated

©Susan Afarin

امروز هوا فوق العاده ست.
پرنده ها صبح زود غوغا کردند و اینقدر آوازشان شبیه فکر کردن من بود، که بی اختیار به مرغ عشق های خواب دیروزم فکر کردم و اینکه آیا آنها هم روح قدیمی دو مرغ عشق هستند، یا فقط خواب بودند.
شب را خیلی نا آرام خوابیدم ولی حالم خوب است.
نیمه شب مطلب شاعرانه جدیدی را نگاه کردم و با خودم اندیشیدم که نویسنده آن باید یک زن باشد.
تعریف خانه کار راحتی نیست برای آدمهای مهاجر مثل من و اینکه خیلی از عزیزانم دیگر نیستند، شکل و احساس آن را تغییر می‌دهد.
مادرم سیگار وینستون می‌کشید و تا دو سال پیش از مردن هم سیگار می‌کشید.
خود من هجده سال سیگار کشیدم ولی حالا بیش از سیزده سال است که ترک کرده ام.
دود اصولا برای بدن ضرر دارد.
از هر چیز بدتر بوی جا سیگاری مانده ست و بوی سیگار برگ.
اغلب آدمهای خوبی که در زندگیم دیدم گرفتار سیگار بودند.
اگر هم بوی آن و دودش برای ریه هایم نامناسب است، اگر دوستی در خانه ام نیاز به سیگار کشیدن داشته باشد، از او خواهش میکنم، کنار پنجره آشپزخانه دود کند.
بخاطر اعتیاد به سیگار هیچوقت مردی را برای دوست شدن، وزن نکردم.
با اینکه ترجیح می‌دهم که آنها سیگاری نباشند و یا بیش از یکی دو سیگار در روز بیشتر نکشند.
میرزاده عشقی در خواب من قلیان می‌کشد و من اصلا نمی‌دانم که آیا او به توتون عادت داشته یا نه.
اگر مردی شبی یک لیوان شراب قرمز برای سلامتی اش بخورد، باز تحمل میکنم.
اما مردانی که با شیشه های ویسکی و جعبه های آبجو روزشان را پر میکنند، در زندگی من راه ندارند.
اگر کسی اعتیاد به مواد مخدر داشته باشد، و مرا بخواهد، باید ترک کند، یعنی اراده آن را واقعا داشته باشد.
اما کسی که قمار می‌کند و اراده سستی دارد، هیچگاه پارتنر من نخواهد بود.
آنهایی هم که اعتیاد به پلی گامی و رابطه های باز دارند هم نمی‌توانند پارتنر من باشند.
تخریب کار زشت و چیپی ست.
اگر درون من آتشفشان هم باشد، لیوانی را نخواهم شکست و اگر صدایم فریاد شود، بعد از یک داد کشیدن، خواهم رفت، چون این گونه روابط هم ناسالم و ضد طبیعت من است.
مردی که دستش روی زن بلند شود، تا به حال در زندگیم نداشته ام ولی چنین مردی هم برای همیشه از در خانه من بیرون خواهد رفت.
خانه کجاست؟!
خانه یک احساس در قلب ماست که آن را تنها و یا با دیگرانی که آنها را دوستانی مثل خانواده می‌دانیم تقسیم میکنیم.
خانه نه مکان است و نه برهه ای از زمان.
بلکه ریختن جسم و روح در سیالی ست که در آن احساس امنیت میکنیم، چه تنها و چه با دوست و یا عشق زندگیمان.

©سوسن آفرین

.....

Das Wetter ist heute herrlich.
Die Vögel zwitscherten früh am Morgen, und ihr Gesang ähnelte so sehr meinen Gedanken, dass ich unwillkürlich an die Wellensittiche denken musste, von denen ich gestern geträumt hatte, und mich fragte, ob es die Seelen der beiden Wellensittiche waren oder ob es nur Träume waren.
Ich habe letzte Nacht sehr unruhig geschlafen, aber mir geht es gut.
Mitten in der Nacht las ich ein neues Gedicht und dachte mir, es müsse von einer Frau geschrieben worden sein.
Für Einwanderer wie mich ist es nicht einfach, Heimat zu definieren, und die Tatsache, dass so viele meiner Lieben nicht mehr da sind, verändert die Gestalt und das Gefühl über Zuhause, Heimat.
Meine Mutter rauchte Winston-Zigaretten bis zwei Jahre vor ihrem Tod.
Ich habe selbst achtzehn Jahre lang geraucht, bin aber seit über dreizehn Jahren rauchfrei.
Rauchen ist grundsätzlich schädlich für den Körper.
Am schlimmsten ist der Geruch von Zigarettenstummeln, Aschenbecher und Zigarren.
Die meisten guten Menschen, die ich in meinem Leben kennengelernt habe, waren rauchsüchtig.
Obwohl der Geruch und der Rauch meinen Lungen schaden, bitte ich Freunde, die rauchen müssen, dies am Küchenfenster zu tun.
Ich habe noch nie einen Mann wegen seiner Rauchsucht als Partner benachteiligt.
Am liebsten wäre es mir jedoch, wenn sie gar nicht oder nicht mehr als ein oder zwei Zigaretten am Tag rauchen würden.
Mirzadeh Eshghi raucht in meinem Traum eine Wasserpfeife, und ich habe keine Ahnung, ob er tabaksüchtig war oder nicht.
Wenn ein Mann abends ein Glas Rotwein für seine Gesundheit trinkt, toleriere ich das noch.
Aber Männer, die ihre Tage mit Whiskyflaschen und Bierkisten füllen, haben in meinem Leben keinen Platz.

Wenn jemand drogensüchtig ist und mich will, muss er aufhören, das heißt, er muss es wirklich wollen.
Aber jemand, der Spielsüchtig ist und einen schwachen Willen hat, wird niemals mein Partner sein.
Auch diejenigen, die Polygamie und offenen Beziehungen verfallen sind, kommen nicht in Frage.
Zerstörung ist hässlich und kleinlich.
Selbst wenn ein Vulkan in mir tobt, werde ich kein Glas zerbrechen, und wenn man mich anschreit, gehe ich nach einem Schrei, denn solche Beziehungen sind ebenfalls ungesund und widersprechen meiner Natur.
Noch nie hat ein Mann in meinem Leben mich geschlagen, aber ein solcher Mann wird mein Haus für immer verlassen müssen.
Wo ist denn nun ein Zuhause?!
Zuhause ist ein Gefühl in unserem Herzen, das wir allein oder mit anderen teilen, die wir wie Familie betrachten.
Zuhause ist weder ein Ort noch ein bestimmter Zeitpunkt.
Es ist vielmehr das Eintauchen von Körper und Seele in eine Umgebung, in der wir uns geborgen fühlen, ob allein, mit einem Freund oder der Liebe unseres Lebens.

©Susan Afarin

.....

The weather is glorious today.
The birds were chirping early this morning, and their song so closely resembled my thoughts that I couldn't help but think of the budgies I dreamt about yesterday, and wonder if they were the souls of the two budgies or if they were just dreams.
I slept very restlessly last night, but I am fine.
In the middle of the night, I read a new poem and thought it must have been written by a woman.
For immigrants like me, defining home is not easy, and the fact that so many of my loved ones are no longer here changes the shape and feeling of home, Homeland. My mother smoked Winston cigarettes until two years before she died.
I myself smoked for eighteen years but have been smoke-free for over thirteen years.
Smoking is fundamentally harmful to the body.
The worst thing is the smell of cigarette butts, ashtrays, and cigars.
Most of the good people I've met in my life were smokers.
Although the smell and the smoke damage my lungs, I ask friends who need to smoke to do so by the kitchen window.
I've never rejected a man as a partner because of his smoking addiction.
However, I would prefer it if they didn't smoke at all, or at most one or two cigarettes a day.
In my dream, Mirzadeh Eshghi smokes a hookah, and I have no idea whether he was a tobacco addict or not.
If a man has a glass of red wine in the evening for his health, I can tolerate that.
But men who fill their days with bottles of whiskey and cases of beer have no place in my life.
If someone is a drug addict and wants me, he has to quit; that is, he has to really want to.
But someone who is a gambling addict and has a weak will will never be my partner.
Those who are into polygamy and open relationships are also out of the question.
Destruction is ugly and petty.
Even if a volcano rages inside me, I won't break a single glass, and if someone yells at me, I'll leave after a yell, because such relationships are also unhealthy and contrary to my nature.
No man in my life has ever hit me, and such a man will have to leave my house forever.
So where is home?!
Home is a feeling in our hearts that we share alone or with others we consider family.
Home is neither a place nor a specific time.
Rather, it is the immersion of body and soul in an environment where we feel safe and secure, whether alone, with a friend, or the love of our life.

©Susan Afarin

بوی غلیظ تنور و کباب بلند شد، غلطی زدم.
خواب بودم.
عشقی جگر و سینه مرغ کباب می‌کرد.
روی تخت توی حیاط خوابم برده بود.
گفتم:
"خسته نباشی، آقا.
روز تعطیل است و من می‌توانستم به تو استراحت بدهم."
روی پنجه پا با ادا و لبخند به من نزدیک شد و لبم را بوسید.
با همان ادا و بازی عقب عقب رفت و دوباره مشغول باد زدن کبابها شد.
گفت:
"من که امل هستم و مال قرنی پیش.
اما زحمات خانم در مطبخ نباید عادت شوند.
وقتی دلم بخواهد که خانم استراحت کنند، من هم پلو دم میکنم ولی جز کباب روی منقل غذای دیگری بلد نیستم."
از او پرسیدم که آیا حاجی محمد اسمعیل منیر مازندرانی را میشناسد؟!
ابروهایش را با تعجب بالا انداخت و گفت:
" چه اسمهایی بلدی، خانم.
فکر کنم یک جای اسمش ایراد دارد.
نکند برایم هوو میاوری؟! "
خندیدم و توی دو استکان کمر باریک چای معطر ریختم و روی میز کنار منقل گذاشتم.
از پشت سر بغلش کردم.
با وجود دود زیاد منقل، بوی سیب میداد.
گفتم نمی‌دانم، توی کتاب تاریخ مشروطه احمد کسروی یک رباعی از او خواندم که در آن وطن و لانه عنکبوت را با هم مقایسه کرده بود."
کمی به فکر فرو رفت و گفت:
" او اهل مازندران است، اما اسمش درست نیست.
اما متاسفانه نمی‌دانم اسم درستش چیست.
شاید کتاب اشتباه چاپ شده؟!
شاید هم کسروی اسمش را اشتباه یادداشت کرده."
کمکش کردم و چند گوجه آبدار برای کباب شدن به سیخ کشیدم و لابلای آن هم فلفل سبز گذاشتم.
گفتم:
"آمریکایی های یک جور خوراکی دارند که نوع سفیدش اگر اینجا بود، الان با این سیخ پرچم ایران درست میکردم.
راستی تو از کسروی بیست سالی جوانتر هستی، آیا او را میشناختی؟!"
عشقی خنده بلندی کرد و گفت:
" نه چهار سال، خدا را شکر، معلم من نبود.
خیلی بداخلاق بود.
اما انسان بزرگی بود.
حرفهای ما شبیه هم نبود، چون او خیلی جدی بود و من شوخ.
در جمع های متفاوتی همدیگر را دیده ایم ولی دوست همدیگر نبودیم.
او دید خوبی نسبت به شعر نداشت.
شعر گاهی اعصاب آدم را خرد می‌کند، چون بخاطر قافیه کلام گاه قربانی می‌شود.
اما شعر گفتن هنر است و او چون مثل من و تو گرد فکر نمی‌کند، دچار زاویه های تنگ بود.
اما وطن پرست بزرگی بود. "
کبابها آماده شدند و ما بغل هم روی تخت قالی وسط حیاط غذا خوردیم.
دستش را بوسیدم و از زحمت آشپزی اش تشکر کردم.
برایش قلیان چاق کردم و روزنامه قرن بیستم خودش را برایش با صدای بلند خواندم.
دستش را زیر میز برد و قفسی بیرون آورد.
درون آن دو مرغ عشق بودند.
با چشمان زیبایش که در کاسته شدن نور غروب مخمور شده بودند،  نگاهم کرد و گفت:
"وقتی خانه نیستم، اینها مونس تو باشند، خانم.
میدانم که با شخصیت و زمانی که از آن میایی، میان همسایه ها و فامیل من کمتر کسی، درکت می‌کند.
اما نمی‌خواهم حوصله ات سر برود و یک روز بیایم و تو رفته باشی."
اشک در چشمانم جمع شده بود.
محکم بغلش کردم و گفتم:
"از اینجا فقط مرا می‌توان به قبرستان برد و آنجا هم که برسم، من و تو تا ابدیت کنار هم خواهیم بود. "

‌©سوسن آفرین

......

Der intensive Duft von Kohlegrill und Kebab stieg auf, und ich wälzte mich um.
Ich war eingeschlafen.
Eshgi grillte Hühnerleber und -brust.
Ich war auf dem Bett im Hof ​​eingeschlafen.
Ich sagte:
„Sei nicht müde, mein Herr.
Du hast frei, ich kann Dir gerne eine Pause gönnen.“
Er kam auf Zehenspitzen mit einem Lächeln und einer spielerischen Geste auf mich zu und küsste mich.
Mit derselben Geste und demselben spielerischen Tonfall ging er zurück und fächelte er den Kebab wieder mit Luft.
Er sagte:
„Ich bin altmodisch, und bin schon vor hundert Jahren geboren.
Aber die harte Arbeit einer Frau in der Küche sollte nicht zu Angewohnheit werden.
Wenn ich das Gefühl habe, die Dame sollte sich ausruhen, mache ich auch Pilow, aber außer Grillgut kann ich sonst nichts.“
Ich fragte ihn, ob er Haji Mohammad Ismail Monir Mazandarani kenne.
Überrascht hob er die Augenbrauen und sagte:
„Welche Namen kennen Sie denn, meine Dame?
Ich glaube, mit seinem Namen stimmt etwas nicht.
Ich hoffe, er ist kein Rivale für mich?“
Ich lachte, schenkte duftenden Tee in zwei schmale Gläser ein und stellte sie neben den Grill auf den Tisch.
Ich umarmte ihn von hinten.
Trotz des starken Rauchs vom Grill roch er nach Äpfeln.
Ich sagte, ich kenne ihn nicht, ich hätte aber ein Vierzeiler von ihm in Ahmad Kasravis Buch „Verfassungsgeschichte“ gelesen, in dem er das Vaterland mit einem Spinnennest vergleicht."

Er dachte einen Moment nach und sagte:
„Er kommt aus Mazandaran, aber sein Name stimmt nicht.
Leider weiß ich seinen richtigen Namen nicht.
Vielleicht wurde das Buch falsch gedruckt?!
Vielleicht hat Kasravi seinen Namen falsch aufgeschrieben.“
Ich half ihm und spießte ein paar saftige Tomaten zum Grillen auf und legte grüne Peperoni dazwischen.
Ich sagte:
„Die Amerikaner haben so eine Süßigkeit zum grillen, und wenn davon die weiße Sorte hier gäbe, würde ich jetzt mit diesem Spieß eine iranische Flagge machen.
Du bist zwanzig Jahre jünger als Kasravi, kanntest Du ihn?!“
Eshghi lachte laut auf und sagte:
„Nein, vier Jahre jünger, Gott sei Dank war er nicht mein Lehrer.
Er war sehr streng.
Aber er war ein großartiger Mann.
Unsere Worte waren nicht gleich, denn er war sehr ernst und ich war humorvoll.
Wir trafen uns in verschiedenen Gruppen und Veranstaltungen, waren aber keine Freunde.
Er hatte keine gute Einstellung zur Poesie.
Poesie kann einen manchmal an den Nerven zermürben, weil man manchmal den Inhalt dem Reim opfert.
Aber Poesie ist eine Kunst, und er denkt nicht wie Du und ich rund im Kreis, deshalb war er in seiner Denkweise etwas bewinkelt.
Aber er war ein großer Patriot.
Die Kebabs waren fertig, und wir aßen gemeinsam auf dem Teppichbett mitten im Hof.
Ich küsste seine Hand und dankte ihm für seine Mühe beim Kochen.
Ich machte ihm eine Wasserpfeife und las ihm laut seine eigene Zeitung, die "20. Jahrhundert" vor.
Er griff unter den Teppichbett und holte einen Käfig hervor.
Darin saßen zwei Wellensittiche.
Mit seinen wunderschönen Augen, die im schwindenden Licht des Abends leuchteten, sah er mich an und sagte:
„Wenn ich nicht da bin, werden diese Deine Gefährten sein, gnädige Dame.“
Ich weiß, dass Dich aufgrund Deiner Persönlichkeit und Deiner Herkunftszeit nur wenige meiner Nachbarn und Verwandten verstehen werden.
Aber ich möchte nicht, dass Du Dich langweilst und eines Tages nicht mehr da bist."
Mir stiegen Tränen in die Augen.
Ich umarmte ihn fest und sagte:
„Von hier aus kann nur ich zum Friedhof gebracht werden, und wenn ich dort bin, werden wir für immer vereint sein.“

© Susan Afarin

.....

The intense aroma of charcoal grill and kebab wafted up, and I rolled over.
I had fallen asleep.
Eshgi was grilling chicken livers and breasts.
I had fallen asleep on the bed in the courtyard.
I said, "Don't be tired, sir.
You have the day off; I'd be happy to let you rest."
He tiptoed towards me with a smile and a playful gesture and kissed me.
With the same gesture and playful tone, he stepped back and fanned the kebab again.
He said,
"I'm old-fashioned, born a hundred years ago.
But a woman's hard work in the kitchen shouldn't become a habit.
If I feel the lady should rest, I'll make pilaf too, but I can't do anything else besides grilling."
I asked him if he knew Haji Mohammad Ismail Monir Mazandarani.
Surprised, he raised his eyebrows and said,
“What names do you know, ma’am?
I think there’s something wrong with his name.
I hope he’s not a rival of mine?”
I laughed, poured fragrant tea into two narrow glasses, and placed them on the table next to the grill.
I hugged him from behind.
Despite the thick smoke from the grill, he smelled of apples.
I said I didn’t know him, but I had read a quatrain by him in Ahmad Kasravi’s book “Constitutional History,” in which he compares the fatherland to a spider’s nest.
He thought for a moment and said,
"He's from Mazandaran, but his name isn't right.
Unfortunately, I don't know his real name.
Maybe the book was misprinted?!
Maybe Kasravi wrote his name down wrong."
I helped him and skewered some juicy tomatoes for grilling, placing green peppers in between.
I said, "Americans have this candy they grill, and if they had the white kind here, I'd make an Iranian flag with this skewer right now.
You're twenty years younger than Kasravi, did you know him?!"
Eshghi laughed loudly and said:
"No, four years younger, thank God he wasn't my teacher.
He was very strict.
But he was a great man.
Our words weren't alike, because he was very serious and I was humorous.
We met in various groups and events, but we weren't friends.
He didn't have a good attitude towards poetry.
Poetry can sometimes wear you down because you sometimes sacrifice the content for the rhyme."
But poetry is an art, and he didn't think in circles like you and I, so his way of thinking was somewhat eccentric.
But he was a great patriot."
The kebabs were ready, and we ate together on the carpeted bed in the middle of the yard.
I kissed his hand and thanked him for his efforts in cooking.
I made him a hookah and read aloud to him his own newspaper, "The 20th Century." He reached under the carpeted bed and pulled out a cage.
Inside sat two budgies.
With his beautiful eyes shining in the fading evening light, he looked at me and said, "When I'm not here, these will be your companions, madam.
I know that, because of your personality and the era in which you came from, few of my neighbors and relatives will understand you.
But I don't want you to get bored and then one day not be here anymore."
Tears welled up in my eyes.
I hugged him tightly and said,
"From here, only I can be taken to the cemetery, and when I get there, we will be together forever."

© Susan Afarin

Own text for Fariborz Lachini, Golden Autumn, My Homeland Iran

ایران میهن ما بود و خورشیدش سترگ
فکرش مثل سمفونی مینوازه چون ارگ
دردش استبداد، دیکتاتورها، خاشاک
با اینهمه قلب آدماش هست بزرگ

چهار فصل و توی یه روز تجربه کنی
صبح از چاه بهار بری تبریز، شام کنی
لر و کرد و بلوچ، فارس و گیلک و ترک
همه یه دل دارن، دوستی رو وزن کنی

دنیای ایرانی ها جهان دین نیست
احترام و متانت که هتک حرمت نیست
اونکه زور و ضرب داره، شرم، حیا نداره
یک مزدور خبیثه و اصلا آدم نیست

کاش این روزای بد تموم، ایران آزاد شه
عشق و آزادی با هم نصیب وطن شه
اونوقته که دنیا برگرده از حالا
از جنگ و ستیز بگذره و انسان راحت شه

©سوسن آفرین

......

Iran ist unsere Heimat, und seine Sonne scheint hell
Der Gedanke an ihn erklingt wie eine Symphonie, wie eine Orgel
Sein Schmerz sind Tyrannei, Diktatoren und Asche
Trotzdem haben Iraner große Herzen

Erlebe vier Jahreszeiten an einem Tag
Fahre morgens von Chah Bahar nach Täbris und iss dort zu Abend
Luren, Kurden, Balutschen, Perser, Gilaken und Türken
Alle haben ein großartiges Herz, dort kannst Du wahre Freundschaften erleben

Die Welt der Iraner ist keine Welt der Religion
Respekt und Würde sind keine Beleidigungen
Wer Gewalt anwendet, kennt weder Scham noch Anstand
Ist ein skrupelloser Söldner und überhaupt kein Mensch

Ich wünsche mir, dass diese schlimmen Tage enden, dass Iran frei wird
Liebe und Freiheit werden in der Heimat herrschen
Wenn sich die Welt von nun an wendet
Werden Krieg und Konflikte vorübergehen und die Menschen in Frieden leben

©Susan Afarin

......

Iran is our homeland, and its sun shines brightly.
The thought of it resounds like a symphony, like an organ
Its pain is tyranny, dictators, and ashes
Yet Iranians have big hearts

Experience four seasons in one day
Travel from Chah Bahar in the morning to Tabriz and have dinner there
Lurs, Kurds, Baloch, Persians, Gilaks, and Turks—all have a great heart; there you can experience true friendship

The world of Iranians is not a world of religion
Respect and dignity are not insults
Those who use violence know neither shame nor decency
They are unscrupulous mercenaries and not human at all

I wish that these terrible days would end, that Iran would be free
Love and freedom will reign in the homeland
When the world changes from now on
War and conflict will pass, and people will live in peace

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

My being cold hearted is a wrong idea but I am forced to protect me.
I have a catastrophe as relationship behind me and I am the lover of a ghost or better said I have a ghost as my lover.
The days I talked about my sensitive feelings are far and gone.
I threw out letters?!
Yes, I do.
I complete many things when I think it's undone and neglected.
Having a nice word for a friend when her husband doesn't value her worth.
Entertaining a crying baby in a bus to could stop and laugh.
Being represented by excused ones every time and fulfill the work.
But I couldn't save the lives of my most important persons in my life and if that's crazy, I play God and see their death as my neglect, why I couldn't save them.
I got with time softer but I still feel that I didn't tell them enough how much I loved them.
I think it would never be enough.
No I'm not an ice queen.
But I live in unending winter and don't trust to say any loving words and words about tender feelings anymore.
I only have a thin sclice of my heart.

Yesterday I watched also an episod of "modern love". 

l saw this part before and was very agitated.

This time I heard a sentence from a young man who was forced to part with his engaded love of his life cause of her infedility. After 2 and half year, they see each other on the street with another partners and he has the feeling that he  right now after 2 and half years again is breathing and lives. As like she, cause she let it go long the engaging with her other partner.

She also didn't live in these years.

Absolutly romantic.

But it is unfortunatly in the normal world not possible to be one of the luckiest who is loved by one.

©Susan Afarin

R.I.P. Aref, one of the greatest voices on this earth.

Aref, Bogzar ze man, Pass me by

Pass me by, you acquaintance
Because l don't want you anymore
Please become you also a stranger like others to my destiny

I want your love to die in my heart
I want your memory to end in my brain

Pass me by, you acquaintance
Because l don't want you anymore
Please become you also a stranger like others to my desttiny

Every love dies, gets extinguished,
Your love doesn't want to die
Believe me, after you, no one else would take your place in my heart

Translated by ©Susan Afarin

I found this beautiful poem from a man who is not even registed in the history.
An Iranian without homeland got damned natural to the world, but the feeling inside you will always say to you, there was a sunny day in a far place which gave you the strongest feeling, which belonged to you and you belonged to it.
Even when greed of religion, monarch and other countries took it away from you.

©Susan Afarin
عنکبوت ار لانه دارد ، آدمی دارد وطن
عنکبوت آسا تو هم دور وطن تاری بتن
بهر حفظ لانه خود میتند تار عنکبوت
ز عنکبوتی کم نه ای، ای غافل از حفظ وطن
عقل کل مهر وطن را معنی ایمان شمرد
معنی ایمان بود مهر وطن بی ریب و ظن
شیخ اگر معنی وطن نشناخت، معذورش بدار
این وطن نامش بود ایران، بیا بشنو ز من

حاجی محمد اسماعیل منیر مازندرانی

......

Eine Spinne hat ein Nest, ein Mensch eine Heimat
Wie eine Spinne, webe um die Heimat Spinnweben
Um sein Nest zu schützen, webt Spinne ein Spinnennetz
Du bist nicht weniger als eine Spinne, sei kein Narr, desinteressiert an Schutz Deiner Heimat
Der gesamte Intellekt hielt die Liebe zur Heimat für Glauben
Glaube bedeutete zweifels- und misstrauensfreie Liebe zur Heimat
Wenn der Scheich die Bedeutung von Heimat nicht kennt, verziehe ihm
Diese Heimat hieß Iran, kommt und höre von mir die Wahrheit

Haji Mohammad Ismail Monir Mazandarani

......

A spider has a nest, a person a homeland
Like a spider, weave cobwebs around your homeland
To protect its nest, the spider weaves a cobweb
You are no less than a spider, don't be a fool, uninterested in protecting your homeland
All intellect considered love of homeland to be faith
Faith meant love of homeland without doubt or suspicion
If the sheikh doesn't know the meaning of homeland, forgive him
This homeland was called Iran, come and hear the truth from me

Haji Mohammad Ismail Monir Mazandarani

It's a persian meal through and through. But maybe similar version are existing like by Indian, Afghan and Pakistani pilow.

Still the bottem of the rice is a persian invention and I remember that by persian parties many people argued for this delicious part, at most the women.

Bild: Pinterest

I asked me what could I do with someone who is my everything but can't one step improve
Who repeats the same things to could hurt me or maybe cause of his being autistic groove
What's the joy in fidelty when all people on earth have died, just that way my life approved
There are lesbians and homos who sometimes have interest, what shall I do for, and your prove?!
Why is not possible to threw out someone that you hate and distrust, want her disapproved
Is that not better to remove the person you hate and terror than unending reprove?!

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

I thought yesterday not again watching a horror movie, cause I was very weak and wanted to watch an easy digesting movie, like comedy or banal romantic.
The movie I yesterday watched had very bad actors and the movie was too long and acts too superficial.
But still a part of a story had similarity to my own experiences.
A woman who came from a loving family but has chosen a wrong man.
The man was jealous of everything, ashamed the woman cause of his own shortcomings, treated her like a piece of trash, but the woman tried all the time finding him an excuse, cause her mom was very strict and thought her standing to the man no matter how bad he is, in good and bad times?!
But she only had bad times with him.
She had lost her smile which she always did before.
Unlucky married to death.
The man was very brutally and at the end for being free she had to kill him.
My marriage was very similar and my last relationship if I could call it as such.
Such men are unable to love their partners.
They want to gain something from their partners as if they would be a medal when they could present them in a group as their win but when they stay alone with the unlucky partners they begin to harass them out of jealousy and when they are too maligned even after separating they continue to control and terror them.
The woman said a sentence I found pearl true.
"Don't bring us good people in an unacceptable trap, so we have to show you our strenght."
Having power means not to be brutal.
If someone is beautiful inside he/she can't think ugly like others could be to them.
Being nice is in your inside but it doesn't mean, you don't know your worth.
And I came again to the bad advice of my beloved Kant with being like a worm when you are humble.
Being humble is the highest level of human mind and when the lower ones want to treat them like a worm, they find themselves flying in the sky without parachute and they fall to the ground dangerously.
I remembered me yesterday after I read the article about wandering and goal, on one year after my divorce.
I had many affairs and it was wandering, not a goal.
It was not a revenge on him, but freeing me from my past with a wrong husband.
I never made these men hopes for a goal.
But now I'm older and my body doesn't have the need of those times and I am wiser.
Today I got another suggestion from Instagram.
A boy I knew from a working group, 5 years ago.
He was cute like a cat and had a cat too.
But he was much younger than me and he had a girlfriend.
Still the most important reason was that I was unending in love with a wrong person and couldn't see the world normally at all.
My morality had never let me having an affair with a man in relationship.
I think I would had have never anything with him, even if I would be single.
Cause he was in a relationship and if this relationship was a free one, still my morality would have stayed on my side.
Once we both worked together alone but after he directly saw in my eyes and got close to me and said:
"Sex is the best thing you could do by depression"!
I smiled like a child, my shoulder shrugged and continued working.

©Susan Afarin

They were all loving, a good team.
Only the venous access was forgotten and I had to put it myself away, as I was home.
I've changed a couple Nowruz greeting but I'm too weak today.
The mail I got for a couple days from the theater group had a story for today on Nowruz about a snow cold bride.
I thought I I'm arrogant, but my arrogance is only there when people themselves are arrogant, so I turn my back to them.
The text I've read today was about wandering without goal.
I'm not superfacial in heart and mind topics.
I can wander without goal if I have not decided which sort ice creme I have lust to eat today.
When you are handling with people, they are living.
So I couldn't say, I wander with someone just like that.
Surly you don't know if they will stay in your life, but you let them first a sit with the possibility that they will become a friend at some point, if they are worthy for your path or their thoughts are so varied that you can't have anything in common with them.
This please have a sit, is that wandering?!
I can't think well today, cause I'm too weak.
There are people who have a little pleasant pale role in your life, like the medical team today.
You wander with them in a clean sterile room for an operation and their kindness let you feel better.
Or you wander with someone in everyday life, who wants to inflict his anger on you, as a seller, an officer...
People with a colorful role can't be wandered with.
I'm an extremist in such things.
The real wanderer in my life are whether my beloved deceased ones whom I can't take contact to in everyday life but were goals, or they are wrong friends, enemies whom I took as friends and their friendship was also my goal.
But true friends and if you are lucky to meet your soulmate, the soulmate also, are themselves goals and you don't have a little part in your life for them to wander with.
You want to be surrounded by true friends, they are goals.
And you want to die in your soulmate's arm, he is goal.

All of us have even when just in certain situations or life part a goal
But it has to fit to our heart and mind, our personality, and to our soul
Our wandering is for reaching a goal, even if that's not described as a whole
But who's not a friend will accompany us in this way for just us to control

©Susan Afarin

I wished Koala also a very nice and happy new persian year.
What I thought today was, that in the last years I never was active towards him and only answered his messages.
He is a good friend.
His voice is warm and he never gets reasonless angry, doubts me or expects anything although we know each other so long.
Does he want more from me than being a friend?!
I don't know.
But I don't want to lose him.
He is like family, home.
For six years I found out that I'm in love with someone who never cared about me but still wants me to pay bills I never ordered.
I think romantic love must be also nice and heartily and who plays with your soul like a fork in a potato, doesn't care about you.
I attacked back as I got the whole betrayal story and turned to Medusa myself.
But I apologized often, in vain.
He only wants to be admired, confirmed and adored to could tear me apart like a piece of sheet and say, but it's not enough!
Expectations plus dissatisfactions are ways of witch lovers who want to scratch your soul.
Even if someone else did that to them and they become evil is still no reason to destroy other people's lives.
I gave a last chance and got again a turned back.
So I will continue my path without knowing what will happen to me.

You run and do, decide and let with a natural force when you are hyperactive
But neither he could understand you nor vice versa, him with being inactive
You die thousands of times waiting of who only absorbs, and is not refractive
And he dies thousands of times, cause you are to him like unending moving tractive
He stays like an object and has fears of your paradoxical being active
Like life contains both, they exist too, but they are not completing but substractiv
Through life crush you both had together, you get labeled from him as unattractive
You feel that he fears life and his lack of deciding makes him radioactive
Both of you will fail cause in a togetherness what counts is to be extractive
Respect is the magic word but you both stay to each other as non diffractive

©Susan Afarin

Bild:Pinterest

Romantic love will always bring just pain
All questions about fidelity like rain
You limit your life for his being vain
Your heart is long ago buried, his gain
Sky over your hope will turn like a train
He keeps your heart and that's the only main
He continues life but hates you in brain
You get you're another brick for his reign
And you sigh, oh you loved, his cheat remain

©Susan Afarin

I wrote yesterday the word candle as symbol for innocent lights, the children who will build the future.
The fish in a tight vessel is beautiful to watch but the fish itself needs more water and freedom so Iranian have let this symbol.
I let the candle by this Haftsin cause I think trough war and bombs and candles as mourning symbol, we have enough light, even when it's unwished light.
I congratulated my friends but who is living in Iran can't answer and that is so painful.
In the Iranian main day as festivity, in Nowruz Iranian are themselves present in the world.
I could only wish with a butterfly for freedom and with a ladybug and shamrock health and luck for our very sick planet....

©Susan Afarin

این سفره هفت سینم شرابش کم بود
خواهش دلم ولیک نه بزم رز بود
شمع و ماهی قدیم که اصول هفت بود
آنهم کم بود، ولیکن امید، مرهم بود

©سوسن آفرین
......

Diesem Haftsin fehlte der Wein
Aber mein Herzenswunsch war kein Saufen-Fest
Auch Kerze und der Fisch, wie es früher die Hauptbestandteile von Haftsin bildeten
Haben ebenfalls gefehlt, doch die Hoffnung war der Trost

©Susan Afarin

......

This Haftsin was missing the wine
But my heart's desire wasn't a drinking festivity
The candle and the fish, which used to be the main components of Haftsin
Were also missing, but hope was the consolation.

©Susan Afarin

Own composition or a lyric for the song Mr. Liar?!
"Sugar Babe"
"l used also a phrase of Louis Armstrong's Nobody knows"

Sugar babe, suger suger babe,
you've promised love but shoved me babe
Blue bell, bello you killed the dove
But I've never felt any any love

(Nobody, nobody, knows babe
The trouble I've seen, I've seen, babe)
Nobody cross, cross over babe
This ocean of painful love babe
I have no lungs for a trompet, maybe
But I've cried and died for your layby

All of the rays of light, got darkened
My shoulders got tired and burdened
You never loved me, even that's shortened
So please forgive my bad words, pardoned

Sugar babe, suger suger babe,
you've promised love but shoved me babe
Blue bell, bello you killed the dove
But I've never felt any any love

©Susan Afarin

از طرفی با خودم فکر کردم که ایران امسال عیدی ندارد، چرا که هزاران هزار از فرزندان زیبایش را از دست داده ست.
از طرف دیگر دلم می‌خواهد مثبت فکر کنم و اگر هیچ چیز خوب نیست، آرزوی خوب شدن همه چیز را بکنم.
پیشاپیش فرارسیدن بهار و نوروز را به همگان تبریک می‌گویم.
پنج تخم مرغ به رنگهای متفاوت انتخاب کردم که به تعدادشان آرزوی سعادت، سلامت، خوشبختی، آزادی، صلح، رفاه و لبخند بکنم.
به نام خانواده، دوست، وطن، آزادی و عشق.

©سوسن آفرین
.....

Einerseits dachte ich, dass es in Iran dieses Jahr kein Nowruz-Fest geben wird, weil das Land Tausende seiner wunderbaren Kinder verloren hat.
Andererseits möchte ich positiv denken, und auch wenn nichts gut ist, wünsche ich mir, dass alles gut wird.
Ich gratuliere allen schon jetzt zum Frühlingsbeginn und zu Nowruz.
Ich habe fünf Eier in verschiedenen Farben ausgewählt.
Nach Anzahl der Eier wünsche ich Glück, Gesundheit, Frieden, Freiheit, Wohlstand und Freude,
im Namen der Familie, der Freunde, der Heimat, der Freiheit und der Liebe.

©Susan Afarin

.....

On the one hand, I thought there wouldn't be a Nowruz celebration in Iran this year because the country has lost thousands of its wonderful children.
On the other hand, I want to think positively, and even though nothing is good, I hope everything will be alright.
I congratulate everyone in advance on the beginning of spring and Nowruz.
I have chosen five eggs in different colors.
According to the number of eggs, I wish happiness, health, peace, freedom, prosperity, and joy,
on behalf of family, friends, homeland, freedom, and love.

©Susan Afarin

A happy Norooz to all beautiful souls on earth. Family, friends, homeland I wish you all health,  love, peace, freedom, smile, and comfort.

❤🧿🎈🎉🍀🐞🦋🙏

©Susan Afarin

Being only happy despite everything we see as unjust and pain of others is a vision of too mopsical
The opposite could happen us cause of sympathy, when we feel the connection of a whole, but it could be toxical
Being introverted or extroverted discribes our relation to the world, but as holistic it is farcical
Morality gives human a third dimension in mind, so I would say we are whole when we're healthy-paradoxical

©Susan Afarin

Dangles and bangles built to very complicated tangles
Sophistry, incitement, arrogance. No! Horse nose sniffy strangles
I got the special name parrot, my highest talent as jangles!
Some times I feel myself screamed, my soprano breaks, mangles
My brain is a bulett, round mind, I can't think like quadrangle
"Not everything needs react" could mean ignorance with ankles
Dalai Lama kissed disgusting a child, how it works handles!
Calm is for us good, loud makes us sick, but who would help candles

©Susan Afarin

There is something that gets through time, traditions, customs lost with renewing generation
What a pitty, cause it causes wrong different images by certain interpretation
It brings doubts and misunderstanding and losses of situations and information
It is a waste to talk when we meet wrong people with bad inventions in population
But if we think that someone is important we must react to find out our relation
Otherwise we'll be lonely like God without being complete, need is communication

©Susan Afarin

Complicated topic, I'm not a fan of anyone to follow and be nosy about someone at all, but I did it strongly him to admire
But you can't ignore your own life, not only disappear from the world but being also dragged in the mud, it was great pain and couldn't me inspire

©Susan Afarin

Cover Farhad Mehrad, Nocturnal, Lyrics Ahmad Shamloo

Nocturnal

Alleys are narrow, shops are closed,
Houses are dark, shelves are broken,
Sound of Tar* and fiddle is dead,
Dead are carried alley by alley,

Behold, the dead don't look like the dead,
They even don't look like a dead candle,
They're not even like a lantern that if it's dead,
It's not for lack of oil, as there's still infinite oil in it,

O people, I've no patience any more,
I've no hope for good, nor complaint for bad,
Though I'm not distant from others,
I've nothing to do with this caravan,

Alleys are narrow, shops are closed,
Houses are dark, shelves are broken,
Sound of Tar and fiddle is dead,
Dead are carried alley by alley,

Alleys are narrow, shops are closed,
Houses are dark,
Shelves are broken,
Alleys are narrow, shops are closed,
Houses are dark,
Shelves are broken.

Translation"
©Susan Afarin

هیچ صدایی نبود.
شاید حتی منفی صدا بر جهان غلبه کرده بود.
تمام خانه ام با دانه های عجیبی پر شده بودند.
وقتی به آنها دقت کردم، شبیه به شته بودند.
اما همه مرده بودند و پوسته آنها شبیه پوسته کپک زده دانه های گیاهان بودند.
روی بازوان و رانهایم هم این پوسته ها چسبیده بودند و جوری به نظر می آمدند که انگار می‌خواستند مرا با پیکری شبیه به من ولی از جنس خودشان، تبدیل کنند.
حتی به خورن قهوه فکر نکردم.
بلکه در خانه را آشفته باز کردم.
دیوار تمام راهروها و پلکان با این پوسته ها پوشیده شده بود.
در ساختمان را باز کردم و به خیابان نگاه کردم.
سرتاسر خیابان، ساختمانها، چراغهای قرمز، تابلوها با پوسته های عجیب و ناهنجار پوشیده شده بود و هیچ موجود زنده ای در خیابان تردد نداشت.
نمی‌دانم آیا درختان زیر این پوسته ها نفس میکشیدند؟!
نمی‌دانستم چه کنم.
خطوط ارتباطی هم کار نمیکردند، چون موبایل من هم انگار با این پوسته ها بافته شده بود.
با خودم فکر کردم، پیاده به سمت خانه برادرم بروم، چون غیر از بهت پر قدرتی که داشتم، خیلی نگران بودم.
ناگهان صدای ضعیف پرنده ای را شنیدم.
به دنبال صدا گشتم.
کبوتر سفیدی که نیمی از جسمش با این پوسته ها پوشیده شده بود، زیر درختی در پیاده رو به پشت افتاده بود.
او را در کف دستانم نگاه داشتم.
نگاهش خیلی صمیمی و آشنا و خیلی غمگین بود.
با صدای خیلی ضعیفی مثل آدمها تکلم کرد و گفت:
"جهان تمام شده است و تو و من هم به پایان می‌رسیم.
از تو خواهش میکنم، مرا با خودت کنار راین ببری.
پوسته های قساوت انسانی، آب را تسخیر نمی‌کنند، ولی تمام موجودات زنده داخل آب هم به سرنوشت من و تو گرفتارند."
به راین که رسیدیم، آفتاب در حال سر زدن بود.
کبوتر سفید را روی زانوهایم گذاشتم، تا بتواند گذر آب را ببیند.
به او گفتم:
" چرا برای من اینقدر آشنا هستی؟! "
کبوتر سفید، نوکش را به دستانم مالید و گفت:
" من آیدا هستم.
کبوتر صلح.
ولی حماقت انسان های قدرتمند جهان جنگ را انتخاب کرد و اینگونه زندگی تمام شد.
از تو خواستم که کنار راین بیایی، تا هر دو به سوی آفتاب پرواز کنیم.
تنها چیزی که نمی‌میرد، عشق است.
برای همین، موجوداتی مثل ما، آنسوی رنگین کمان زندگی، به حیات عشق درونشان وفادار می‌مانند و دچار مرگ شخصیتی نمی‌شوند. "
آفتاب کامل در آمده بود.
جسم آیدا در دستانم گرمای خود را از دست می‌داد.
بال‌هایش را بوسیدم و گفتم:
" هیچوقت از نبودن تو جدا نشدم، تا خودم نباشم. "
نفس عمیقی کشیدم و مردم.

©سوسن آفرین

......

Es war still.
Vielleicht hatte sogar Minus-Klang die Welt erobert.
Mein ganzes Haus war voller seltsamer Samen.
Als ich sie näher betrachtete, sahen sie aus wie Blattläuse.
Aber sie waren alle tot, und ihre Hüllen glichen den verschimmelten Hüllen von Pflanzensamen.
Diese Hüllen klebten auch an meinen Armen und Oberschenkeln und sahen aus, als wollten sie mich in einen Körper verwandeln, der meinem ähnelte, aber von ihrer eigenen Art war.
Ich dachte nicht einmal daran, Kaffee zu trinken.
Stattdessen öffnete ich hastig die Wohnungstür.
Die Wände aller Flure und Treppen waren mit diesen Hüllen bedeckt.
Ich öffnete die Eingangstür des Gebäude und blickte auf die Straße hinaus.
Die gesamte Straße, die Gebäuden, die Ampeln und die Schilder waren mit seltsamen, unnatürlichen Hüllen bedeckt, und kein Lebewesen war zu sehen.
Ob die Bäume wohl unter diesen Hüllen atmeten?!
Ich wusste nicht, was ich tun sollte.
Auch die Kommunikationsleitungen funktionierten nicht, denn mein Handy schien mit diesen Hüllen verwoben zu sein.
Ich dachte bei mir, ich sollte zu meinem Bruder gehen, denn abgesehen von dem überwältigenden Schock, der mich erfasst hatte, war ich sehr besorgt.
Plötzlich hörte ich das leise Rufen eines Vogels.
Ich suchte nach der Quelle.
Eine weiße Taube, deren halber Körper mit diesen Schuppen bedeckt war, lag auf dem Rücken unter einem Baum am Gehweg.
Ich hielt sie in meinen Händen.
Ihr Blick war sehr vertraut und intim und voller Trauer.
Mit schwacher, menschlicher Stimme sprach sie:
„Die Welt ist untergegangen, und auch Du und ich gehen zu Ende.
Ich bitte Dich, nimm mich mit zum Rhein.
Diese Schuppen-Hüllen der menschlicher Grausamkeit beherrschen das Wasser nicht, aber alle Lebewesen darin haben das gleiche Schicksal wie mein und Dein.“ Als wir den Rhein erreichten, ging die Sonne gerade hoch.

Ich setzte die weiße Taube auf meinen Schoß, damit sie das fließende Wasser sehen konnte.
Ich sagte zu ihr:
„Warum kommst Du mir so bekannt vor?!“
Die weiße Taube rieb ihren Schnabel an meinen Händen und sagte:
„Ich bin Aida.
Die Friedenstaube.
Doch die Torheit der Mächtigen dieser Welt wählte den Krieg, und so endete das Leben.“
Ich bat Dich, zum Rhein zu kommen, damit wir beide zur Sonne fliegen konnten. Das Einzige, was niemals stirbt, ist die Liebe.
Deshalb bleiben Wesen wie wir, jenseits des Regenbogens des Lebens, dem Leben der Liebe in sich treu und erleiden nicht den Tod der Persönlichkeit.
Die Sonne war aufgegangen.
Aidas Körper verlor in meinen Händen seine Wärme.
Ich küsste ihre Flügel und sagte:
„Ich war nie von Deiner Abwesenheit getrennt, damit ich nicht ich da sein könnte. “
Ich holte noch einmal tief Luft und starb.

©Susan Afarin

......

It was quiet.
Perhaps even negative sound had conquered the world.
My whole house was full of strange seeds.
When I looked at them more closely, they looked like aphids.
But they were all dead, and their husks resembled the moldy husks of plant seeds. These husks also clung to my arms and thighs, looking as if they wanted to transform me into a body similar to mine, but of their own kind.
I didn't even think about drinking coffee.
Instead, I hastily opened the apartment door.
The walls of all the hallways and stairwells were covered with these husks.
I opened the building's entrance door and looked out at the street.
The entire street, the buildings, the traffic lights, and the signs were covered with strange, unnatural husks, and not a single living creature was in sight.
I wondered if the trees were breathing under these husks?!
I didn't know what to do.
The communication lines weren't working either, because my cell phone seemed to be interwoven with these scales.
I thought to myself that I should go to my brother, because apart from the overwhelming shock that had gripped me, I was very worried.
Suddenly I heard the faint call of a bird.
I searched for the source.
A white dove, half its body covered with these scales, lay on its back under a tree by the sidewalk.
I held it in my hands.
Its gaze was very familiar and intimate and full of sorrow.
In a weak, human voice it spoke:
"The world has ended, and you and I are also coming to an end.
Please, take me with you to the Rhine."
These scaly shells of human cruelty don't control the water, but all living things in it share the same fate as mine and yours. "
As we reached the Rhine, the sun was just rising.
I placed the white dove on my lap so it could see the flowing water.
I said to it,
"Why do you seem so familiar?!"
The white dove rubbed its beak against my hands and said,
"I am Aida.
The dove of peace.
But the folly of the powerful of this world chose war, and so life ended.
I asked you to come to the Rhine so we could both fly to the sun.
The only thing that never dies is love.
That is why beings like us, beyond the rainbow of life, remain true to the life of love within and don't suffer the death of personality.
The sun had risen.
Aida's body lost its warmth in my hands.
I kissed her wings and said,
"I was never separated from your absence, so that I could not be existent."
I took one last deep breath and died.

©Susan Afarin

My mobile is striking.

It's old.

Or I caused the problem myself.

Otherwise I would have write a couple sentences more.

I read right now somthing which stuck to my heart.

As if it was written exactly for my momentan situation.

l'm so happy to read this gift.

It gave me much strenght, cause fighting all the time with yourself and with the world makes badly tired.

And I needed that.

©Susan Afarin

از بعد از ظهر در حال مرتب کردن وبلاگم هستم.
اولا قسمت‌های پر از توهین و عصبانیتم را پاک کردم.
چون یاد لحظات سخت زندگیم می افتم، ضمن اینکه این صفحه عمومی ست و دلیلی نمیبینم که اینقدر رک بنویسم و گفتن این تلخی ها هم جز عصبانیت مضاعف من و کسانی که اذیتم کردند، نخواهد بود.
دلم میخواست از او بابت اینهمه کلمات درشت معذرت میخواستم ولی یادم آمد که تواضع در خصوص آدمهای خودپرست یک اشتباه است و ممکن است، باز توهم نابجا ایجاد کند.
مطالب زیاد هستند و خسته ام کردند.
باید دوباره نگاه کنم، چون خیلی وقت برد و خسته ام کرد، برای همین دقتم کم شد.
برخی از خوابهایی که دیده ام، برایم با در نظر گرفتن وجود میرزاده عشقی از مدتی پیش، برای خودم هم عجیب هستند، انگار که او همیشه در لباس مرد زنبقی قرار داشته و من تازه او را کشف کرده ام.
برخی از خوابهایم هم انگار راجع به جنگ جهانی سوم هستند که در آن به سر می‌بریم، خیلی عجیب هستند.
الان خوابم را در خصوص تمام شدن جهان و در دست داشتن آیدا به شکل یک کبوتر که دچار ویروس نهایی شده، خواندم و تنم لرزید.
چیزی که من در خواب دیدم شبیه پوست ساچمه خورده کودکانی ست که ملاهای خبیث آنها را زخمی کرده اند.
نوشتن من شمشیر دو لبه است.
از طرفی گاه نوشته هایم به نظر خودم هم زیبایی ادبی دارند و از طرف دیگر از دل درد و عصبانیت زیاد کلمات بی دلیل و احمقانه مصرف شده اند.
باید پایم را از روی پدال گاز زندگی بردارم، چون در این سن دیگر فاصله ای تا برخورد به دیوار مرگ ندارم.

©سوسن آفرین

......

Ich räume seit heute Nachmittag meinen Blog auf.
Zuerst habe ich die beleidigenden und wütenden Passagen gelöscht.
Denn dadurch erinnere ich mich an die schwierigen Momente in meinem Leben, und da dies eine öffentliche Seite ist, sehe ich keinen Grund, so offen zu schreiben. Diese bitteren Worte würden nur meinen Zorn und den derer, die mich verletzt haben, verstärken.
Ich wollte mich für die vielen harten Worte entschuldigen, aber dann wurde mir klar, dass Demut gegenüber egoistischen Menschen ein Fehler ist und falsche Illusionen erzeugen kann.
Es sind viele Artikel, und das hat mich ermüdet.
Ich muss sie mir noch einmal ansehen, denn es hat viel Zeit gekostet und mich erschöpft, weshalb ich den Fokus verloren habe.
Manche meiner Träume erscheinen mir seltsam, wenn man bedenkt, dass Mirzadeh Eshghi schon seit kurzer Zeit existiert, als wäre er schon immer als Irismann in meinen Träumen verkleidet gewesen und ich hätte ihn erst jetzt entdeckt.
Einige meiner Träume sind ebenfalls sehr seltsam, als handelten sie vom Dritten Weltkrieg, in dem wir uns befinden.
Ich habe gerade meinen Traum vom Weltuntergang gelesen, in dem ich Aida in Gestalt einer mit dem Endvirus infizierten Taube hielt, und mein Körper zitterte. Was ich in meinem Traum sah, ähnelte der von Kugeln durchsiebten Haut von Kindern, die von bösen Mullahs verwundet wurden.
Mein Schreiben ist ein zweischneidiges Schwert.
Einerseits finde ich meine Texte manchmal literarisch schön, andererseits werden sie oft unnötig und unüberlegt verwendet, weil sie von viel Herzschmerz und Wut geprägt sind.
Ich muss im Leben einen Gang zurückschalten, denn in meinem Alter bin ich dem Tod nicht mehr fern.

©Susan Afarin

......

I've been cleaning up my blog since this afternoon.
First, I deleted the insulting and angry passages.
Because they remind me of the difficult moments in my life, and cause this is a public page, I see no reason to write so openly.
These bitter words would only intensify my anger and that of those who hurt me.
I wanted to apologize for the many harsh words, but then I realized that humility towards selfish people is a mistake and can create false illusions.
There are a lot of articles, and that has tired me out.
I need to look at them again because it took a lot of time and exhausted me, which is why I lost focus.
Some of my dreams seem strange to me, considering that Mirzadeh Eshghi is only existing since a short time, as if he had always been disguised as the Iris Man in my dreams and I had only just discovered him.

Some of my dreams are also very strange, as if they were about World War III, which we are currently in.
I just read my dream about the end of the world, in which I held Aida in the form of a dove infected with the terminal virus, and my body trembled.
What I saw in my dream resembled the bullet-riddled skin of children wounded by evil mullahs.
My writing is a double-edged sword.
On the one hand, I sometimes find my texts literarily beautiful; on the other hand, they are often used unnecessarily and thoughtlessly because they are characterized by a great deal of heartache and anger.
I need to slow down in life because, at my age, I'm not far from death.

©Susan Afarin

یادم رفت، خواب دیشبم را بنویسم.
خیلی کوتاه بود.
مهتاب بود و من و خواهر و برادرم در همین سن الان بودیم.
اما از لابلای شاخه های درخت غان، به تصویری قدیمی نگاه میکردیم که در آن هر سه مان روی زمین نشسته بودیم و برای هم قصه میگفتیم، یا بازی مان در سکوت می‌گذشت.
خواهر و برادرم، قلاب گرفتند و من بالا رفتم، تا امنیت آن قسمت از زندگی گذشته مان را از درون تصویر واضح کودکی مان مثل میوه بچینم!

©سوسن آفرین

......

Ich habe vergessen, meinen Traum von dieser Nacht, aufzuschreiben.
Er war sehr kurz.
Es war Mondschein, und meine Geschwister und ich waren im selben Alter wie jetzt.
Von den Zweigen einer Birke aus betrachteten wir ein altes Foto, auf dem wir drei auf dem Boden saßen und uns Geschichten erzählten oder schweigend spielten. Meine Geschwister boten ihre Schulter und ich kletterte hinauf, um die Geborgenheit dieses Teils unserer Vergangenheit wie eine Frucht aus dem klaren Bild unserer Kindheit zu pflücken!

©Susan Afarin

......

I forgot to write down my dream from that night.
It was very short.
It was moonlit, and my siblings and I were the same age as we are now.
From the branches of a birch tree, we looked at an old photograph of the three of us sitting on the ground, telling stories or playing silently.
My siblings offered their shoulders, and I climbed up, plucking the comfort of that part of our past like a fruit from the clear image of our childhood!

©Susan Afarin

Cover Mecano, Hijo de la luna, mit eigener persischen Lyrik
Namens: Das Leben ist ein Märchen

Das Leben ist eine Märchen
Es ist ein halbes Märchen
Einer hatte etwas, ein anderer wünschte etwas
Beides ist nicht perfekt
Einer ist voller Liebe, ein anderer voller Hass
Beides ist nicht perfekt

Der furchtlose Optimismist fliegt über die Wolken
Er sieht die Hässlichkeit der Welt nicht
Der Pessimist suchte aus Trauer die Einsamkeit
Beides ist nicht perfekt
Augen, die nicht weinen
Lippen, die nicht lachen
Beides ist nicht perfekt

Fürs Glück aller Menschen, gibt es Liebe, Heilung und Freundschaft in der Welt Damit niemand traurig ist, ist hier eine freundliche Hand zu finden

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Wir haben nicht gelernt, zwischen den Zeilen zu lesen
Aus der Tiefe des Schweigens, die schreie zu erkenne
Oder die Anderen wie uns selbst zu behandeln
Nur im Spiegel gibt es der stolze "Ich"
Wir sehen nichts außer uns selbst

Die meisten von uns haben kein Gewissen
Wir haben Liebe begraben, wir trauern um Freundschaft
Aber wenn wir allein und schwach sind, erwarten wir die ganze Güte der Welt

Schmerz und Bedauern
Leiden und Täuschung
Unsere Augen sind geschlossen

Den Liebesvogel, der blau war, haben wir mit Steinen beworfen, bis er weg flog und ging
Gewissen und Ehre, die die gelbe Farbe der Macht hatten
Wir haben sie zerstört
Die Sanftheit der Seele und die Röte von Herzen, haben wir verwelkt

Wenn wir wollen, dass die Welt wieder bunt wird
Und die getötete Farben wieder blühen
Dann nimm Deine Maske ab, verschwende keine Zeit
WIR werde ICH mit DIR
Öffne Deine Augen, rufe die Herzen
WIR werde ICH mit DIR

....

Cover Mecano, Hijo de la luna, with my own Persian lyrics
Called: Life is a fairy tale

Life is a fairy tale
It's a half of a fairy tale
One had something, another one wanted something
None is perfect
One is full of love, another one full of hate
None is perfect

The fearless optimist flies above the clouds, he doesn't see the ugliness of the world
The pessimist sought solitude out of grief
None is perfect
Eyes that don't cry
Lips that don't smile
None is perfect

For the happiness of all people, there is enough love, healing and friendship in the world
So that no one is sad, here is a kind hand to sooth
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We haven't learned to read between the lines
From the depths of silence, recognize the screams
Or treating others like ourselves
Only in the mirror there is the proud "I"
We see nothing but ourselves

Most of us have no conscience
We buried love, we mourn for friendship
But when we are alone and weak, we expect all the goodness in the world
Pain and regret
Suffering and deception
Our eyes are closed

We threw stones at the lovebird, which was blue, until it flew away and left Conscience and honor, had the yellow color of power, that we destroyed 
The sweetness of the soul and the blush of the heart, we have withered them

If we want the world to be colorful again
And the killed colors bloom again
Then take off your mask, don't waste time
WE will I be with YOU
Open your eyes, call the hearts
WE will I be with YOU

©Susan Afarin

زندگی یه قصه است
یه قصه نصفه ست
یکی چیزی داشته
یکی  چیزی خواسته
هیچکدوم کامل نیست
یکی پر عشقه
یکی پر بغضه
هیچکدوم کامل نیست
خوش‌بینه بی ترس رو ابرها میره
زشتی‌های دنیا رو نمی‌بینه
بدبینه از غصه تنهایی رو خواسته
هیچکدوم کامل نیست
چشمی که نگریه
لبی که نخنده
هیچکدوم کامل نیست
واسه خوشبختی همه آدما،
عشقو مرهم و دوستی هست توی دنیا
واسه اینکه هیچکس غمین نباشه،
یه دست مهربون پیدا میشه اینجا
درد و دریغ، رنج و فریب
چشم دلمون بسته است
یاد نگرفتیم بین خطوط
یا از توی ژرفای سکوت،
خطی نو بسازیم
فریاد و بشناسیم
غیر و خود ببینیم
فقط توی آینه "منه" که میباله

جز خود نمی‌بینیم
بیشترمون وجدانی نداریم
عشق و دفن کردیم
دوستی رو عذا داریم
ولی وقتی تو ضعف تنها میمونیم،
تموم خوبی‌ها رو توقع داریم
درد و دریغ، رنج و فریب
چشم دلمون بسته است
پرنده عشق که آبی بودش، سنگ زدیمش تا پر زد و رفتش
وجدان و شرافت، رنگش زرد قدرت،
نابودش کردیم، رفت
لطافت روح و سرخی دلا رو را
پرپرش کردیم، رفت.

اگر می‌خواهیم دنیا  رنگی بشه
رنگ‌هایی که کشتیم بازم وا شه
نقاب تو بردار،
دست روی دست نگذار
من با تو ما میشه
چشماتو خوب وا کن، دلتو صدا کن
من با تو ما میشه

©سوسن آفرین

Bild: Pinterest

امروز صدای چرخ ریسک‌ها از چهار صبح می آمد، با اینکه هوا ابری ست.
عدسهایم بیشتر رشد کرده اند و بزودی نوروز می‌آید.
نوروزی که رسم ایران است و ملاها نتوانستند آن را از ایرانیان بگیرند و با سنت‌های مذهبی خود آن را مکدر کنند.
با اینحال خیلی از خانواده ها دلیلی برای جشن ندارند، چونکه عزیزان خود را دفن کرده اند، یا پشت میله های زندان گمشان کرده اند، یا خانه شان ویران است و میان بمب و خون و آتش، دلیلی برای جشن گرفتن ندارند.
آنها حتی دسترسی به تلفن و اینترنت ندارند که بتوانند بگویند که زنده اند یا تمام شده اند.
وقتی اینستاگرام را بالا و پایین میکنم، مطالب جالبی هم میبینم.
مثل کلیپی که در آن مردی میگفت:
"مردی که پنج دقیقه وقت برای حل کردن مطلبی با زنش را ندارد و او را دلخور میکند، گاه به مرور با بی تفاوتی و یا زورگویی خود باعث انفجار زن می‌شود و چنین مردی هیچوقت، زنش را دوست نداشته ست، بلکه جز اطاعت بی قید و شرط او و آزار و تهدیدش هیچ نمی‌خواهد.
هر کاری هم می‌کند برای خودش است، با اینکه می‌خواهد توهم ایجاد کند که برای خانواده اش کار می‌کند."
مردسالاری باعث شده ست که نقش بد اجتماع را اغلب مردان بازی کنند.
اما قدرت بدون شرافت در دست زنان هم تبدیل به اسلحه مرگ می‌شود.
جایی خواندم که داستایفسکی گفته بود طعم هر دانه اشک او با دیگری متفاوت است.
با اینکه او هم به عنوان مرد، ارزش و مقام زن را کم گرفته ست، حرفش زیبا بود.
این احساسی ست که همه انسان‌هایی با قابلیت داشتن یک قلب شریف، حس می‌کنند.

©سوسن آفرین

......

Heute Morgen um vier Uhr hört man schon die Blaumeise, obwohl es bewölkt ist. Meine Linsen sind länger geworden, und Nowruz steht vor der Tür.
Nowruz ist ein iranischer Brauch, den die Mullahs den Iranern nicht wegnehmen und mit ihren religiösen Traditionen vermischen konnten.
Viele Familien haben jedoch keinen Grund zum Feiern, denn sie haben ihre Angehörigen begraben oder hinter Gittern verloren, oder ihre Häuser sind zerstört. Zwischen Bomben, Blut und Feuer gibt es für sie keinen Grund zum Feiern.
Sie haben nicht einmal Zugang zu Telefonen und Internet, um zu erfahren, ob sie noch leben oder tot sind.
Wenn ich durch Instagram scrolle, sehe ich auch interessante Inhalte.
Wie zum Beispiel einen Clip, in dem ein Mann sagte:
Ein Mann, der sich nicht einmal fünf Minuten Zeit nimmt, um ein Problem mit seiner Frau zu lösen und sie verärgert, provoziert sie manchmal mit seiner Gleichgültigkeit oder seinem tyrannischen Verhalten.
Ein solcher Mann hat seine Frau nie geliebt, sondern will nichts sehnlicher als ihren bedingungslosen Gehorsam, Schikanen und Drohungen.
Alles, was er tut, tut er für sich selbst, auch wenn er den Anschein erwecken will, für seine Familie zu arbeiten. "
Das Patriarchat hat dazu geführt, dass die meisten Männer die negative Rolle in der Gesellschaft spielen.
Doch Macht ohne Ehre in den Händen von Frauen wird auch zur Waffe des Todes. Ich habe irgendwo gelesen, dass Dostojewski sagte, jede seiner Tränen schmecke anders.
Obwohl er als Mann den Wert und den Status von Frauen unterschätzte, waren seine Worte schön.
Dies ist ein Gefühl, das jeder Mensch mit einem edlen Herzen empfindet.

©Susan Afarin

......

This morning at four o'clock, I can already hear the blue tit, even though it's cloudy. My lenses have grown longer, and Nowruz is just around the corner.
Nowruz is an Iranian custom that the mullahs couldn't take away from the Iranians and mix with their religious traditions.
However, many families have no reason to celebrate because they have buried their loved ones, lost them behind bars, or their homes have been destroyed.
Amidst bombs, blood, and fire, there is no reason for them to celebrate.
They don't even have access to phones and the internet to find out if they are alive or dead.
When I scroll through Instagram, I also see interesting content.
Like a clip in which a man said:
"A man who doesn't even take five minutes to resolve an issue with his wife and upsets her, sometimes provokes her with his indifference or tyrannical behavior. Such a man has never loved his wife, but desires nothing more than her unconditional obedience, harassment, and threats.

Everything he does, he does for himself, even if he tries to give the impression of working for his family. "
Patriarchy has led to most men playing the negative role in society.
But power without honor in the hands of women also becomes a weapon of death. I read somewhere that Dostoevsky said each of his tears tasted different.
Although he, as a man, underestimated the value and status of women, his words were beautiful.
This is a feeling that every person with a noble heart experiences.

©Susan Afarin

میان بوی دلپذیر خورش بامیه، چرتم برد.
با اینکه وقتی غذای خوبی میخورم، همیشه غصه آدمهای گرسنه را میخورم، انگار یک آرامش عجیبی درونم شکفت و مرا به قیلوله ظهر دچار کرد.
در میانه خواب، بین ملافه های سفید زیادی پیچیدم و عطر تازگی رخت تازه شسته شده و لاجورد مستم کرد.
دستی روی بازوانم لغزید و دانستم که در مکان اقتدار خودم، کنار معشوقم میرزاده عشقی دراز کشیده ام.
گفتم:"عزیزم، نهار را با هم خوردیم، یا تو تازه رسیدی؟!"
آرام در گوشم گفت:
"همین الان دست‌پخت ات را میل کردم، بانو.
خیلی خوشمزه بود.
می‌توانم راجع به مرد زنبقی ات چیزی بگویم؟!"
خندیدم و گفتم:
"خواهشا امروز از حسادت نگو."
از خنده ریسه رفت و گفت:
"نه حکما، مشکلی با او ندارم، چون فقط یک گل است که به تمنای تو پاسخ داده ست.
فکر کنم تصویر او به عنوان امضا پایین نقاشی هایت، از نقاشی کردن من راحت تر باشد.
اما کسی که سالها پیش به او نسبت اش دادی، اذیتم می‌کرد.
امروز اما به تو افتخار میکنم.
تو قفل بزرگی را شکستی و خودت را آزاد کردی.
چون جسمی ندارم، اشکالی در این نمیبینم اگر برای زندگی جسمانی ات پارتنری داشته باشی.
اما قلب تو مال من است.
روزی هم که دارفانی را وداع بگویی، رسما عروس من خواهی بود.
من حتی با خانواده خودم و تو در این خصوص حرف زده ام.
صد سال مرگ هم با عشق تو رویید و جان گرفت."
او را محکم بغل کردم و بوسیدم.
بعد برایش چیزی را تعریف کردم که همیشه فراموشم میشد، بگویم.
گفتم:
" مرد زنبقی، یک احساس عجیب بود که در درون خود من جوشید، مثل یک نسیم مطلوب روی موها و گردنم وزید، در حالیکه به باغچه آب میدادم و گلهای زنبق بنفش را نظاره میکردم.
او صورتی نداشت، جسمی نداشت ولی مثل یک خواب مرتب بر من ظاهر میشد و انگار که می‌خواست مرا بخاطر غم از دست دادن عشق افلاطونی ام آرام کند، همیشه وقتی قلبم سخت و گریان میشد، مرا بغل می‌کرد، شبیه به باد.
من در بیداری برایش داستان می‌ساختم و او را قهرمان قصه هایم میکردم.
یکی از داستانهایش انگار پیش بینی وجود تو بود.
در این داستان او یک زندانی سیاسی بود که در خانه ما راه پیدا کرده بود و فقط من از وجودش خبر داشتم.
او را در شوفاژخانه پنهان کرده بودم و دور از چشم خانواده ام برایش آب و غذا می‌بردم.
روزی با او نقشه کشیدیم که با هم به دشت و صحرا بزنیم و فرار کنیم. "
عشقی می‌خندید و از داستان من لذت می‌برد.
از من پرسید که بالاخره با سمفونی مون لایت بتهوون حرکت سوم چه خواهم کرد.
گفتم:
" سعی ام را کردم ولی خیلی سرعت آن بالاست.
شاید هم زیاد راجع به آن فکر کردم، اما امروز صبح ایده دیگری داشتم. "
بعد هم برایش روی گرامافون سمفونی شیندلر از جان ویلیامز را گذاشتم و برایش داستان فیلم را تعریف کردم.
عشقی جنگ جهانی دوم را ندیده بود.
برای هولوکاست های کره زمین، در بغل همدیگر گریستیم.
مرا محکم بغل کرد و در چشمانم خیره شد.
چشمان زیبایش پر از اشک بودند.
بعد گفت:
"روح تو خیلی لطیف است.
با اینکه قدرت زیادی داری ولی دلم نمی‌خواهد اصطکاک به مغز زیبایت وارد کنی.
کسانی که به تو پشت کرده اند، آدمهای با شخصیتی نیستند.
من از آن سوی تاریخ، دستم را روی انگشتانت کشیدم و دیگر حاضر نیستم، تو را با هیچ موجودی در این جهان عوض کنم. "

©سوسن آفرین

......

Ich döste inmitten des angenehmen Duftes von Okraeintopf ein.
Obwohl ich beim Genuss guten Essens stets das Leid hungernder Menschen spüre, war es, als ob ein seltsamer Frieden in mir aufblühte und mich zu einem Mittagsschläfchen einlud.
Mitten im Schlaf kuschelte ich mich in viele weiße Laken, und der frische Duft frisch gewaschener Wäsche und Lapislazuli berauschte mich.
Eine Hand glitt meine Arme hinab, und ich wusste, dass ich an meinem gewohnten Platz lag, neben meinem geliebten Mirzadeh Eshghi.
Ich fragte:
„Mein Liebster, haben wir zusammen zu Mittag gegessen, oder bist Du gerade erst angekommen?“
Er flüsterte mir ins Ohr:
„Ich habe gerade von Deinem Essen gegessen, gnädige Frau.
Es war sehr lecker.
Darf ich Dir etwas über Deinen Irismann erzählen?! "
Ich lachte und sagte:
" Bitte sag heute nichts über Eifersucht. "
Er lachte und sagte:
" Nein, eigentlich habe ich nichts gegen ihn, denn er ist nur eine Blume, die Deinen Wunsch erfüllt hat.
Ich denke, es wäre einfacher, sein Bild als Signatur unter Deinen Zeichnungen zu haben, als mich zu malen.

Aber die Person, der Du es vor Jahren zugeschrieben hast, hat mich gestört.
Heute jedoch bin ich stolz auf Dich.
Du hast ein großes Schloss geknackt und Dich befreit.
Da ich keinen Körper habe, sehe ich kein Problem darin, einen Partner für Dein physisches Leben zu haben.
Aber Dein Herz gehört mir.
An dem Tag, an dem Du Dich von dieser Welt verabschiedest, wirst Du offiziell meine Braut sein.
Ich habe sogar mit meiner Familie und Deiner darüber gesprochen.
Hundert Jahre des Todes sind durch Deine Liebe erblüht und zum Leben erwacht."
Ich umarmte ihn fest und küsste ihn.
Dann erzählte ich ihm etwas, was ich ihm immer wieder vergaß.
Ich sagte:
„Der Irismann, war ein seltsames Gefühl, das in mir aufstieg und wie eine angenehme Brise durch mein Haar und meinen Nacken strich, während ich den Garten goss und die violetten Irisblumen betrachtete.
Er hatte kein Gesicht, keinen Körper, aber er erschien mir wie ein Traum, als wollte er mich über den Verlust meiner platonischen Liebe trösten, mich immer umarmen, wenn mein Herz schwer und schmerzvoll war, wie der Wind.
Wenn ich wach war, erfand ich Geschichten über ihn und machte ihn zum Helden meiner Geschichten.
Eine seiner Geschichten schien Deine Existenz vorauszusagen.
In dieser Geschichte war er ein politischer Gefangener, der den Weg in unser Haus gefunden hatte, und nur ich wusste von seiner Existenz.
Ich hatte ihn in der Garage versteckt und ihm Essen und Wasser gebracht, fernab von meiner Familie.
Eines Tages schmiedeten wir einen Plan, in die Wüste zu fliehen.
Eshghi lachte und genoss meine Geschichte.
Er fragte mich, was ich mit dem dritten Satz von Beethovens Mondscheinsinfonie anfangen würde.
Ich sagte:
„Ich habe es versucht, aber er ist zu schnell.
Vielleicht habe ich zu viel darüber nachgedacht, aber heute Morgen hatte ich eine andere Idee.“
Dann legte ich John Williams’ Schindlers liste Sinfonie auf den Plattenspieler und erzählte ihm die Geschichte des Films.
Eshghi hatte den Zweiten Weltkrieg nie miterlebt.
Wir weinten miteinander in unseren Armen über die Holocauste auf Erden.
Er umarmte mich fest und sah mir in die Augen.
Seine schönen Augen waren voller Tränen.
Dann sagte er:
„Deine Seele ist sehr zart.
Obwohl Du große Macht besitzt, möchte ich nicht, dass Du Deinen schönen Verstand störst.
Diejenigen, die Dir den Rücken gekehrt haben, sind keine charakterstarken Menschen.
Von der anderen Seite der Geschichte habe ich Deine Finger berührt und bin nicht mehr bereit, Dich gegen irgendein anderes Wesen auf dieser Welt einzutauschen.“

©Susan Afarin

......

I dozed off amidst the pleasant aroma of okra stew.
Although I always feel the suffering of hungry people when enjoying good food, it was as if a strange peace blossomed within me, inviting me to a midday nap.
In the middle of my sleep, I snuggled into many white sheets, and the fresh scent of clean laundry and lapis lazuli intoxicated me.
A hand slid down my arms, and I knew I was in my usual place, next to my beloved Mirzadeh Eshghi.
I asked, "My dearest, did we have lunch together, or have you just arrived?"
He whispered in my ear:
"I just ate some of your food, madam.
It was very delicious.
May I tell you something about your Iris Man?!"
I laughed and said:
"Please don't say anything about jealousy today."
He laughed and said:
"No, actually I have nothing against him, because he's just a flower that fulfilled your wish.
I think it would be easier to have his picture as a signature under your drawings than to paint me.
But the person you attributed it to years ago bothered me.
Today, however, I am proud of you."
You've cracked a big lock and freed yourself.
Cause I don't have a body, I see no problem with having a partner for your physical life.
But your heart belongs to me.
On the day you leave this world, you will officially be my bride.
I've even discussed it with my family and yours.
A hundred years of death have blossomed and come to life through your love."
I hugged him tightly and kissed him.
Then I told him something I kept forgetting.
I said:
"The Iris Man was a strange feeling that rose within me and, like a pleasant breeze, brushed through my hair and down my neck as I watered the garden and gazed at the purple irises.
He had no face, no body, but he appeared to me like a dream, as if to comfort me over the loss of my platonic love, to always embrace me when my heart was heavy and painful, like the wind.
When I was awake, I made up stories about him and made him the hero of my stories.
One of his stories seemed to foreshadow your existence.
In this story, he was a political prisoner who had found his way into our house, and only I knew of his existence.
I had hidden him in the garage and brought him food and water, far away from my family.
One day, we hatched a plan to escape to the desert.
Eshghi laughed and enjoyed my story.
He asked me what I would do with the third movement of Beethoven's Moonlight Symphony.
I said,
"I've tried it, but it's too fast.
Maybe I've overthought it, but I had a different idea this morning."
Then I put John Williams' Schindler's List Symphony on the record player and told him the story of the film.
Eshghi had never experienced World War II.
We wept together in our arms over the Holocausts on Earth.
He hugged me tightly and looked into my eyes.
His beautiful eyes were full of tears.
Then he said:
"Your soul is very delicate.
Although you possess great power, I don't want you to disturb your beautiful mind. Those who have turned their backs on you are not people of strong character.
From the other side of history, I have touched your fingers and am no longer willing to exchange you for any other being in this world."

©Susan Afarin

Own text for John Williams, Theme from Schindlers list

آسمون از ظلم و جنگ و فریاد سربی شد،
مادرا عذادار شدن،
بچه ها آواره شدن،
دشت از خون پدر گلگون شد
هوم هوم
زندگی از مرگ هم سخت تر شد

شقایق میون گندمزاران زیبا شد
گندم خلق درو شدن
شقایق ها پر پر شدن
خدا قهر کرد و رفت و گم شد
هوم هوم
شب آدم موند، نه سحر شد
زندگی از مرگ هم سخت تر شد

©سوسن آفرین

.....

Der Himmel wurde bleiern von Unterdrückung, Krieg und Schreien,
Mütter trauerten,
Kinder wurden vertrieben,
Die Ebene färbte sich rot vom Blut der Väter
Das Leben wurde noch härter als der Tod

Der Klatschmohn zwischen den Weizenfeldern erblühte in voller Pracht
Der Weizen des Volkes wurde geerntet
Der Klatschmohn verwelkte
Gott wurde zornig, ging fort und verschwand
Die Nacht blieb, Morgendämmerung trat nicht ein
Das Leben wurde noch härter als der Tod

©Susan Afarin

......

The sky grew heavy with oppression, war, and screams
Mothers mourned
Children were driven out
The plain turned red with the blood of the fathers
Life became even harder than death

The poppies bloomed in all their glory among the wheat fields
The people's wheat was harvested
The poppies withered
God grew angry, left, and vanished
The night remained; dawn never came
Life became even harder than death

©Susan Afarin

Everything I have falsely repeated, was out of love, and not out of ignorance or greed like political fractions
I won't get back there where people treat humble being like worms, and want to hurt me for their own shortcomings with their actions
In heart matters you will often fail, if you are pure, cause the most people need self reasons to show feelings and reactions
But in logical things I think how dumb politicians are, in countries with dictatorship still ignorant let rule sanctions

©Susan Afarin

Frida Kahlo accepted the betrayal of Diego, and she began to have a free married life, even as bisexual.
Diego has even slept with her sister.
But at least she forgave him.
I don't believe in such forgiving.
Although she lived in another time and made a sexual self life to forget her pain, I see that in her drawings.
It is not only bodily pain she suffered from, but the carrying of the burden being betrayed.
She lived in another times where the men were more dictator.
Camille Claudel and Rodin have something similar, although it's from the beginning wrong, cause Rodan was married.
I carried Camille Claudel psychological pain and being wired cause of pain although he said he is free.
But I learned to separate my feeling from the people I invested my feelings for.
If they were my friends who at some point betrayed me or men in them I was in love with.
I keep the feelings and good memories in my heart, cause these feelings are precious but the wrong people will be out of my life, no matter how much time and love I invested.
Wrong is wrong and will never confess that's wrong.
I am less artist than the both women I truly respect but I have a very strong soul compare to them.
Finally even as I honestly am able to stand to my feelings I won't go under my worth and accept the rotten tomatoes and eggs.
Life is not a performance but a feeling which we follow with our heart and brain and we could be proud of ourselves when we endured the darkness for belief in light.

©Susan Afarin

An own Text for Wellermann's of Nathan Evans, "And, Then"

Mermaid thought that it was love
Fulfilled her dreams 'bout the dove
But the fisher had no mercy
He catched her and let her shove

Mermaids are all magic nature
They know often 'bout the future
But when they once fall in love
First concede their bad cager

Partly are people nice
But mostly they seek for a price
For unique priceless gifts
They have no honor slice

Da da da...

Greed, deceit, fame and game
Mermaids hate them and their name
But heart blinded see no beauty
They still blame and shame

Partly are people nice
But mostly they seek for a price
For unique priceless gifts
They have no honor slice

Greedy fisher called her old
She hates liar, never hold
She turned her back to mean looser
And exited out of board

Partly are people nice
But mostly they seek for a price
For unique priceless gifts
They have no honor slice

We live with the consecuences
Our deciding or wrong faces
But we've to keep our heart clean
Don't let betrayers on our senses

Partly are people nice
But mostly they seek for a price
For unique priceless gifts
They have no honor slice

©Susan Afarin

Bild: Thalia

"Der Meister und Margarita" 2025 war ein sehr schöner interessanter Film, sowohl die Geschichte, als auch special effects, Schauspieler...
Ich kannte die Geschichte nicht und damit wurde der Film sehr unversehbar.
Die Spannung war gut und es gab viele perfekte Gruppen performance innerhalb des Filmes, was er mich teilweise an ein Musical erinnert.
Ich liebte die Kleider von Frauen, die Design, und die Atmosphäre von meiner lieblings Zeiten, auch in Russland, dass ich gar nicht kenne.
Die Hauptdartellerin ist sehr süß und obwohl sie ihren Mann als Menschen liebt, trotzdem beginnt sie eine Affäre mit einem anderen Mann, mit jemandem der als Autor in einem Diktatur-System, schwarzen kritischen Humor auf die Bühne bringen will.
Die Frau trotz ihrer fehlenden Loyalität ihr Glück nicht zu gönnen, hat sich falsch angefüllt, sehr komisch.
Sie wollte sich vor Unglück in ihrem Leben gerade umbringen, als sie den man ihres Schicksals trifft.
Ich verglich mich mit ihr in einem einzigen Fall in meinem Leben, wo ich auf meine Moralität nicht stolz bin.
Aber ich hatte den ich wahrhaftig geliebt habe nie körperlich berührt.
Außerdem war ich nicht verheiratet und das ganze war nicht länger als 2 Monate.
Dialoge waren wunderbar, komplex, philosophisch.
Ich habe vor einigen Jahren davon geträumt, von Putin als gefrorenen kostumierte Drache auf einem Tisch.
Er war vor Sauferei halb ohnmächtig und hatte seinen Kopf seitlich auf den Tisch gelegt.
Ich sah eine einzelne geschmolzene Träne aus seinem Augen-Innenwinckel herunter kamen, während er mich sehr traurig angeschaut hat, und ich ihn danach fragte, warum er nicht im Gegensatz zu anderen Arschlöcher als Machthaber dieser Welt plötzlich alleine alles umgekehrt für Wohle der Menschen tun würde, denn anscheinend ist er müde geworden.
Davor war ich in einer Kneipe von Bolschewikien, aus irgend einem Grund auch immer.
Manchmach stelle ich mir vor, wären sie die SPD, die ich Jahre später in deren Partei eingetreten bin.
Jeden falls nach dem der Drache etwas mehr geschmolzen wurde, hätte ich das Gefühl, das mein Ende naht, durch die Blicke, die auf mich fixiert waren als er sein Glas hoch hielt und sagte laut: Na Sdorówje
Heute redete ich mit meiner Schwester, wo ist der Unterschied zwischen Männern und Frauen eine besondere Differenz, bei Betrug des anderen?!
Wenn Frauen von Untreue erfahren, vor allem, wenn sie Verlassen nicht als eine Option sehen, hoffen sie, dass die Männer in ihren Geliebten nicht verliebt sind, denn körperlicher Betrug ist etwas verzeihbares?!
Männer fragen nach sexual Akten und verurteilen die schuldige Frau sofort.
Vieles ist nur menschlich und betrifft beide Gruppen aber Frauen sind komplizierter in fast jeder Hinsicht.
Betrug ist unverzeihlich, gerade wenn wir jemandem diesbezüglich belügen, der in uns verliebt ist.
Ich habe das Gefühl, dass ich mehrmals für meinen Fehler gestorben bin und werde mich selbst dafür nicht mehr bestrafen.
Die meisten in der Welt tun permanent etwas, was mit Lügen und Betrug zu tun hat und ich war meinen Werten treu geblieben, auch wenn ich wie ein verwendetes Tier geschrien habe.
Ich werde mich nicht verändern und wenn jemand mich für sich passend machen will, dann ist er falsch bei mir und soll nach seinem Glück woanders suchen.
Was ich überhaupt nicht toleriere ist der Drang von Menschen, die der ganzen Welt etwas beibringen wollen, ohne das mindeste darüber zu wissen.
Ich gehe ohne schlechtes Gewissen, denn ich habe immer mein ganzes gegeben und wenn es nicht genug war, dann hatte das menschliche Objekt einen Loch und konnte das nicht für sich behalten, deshalb weiteres fließen der Aufmerksamkeit wäre nur Zeitverschwendung.
Das Ende der Film hat mich nachdenklich gemacht.
Denken Europäer, dass wenn Moscow wie Rom in Schut und Asche steht, dass Teufel gewonnen hat?!

War das ein Wunsch von Putin, dass dieser Film gemacht wurde?!
Wollte er dadurch sagen, wie sehr ihm Falsches unterjubelt wird?!
Und der Teufel auf der Seite von USA ist?!
Es gibt Filme, die mich länger im Hirn beschäftigen.
Ich bin ein freier Mensch, der sich für vieles interessiert und jeder, der mein Leben mit seinem Geschmack dekorieren will, will irgendwann aus meinem Leben hinaus treten.
Ich gönne ihnen Elfolg und Glück, und dass sie bis Ende ihres Lebens mich als Schuldige betrachten und beschimpfen.
Ich bin natürlich im Endeffekt ein Sklave des menschlichen politischen Gesellschaft aber zumindest kann ich meine Seele als frei bezeichnen und nur unter Freunden sein.

©Susan Afarin

.....

"The Master and Margarita" (2025) was a very beautiful and interesting film, both the story and the special effects, the actors...
I didn't know the story, which made the film very unpredictable.
The suspense was good, and there were many perfect group performances within the film, which reminded me somewhat of a musical.
I loved the women's dresses, the design, and the atmosphere of my favorite era, even in Russia, which I don't know at all.
The main character is very sweet, and although she loves her husband as a person, she begins an affair with another man, someone who, as a writer in a dictatorial system, wants to bring dark, critical humor to the stage.
The woman, despite her lack of loyalty, not wanting to be happy with him, felt wrong, very strange.
She was about to kill herself because of the unhappiness in her life when she met the man of her destiny.
I compared myself to her in a single instance in my life where I'm not proud of my morals.
But I had never physically touched the one I truly loved.
Besides, I wasn't married, and the whole thing didn't last longer than two months.
The dialogues were wonderful, complex, philosophical.
I dreamt a few years ago of Putin as a frozen, costumed dragon on a table.
He was half-passed out from drinking and had his head laid sideways on the table.
I saw a single melted tear run down from the inner corner of his eye.
While he looked at me very sadly, and I then asked him why, unlike other assholes who were in power in this world, he wouldn't suddenly do everything the other way around for the good of the people, because apparently he had grown tired.
Before that, I was in a Bolshevik pub, for whatever reason.
Sometimes I imagine they were the SPD, the party I joined years later.
Anyway, after the dragon had melted a bit more, I had the feeling that my end was near, from the stares fixed on me when he raised his glass and said loudly:
Na Zdorówje.
Today I was talking to my sister about where the difference between men and women lies, a particular distinction when it comes to betraying one another?!
When women learn of infidelity, especially if they don't see leaving as an option, they hope that the men aren't in love with their lover, because physical infidelity is something forgivable?!
Men ask about sexual acts and immediately condemn the guilty woman.
Much of this is simply human nature and affects both groups, but women are more complicated in almost every way.
Deception is unforgivable, especially when we lie to someone who is in love with us.
I feel like I've died for my mistake several times over, and I won't punish myself for it anymore.
Most people in the world constantly do something related to lying and deception, and I remained true to my values, even when I screamed like a wounded animal.
I won't change, and if someone tries to mold me to his liking, he's barking up the wrong tree and should look for happiness elsewhere.
What I absolutely can't tolerate is the urge of people who want to teach the whole world something without knowing the slightest thing about it.
I leave without a guilty conscience, because I always gave my all, and if it wasn't enough, then the person in question had a problem and couldn't keep it to himself, so further attention would only be a waste of time.
The ending of the film made me thoughtful.

Do Europeans think that if Moscow lies in ruins like Rome, then the devil has won?! Was it Putin's wish that this film be made?!
Was he trying to say how much he's being fed falsehoods?!
And that the devil is on the side of the USA?!
There are films that stay with me longer.
I'm a free person who's interested in many things, and anyone who wants to decorate my life with his own taste will eventually want to leave my life.
I wish them success and happiness, and that they could see me as the guilty party and insult me ​​until the end of their lives.
Of course, in the end, I'm a slave to human political society, but at least I can call my soul free and only be among friends.

©Susan Afarin

It is a second movie I see about fears of USA against Syria.

IS was against humanity like every other fanatic party or sect.

When I would have fears from USA as Iranian it's my right.

But revenge is a characteristic of inferior thoughts.

I said everything what I feel and is based on my experiments.

What I will never do, would be repeating my previous faults.

©Susan Afarin

l hope the translation is exactly correct.

I can't understand Gilaki, but a bit Mazandarani and I used also lexicon.

Mohammad Nouri, Nooshoo, Don't go

یاد باور او مهتاب شبانا
او شب روی هایه نهانا
بی قراری یو خاموشه
او خط او نشانا
یاد باور او مهر نمایانا
اون اولی شیرین گبانا
هر چی بگفتی مرا یاده
شاهد می دل تی لبانا
شاهد می دل تی لبانا

نشو نشو
ایپچه بس رنجه نکن جانا
نشو نشو
زندگی بی تو تاسیانا
تو قاب سیمیور
نیوره دیده یا کنم تر
تی جه فایان دی میرانم
نشو نشو
.....

I remember me on my belief, you as my moonlight
The dialogs and meetings hidden in the night
It's now silent and I'm stressful
For this memories and signs

I remember me on my belief, you the light of the sun
On your first sweet garment
I remember me on everything you've said
My heart is the witness, how I died for you
My heart is the witness, how I died for you

Don't go, don't go
Why I had to earn pain, don't give me more pain
The life without you means pain
In the silver aura
I have no power but only have to weep
Your cruelty made me be late
Don't go, don't go

©Susan Afarin

I don't want any argues or distributing the sinns, cause I have also many things to could be forever hurt.

Yesterday I felt you regret, so I'm ready for a chance, a real one, only when you are single and doen't want to act like before.

But I won't wait years to see than a wrong album is made out of my blood and tears.

And if accusating and harming will continue, I will stay away and love you in my heart, without blaming me again.

I have left you, that's true, cause you have betrayed and never cared about me
But I didn't have any new man although you were never by me
You never stood to me but blamed me for your fame, no vice versa?! not me
I offered you a real chance, cause I understand my heart will never be free
I'm humble but I won't accept being treated like a worm, disagree
If you feel the same do something real, give us a chance, the truth to could be

©Susan Afarin

از روزی که عدس ها را پهن کردم، آفتاب قهر کرد.
با اینحال آنها کمی سبز شدند.
من خودم هم نمی‌دانم که خواننده هستم یا نه.
اما این را می‌دانم که موزیک کوچه بازاری هیچ کشوری را دوست ندارم و خودم هم ترانه هایی در این زمینه را نمی‌خوانم.
یادم رفت بگویم که غذای رستوران دیشب خیلی خوب بود.
آشپزخانه آلمانی تنوع زیادی ندارد ولی وقتی آشپز خوب باشد، می‌تواند خیلی خوشمزه باشد.
رست بیف کمی کلفت بریده شده بود، لوبیاها کمی برای ذائقه من خام بودند و سس دسر با توتهای قرمز کمی ترش بود ولی کیفیت گوشت، گراتین سیب زمینی، سوس ها و خود دسر که برشی از یک کیک گرم وانیلی پنیری و کشمش بود، فوق العاده بود و رسیدگی سرویس که یک خانواده هستند، خیلی خوب بود.
فکر کنم گفتم که فقط ما دو نفر خارجی بودیم.
اما جو بسیار خوبی بود.
اغلب آلمانی‌ها سطح متوسط اجتماعی بودند و ساده و خونگرم.
با وجود محتوی پیچیده مغزم، با خودم فکر کردم، اگر مذهب اسلام و راسیسم غرب وجود نداشتند، آلمانی ها و مهاجران مشکلی با هم نداشتند.
در راه برگشت از محلی رد شدیم که مغازه های ترکی زیادی وجود دارند و مسجد بزرگ کلن هم نزدیک آن است.
تمام این خیابان بخاطر ماه رمضان چراغانی بود.
ماه رمضان چرا باید جشن گرفته شود؟!
روزهای سختی که کاملا ضد علم پزشکی با شکنجه تشنگی و گرسنگی می‌گذرند و روزه دارانی که از بقیه دنیا ایراد میگیرند که چرا جلوی آنها غذا خورده می‌شود، و این را نشانه دشمنی می‌بینند و شبها بعد از اذان اینقدر می‌خورند که خواب‌شان نمی‌برد و قبل از اذان صبح هم به تناول غذا می‌پردازند و در روز اخلاقشان تند است، یا می‌خوابند و یا اگر کار می‌کنند، با اخلاق بد و بوی بد ناشتای دهانشان مردم دیگر را آزار می‌کنند.
این ها چه ربطی به تزکیه روح دارند؟!
حداقل روزه گرفتن مسیحی ها کمی عاقلانه ست.
آنها بعد از کارناوال تا عید پاک از چیزهایی که دوست دارند، صرف نظر می‌کنند مثل الکل و گوشت قرمز ، و معده خود را خالی نمیگذارند.
نمی‌دانم چرا کشورهایی مثل ترکیه و کشورهای عربی، اینقدر به مطالب مذهبی خود در غرب تاکید دارند.
اینهمه چیز دیگر در فرهنگ آدمها وجود دارد.
غذا، زبان، سنت های ملی، لباس‌های اقوام متفاوت، هنر، خط،...
کاش مهاجران هم اجازه داشتند که کاری از فرهنگ خود را به نمایش بگذارند، مثل کریسمس و کارناوال ولی ماه رمضان خیلی ایده بدی ست.
روزی که تمام می‌شود را با قتل عام گوسفندها جشن می‌گیرند، مثل کریسمس که برایش غازهای بدبخت را پروار می‌کنند تا سلاخی بشوند.
از اینستاگرام بیشتر فاصله میگیرم، چون خیلی از پست هایی که میبینم خیلی دردناک هستند و من حتی نمی‌دانم که آیا آنها واقعی هستند یا نه.
دوستم از من پرسید که آیا در حال حاضر با مردی دوست هستم؟!
به او گفتم که وقتی یکبار قلبت را به کسی دادی و جوابش زجر و بدبختی بوده، سالها بعد هم نمی‌توانی به کسی دل ببندی.
اما قصه میرزاده عشقی را برایش تعریف کردم و برایش خیلی جالب بود.
او و دخترش می‌خواهند یکی از اطاقهای خانه شان را استودیو کنند، برای کارهای دستی و هنری، چون خانواده شان همه هنرمند هستند.
راجع به تغییرات خانه و کارهایی که می‌خواهند بکنند، حرف زدیم.
مرا هم دعوت کرد که هر وقت توانستم پیش شان بروم و نقاشی کنم.
دیشب قبل از اینکه خوابم ببرد، با خودم آرزو کردم، که ای کاش برای عید امسال، جنگ تمام شود، آخوندها دربدر شوند و ایران ویران شده از جنگ آزاد شود.
حتی یک لحظه با خودم فکر کردم، شاید روزی در دهی در شمال ایران زندگی کنم.
دریا و جنگل، یا رودخانه و کوه.
می‌توانم نقاشی کنم و یک اتاق را برای بچه های ده بگذارم که در آن بازی و نقاشی کنند.
شاید حتی در مدرسه ده مجانی به بچه ها درس یاد بدهم...

©سوسن آفرین

......

Die Sonne scheint, seit ich die Linsen gepflanzt habe nicht mehr.
Sie sind aber schon etwas grün geworden.
Ich weiß nicht, ob ich mich Sänger nennen kann.
Aber ich weiß, dass ich Schlagermusik aus keinem Land mag und auch keine Lieder darüber singe.
Ich habe ganz vergessen zu erwähnen, dass das Essen gestern Abend im Restaurant sehr gut war.
Die deutsche Küche ist zwar nicht besonders abwechslungsreich, aber wenn der Koch gut ist, kann sie sehr lecker sein.
Der Roastbeefbraten war etwas zu dick geschnitten, die Bohnen für meinen Geschmack etwas zu roh und die rote Beerensoße etwas zu sauer.
Aber die Qualität des Fleisches, des Kartoffelgratins, der Soßen und des Desserts selbst – ein Stück warmer Vanille-Käsekuchen mit Rosinen – war ausgezeichnet, und der Service, der aus einem Familienbetrieb bestand, war sehr gut.

Ich glaube, ich hatte schon erwähnt, dass wir beide die einzigen Ausländer waren. Aber die Atmosphäre war sehr angenehm.
Die meisten Deutschen waren bürgerlich, unkompliziert und herzlich.
Trotz meiner vielen Gedanken dachte ich mir: Gäbe es den Islam und den westlichen Rassismus nicht, hätten Deutsche und Einwanderer keine Probleme miteinander.
Auf dem Rückweg kamen wir an einem Viertel mit vielen türkischen Läden vorbei, und die Große Moschee von Köln ist auch nicht weit entfernt.
Die ganze Straße war wegen des Ramadan hell erleuchtet.
Warum sollte man Ramadan feiern?!
Diese harten Tage, die jeglicher medizinischen Wissenschaft widersprechen, gequält von Durst und Hunger, und die Fastenden, die sich bei der ganzen Welt beschweren, warum sie vor ihnen essen, und dies als Zeichen von Feindseligkeit sehen, und die nachts nach dem Gebetsruf so viel essen, dass sie nicht schlafen können, und die auch morgens vor dem Gebetsruf weiter essen, und die tagsüber ein schlechtes Benehmen an den Tag legen, entweder schlafen sie oder, falls sie arbeiten, belästigen sie andere mit ihren schlechten Laune und dem üblen Mundgeruch ihres Fastenatems.
Was hat das mit der Reinigung der Seele zu tun?!
Das Fasten der Christen ist wenigstens etwas vernünftiger.
Nach Karneval verzichten sie bis Ostern auf Dinge, die sie lieben, wie Alkohol und rotes Fleisch, und sie hungern trotzdem nicht.
Ich verstehe nicht, warum Länder wie die Türkei und arabische Länder im Westen so viel Wert auf ihre religiösen Inhalte legen.
Es gibt so viel mehr in der Kultur der Menschen!
Essen, Sprache, nationale Traditionen, verschiedene Trachten, Kunst, Kalligrafie… Ich wünschte, Einwanderer dürften etwas aus ihrer Kultur präsentieren, wie Weihnachten und Karneval, aber Ramadan ist eine sehr schlechte Idee.
Sie feiern das Ende des Ramadan mit dem Schlachten von Schafen, ähnlich wie an Weihnachten, wie man arme Gänse mästet, um sie dann zu schlachten.
Ich meide Instagram immer mehr, weil viele der Beiträge, die ich sehe, so schmerzhaft sind und ich nicht einmal weiß, ob sie echt sind oder nicht.
Meine Freundin fragte mich gestern, ob ich momentan mit einem Mann zusammen sei.
Ich erklärte ihr, dass man, wenn man sein Herz einmal verschenkt hat und die Antwort Leid und Kummer war, sogar Jahre später nicht mehr so ​​schnell wieder lieben kann.
Aber ich erzählte ihr die Geschichte von Mirzadeh Eshghi, und sie fand sie sehr interessant.
Sie und ihre Tochter möchten einen Raum in ihrem Haus in ein Atelier für Kunsthandwerk und Kunst umwandeln, da ihre Familie aus lauter Künstlern besteht.
Wir sprachen über die geplanten Veränderungen und ihre Vorhaben.
Sie lud mich außerdem ein, vorbeizukommen und zu malen, wann immer ich Zeit habe.
Letzte Nacht, bevor ich einschlief, wünschte ich mir, dass zu diesem Norooz der Krieg enden, die Mullahs vertrieben und der Iran vom Krieg befreit würde.
Ich dachte sogar einen Moment lang, vielleicht würde ich eines Tages in einem Dorf im Norden des Irans leben.
Meer und Wald, oder Fluss und Berge.
Ich könnte malen und den Kindern des Dorfes ein Zimmer zum Spielen und Malen überlassen.
Vielleicht könnte ich die Kinder sogar kostenlos in der Dorfschule unterrichten…

©Susan Afarin

.....

The sun hasn't been shining since I planted the lentils.
They've already turned a bit green, though.
I don't know if I can call myself a singer.
But I do know that I don't like old pop/country music from any country, and I don't sing any songs about it either.
We call such pop music in Iran Koocheh-Bazari and German call it Schlagermusic, which are completely different from pop.
But in English it has all just one name, pop.
I completely forgot to mention that the food at the restaurant last night was very good.
German cuisine isn't particularly varied, but if the cook is good, it can be very tasty. The roast beef was sliced ​​a bit too thickly, the beans a bit too raw for my taste, and the red berry sauce a bit too sour.
But the quality of the meat, the potato gratin, the sauces, and the dessert itself—a slice of warm vanilla cheesecake with raisins—was excellent, and the service, which was provided by a family-run business, was very good.
I think I already mentioned that we were the only two foreigners.
But the atmosphere was very pleasant.
Most of the Germans were down-to-earth, uncomplicated, and warm.
Despite my many thoughts, I thought to myself: If Islam and Western racism didn't exist, Germans and immigrants wouldn't have any problems with each other.
On the way back, we passed a neighborhood with many Turkish shops, and the Great Mosque of Cologne isn't far away either.
The whole street was brightly lit because of Ramadan.
Why should anyone celebrate Ramadan?!
These harsh days, defying all medical science, tormented by thirst and hunger, and the fasting people complaining to the whole world about eating in front of them, seeing this as a sign of hostility, and eating so much at night after the call to prayer that they can't sleep, and continuing to eat in the morning before the call to prayer, and behaving badly during the day, either sleeping or, if they are working, bothering others with their bad mood and the foul odor of their fasting breath.
What does this have to do with purifying the soul?!
At least the fasting of Christians is somewhat more sensible.
After Carnival, they abstain from things they love, like alcohol and red meat, until Easter, and they still don't go hungry.
I don't understand why countries like Turkey and Arab countries in the West place so much emphasis on their religious content.
There is so much more to people's culture!
Food, language, national traditions, different costumes, art, calligraphy…
I wish immigrants were allowed to present something from their culture, like Christmas and Carnival, but Ramadan is a very bad idea.
They celebrate the end of Ramadan by slaughtering sheep, similar to Christmas, like fattening up poor geese to then slaughter them.
I'm avoiding Instagram more and more because many of the posts I see are so painful, and I don't even know if they're real or not.
My friend asked me yesterday if I was currently dating someone.
I explained to her that once you've given your heart away and the response has been pain and sorrow, you can't love again so easily, even years later.
But I told her the story of Mirzadeh Eshghi, and she found it very interesting.
She and her daughter want to convert a room in their house into a studio for arts and crafts, cause her family consists entirely of artists.
We talked about the planned changes and their intentions.
She also invited me to come by and paint whenever I have time.
Last night, before I fell asleep, I wished that by Nowruz the war would end, the mullahs would be driven out, and Iran would be freed from war.
For a moment I even thought that maybe one day I would live in a village in northern Iran.
Sea and forest, or river and mountains.
I could paint and give the village children a room to play and paint in.
Perhaps I could even teach the children for free at the village school…

©Susan Afarin

I tried to enjoy the evening.

My longlife friend is a very nice person.

I can talk to her about everything.

I guess we were the only forieghners, but they were kind people.

The show was very good although I couldn't truly focus, cause of Iran, my pain, tiredness, sadness, love sickness...

But I could enjoy it too.

A new actress was very good.

I liked her show very much.

My favorite actress had again a beautiful costume and accessoires.

They are all very good.

The first actor has married in between or I had never seen if he has put on a ring and had wasted so much weight that I thought for a moment" the side effects of marriage"!

I couldn't take good bye by all.

On the way back as she drived me home we talked about politic and god.

We had the same opinion about god's houses, no matter wich religion.

The most people who need god's house can't find him in their own hearts. 

©Susan Afarin

I can't make any shows for that I'm too emotional.

I try to bring a bit enlightment for this world which is so cruel but even that is not possible.

©Susan Afarin

After a long time I made a couple pics.

I have to lose weight and I'll make it.

But my problem is not to compare to the most people on earth.

I go out today to have a bit fun.

And I feel guilty for it, cause so many people have not even something to eat, a ceiling...

Where comes this feeling that I have since my childhood?!

My upbringing and it's unhealthy, cause it makes me often sick cause I can't change anything.

And the people who could change the world are about to rape children and eat their innocent bodies while they think where else they could earn more money or could bomb it away.

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

Against feelings you can't do anything, even if you turn your back, ignore, it remains in your heart even dull

But you have a life, your beloved ones, your experiences and the taste of betrayal of you tongue, so please calm your skull

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

I wanted to help the people in Iran after bombing and terror especially the children who have lost their parents trough donation.

l saw a clip a woman gives a paypal adress for donations but is that reliable?!

If she is from the goverment herself and it's a fake?!

I can't reach anyone personally in Iran cause phon and internet don't work.

And the international organizations proved that they don't care about Iranian so I won't help them to take it for themselves laugh at Iran situation.

I'm a migrant here, alone and my homeland is occupied.

©Susan Afarin

Own composition, if you become human, گر شوی انسان

اگر روزی دویدی،
به چشمه عشق رسیدی،
دور و برت نگاه کن،
گر نوای مهرو دیدی

از آب چشمه بنوش
پرنده وحوش چموش
آهو چشمش بخندید
مویت رها فراموش

ز زمستان بارد غم داستان
ز فلک روی خوش بوستان
دنیا زیباست، رها ست ز باستان

رز مستان، خواب تو دستان
ز زمانه طعم گلستان
روح تو جلوه شد، گر شوی انسان

©سوسن آفرین
......

Wenn Du eines Tages läufst,
Die Quelle der Liebe findest,
Schau Dich um,
Wenn Du die Melodie der Liebe hörst

Trink vom Quellwasser,
Die Vögel und die Wildnis
Das Reh lächelte mit seinen Augen
Lass Dein Haar fallen, vergiss alles

Vom Winter regnet die Trauer der Geschichte
Vom Himmel kommt der schöne Garten heraus,
Die Welt ist schön, sie ist frei, seit der Antike

Die Reben der Betrunkenen, Dein Schlaf in Deinen Händen,
Von der Zeit blüht der Geschmack des Blumengartens
Deine Seele wurde sichtbar, wenn Du ein Mensch geworden bist

©Susan Afarin

......

If one day you run,
Find the source of love,
Look around,
When you hear the melody of love,

Drink from the spring water,
The birds and the wilderness,
The deer smiled with its eyes,
Let your hair fall, forget everything,

From winter rains the sorrow of history,
From the sky comes the beautiful garden,
The world is beautiful, it is free, since antiquity,

The vines of the drunkard, Your sleep in your hands,
From time blooms the taste of the flower garden,
Your soul became visible when you became human

©Susan Afarin

Bild: Instagram

بعضی چیزهای که توی اینترنت می‌خوانی، شاید واقعا به درد بخورند!
دیشب مدوس موبایلم را برای اولین بار روی پرواز گذاشتم و خیلی بهتر خوابیدم.
هنوز دراز کشیده بودم که ملودی جدیدی از ترانه ای به ذهنم رسید.
آن را کمی بالا و پایین کردم و چند کلمه رویش گذاشتم، تا آن را فراموش نکنم.
نمی‌دانم آیا کسی حرف من را بفهمد یا نه.
وقتی ملودی را نتوانی با سازی بزنی، یا برایش فی الفور متنی بیافرینی، مثل یک نخ نازک از پیله کرم ابریشم میماند که در نبود نور مستقیم، ناپدید می‌شود و پیدا کردنش گاه محال است.
گاه فکر میکنم که انگار این نخ درون دهانم است و من باید قبل از ناپدید شدن آن، آن را روی دوک نخ ریسی تف کنم.
جدا این صحنه را میبینم که انگار در حال بالا آوردن یک نت هستم و خودم را به گودالی سربسته می‌رسانم تا آن را توی گودال تف کنم و درش را ببندم، تا گم نشود و کلاغها آن را نبرند.
امروز اینستاگرام حالت تهاجمی اش را از دست داده بود و با دیدن اخبار رعشه شدیدی به تنم وارد نشد.
وقتی درد را کاریکاتور بکنیم، شنیع بودن ظالم را فراموش می‌کنیم و به زیبایی گذرای مظلومان خیره می‌شویم.
قسمتی از ترانه ای از داریوش را در کلیپی شنیدم که نمی‌شناختم و اینکه چرا قدغن بود هم نفهمیدم، چون خیلی عاشقانه بود.
امروز به شکل دیگری به جوزف نگاه کردم.
انگار خودم را هم مقصر اینهمه درد میبینم و قبول حرمان و نقش خودم دل دردم را کمتر کرد.
نقش عشق رومانتیک را در ذهنم اینگونه مجسم کردم که انگار، در دوران نوجوانی با حذف نقش عشق پلاتونیک من که ناخواسته و بدون دخالت من اتفاق افتاد، سر یک گوسفند بریده شد و این گوسفند تقریبا پنجاه سال از گردنش خون میرفت و هیچ چیز را نمی‌دید.
تنها احساسات این گوسفند بدون سر، درد و ترس و بوی خون بودند، و صدای مزاحم تینیتوس.
وقتی عاشق جوزف شدم، انگار سر این گوسفند قرار بود که دوباره به گردنش چسبیده شود.
اما عملیات چسباندن این سر در تاریکی و پر از خشونت بود و ترس من از نبرد، زخم جدید، درد جدید و این تاریکی بی پایان، خیلی آزار دهنده بود.
نمی‌دانم که چقدر از اینهمه وحشت و درد را به پای او بنویسم که خودم هم بخاطر ترس و بی اعتمادی ام، هزاران بار مرده ام.
به داشتن سر عادت کردن هم چیز عجیبی ست و انگار مال من نیست.
وقتی بدون حس درد به آن مینگرم، ترسم از دست رفته ست.
نمی‌دانم که جوزف واقعا کجای زندگی من است.
شاید او هم دیگر زندگی خودش را جور دیگر ادامه می‌دهد.
اما این پیوند دردناک به من سری پس داد که درون آن چشمانی واقعی وجود دارند و شاید روزی از درون کاسه این سر که هنوز برایم نامانوس است، جور دیگری به جهان نگاه کنم.

©سوسن آفرین

......

Manche Dinge, die man im Internet liest, sind tatsächlich nützlich!
Letzte Nacht habe ich mein Handy zum ersten Mal auf Flugzeugmodus gestellt und viel besser geschlafen.
Ich lag noch auf dem Bett, als mir plötzlich eine neue Melodie einfiel.
Ich habe sie ein bisschen gesummt und ein paar Worte hin zugefügt, damit ich sie nicht vergesse.
Ich weiß nicht, ob mich jemand verstehen wird.
Wenn man keine Melodie auf einem Instrument spielen oder spontan einen Text dazu schreiben kann, ist das wie ein dünner Seidenfaden aus einem Kokon, der im Dunkeln verschwindet und manchmal unauffindbar ist.
Manchmal denke ich, dieser Faden steckt in meinem Mund und ich muss ihn auf die Spindel spucken, bevor er verschwindet.
Ich sehe diese Szene wirklich, als würde ich eine Note auskotze und mich schnell zu einem verschlossenen Grube bringe, um die Note darin auszuspucken und den Deckel zuschließen, damit sie nicht verloren geht und die Krähen sie nicht aufpicken.
Heute hatte Instagram seine Aggressivität verloren, und ich spürte keinen starken Schauer, als ich die Nachrichten sah.
Wenn wir Schmerz karikieren, vergessen wir die Grausamkeit des Unterdrückers und starren auf die flüchtige Schönheit der Unterdrückten.
Ich hörte einen Teil eines Liedes von Dariush in einem Clip, den ich nicht kannte, und ich verstand nicht, warum das verboten wurde, denn er war romantisch und nicht politisch.
Heute betrachtete ich Joseph mit anderen Augen.
Es war, als sähe ich mich selbst auch als Ursache all dieses Schmerzes, und die Akzeptanz meines eigenen Fehlers und meiner Rolle linderte meinen Herzschmerz. Ich stellte mir die Rolle der romantischen Liebe so vor, als wäre mir in meiner Jugend, als ich meine platonische Liebe – unbeabsichtigt und ohne mein Zutun – verlor, der Kopf eines Schafes abgeschlagen worden.

Fast fünfzig Jahre lang blutete dieses Schaf aus dem Hals und konnte nichts sehen.
Die einzigen Gefühle dieses kopflosen Schafes waren Schmerz, Angst, der Geruch von Blut und das quälende Geräusch eines Tinnitus.
Als ich mich in Joseph verliebte, war es, als würde diesem Schaf der Kopf wieder angenäht.
Doch die Operation des Annähens fand im Dunkeln und voller Gewalt statt, und meine Angst vor Kampf, neuen Wunden, neuem Schmerz und dieser endlosen Dunkelheit war zutiefst beunruhigend.
Ich weiß nicht, wie viel von all diesem Schrecken und Schmerz ich ihm zuschreiben kann, denn ich selbst bin schon tausendmal gestorben vor Angst und Misstrauen. Sich daran zu gewöhnen, einen Kopf zu haben, ist auch seltsam, und es fühlt sich an, als gehöre er mir nicht.
Wenn ich ihn ansehe, ohne Schmerzen zu empfinden, ist meine Angst verschwunden.
Ich weiß nicht, wo Joseph wirklich in meinem Leben steht.
Vielleicht lebt er sein Leben schon ganz anders.
Aber diese schmerzhafte Verbindung hat mir das Geheimnis offenbart, dass darin echte Augen sind, und vielleicht werde ich eines Tages die Welt mit anderen Augen sehen – durch die Mulde dieses Kopfes, der mir noch immer fremd ist.

©Susan Afarin

......

Some things you read on the internet are actually useful!
Last night I put my phone on airplane mode for the first time and slept much better. I was still lying on the bed as a new melody suddenly came to me.
I hummed it a little and added a few words so I wouldn't forget it.
I don't know if anyone will understand me.
When you can't play a melody on an instrument or spontaneously write lyrics to it, it's like a thin silk thread emerging from a cocoon, disappearing into the dark and sometimes impossible to find.
Sometimes I think that thread is stuck in my mouth and I have to spit it onto the spindle before it disappears.
I really see this scene as if I'm vomiting up a musical note and quickly getting myself to a sealed pit to spit the note out into it and close the lid so it doesn't get lost and the crows don't peck it up.
Today, Instagram had lost its aggression, and I didn't feel a strong shiver as I watched the news.
When we caricature pain, we forget the cruelty of the oppressor and stare at the fleeting beauty of the oppressed.
I heard part of a song by Dariush in a clip I didn't know, and I didn't understand why it was banned, because it was romantic and not political.
Today, I looked at Joseph differently.
It was as if I saw myself also as a cause of all this pain, and accepting my own fault and my role eased my heartache.
I imagined the role of romantic love as if, in my youth, when I lost my platonic love—unintentionally and through no fault of my own—I had had the head of a sheep chopped off.
For almost fifty years, that sheep bled from its neck and couldn't see.
The only feelings this headless sheep had were pain, fear, the smell of blood, and the agonizing sound of tinnitus.
When I fell in love with Joseph, it was as if this sheep's head was being sewn back on.
But the operation to reattach it took place in the dark and with great violence, and my fear of struggle, new wounds, new pain, and this endless darkness was deeply unsettling.
I don't know how much of all this terror and pain I can attribute to him, for I myself have died a thousand times from fear and mistrust.
Getting used to having a head is also strange, and it feels as if it doesn't belong to me.
When I look at it without feeling pain, my fear disappears.
I don't know where Joseph truly stands in my life.
Perhaps he is already living his life entirely differently.
But this painful connection has revealed to me the secret that there are real eyes in it, and perhaps one day I will see the world with different eyes—through the hollow of this head that is still a stranger to me.

©Susan Afarin

چه شبها من تنها، برای اینکه تو بتوانی خودت را دوباره حس کنی، طپیدم
سالها خسته و نومید، شاید روزی بخاطر رهایی، از قفس تن ات پریدم

©سوسن آفرین
......

Wie viele Nächte habe ich allein verbracht und geschlagen, damit Du Dich wieder spürst?
Jahrelang, müde und hoffnungslos vergangen, vielleicht werde ich eines Tages aus dem Käfig Deines Körpers ausbrechen und frei sein.

©Susan Afarin

......

How many nights have I spent alone, beating for you so you could feel again alive? Years have just passed over, tired and hopeless, perhaps one day I will break out of the cage of your body and be free.

©Susan Afarin

صدای پرنده صلح را کسی نشنید چون،
دنیا در میانه ی دود و آتش و بمب و خون،
حرص و کینه و انتقام و ترس شد مدفون،
به نام آزادی و رهایی جان و قانون...

©سوسن آفرین

.....

Niemand hörte den Ruf des Friedensvogels,
Denn die Welt war begraben in Rauch und Feuer, Bomben und Blut,
Gier und Hass und Rache und Angst,
Im Namen der Freiheit und der Befreiung von Leben und Gesetz...

©Susan Afarin

.....

No one heard the call of the peace bird,
For the world was buried in smoke and fire, bombs and blood,
Greed and hatred and revenge and fear,
In the name of freedom and liberation of life and law

©Susan Afarin

Bild: Instagram

You:You have to love me, do you hear me?!
Me:But love can't be forced, it's the to be!
You: I'm important, shut up, be agree!
Me: Play your games, but my soul will be free!

©Susan Afarin

وقتی هسته درونت لطیف و سمپاتیک است، مثل یک برس، جنایت پرزهای بد جهان را به خودت میگیری برای قربانیان زار میزنی.
اینقدر درد دیده ام که ظرفیت بیشتر ندارم.
در سن شصت سالگی هم می‌توان به وضع ترسناکی شکنجه شد و مرد.
مگر آخوندها پدران و مادران پیر را شکنجه نکردند، مگر اسرائیل و آمریکا و پوتین در مشرق زمین و اوکراین پیرها را نکشتند و در بدر نکردند؟!
با اینحال حتی تصور تجاوز و شکنجه کودکان، قلبم را از طپیدن باز می‌دارد.
فکر میکنی از غم نوشتن پرستیژ دارد، یا نفعی با خودش میاورد؟!
تنها دلیل من برای نوشتن درد، آرزوی پایان آن است.
گر چه هیچ موفقیتی در آن نداشته ام.

©سوسن آفرین

......

Wenn Dein Innerstes weich und mitfühlend ist, wie eine Bürste, nimmst Du die bösen Fussel der Welt auf Dich und weinst um Opfer.
Ich habe so viel Leid gesehen, dass ich nichts mehr ertragen kann.
Selbst mit sechzig Jahren kann man auf furchtbare Weise gefoltert werden und sterben.
Haben die Mullahs nicht alte Väter und Mütter gefoltert?
Haben Israel, Amerika und Putin nicht Alte im Nahosten und in der Ukraine getötet und verstümmelt?!
Und doch lässt mich schon der Gedanke an die Vergewaltigung und Folter von Kindern mein Herz stocken.
Glaubst Du, es bringt Prestige, über Trauer zu schreiben, oder hat es irgendeinen Nutzen?!
Mein einziger Grund, über Schmerz zu schreiben, ist der Wunsch nach seinem Ende.
Obwohl ich damit keinen Erfolg hatte.

©Susan Afarin

......

If your inner self is soft and compassionate, like a brush, you take on the world's nasty bits of fluff and weep for victims.
I have seen so much suffering that I can bear no more.
Even at sixty, one can be tortured and die in terrible ways.
Didn't the mullahs torture old fathers and mothers?
Didn't Israel, America, and Putin kill and maim the elderly in the Middle East and Ukraine?!
And yet, the very thought of the rape and torture of children makes my heart stop. Do you think writing about grief brings prestige, or has any benefit at all?!
My only reason for writing about pain is the desire for its end.
Although I haven't succeeded.

©Susan Afarin

My problem is the opposite, making a pause from too much think
So don't bother yourself for your tasteless jokes, I won't waste my ink

©Susan Afarin

امروز پستی در خصوص فاندر لاین دیدم و وقاحت او در خصوص تایید جنایات اسرائیل.
زنهایی مثل او که در خونخوار بودن و لذت از جنگ و مرگ دیگران با مردهای جنایتکار قابل مقایسه هستند و زنانی مثل وایدل که ذهن قهوه ای نازی دارند، زنان مسلمان آتشی که به همنوع خود حقارت تزریق می‌کنند و از مردانی مثل طالبان و حزب الله دفاع می‌کنند، امیدوارم همه نازا باشند که حداقل کراهت ژن وجود خود را به موجود زنده جدیدی اعمال نکنند.
مردی یهودی را دیدم که صلح طلب بود و می‌گفت که نتان یاهو یک صهیونیست است و جنایات او نه بخاطر دین یهود بلکه بنیان گرفته از صهیونیسم هستند.
صهیونیسم آغازی پس از هولوکاست دارد، یعنی یهودیهایی با شخصیت های ضعیف که از قساوت نازی‌ها به این نتیجه رسیدند که باید آنها هم ضد انسان باشند، تا برنده شوند.
جنگ جهانی سوم، جنگ صهیونیست ها و نازی ها بر علیه اسلامیست هاست، در حالیکه در سرزمین های اسلامی مثل ایران، مردم از اسلام نفرت دارند و همانگونه که در کشورهای خود به دست اسلام لگد میشوند و اعدام میشوند، زیر بمب‌های صهیونیست ها و نازی ها میمیرند.
کوبا تنها مانده است و یازده میلیون در حال مرگ مزمن هستند، چون آنها آزادیخواه هستند و ادامه چگوارا.
جهان مکان بی ارزشی شده است.
قوانین کشوری و انترناسیونال هیچکدام معنایی ندارند، چون آنها بسته به اینکه، چه کسی در حق چه کس دیگر ظلم کرده است، مثل آدامس کش می آیند و حق مظلومان را زایل میکنند، اگر ظالم قدرت و پول بیشتری داشته باشد.
هر روز که از خواب بیدار میشوم، اول آرزوی صلح جهانی میکنم.
قهوه دوم را که میخورم و اخبار را میبینم، آرزوی مرگ سیاستمداران مجنون جهان و پولداران غیر عادی، بچه بازها و ارگان‌های دروغین ضد مردمی را میکنم.

©سوسن آفرین

......

Heute las ich einen Beitrag über Van der Leyen und ihre Schamlosigkeit, Israels Verbrechen zu billigen.
Frauen wie sie, die in ihrer Blutgier und ihrer Freude am Krieg und am Tod anderer mit kriminellen Männern vergleichbar sind, und Frauen wie Weidel, die die verkommene Gesinnung einer Nazi haben, feurige Musliminnen, die ihren Mitmenschen Verachtung einflößen und Männer wie die Taliban und die Hisbollah verteidigen – ich hoffe, sie wären alle zumindest unfruchtbar, damit sie nicht wenigstens den Hass ihrer eigenen Gene auf ein neues Lebewesen übertragen.
Ich sah einen jüdischen Mann, der Pazifist war und sagte, Netanjahu sei ein Zionist und seine Verbrechen seien nicht auf die jüdische Religion zurückzuführen, sondern basierten auf dem Zionismus.
Der Zionismus entstand nach dem Holocaust, das heißt, Juden mit schwachen Persönlichkeiten schlossen aus den Gräueltaten der Nazis, dass auch sie menschenfeindlich sein müssten, um zu gewinnen.
Der Dritte Weltkrieg ist ein Krieg zwischen Zionisten und Nazis gegen Islamisten, während in islamischen Ländern wie dem Iran Menschen den Islam hassen und unter den Bomben von Zionisten und Nazis sterben, so wie sie in ihren eigenen Ländern vom Islam verfolgt und hingerichtet werden.
Kuba bleibt allein, und elf Millionen Menschen sterben chronisch, weil sie freiheitsliebend sind und das Erbe Che Guevaras fortführen.
Die Welt ist zu einem wertlosen Ort geworden.
Nationale und internationale Gesetze sind bedeutungslos, denn sie sind wie Kaugummi: Je nachdem, wer wem Unrecht getan hat, werden sie angewendet.
Sie beseitigen die Rechte der Unterdrückten, wenn der Unterdrücker mehr Macht und Geld besitzt.
Jeden Morgen, wenn ich aufwache, wünsche ich mir als Erstes den Weltfrieden. Sobald ich den zweiten Kaffee trinke und die Nachrichten sehe, wünsche ich mir den Tod der wahnsinnigen Politiker und der unermesslich Reichen, der Kinder händler, Kinderschänder und der volksfeindlichen Organisationen wie UN.

©Susan Afarin

......

Today I read an article about Van der Leyen and her shamelessness in condoning Israel's crimes.
Women like her, who in their bloodlust and their joy in war and the death of others are comparable to criminal men, and women like Weidel, who have the depraved mindset of a Nazi, fiery Muslim women who inspire contempt in their fellow human beings and defend men like the Taliban and Hezbollah—I hope they were all at least infertile, so that they don't pass on the hatred of their own genes to a new life.

I saw a Jewish man, a pacifist, who said that Netanyahu was a Zionist and that his crimes were not due to the Jewish religion, but were based on Zionism.
Zionism arose after the Holocaust; that is, Jews with weak personalities concluded from the atrocities of the Nazis that they, too, had to be misanthropic in order to win.
World War III is a war between Zionists and Nazis against Islamists, while in Islamic countries like Iran, people hate Islam and die under the bombs of Zionists and Nazis, just as they are persecuted and executed by Islam in their own countries. Cuba remains alone, and eleven million people are dying chronically because they are freedom-loving and carry on Che Guevara's legacy.
The world has become a worthless place.
National and international laws are meaningless because they are like chewing gum: they are applied depending on who has wronged whom.
They eliminate the rights of the oppressed when the oppressor has more power and money.
Every morning when I wake up, the first thing I wish for is world peace.
As soon as I drink my second coffee and see the news, I wish for the death of the insane politicians and the immensely rich, the child traffickers, child abusers, and anti-people organizations like the UN.

©Susan Afarin

Who for fears being bitten and needs even to kill the fish
Has not to catch a mermaid, cause she has teeth, she'll die, wrong wish

©Susan Afarin

Own lyrics for Say Say Say of Paul McCartney and Michael Jackson
"Dance, Dance, Dance"

Wear tight top, don't think 'bout cup, all of you human, make a good round
Set free, well do an abort, the Charles Manson hunger ocean
You'll be sweated, good feel for inconceivable shower

Dance, Dance, Dance, like a hunt, but don't sway for aim like election
Earn, earn, earn, what you seed, but don't believe those with collection
Unknown why split poem like foam, hating more clue, baby, layby
Cruel the fears, now run to canned appears, my freezing for blue, deer?!
Who grows, I'm flying, blue blue true, true
Pah

Wow, snow, snow snow, there you jaunt, but no grieve be dear, wherever
True, true, true, my pray as song, pearl, my flee how clever
Shot down my view, pearl, for being Lilly-Sue
Cause l was true, baby, layby
Sanding tear, despised for all my cares, maybe due to cheers
Who grows, I'm flying, blue blue true, true
How you danced, danced, danced, how you danced, danced, danced

You'll never feel sorry and are no friend or a peer
You're laying cause your love isn't clear
But took all my dace, freez fears won't dying

Dance, Dance, Dance, like a hunt, but don't sway for aim like election
Earn, earn, earn, what you seed, but don't believe those with collection
Unknown why split poem like foam, hating more clue, baby, layby
Cruel the fears, now run to canned appears, my freezing for blue, deer?!
Who grows, I'm flying, blue blue true, true
Pah

©Susan Afarin

مرگ یا جنگ مزمن،
یا هر دو ممکن...

زندگی کردن در جمهوری ننگین اسلامی، شبیه مرگ مزمن است.
برخی می‌گویند، این جنگ برای کشتن حرامزاده های اسلامی لازم است.
آنها به درک واصل شدن خامنه ای را کل داستان می‌دانستند.
واقعیت اینست که خامنه ای هیولای وحشتناکی بود که اگر مردنش واقعیت باشد، برای جهان یک نکته بسیار مثبت است.
ولی مطلب این است که این هیولاها در عرض تقریبا نیم قرن سیستم مخوفی برای شکنجه، اختناق و کشتار درست کردند و هنوز هم اگر این جنگ و بمب ها آنها را نترساند، قدرت گرفته و از ملت دردمند ایران انتقام های وحشتناک تری می‌گیرند.
هر چه فکر میکنم، با اینکه ترس ملاها برای کشتن آنها لازم است و باید مثل یک عفونت خیلی جدی، باید با قوی ترین آنتی بیوتیک ها مثل سوسک آنها را از روی زمین پاک کرد، وقتی به تاریخ نگاه میکنم و نقش خطرناک سیاست اسرائیل و آمریکا را در نظر میگیرم، تنم میلرزد.
اولین حمله رسمی آمریکا به افغانستان سال 2001 بوده ست و از آن تاریخ تا به حال کشور افغانستان زیر لگدهای طالبان، روسیه و آمریکا در خفگی مزمن به سر می‌برد.
طالبان ویروسی بود که خود آمریکا به تن افغانستان تزریق کرد، مثل بیشتر گروه های تروریستی خاورمیانه.
با وجودی که بزرگ بودن سرزمین ایران، نقش جغرافیایی و امکانات تسلیحاتی ملاها با آن متفاوت هستند، از سرنوشت ایران خیلی میترسم.
وقتی جنگ به روزمرگی تبدیل می‌شود، زندگی کیفیت خود را از دست می‌دهد.
سیاست آمریکا و اسرائیل ضد بشری ست و آنها همیشه اهداف خود را دنبال می‌کنند، خصوصا که دو دیوانه در یک تیم یعنی نتان یاهو و ترامپ با هم نهایت ذلت و رذالت هستند.
کپی کردن کثافت در جهان نقش رجاله ها را هر روز کریه تر می‌کند.
آنها به همدیگر نگاه می‌کنند و یکی از دیگری بیشرف تر، در قساوت با هم مسابقه می‌دهند.
پیشگویی نوسترآداموس برای پایان جهان با جنگ سوم جهانی بدسیله مذهب بود.
نهم سپتامبر 2001 فاجعه بزرگی بود که هیچکس آن را تصور نمی‌کرد.
اما سیاست آمریکا پیشگویی نوسترآداموس را با تبلیغات وسیع و سواستفاده از فاجعه نهم سپتامبر به جنگی در خاورمیانه تبدیل کرد که شعله های آن تا اروپا و آمریکا هم خواهد رسید، چون کینه و جنگ، کینه و جنگهای دیگری را در پیش دارند.
انسان در انتهای نیمه اول قرن بیستم به سمت کمال حرکت می‌کرد ولی حرص و آز جلوی تکامل انسان را گرفتند و با دیجیتال شدن جهان، انسانها دیگر حتی توی صورت هم نگاه نمی‌کنند که دچار اموسیون بشوند و یادشان بیاید که تمام جنگها، برنده شدنها، امتیازات و مدال‌ها به پشیزی نمی ارزند، وقتی در جهان عشقی نیست.

©سوسن آفرین

.....

Chronischer Tod oder Krieg, oder beides…

In der schändlichen Islamischen Republik zu leben, ist wie ein chronuscher Tod.
Manche sagen, dieser Krieg sei notwendig, um die islamischen Bastarde zu töten. Sie betrachteten Khameneis Ausschaltung als Beendigung der ganzen Geschichte. Tatsächlich war Khamenei ein schreckliches Monster, dessen Tod, wenn er denn wirklich passiert ist, ein Segen für die Welt wäre.
Aber der Punkt ist, dass diese Monster fast ein halbes Jahrhundert lang ein grausames System aus Folter, Unterdrückung und Mord errichtet haben, und selbst jetzt, wenn dieser Krieg und diese Bomben sie nicht abschrecken würden, werden sie die Macht wieder ergreifen und sich noch schrecklicher an dem leidenden iranischen Volk rächen.
Wie auch immer ich denke, selbst wenn die Furcht vor den Mullahs notwendig ist, um sie zu vernichten und sie wie eine schwere Seuche mit den stärksten Antibiotika, wie Kakerlaken, von der Erde zu entfernen – wenn ich die Geschichte von der anderen Seite betrachte und die gefährliche Rolle der israelischen und amerikanischen Politik bedenke, dann zittert mir der Leib.
Der erste offizielle amerikanische Angriff auf Afghanistan fand 2001 statt, und seither leidet Afghanistan unter den Schlägen der Taliban, Russlands und der Vereinigten Staaten.
Die Taliban waren ein Virus, den die Vereinigten Staaten selbst nach Afghanistan eingeschleust haben, wie die meisten Terrorgruppen im Nahen Osten.
Obwohl sich Iran hinsichtlich Größe, geografischer Lage und Waffenkapazitäten der Mullahs von Afghanistan unterscheidet, fürchte ich mich sehr vor dem Schicksal Irans.
Wenn Krieg zum Alltag wird, verliert das Leben seine Qualität.
Die Politik Amerikas und Israels ist unmenschlich, und sie verfolgen stets ihre Ziele, insbesondere da zwei Wahnsinnige in einem Team, Netanjahu und Trump, die Verkörperung von Erniedrigung und Schurkerei sind.
Das Nachahmen des Abscheus in der Welt macht die Rolle der vermeintlichen Eliten täglich widerlicher.
Sie überbieten sich gegenseitig in Grausamkeit, einer ehrloser als der andere. Nostradamus' Prophezeiung über das Ende der Welt durch den Dritten Weltkrieg war ein Krieg der Religionen.
Der 9. September 2001 war eine Katastrophe von unvorstellbarer Größe.
Doch die amerikanische Politik hat durch weitverbreitete Propaganda und den Missbrauch der Tragödie vom 9. September Nostradamus' Prophezeiung in einen Krieg im Nahen Osten verwandelt, dessen Flammen auch Europa und Amerika eines Tages erreichen werden, denn Hass und Krieg erzeugen nur noch mehr Hass und Krieg.
Die Menschheit strebte am Ende der ersten Hälfte des 20.Jahrhunderts nach Perfektion, doch Habgier verhinderte ihre Weiterentwicklung.
Mit der Digitalisierung der Welt vergessen die Menschen sogar, einander in die Augen zu schauen, um überhaupt Gefühle zu empfinden und sich daran zu erinnern, dass all die Kriege, Siege, Punkte und Medaillen wertlos sind, wenn es keine Liebe auf der Welt gibt.

©Susan Afarin

.....

Chronischer Tod oder Krieg, oder beides…

In der schändlichen Islamischen Republik zu leben, ist wie ein chronuscher Tod.
Manche sagen, dieser Krieg sei notwendig, um die islamischen Bastarde zu töten. Sie betrachteten Khameneis Ausschaltung als Beendigung der ganzen Geschichte. Tatsächlich war Khamenei ein schreckliches Monster, dessen Tod, wenn er denn wirklich passiert ist, ein Segen für die Welt wäre.
Aber der Punkt ist, dass diese Monster fast ein halbes Jahrhundert lang ein grausames System aus Folter, Unterdrückung und Mord errichtet haben, und selbst jetzt, wenn dieser Krieg und diese Bomben sie nicht abschrecken würden, werden sie die Macht wieder ergreifen und sich noch schrecklicher an dem leidenden iranischen Volk rächen.
Wie auch immer ich denke, selbst wenn die Furcht vor den Mullahs notwendig ist, um sie zu vernichten und sie wie eine schwere Seuche mit den stärksten Antibiotika, wie Kakerlaken, von der Erde zu entfernen – wenn ich die Geschichte von der anderen Seite betrachte und die gefährliche Rolle der israelischen und amerikanischen Politik bedenke, dann zittert mir der Leib.
Der erste offizielle amerikanische Angriff auf Afghanistan fand 2001 statt, und seither leidet Afghanistan unter den Schlägen der Taliban, Russlands und der Vereinigten Staaten.
Die Taliban waren ein Virus, den die Vereinigten Staaten selbst nach Afghanistan eingeschleust haben, wie die meisten Terrorgruppen im Nahen Osten.
Obwohl sich Iran hinsichtlich Größe, geografischer Lage und Waffenkapazitäten der Mullahs von Afghanistan unterscheidet, fürchte ich mich sehr vor dem Schicksal Irans.
Wenn Krieg zum Alltag wird, verliert das Leben seine Qualität.
Die Politik Amerikas und Israels ist unmenschlich, und sie verfolgen stets ihre Ziele, insbesondere da zwei Wahnsinnige in einem Team, Netanjahu und Trump, die Verkörperung von Erniedrigung und Schurkerei sind.
Das Nachahmen des Abscheus in der Welt macht die Rolle der vermeintlichen Eliten täglich widerlicher.
Sie überbieten sich gegenseitig in Grausamkeit, einer ehrloser als der andere. Nostradamus' Prophezeiung über das Ende der Welt durch den Dritten Weltkrieg war ein Krieg der Religionen.
Der 9. September 2001 war eine Katastrophe von unvorstellbarer Größe.
Doch die amerikanische Politik hat durch weitverbreitete Propaganda und den Missbrauch der Tragödie vom 9. September Nostradamus' Prophezeiung in einen Krieg im Nahen Osten verwandelt, dessen Flammen auch Europa und Amerika eines Tages erreichen werden, denn Hass und Krieg erzeugen nur noch mehr Hass und Krieg.
Die Menschheit strebte am Ende der ersten Hälfte des 20.Jahrhunderts nach Perfektion, doch Habgier verhinderte ihre Weiterentwicklung.
Mit der Digitalisierung der Welt vergessen die Menschen sogar, einander in die Augen zu schauen, um überhaupt Gefühle zu empfinden und sich daran zu erinnern, dass all die Kriege, Siege, Punkte und Medaillen wertlos sind, wenn es keine Liebe auf der Welt gibt.

©Susan Afarin

......

Chronic death or war, or both…

Living in the infamous Islamic Republic is like chronic death.
Some say this war is necessary to kill the Islamic bastards.
They saw Khamenei's elimination as the end of the whole story.
Indeed, Khamenei was a terrible monster whose death, if it has truly occurred, would be a blessing for the world.
But the point is that these monsters have built a cruel system of torture, oppression, and murder for almost half a century, and even now, if this war and these bombs don't deter them, they will seize power again and take even more terrible revenge on the suffering Iranian people.
However I feel about it, even if fear of the mullahs is necessary to destroy them and eradicate them from the earth like a severe plague with the strongest antibiotics, like cockroaches—when I look at history from the other side and consider the dangerous role of Israeli and American policy, my body trembles.

The first official American attack on Afghanistan took place in 2001, and since then Afghanistan has suffered under the blows of the Taliban, Russia, and the United States.
The Taliban were a virus that the United States itself introduced into Afghanistan, like most terrorist groups in the Middle East.
Although Iran differs from Afghanistan in size, geographic location, and the mullahs' weapons capabilities, I am very afraid of Iran's fate.
When war becomes commonplace, life loses its quality.
The policies of America and Israel are inhumane, and they always pursue their goals, especially since two lunatics on one team, Netanyahu and Trump, are the embodiment of humiliation and villainy.
The imitation of the world's abhorrence makes the role of the supposed elites more repugnant every day.
They outdo each other in cruelty, each more dishonorable than the next. Nostradamus's prophecy of the end of the world through World War III was a war of religions.
September 9, 2001, was a catastrophe of unimaginable magnitude.
But American politics, through widespread propaganda and the misuse of the tragedy of September 9th, has transformed Nostradamus' prophecy into a war in the Middle East, the flames of which will one day reach Europe and America, because hatred and war only breed more hatred and war.
At the end of the first half of the 20th century, humanity strove for perfection, but greed hindered its further development.
With the digitalization of the world, people are even forgetting how to look each other in the eye, how to feel emotions, and how to remember that all the wars, victories, points, and medals are worthless if there is no love in the world.

©Susan Afarin

Own lyrics for Billy Joel, Piano Man
"Run-Woman"

l feel to deserve a holiday
Big one before turning sixty
I got old like all other human
But my feelings are still ever green

I've also experienced previous century
Those memories are still much more close
l felt the beauties mighty, and cold and the heat
But I didn't feel sad or froze

I've danced, sang and draw
I wrote all what l saw
Oh, somehow

Dance for nature you're a run-woman
Dance and sing for the light
It's hard to stay soft while you're a forelady
But your wings fly even through night

How l get from Teheran there on the Rhine
Are all good things ever three?
But one thing l know is the holiness of soul
l won't spend my life just like a tree

Medical assistant or pharmacist, it's me
No matter what you do, but the grace
Don't trust the Vain who gives you pain or makes scar
And be careful of hunters who chase

I've danced, sang and draw
I wrote all what l saw
Oh, somehow

Don't waste your life for always opposites
They won't let their daggers and knife
They'll tell you lies maybe, but force you for more gravy
They're not original but rife

Let bricks which are fixed, and whoever kicks with tricks
All who accusate and doubt, think you're owned
Avoid whatever harms, smells like moldiness
Be happy that you are not their clone

Dance for nature you're a run-woman
Dance and sing for the light
It's hard to stay soft while you're a forelady
But your wings fly even through night

Oh, being meaningless compare to milky way
Think 'bout you're allowed to wonderwhile
How paradoxical' s life on itself, to be
Everyone has his own private file

A nano particle we're all, that marginal
And funny kings of throne, who're not clear
Oh, be happy that you are not their fooling star
They are worlds away and far, not near

I've danced, sang and draw
I wrote all what l saw
Oh, somehow

Dance for nature you're a run-woman
Dance and sing for the light
It's hard to stay soft while you're a forelady
But your wings fly even through night

©Susan Afarin

Bilder: Susan Afarin, Amazon
Karaoke: Sing King

Bild: Pinterest

My world is exactly the opposite of whom see the humbleness and take it as agreement to be kicked out or treated like a worm.

l will always believe in morality, humbleness and humanity even when the whole world is burning.

I remembered a thing about smile which let me and my sister laugh.

It was years ago as we talked that in 21.century not only in islamic world but all around the world the most men take your smile as woman like an inviting and aggreement to sexual act, as if the open mouth would mean open vaginas.

Shall women take the smile of men as their soonly raping or eating someone els's wallet?!

It is horrible when I think it must be the interpretation of pedophiles on earth, cause children smile is for that in their being burns the flame of innocent life.

It is sad but the man who accusated me till I've lost my belief in humanity and kindness and all what is happening in this world took my smile away and no matter how I try, I can't smile anymore.

©Susan Afarin

فقط یک روز سال مال زن است، با اینحال درهمین روزهم به او تجاوز می‌شود، فرزندش رامیکشند، نابالغ به یک هیولا شوهرش میدهند، شکنجه اش میکنند و از تمام حقوق انسانی و اساسی اش سؤ استفاده میکنند.
ضد مورال که کول حساب میشد، مثل خفه کردن پیرزنها، بمب زدن به مدرسه بچه ها، کشتن معترضان، اینقدر طرفدار پیدا کرد که همه دیگر از انسان بودن گذشتند و خواستند کول باشند.
میان آدمهای کول نبود انسانیت آزار دهنده ست، بنابر این آنها به اندازه ای که انسان‌ها به آنها فایده برسانند، آنها را مصرف می‌کنند.
چون هر که کول تر باشد، باهوش تر هم هست، آنها به همدیگر هم آسیب رساندند و به نام معامله و مسابقه، به زرنگ بودن خود ادامه دادند.
تعداد آنها هر رو کمتر لی امکاناتشان بیشتر شد.
اغلب برای این تفاله های جهان مرگ آرزو میکنم ولی امر زبا خودم گفتم:
"حرص تاپایان است، پس کاش هر چه از نعمت در جهان هست آدمها بین‌ زالوها تقسیم میکردند، تا خود از مرگ تدریجی نجات می‌ یافتند و هم زالوها اینقدر می‌خوردند و از همان چهار تا زالویی که می‌ماندندباز همدیگر را شکنجه می‌کردند که اول شوند و بالاخره داستان طمع پایان میافت.
کاش حد اقل بچه های انسانهایی که آنها را با اخلاقیات بزرگ کرده اند زنده می‌ماندند و جهان را دوباره احیا می‌کردند.

©سوسن آفرین
.....

Nur ein Tag im Jahr gehört der Frau, doch an diesem Tag trotzdem wird sie vergewaltigt, ihr Kind verlieren, sie einem Monster zum Ehemann weitergegeben, gefoltert und all ihre grundlegenden Menschenrechte mit Füßen getreten.
Die als cool geltende Unmoral, wie das Erwürgen alter Frauen, Bombardierungen von Schulen und das Töten von Demonstranten, fand so viele Anhänger, dass alle ihre Menschlichkeit verloren und nur noch cool sein wollten.
Der Mangel an Menschlichkeit unter diesen „coolen“ Menschen ist so abstoßend, dass sie Menschen so weit wie möglich ausbeuten, um daraus Nutzen zu ziehen.
Denn je cooler sie sind, desto schlauer sind sie.
Sie verletzten einander und wurden dabei im Namen von Handel und Konkurrenz immer schlauer.
Ihre Zahl nahm immer weiter ab, doch ihre Mittel wuchsen.
Oft wünsche ich diesem Abschaum der Welt den Tod, aber ich sagte mir: „Gier hat kein Ende.
Deshalb wünsche ich mir, dass die Menschen alle Segnungen der Welt unter den Schmarotzern teilen, damit diese selbst dem langsamen Tod entgehen können.
Die Schmarotzer sollen so viel fressen, wie sie können, und die vier, die übrig bleiben, sollen sich gegenseitig quälen, um der Erste zu sein.
Und wenn er auch den Löffel abgibt, schließlich soll die Geschichte der Gier ein Ende finden.“
Ich wünschte jedoch, wenigstens die Kinder derer, die sie moralisch erzogen haben, würden überleben und die Welt erneuern.

©Susan Afarin

......

Only one day a year belongs to women, yet on that day they are raped, lose their children, are given to a monster as a husband, are tortured, and all their basic human rights are trampled underfoot.
The immorality considered cool, such as strangling old women, bombing schools, and killing demonstrators, found so many followers that everyone lost his humanity and only wanted to be cool.
The lack of humanity among these "cool" people is so repulsive that they exploit people as much as possible for their own gain.
Because the cooler they are, the smarter they are.
They hurt each other and, in the name of trade and competition, became ever smarter.
Their numbers dwindled, but their resources grew.
I often wish death upon this scum of the earth, but I told myself:
“Greed has no end.
Therefore, I wish that humanity would share all the blessings of the world among the parasites, so that they themselves might escape a slow death.
The parasites should eat as much as they can, and the four who remain should torture each other to be the first.
And even if he kicks the bucket, at last the story of greed should come to an end.” However, I wish that at least the children of those who raised them morally would survive and renew the world.

©Susan Afarin

"Love Elegance"

Is that my fault, not being dumb, not accepting a man who offers me his ignorant arrogance?!
I was pleased as you came to Cologne on my birthday, but I took it as accident,
your performance
I didn't count with your affinity, but I saw your moon face once, I didn't count with resonance
My mother got ill, I was with Admiral, till I've lost Facebook, got the pain of her loss evidence
Two years later with Rolf, still not a real sign of you, stood to him, till I got you're my preference
But you took years revenge for things I've done for not being involved or I've not done, bad experiments
You don't know me at all, I'm dying inside for Iran, my losses, what you've done, your inheritance
Sometimes still I want to scream cause I feel the greatest love, which you and me killed its beautiful elegance

©Susan Afarin

Own composition with Persian lyrics
Sadness, you are my friend

Have a new day, oh sadness,  cause you accompany me
Night can't end to the day,  cause you are my tomorrow
My heart was in pieces every moment
Because you were the burden of my heart and my friend

Come out behind the curtain and don't say that you are clueless
You blamed my heart to the world, shred the curtain
You knew a lullaby, but you fell yourself asleep so quickly
You destroyed my dream and said you have no opinion

There was no dream in my heart except love and loyalty
I didn't know a shadow and there was no way to hold grudges in my heart
No friend came, no companion, no lover
So I became a song, without chords, tar and oud

روز تو نو،  ای غم که تو همراه منی
نشودروز یکی شب،  تو فردای منی
تکه تکه قلب من بود هر لحظه و دم
چون که تو بار دلم بودی و تو یار منی

ز پس پرده برون آ و  مگو بی خبری
دل من کردی رسوای جهان،  پرده دری
تو که لالایی بلد بودی ولی خفتی چه زود
خواب من بردی و گفتی نداری نظری

در دل من به جز مهر و وفا خوابی نبود
سایه نشناختم و کینه به دل راهی نبود
نه رفیق آمد و نه دوست،  نه معشوقی بود
پس خود شدم آهنگ، بی بربط و بی تار و عود

©Susan Afarin

مردی که تو را هشت سال تعقیب کرده ست، مواخذه ات برای آشنایی گذرا، عاشق است؟! یا محبوس؟!
زندگی ساده تو را وجب به وجب میگردد، پی جنایتی، مگر تو بودی ناموس؟!
در تمام این سالها، آزار و شماتت کرده، برای تو هیچ باقی نگذاشته جز کابوس
عشق به تفی نمی ارزد وقتی چون دزدی برده ست سلامت جانت، چنین وحشیانه و منحوس
اما گفتن این حرفها برای یک خودشیفته فایده ای ندارد، برای بچه ننه ای لوس
به غم‌های تو می‌خندد و انتظار دارد که شکنجه اش برایت چون برکت شود ملموس
او قصد حبس تو در قفس دارد که برود دنبال عیش دیگری،او نه قوست، بلکه طاووس
گرچه به جنون او شدی مانوس، نه به او بده یک بوس، و نه نوری هدر بده همچون فانوس

©سوسن آفرین

.......

Der Mann, der Dich seit acht Jahren verfolgt und Dich für eine flüchtige Bekanntschaft bestraft, ist er verliebt?! Oder gefangen?!
Er durchsucht Dein einfaches Leben, sucht nach einem Verbrechen, gehörtest Du etwa zu Ehre seines Harems?!
All die Jahre hat er Dich schikaniert und verleumdet und Dir nichts als einen Albtraum hinterlassen.
Liebe ist nicht eine Spucke wert, wenn er Dir die Sicherheit Deines Lebens geraubt hat, so brutal und heimtückisch.
Doch diese Worte sind nutzlos für einen Narzissten, für ein verwöhntes Muttersöhnchen
Er lacht über Deinen Kummer und erwartet, dass Du seine Folter als Segen spürst
Er will Dich in einen Käfig sperren, um in Ruhe sich einem anderen Vergnügen zu widmen, er ist kein Schwan, sondern ein Pfau.
Obwohl Du Dich an seinen Wahnsinn gewöhnt hast, gib ihm keinen Kuss und verschwende kein Licht Deiner Laterne.

©Susan Afarin

......

The man who has been stalking you for eight years, punishing you for a fleeting acquaintance—is he in love?! Or imprisoned?!
He scrutinizes your simple life, searching for a crime, as if you were perhaps part of his harem?!
For all these years, he has harassed and slandered you, leaving you with nothing but a nightmare.
Love isn't worth a spit when he has robbed you of the security of your life, so brutally and insidiously.
But these words are useless to a narcissist, a spoiled mama's boy.
He laughs at your sorrow and expects you to see his torture as a blessing.
He wants to lock you in a cage so he can pursue other pleasures in peace, he's not a swan, but a peacock.
Even though you have grown accustomed to his madness, don't give him a kiss, don't waste the light of your lantern.

©Susan Afarin

Bild: Instagram

Narcissts are all over the world the same, the fucking mullah terrorists, Trump, Netanjahu, Putin and who ever exploits but cries like a child, like Mr.Blues

Never ever discuss about anything with a narcisst, cause you'll lose
Because he only enjoys rolling back and forth in the mud, his high views
When you get sad, he laughs, antisocial refuse, abuse, pittyful blues
Turn your back with the first sign of antisociality, never excuse

©Susan Afarin

A part own text for Dean Martin, l love you much too much"

dedicated to my love, Mirzadeh Eshghi

I'm married to a ghost

He's love and my host

He's humble, never boast

And that matters at most

He is coragous and so loving

He trusts me cause he's wise

Spying and or bad labeling

He laughs, sees my devotion, my class

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

عشقی، پشت سرم ایستاده بود.
گفتم:
"لیوان‌ها را آماده کردم، خیارشور و زیتون هم هست و ماست و خیار و کشک و بادمجان هم درست کردم."
دستهایش را دور کمرم قفل کرد، سرش را کج کرد و گردنم را بوسید و گفت:
"خانم شما اصل کاری هستید، تا خودتان نیایید، به میهمانان تان هم عرق نمی‌دهم."
خندیدم و گفتم:
"نمی‌دانم که میهمان است یا نه، شاید خود من در قدیم باشم.
در یک بطر از عرق سگی ها، گلابی ریختم، در آن دیگری توت سفید.
دلم می‌خواهد بدانم چه مزه ای شده اند.
با هم وارد سالن مهمانخانه شدیم.
لودویگ روی کوسن صندلی روسی نشسته بود.
بغلش کردم و خوش آمد گفتم.
مجبور بودم حرفهایشان را برای هم ترجمه کنم.
بعد یکدفعه بلند گفتم:
"اینکه یک خواب است و شما هر دو روح هستید، پس مرا اذیت نکنید و با هم بدون مترجم حرف بزنید."
بتهوون به من گفت:
"نمی‌دانم چرا تو همیشه در شرایط سخت، کارهایت را پیچیده تر هم میکنی.
سمفونی مون لایت قسمت سوم، سرعت بالایی دارد و جز برای تحریر اپرایی کلام دیگری را برنمیتابد، مگر اینکه سرعت آن را کم کنی و این باعث می‌شود که پیام موزیک تخریب شود. "
او حق داشت.
عشقی زیتونی در دهانم گذاشت و گفت:
" خانم من عادت به سختی دارد و گاه حرفهایی می‌زند که باعث می‌شود، خلق بلیه طنز را نادیده بگیرند و کلام فاخرش را حمل بر تحقیرش ببینند، با اینحال معتقد است که آنانی که باید منظورش را بفهمند، می‌فهمند و الباقی هم که نمیفهمند هم هیچگاه نخواهند فهمید."
بتهوون گفت:
" من اینجا حق را به او می‌دهم. با وجودیکه خصوصا در فرهنگ غرب تواضع نشانه کمبود است، او طلایه دار محقق شدن درک این خصلت قدرتمند شرقی در تمدن غرب شده است.
برای من هم ابتدا او یک دختر خجالتی جوان بود که اعتماد به نفس پایینی داشت.
اما وقتی پنجره مسدود شده اتاق زایمان مادرم را تشخیص داد، فهمیدم که روح او پهنای عظیمی دارد.
فکر میکنم که شما هر دو به عشق رسیده اید و از اینکه میهمان تان هستم، خیلی خوشحالم. "
بلافاصله گفتم:
" من هم از اینکه کنار شما هستم، احساس خوشبختی میکنم.
گاه ارواح خیلی سنگین و پرخاشجو هستند و شباهتی به آدم ندارند. "
بتهوون لبخندی زد و گفت:
" مثل آنهایی که در باغ شمال تعقیب ات کردند، و یا آن موجود کریهی که در اتاق مهمانخانه برادرت پنهان شده بود و زن برادرت از او می‌ترسید. "
خندیدم و گفتم:
" جالب است که بخاطر دارید.
همیشه با خودم فکر میکردم که وجود چنین ارواحی بخاطر تنفر و حرص و آز است و چون بدنی باقی نمانده ست، آنها زندگی زنده ها را سخت می‌کنند.
شما نظرتان چیست؟! "
بتهوون و عشقی هر دو با هم گفتند:
" فقط عشق است که بعد از مرگ هم نواخته می‌شود، کدورت‌ها مثل پارازیت و خش روی استوانه گرامافون کمی آزار می‌دهند."
عشقی گرامافون را کوک کرد و یک موزیک قشنگ رقص روحوضی، بابا کرم گذاشت.
اصلا فکر نمیکردم که بتوانم با اینهمه فکر مغشوش برقصم ولی شروع کردم به رقصیدن.
هر دو مرا با علاقه نگاه می‌کردند.
وقتی موزیک تمام شد، بتهوون بلند شد که برود، با اینکه از مستی روی پایش بند نمیشد.
عشقی او را به سمت اتاق میهمان هدایت کرد و گفت:
"میهمان بانوی عشق، روی سر ما جا دارد. امشب را پیش ما بمانید، فردا برایتان درشکه صدا میزنم."
بتهوون مرا نگاه کرد و دستم را بوسید.
به عشقی گفت:
"این زن خیلی خاص است و من واقعا خوشحالم که او عشق را در جهان ما پیدا کرد.
شما خیلی به هم میایید."

©سوسن آفرین

......

Eshghi stand hinter mir.
Ich sagte:
„Ich habe die Gläser vorbereitet, es gibt Essiggurken und Oliven, und ich habe Gurken-Joghurt und Kashk-Auberginen gemacht.“
Er legte seine Arme um meine Taille, neigte den Kopf und küsste meinen Hals. „Madam“, sagte er,
„Sie sind wirklich etwas Besonderes.
Ich werde Deinen Gast mit Grappa nicht bedienen, bis Sie selbst da sind.“
Ich lachte und sagte:
„Ich weiß nicht, ob er ein Gast ist oder nicht, vielleicht ist er ich in der Vergangenheit.
Ich habe eine Flasche mit Birnen und die andere Flasche mit weißen Beeren zugesetzt, sie sind jetzt Obstler.
Ich bin gespannt, wie sie schmecken.
Wir betraten gemeinsam die Diele des Gästehauses.
Ludwig saß auf dem Kissen eines russischen Stuhls.
Ich umarmte ihn und begrüßt ihn herzlich.
Ich musste ihre Worte für einander übersetzen.
Dann sagte ich plötzlich laut:
„Es ist ein Traum, und ihr seid beide Geister, also lasst mich in Ruhe und sprecht ohne Dolmetscher miteinander.“

Beethoven sagte zu mir:
„Ich verstehe nicht, warum Du in schwierigen Situationen immer alles verkomplizierst.
Die Mondscheinsinfonie, 3. Teil, ist sehr schnell und verträgt keine anderen Worte außer Summen als Operngesang, es sei denn, Du verlangsamst sie, aber das zerstört die Botschaft der Musik.“
Er hatte Recht.
Eshghi steckte mir eine Olive in den Mund und sagte:
„Meine Frau ist Schwierigkeiten gewöhnt, und manchmal sagt sie Dinge, deren Humor die dumme Menschen nicht verstehen und so riskiert sie, dass ihre edle Worte als Beleidigung gegen sie selbst aufgefasst werden.
Dennoch glaubt sie, dass diejenigen, die sie verstehen sollen, sie auch verstehen werden, und alle anderen werden sie nie verstehen.“
Beethoven sagte:
„Ich gebe ihr hier den Vorteil des Zweifels.
Obwohl Bescheidenheit, insbesondere in der westlichen Kultur, als Mangel gilt, ist sie zur Vorreiterin für die Verwirklichung dieser starken östlichen Eigenschaft in der westlichen Zivilisation geworden.
Auch für mich war sie anfangs ein schüchternes junges Mädchen mit geringem Selbstvertrauen.
Doch als sie das verbarrikadierte Fenster meines kleinen Geburtszimmers erkannte, wurde mir bewusst, welch weite Seele sie besaß.
Ich glaube, Sie beide haben die Liebe gefunden, und ich freue mich sehr, Ihr Gast zu sein.
Ich sagte sofort:
„Ich bin auch froh, bei Euch zu sein.
Manchmal sind die Geister sehr schwerfällig und aggressiv und sehen nicht wie Menschen aus.“
Beethoven lächelte und sagte:
„Wie die, die Dich im Nordgarten verfolgt haben, oder das widerliche Wesen, das sich im Gästezimmer Deines Bruders versteckt hat und vor dem sich die Frau Deines Bruders gefürchtet hat.“
Ich lachte und sagte:
„Interessant, dass Du Dich erinnerst.
Ich dachte immer, solche Geister existieren aus Hass und Gier, und da kein Körper mehr da ist, machen sie den Lebenden das Leben schwer.
Was meinst Du?!“
Beethoven und Eshghi sagten gleichzeitig:
„Nur die Liebe erklingt nach dem Tod, die Trübungen sind etwas lästig, wie Rauschen und Knistern auf einer Schallplatte.“
Eshgi stimmte das Grammophon und legte ein wunderschönes nostalgische altes Tanzlied auf, „Baba Karam“.
Ich hätte nie gedacht, dass ich mit so vielen wirren Gedanken tanzen könnte, aber ich fing an.
Beide sahen mich interessiert an.
Als die Musik endete, stand Beethoven auf, um zu gehen, obwohl er so betrunken war, dass er kaum stehen konnte.
Eshghi führte ihn ins Gästezimmer und sagte:
„Sie sind der Gast bei Lady Eshghi, und sie sind uns sehr wichtig.
Bleiben Sie heute Nacht bei uns, ich werde Ihnen morgen eine Kutsche rufen.“ Beethoven sah mich an und küsste meine Hand.
Er sagte zu Eshghi:
„Diese Frau ist etwas ganz Besonderes, und ich freue mich sehr, dass sie in unserer Welt die Liebe gefunden hat.
Sie passen sehr gut zusammen.“

©Susan Afarin

.....

Eshghi stood behind me.
I said, "I've prepared the jars; there are pickles and olives, and I've made cucumber yogurt and kashk eggplant."
He put his arms around my waist, inclined his head, and kissed my neck.
"Madam," he said,
"You are truly special.
I won't serve your guest grappa until you arrive."
I laughed and said:
"I don't know if he's a guest or not; perhaps he's me in the past.
I've added pears to one bottle and white berries to the other; they're brandies now. I'm curious to see how they taste."
We entered the guesthouse hallway together.
Ludwig was sitting on the cushion of a Russian chair.
I hugged him and greeted him warmly.
I had to translate their words for each other.
Then I suddenly said aloud:
"It's a dream, and you're both ghosts, so leave me alone and speak to each other without an interpreter."
Beethoven said to me:
"I don't understand why you always complicate things in difficult situations.
The Moonlight Symphony, Part 3, is very fast and can't tolerate any words other than humming, like operatic singing, unless you slow it down, but that destroys the message of the music."
He was right.
Eshghi put an olive in my mouth and said:
"My wife is used to difficulties, and sometimes she says things whose humor stupid people don't understand, and so she risks her noble words being taken as an insult to herself.
Nevertheless, she believes that those who are meant to understand her will understand her, and everyone else will never understand her."
Beethoven said:
"I give her the benefit of the doubt here.
Although modesty, especially in Western culture, is considered a deficiency, she has become a pioneer in realizing this strong Eastern quality in Western civilization. Even for me, she was initially a shy young girl with little self-confidence."
But when she recognized the barricaded window of my small birth room, I realized what a vast soul she possessed.
I believe you both have found love, and I am very happy to be your guest.
I immediately said,
"I am glad to be with you, too.
Sometimes spirits are very heavy-handed and aggressive and don't look like people."
Beethoven smiled and said,
"Like the ones that haunted you in the north garden, or the revolting creature that hid in your brother's guest room and that your brother's wife was afraid of."
I laughed and said,
"Interesting that you remember.
I always thought such spirits existed out of hatred and greed, and because there was no longer a body, they made life difficult for the living.
What do you think?!"
Beethoven and Eshghi said simultaneously:
“Only love resounds after death; the clouding is somewhat bothersome, like hissing and crackling on a record.”
Eshghi tuned the gramophone and put on a beautiful, nostalgic old dance song, “Baba Karam.”
I never thought I could dance with so many jumbled thoughts, but I began to dance.
They both looked at me with interest.
When the music ended, Beethoven got up to leave, even though he was so drunk he could barely stand.
Eshghi led him into the guest room and said,
"You are Lady Eshghi's guest, and you are very important to us.
Stay with us tonight; I will call a carriage for you tomorrow."
Beethoven looked at me and kissed my hand.
He said to Eshghi,
"This woman is very special, and I am very happy that she has found love in our world.
You are a very good match."

©Susan Afarin

تبعیض

Diskriminierung

Discrimination

کاش گوسفندی بودم در استرالیا،
و یا گاوی بودم در هند،
یا سگی بودم در آلمان،
که هیچ نیستم به عنوان یک انسان از ایران!

©سوسن آفرین

......

Ich wünschte, ich wäre ein Schaf in Australien,
oder eine Kuh in Indien,
oder ein Hund in Deutschland,
Denn als Mensch bin ich wertlos aus dem Iran!

©Susan Afarin

......

I wish I were a sheep in Australia,
or a cow in India,
or a dog in Germany,
because as a human being, I am worthless from Iran!

©Susan Afarin

Bild: Pinterest

I'm a no one and have a high temper.

But although I'm in the last time very sad because of the deadly war of USA and Israel in my homeland today I felt happy for two things.

First cause at least one person in the world thinks about Michael Jackson as a nice innocent and about Bill Gates as criminal exactly like me.

Justice will never be done but having enlightment is a good feeling.

©Susan Afarin

I started a text for Beethoven's moonlight 3.movement in persian.

About cruelty in Iran and Mullah terrorists.

It is truly hard to write it, let alone to sing.

I have to try it in the other 2 languages.

Maybe it will be The Work of my life, or I can't do it at all.

©Susan Afarin

When someone plays with your life, for years and everyday, as if you would be caged bei Millgram project

Will never feel how desperated it is being tortured by an unknown, cause it's like a sect

©Susan Afarin

Bild: Wikipedia

حسین بن منصور حلاج، یکی از بزرگترین شخصیت های تاریخ ایران است.
مردی که تنها و بی کس جلوی اسلام، دین وحشت و انزجار ایستاد.
مردی از فارس که برای روح بزرگش اعدام شد.
او مثل خیلی از بزرگان ایران زمین، هر چه کرد که بتواند این دین کثیف را قورت بدهد، نشد.
تصوف از دید من کار کسانی بوده که از اسلام بریده بودند و سعی می‌کردند، با تزکیه روح خود، خدای اسلام را از توحش نجات دهند.
آنها گاه علی، پسرعمو و داماد محمد که از سویی راجع به شفقت او میگویند، که گفته است، در بخشش لذتی ست که در انتقام نیست و از سویی دیگر معتقدند که شمشیر او در یک روز هفت صد نفر را گردن زده ست، به عنوان سمبل آسایش و صلح در اسلام می‌بینند و به ریاضت و روزه و سکوت و سما میگذرانند.
یادم آمد، چیزی را بگویم که مدتهاست فراموشش میکنم.
پرچم شیر و خورشید ایران را دوست دارم، چون شیر سلطان جنگل است و دوهزار و پانصد سال پیش، بزرگترین امپراطوری جهان به ایران تعلق داشته است، خورشید علامت نور و علم است، اما شمشیر این پرچم را دوست ندارم، چون مربوط به اسلام و کشتار است.
میدانم که تصورات کودکانه من برای این جهان عجیب هستند ولی ترجیح میدادم که در دست این شیر، برگ شبدر و پینه دوز، یعنی علائم برکت برای جهان می‌بودند.
بگذریم، در داستان منصور حلاج، قدرت مقاومت او در مقابل ظلم عظیم است و با اینکه شبلی نزدیکترین دوستش هم به او خیانت می‌کند و نقشی مثل یهودا در داستان مسیح دارد، منصور حلاج از حرف خود باز نمی‌گردد.
او تنها کسی ست که سوار بر اسب داخل کعبه می‌شود و بت های بعدی مسلمانان را می‌شکند.
او نارسیست نیست ولی روایت اینکه خاکستر جسم او بعد از مثله شدن، اعدام و سوخته شدن بدنش، روی آب پخش می‌شود و با این خاکستر روی سطح آب جمله آن الحق نقش میبندد، انسانیت را به خاطر می‌آورد.
او به این سطح از قدرت ذهن رسیده بود که خدایی خارج از وجود انسان، وجود ندارد و انسان هر چه بکند، خودش مسئول است.
او می‌تواند یک هرزه و جنگ طلب و فاشیست و تروریست باشد، یا اینقدر روحش تجلی پیدا کرده باشد که خود پروردگار باشد.

©سوسن آفرین

......

Hussein bin Mansur Hallaj ist eine der bedeutendsten Persönlichkeiten der iranischen Geschichte.
Ein Mann, der sich als Einziger gegen den Islam, diese Religion des Terrors und des Abscheus, stellte.
Ein Mann aus Persien, der für seine Reinheit hingerichtet wurde.
Wie viele große Männer Irans tat er alles, um diese verabscheuungswürdige Religion zu verdrängen, doch es gelang ihm nicht.
Meiner Ansicht nach war der Sufismus das Werk jener, die sich vom Islam losgesagt hatten und versuchten, den Gott des Islam vor der Grausamkeit zu bewahren, indem sie ihre Seelen reinigten.
Sie sehen Ali, den Cousin und Schwiegersohn Mohammeds, der einerseits von dessen Mitgefühl gesprochen und gesagt wird, dass Vergebung mehr Freude bringe als Rache, andererseits aber auch siebenhundert Menschen an einem Tag enthauptete, als Symbol für Trost und Frieden im Islam und verbringen ihre Zeit mit Askese, Fasten, Stille und Meditation.
Mir fiel etwas ein, das ich längst vergessen hatte zu sagen.
Ich mag die Flagge Irans mit Löwe und Sonne, denn der Löwe ist der König des Waldes, und vor 2500 Jahren gehörte das größte Reich der Welt zu Iran.
Die Sonne symbolisiert Licht und Wissen, aber das Schwert auf der Flagge gefällt mir nicht, da es mit dem Islam und dem Töten in Verbindung gebracht wird.
Ich weiß, meine kindlichen Vorstellungen mögen für diese Welt seltsam anmuten, aber ich hätte es vorgezogen, wenn der Löwe ein Kleeblatt und einen Marienkäfer in der Hand gehalten hätte, Symbole des Segens für die Welt.
Nun zur Geschichte von Mansur Hallaj: Sein Widerstand gegen Unterdrückung ist enorm, und obwohl ihn sein engster Freund Schibli auch im Endeffekt verrät und eine ähnliche Rolle wie Judas in der Geschichte Christi einnimmt, hält Mansur Hallaj zu seinem Wort.
Er ist der Einzige, der auf einem Pferd in die Kaaba reitet und die darauf folgenden Götzenbilder der Muslime zerstört.
Er ist kein Narzisst, doch die Geschichte, dass die Asche seines Körpers, nachdem er verstümmelt, hingerichtet und verbrannt wurde, auf dem Wasser verstreut wurde und mit dieser Asche der Name „Ich bin Allah“ in die Wasseroberfläche eingraviert wurde, erinnert uns an die Menschlichkeit.

Er hatte eine solche geistige Macht erreicht, dass es keinen Gott außerhalb des Menschen gibt und dass der Mensch für alles, was er tut, verantwortlich ist.
Er kann ein Prostituierter, ein Kriegstreiber, ein Faschist, ein Terrorist sein, oder seine Seele hat sich so sehr raffiniert, dass er selbst zu Gott geworden ist.

©Susan Afarin

.......

Hussein bin Mansur Hallaj is one of the most important figures in Iranian history.
A man who stood alone against Islam, this religion of terror and abhorrence.
A man from Persia who was executed for his purity.
Like many great men of Iran, he did everything he could to eradicate this abhorrent religion, but he didn't succeed.
In my view, Sufism was the work of those who had renounced Islam and tried to protect the God of Islam from cruelty by purifying their souls.
They see Ali, Muhammad's cousin and son-in-law, who is spoken of as having compassion and who is said to have found more joy in forgiveness than in revenge, but who also beheaded seven hundred people in a single day, as a symbol of solace and peace in Islam, and they spend their time in asceticism, fasting, silence, and meditation.
Something I had long forgotten to say occurred to me.
I just remembered something I had long forgotten to say.
I like the Iranian flag with the lion and sun because the lion is the king of the forest, and 2,500 years ago, the largest empire in the world belonged to Iran.
The sun symbolizes light and knowledge, but I don't like the sword on the flag because it's associated with Islam and killing.
I know my childlike ideas might seem strange to this world, but I would have preferred if the lion had been holding a four-leaf clover and a ladybug, symbols of blessing for the world.
Now, about the story of Mansur Hallaj: His resistance to oppression is immense, and even though his closest friend Shibli ultimately betrays him and plays a role similar to Judas in the story of Christ, Mansur Hallaj keeps his word.
He is the only one who rides a horse into the Kaaba and destroys the subsequent idols erected by the Muslims.
He is not a narcissist, yet the story that the ashes of his body, after he was mutilated, executed, and cremated, were scattered on the water, and that the name "I am Allah" was engraved on the water's surface with these ashes, reminds us of humanity.
He had attained such spiritual power that there is no god outside of human and that human is responsible for everything he does.
He could be a prostitute, a warmonger, a fascist, a terrorist, or his soul could have become so refined that he himself had become god.

©Susan Afarin

Younger or older, I don't want to have to do with this part of my life
Cause whoever he is, he can't be a human who kept the crimes alive

©Susan Afarin

همیشه درونم می‌دانستم که مایکل جکسون نمی‌تواند بچه باز باشد.
او روحی بسیار لطیف داشت و این مطلب را میتوانم باور کنم که او در جزیره مرگ اپشتاین قصد کمک و شاید آبروریزی از بچه بازها داشته.
او را بی گناه رسوا کردند، یکی از معجزات خاص این جهان را با نفرت از زندگی باز داشتند و او از غم و رسوایی در بیگناعی، معتاد شد و مرد.
کلینتون قصد دارد که آبروی ترامپ را ببرد؟!
درست است که لوینسکی بچه نبوده ولی خود این مردک یک آشغال و بیمار جنسی ست.
نتان یاهو و ترامپ، دو بچه باز و جنایتکار جنگی، مدرسه ای را در عرض کمتر از یکساعت دو بار زدند.
شاید منظورشان اینست که اگر دستشان به بچه ها نرسد که بتوانند به آنها تجاوز کنند و گوشت آنها را بخوردند، بهتر است، اصلا زنده نباشند.
آرزو میکنم مجتبی خامنه ای و لاریجانی ها، قالیباف، اژه ای، روحانی و تمام سردمداران باقی مانده منحوس جمهوری اسلامی بمیرند و همزمان، ترامپ و نتان یاهو، پوتین و اردوغان و شاهزاده سعود و ماسک هم به درک واصل شوند.
مرگ بر بچه باز، مرگ بر آدمکش، مرگ بر جنگ طلب و نازی و تروریست.

©سوسن آفرین

.......

Ich wusste immer tief in meinem Herzen, dass Michael Jackson kein Pädophiler sein konnte.
Er hatte eine sehr sanfte Seele, und ich kann mir vorstellen, dass er die Absicht hatte, die Opfer der Pädophilen auf Epsteins Todesinsel zu helfen und diese Kriminellen vielleicht sogar bloßstellen.
Er wurde unschuldig beschämt, eines der größten Wunder dieser Welt wurde wegen dieser Kriminellen Pedophilen zum chronischen Tod verurteilt, und er wurde drogenabhängig und starb unschuldig an Kummer und Schande.
Clinton versucht, Trump zu diskreditieren?!
Lewinsky war zwar kein kleines Kind, aber dieser Mann selbst ist ein widerlicher und sexuell kranker Mensch.
Netanjahu und Trump, zwei Kinderschänder und Kriegsverbrecher, haben innerhalb weniger als einer Stunde zweimal eine Schule angegriffen.
Vielleicht meinen sie damit, dass es besser ist, Kinder gar nicht am Leben zu lassrn, wenn sie diese Kinder nicht in die Finger bekommen, um sie zu vergewaltigen und ihr Fleisch zu essen.
Ich wünsche mir, dass Mudschtaba Khamenei und die Larijanis, Ghalibaf, Ejei, Rouhani und all die übrigen unglückseligen Führer der Islamischen Republik sterben und dass gleichzeitig Trump und Netanjahu, Putin und Erdoğan und Prinz Saud und Musk auch denen folgen.
Nieder mit allen Kindermördern und Kinderschändern, Nieder mit den Mördern und den Kriegstreibern, den Nazis und den Terroristen.

©Susan Afarin

......

I always knew deep in my heart that Michael Jackson couldn't have been a pedophile.
He had a very gentle soul, and I can imagine that he intended to help the victims of the pedophiles on Epstein's death island and perhaps even expose these criminals. He was unjustly shamed, one of the greatest wonders of this world was condemned to chronic death because of these criminal pedophiles, and he became a drug addict and died innocently of grief and shame.
Clinton is trying to discredit Trump?!
Lewinsky may not have been a small child, but this man himself is a disgusting and sexually depraved person.
Netanyahu and Trump, two child abusers and war criminals, attacked a school twice in less than an hour.
Perhaps they mean that it's better not to let children live at all if they can't get their hands on these children to rape and eat their flesh.
I wish that Mujtaba Khamenei and the Larijanis, Ghalibaf, Ejei, Rouhani, and all the other unfortunate leaders of the Islamic Republic would die, and that Trump and Netanyahu, Putin and Erdoğan, and Prince Saud and Musk would follow them. Down with all child murderers and child abusers, down with the murderers and warmongers, the Nazis and the terrorists.

©Susan Afarin

Andrea True Connection has an old song, What's your name, what's your number.

According to the old saying that not only the criminals themselves but also the silent ones who see the crimes but are mute, I had a new title for this song:

Fuck pedophils, fuck the rabitts!

A part own text for, Haris Alexiou, To Tango tis Nefelis
"Destroyed Hemisphere"

Life is too short, don't waste it
Liars  are most of us, don't paste it
The landlord of this world, has forgotten it
But we humans, we can't imagine the end

We waste our time with banalities
Don't care of our own personalities
Think till the top of our own nose
Oh, we love, we love
Superficialities

Just for a moment think a bit deep
No, cause we feel be drowned, caged and kept
We got ourself like disposable tableware, cheap

I am not a goddess l count to all this dirt
If l were something special l could be beware
So I am talking about destroyed hemisphere

©Susan Afarin

Bild: Instagram

دیشب بخاطر آوردم که فجایعی که آمریکا تولید می‌کند، هیچوقت نه بابت آن معذرت می‌خواهد و نه آن را به اتمام می‌رساند.
خامنه ای و چند آشغال دیگر اسلامی کشته شدند، اما سیستم هنوز قدرت دارد، در مدارس و دانشگاه ها، استادیوم ها و مراکز فرهنگی قایم شده اند.
اما از دید ترامپ دیگر کافی ست، چون از طرفی خودش با پرونده های اپشتاین در گیر است، از طرفی ماسک هم بخاطر جریمه شدن در اینترنت بابت پدوفیلی گرفتار است و آنها از بازی کشتن در ایران حوصله شان سر رفته.
مردم ایران بمب ها را قبول کردند، چون از سر بی پناهی و عجز از چنین دولت سفاکی، فکر می‌کردند، آمریکا با بمباران ها به آنها کمک می‌کند، تا باقی مانده سران خبیث جمهوری نکبت بار اسلامی کشته شوند.
یاد جوکی افتادم که خیلی غمناک است.
آن وقت که آمریکا یک پایش را در افغانستان گذاشت و طالبان را به مردم بیچاره افغانستان تحمیل کرد و پای دیگرش در عراق، جنگ داخلی سوریه را دامن میزد، کسی گفت: با چنین پوزیسیونی، حتما می‌خواهد به ایران بریند.
اتفاقی که واقعا افتاد.
مردم ایران نجیب هستند و حتی بابت کشتار تشکر می‌کنند، چون فکر می‌کنند، بخاطر آنهاست.
اما آمریکا فقط اهدافی را زد که خودش دلش می‌خواست، زندگی مردم را به جنگ و ویرانی کشید، تهران در نفت می‌سوزد و باران اسیدی می‌بارد.
حالا ترامپ توانست قیمت نفت را پایین ببرد و تحریم درست کند، در حالیکه مردم بدبخت ایران که روی نفت نشسته اند، از مزایای داشتن آن محروم هستند.
جنگ جهانی دوم به دست استالین تمام شد، حالا هر کس می‌خواهد به این کمونیست دیوانه فحش بدهد.
اما آمریکا سر فرصت، بمب اتم را روی هیروشیما و ناگازاکی انداخت.
من از همه سلاح‌های هسته‌ای متنفرم و هرگز نمی‌فهمم که چرا ما انسان‌ها باید آنها را داشته باشیم، و چرا، برای مثال، ایالات متحده آمریکا که وحشیگری استفاده از آن را نشان داده است، اجازه داشتن آن را دارد؟!
آمریکا همیشه فقط مواضع خودش را دنبال می‌کند.
حالا اگر چند کودک در آلمان، سربازان آمریکایی را با شکلات و آدامس بخاطر دارند، آنهم از روی تهدید های بعدی آمریکا بوده ست.
آلمان از جنگ جهانی دوم به بعد بدون اجازه آمریکا آب هم نمیخورد.
برای من سیاست آمریکا شبیه به یک انسان کاملا دیوانه ست که اسهال دارد و هر فحش و ناسزا و هر دادخواهی را به گلوله می‌بندد و روی کره زمین راه می‌رود و به همه جا میریند و چون روانی خطرناکی ست، هیچکس هم جرئت نمیکند، او را دستگیر کند و در زندان بیندازد، تا به اسهال‌ اش هم رسیدگی شود.
سرزمین شانس های طلایی برای بقیه جهان جز بدبختی و آوارگی نیاورده و مردم خودش هم دیکتاتوری حاکم بر کشورشان را مجبورند به اسم دموکراسی قبول کنند، وگرنه یا معدوم و ترور میشوند، یا زندانی.
آمریکایی ها با اسهال آخرشان روی ایران، باز مردم کشور دیگری را بی پناه کردند، بدون اینکه رژیم سفاک آنها را منهدم کنند.
به امید روزی که تنام این پارازیت های بچه باز و آدمخوار که جهان را بدون هیچ فراست و انسانیتی اداره میکنند، بمیرند و جهان آزاد شود.

©سوسن آفرین

......

Letzte Nacht wurde mir wieder bewusst, dass Amerika die von ihm verursachten Katastrophen weder bereut noch beendet.
Khamenei und einige andere islamische Abschaumtypen wurden getötet, doch das System hat weiterhin die Macht und versteckt sich in Schulen und Universitäten, Stadien und Kulturzentren.
Aus Trumps Sicht ist es jedoch genug, denn einerseits ist er in die Epstein-Fälle verwickelt, andererseits steckt Musk wegen Pädophilie in Schwierigkeiten, da er im Internet zu einer Geldstrafe verurteilt wurde, und sie haben es satt, in Iran ihr weiteres blutiges Spiel zu treiben.
Das iranische Volk akzeptierte die Bombenangriffe, weil es aus Hilflosigkeit gegenüber dieser brutalen Regierung glaubte, Amerika würde ihnen helfen, damit die verbliebenen Machthaber der Islamischen Republik getötet würden.
Mir fiel ein trauriger Witz ein: Als Amerika mit einem Bein in Afghanistan stand und den armen Menschen dort die Taliban aufzwang, und mit dem anderen im Irak den syrischen Bürgerkrieg anheizte, sagte jemand:
„Bei so einer Position wollen sie bestimmt auf den Iran scheissen.“
Was geschah wirklich?
Das iranische Volk ist edelmütig und dankt ihnen sogar für die Tötungen, weil es glaubt, sie täten ihm gut.
Doch Amerika traf nur die Ziele, die es im Visier hatte, und stürzte so Menschen in Krieg und Zerstörung.

Teheran brennt im Öl, und saurer Regen fällt.
Nun hat Trump es geschafft, die Ölpreise zu senken und Sanktionen zu verhängen, während das unglückliche iranische Volk, das auf Ölreserven sitzt, um die Vorteile dessen gebracht wird.
Der Zweite Weltkrieg endete durch Stalins Herrschaft, und nun will jeder diesen verrückten Kommunisten verfluchen.
Aber Amerika hat die Atombombe auf Hiroshima und Nagasaki zum gleichen Zeitpunkt abgeworfen.
Soviel zum Thema Atomwaffen.
Ich verabscheue alle Atomwaffen und werde nie verstehen, warum wir Menschen welche besitzen müssen und warum beispielsweise die USA, die die Brutalität ihres Einsatzes gezeigt haben, als reif dafür gelten, sie zu besitzen?!
Amerika verfolgt stets nur seine eigenen Ziele.
Wenn sich heute einige Kinder von damals in Deutschland an amerikanische Soldaten mit Schokolade und Kaugummi erinnern, liegt das an den darauffolgenden amerikanischen Drohungen und Propaganda.
Deutschland kann seit dem Zweiten Weltkrieg kein Trinkwasser mehr ohne amerikanische Genehmigung trinken!
Für mich ist die amerikanische Politik wie ein völlig gefährlicher Wahnsinniger mit Durchfall, der jeden Fluch, jede Beleidigung und jede Klage, was ihm vorgeworfen wird, mit Mord bestraft.
Und weil er ein gefährlicher Psychopath ist, wagt es niemand, ihn zu verhaften und einzusperren, damit man seinen Durchfall endlich behandeln kann.
Das Land der unbegrenzten Möglichkeiten hat dem Rest der Welt nichts als Elend und Vertreibung gebracht, und die eigene Bevölkerung ist gezwungen, die Diktatur zu akzeptieren, die ihr Land im Namen der Demokratie regiert.
Andernfalls werden sie entweder ausgelöscht und ermordet oder eingesperrt.
Mit ihrem jüngsten Vorgehen gegen den Iran haben die Amerikaner die Bevölkerung eines weiteren Landes erneut schutzlos zurückgelassen, ohne ihr brutales Regime zu stürzen.
Ich hoffe auf den Tag, an dem all diese Kinderschänder und kannibalischen Parasiten, die die Welt ohne jeglichen Anstand und jede Menschlichkeit beherrschen, sterben und die Welt frei sein wird.

©Susan Afarin

......

Last night I was reminded once again that America neither regrets nor ends the disasters it has caused.
Khamenei and some other Islamic scum were killed, but the system still holds power, hiding in schools and universities, stadiums and cultural centers.
From Trump's perspective, however, it's enough.
On the one hand, he's implicated in the Epstein cases; on the other, Musk is in trouble for pedophilia, having been fined online; and they're fed up with playing their bloody game in Iran.
The Iranian people accepted the bombings because, they are helpless against this brutal regime, they believed America would help them kill the remaining rulers of the Islamic Republic.
A sad joke came to mind: When America had one foot in Afghanistan, forcing the Taliban on the poor people there, and the other in Iraq, fueling the Syrian civil war, someone said,
"With a position like that, they're bound to want to shit on Iran."
What really happened?
The Iranian people are magnanimous and even thank them for the killings, believing they are doing them good.
But America only hit the targets it had in mind, plunging people into war and destruction.
Tehran is burning in oil, and acid rain is falling.
Now Trump has managed to lower oil prices and impose sanctions, while the unfortunate Iranian people, sitting on oil reserves, are being deprived of their benefits.
World War II ended under Stalin's rule, and now everyone wants to curse that crazy communist.
But America dropped the atomic bomb on Hiroshima and Nagasaki at the same time.
So much to ability using atomboms.
I hate all atom weapons and will never understand, why we human must have any and why USA for example which showed the brutality to use it, is considered being ripe to have it?!
America always pursues only its own goals.
If some children in Germany remember American soldiers with chocolate and chewing gum, it's because of the subsequent American threats and propaganda. Since World War II, Germany hasn't been able to drink its drinking water without American permission!
To me, American politics is like a completely dangerous madman with diarrhea who punishes every curse, insult, and complaint he is accused of with murder.
And because he is a dangerous psychopath, no one dares to arrest and imprison him so that his diarrhea can finally be treated.
The land of unlimited opportunities has brought nothing but misery and displacement to the rest of the world, and its own people are forced to accept the dictatorship that rules their country in the name of democracy.
Otherwise, they will either be wiped out and murdered or imprisoned.
With their latest action against Iran, the Americans have once again left the population of another country unprotected without overthrowing its brutal regime.
I look forward to the day when all these child abusers and cannibalistic parasites who rule the world without any decency or humanity die, and the world will be free.

©Susan Afarin

Own composition, Do l care, nein nicht mehr

I once fell in love
But in whom kills the dove

What a blame
What a shame
No pic, only frame

Do l care, do l care
Nein, nein, nicht mehr

It's so long a go
Chore without O

What a blame
What a shame
No pic, only frame

Do l care, do l care
Nein, nein, nicht mehr

No one else knows better than you
What feels good in your heart true
Shame on whom, who loves making blue
May their houses get destroyed through

What a blame
What a shame
No pic, only frame

Do l care, do l care
Nein, nein, nicht mehr

I said many things
The most was no sin

And l say it again
I won't let in the pain

What a blame
What a shame
No pic, only frame

Do l care, do l care
Nein, nein, nicht mehr

©Susan Afarin

پایانی، فروکشی، صلحی، اتمامی، یا رسیدنی، آیا هست برای ریختن اینهمه خون
برای سود حاصل از تسلیحات، جهان ندارد به اندازه کافی انسان زنده و جون
تشنگی هیولای شبیه به آدمی برای کشتار و آزار و تبعیض و جنگ و زندون
استسقای مرگ است، که خلا وجود عشق و انسانیت در آن فریاد زند، افسون طاعون

©سوسن آفرین

........

Gibt es ein Ende, eine Ruhepause, einen Frieden, eine Vollendung, einen Abschluss für so viel vergossenes Blut?
Für den Profit aus Waffen hat die Welt nicht genug Lebende, Leben und Seele
Der Durst eines menschenähnlichen Monsters nach Töten, Verfolgung, Diskriminierung, Krieg und Gefangenschaft
Ist der Durst nach Tod, in dem die Abwesenheit von Liebe und Menschlichkeit aufschreit, ein Zauber der Pest?

©Susan Afarin

......

Is there an end, a respite, a peace, a completion, a conclusion to so much spilled blood?
The world doesn't have enough living beings, life and soul, for the profit of weapons
The thirst of a humanoid monster for killing, persecution, discrimination, war, and captivity
Is this thirst for death, in which the absence of love and humanity cries out, a spell of the plague?

©Susan Afarin

Bild: Instagram

هر چه کرد انسان به خودش و دیگران و به بقیه جهان، از نداشتن شعور عشق بود.
بلی، عشق ورزیدن به زندگی، شعور و درایت می‌خواهد و این دانش را ما در درجه اول از خانواده و بعد از آن از اجتماع یاد میگیریم.
نفسم خیلی سخت بالا می آید،
بگو برای آلرژی ست،
برای آستم است،
برای اینهمه پله ست...
اما من می‌دانم که ریه هایم برای قطع تنفس انسانها در تهران کیپ شده ست.
نفت می‌سوزد و هوای سرب آلود تهران دیگر با ماسک هم قابل تنفس نیست.
چهارده سال پیش هم که ریه هایم مردند، از درد مرگ آیدا بود.
ای کسانی که همیشه مثبت فکر می‌کنید، لطف کنید، حرفهای تلخ امید را برای خودتان نگاه دارید.
لبخند جایی در زندگی ای که از مردن سخت تر است، جایی ندارد.

©سوسن آفرین

......

Alles Schlechte, was ein Mensch sich selbst, anderen und der Welt angetan hat, entsprang einem Mangel an Liebe.
Ja, das Leben zu lieben erfordert Intelligenz und Weisheit, und dieses Wissen erlernen wir in erster Linie in unserer Familie und dann in der Gesellschaft.
Ich atme schwer, sagen wir, es liegt an den Allergien,
sagen wir, es liegt am Asthma,
sagen wir, es liegt an all den Treppen ...
aber ich weiß, dass meine Lungen verstopft sind, weil die Menschen in Teheran am Atmen gehindert wurden.
Öl brennt, und die bleiverseuchte Luft Teherans ist selbst mit Maske nicht mehr atembar.
Vor vierzehn Jahren, als meine Lunge versagte, geschah es am Schmerz über Aidas Tod.
An alle, die immer positiv denken:
Behaltet Eure bitteren Worte der Hoffnung für Euch.
In einem Leben, das schwerer ist als der Tod, ist kein Platz für ein Lächeln.

©Susan Afarin

.......

Everything bad a person has done to himself, to others, and to the world stems from a lack of love.
Yes, loving life requires intelligence and wisdom, and we learn this knowledge primarily in our families and then in society.
I breathe heavily; let's say it's the allergies,
let's say it's the asthma,
let's say it's all the stairs...
but I know my lungs are clogged because the people of Tehran were prevented from breathing.
Oil burns, and the lead-laden air of Tehran is unbreathable even with a mask. Fourteen years ago, when my lungs failed, it was from the pain of Aida's death.
To all those who always think positively:
Keep your bitter words of hope to yourselves.
In a life heavier than death, there is no room for a smile.

©Susan Afarin

Cover Zucchero Bambino, with own lyrics in Persian, German, english
I called it:
Beauty can't die, Beauty can rule

کاور چوکرو بامبینو، با متن خودم به فارسی، آلمانی و انگلیسی

وقتی که شب بود، تو دل تو روز بود
هر چی دروغ بود، تو دل تو راست بود
نه تنهایی تو رو میترسوندش
نه دروغ روحتو میپوشوندش
هر چی که بد بود، خودشو روندش
Beauty can't die
Beauty can rule

....

In Deinem Herzen wird Nacht zur Sonne
Alle Lügen sind weg, Dein Herz lebt ohne
Weder Einsamkeit kann Dich erschrecken
Noch alle Lügen können Dich brechen
Alles, was schlecht war, ist ganz schon weg

Beauty can't die
Beauty can rule

....

When the night comes, your heart would be full of sun
All the lies in this world can't make your heart run
Neither loneliness could scares you so
Nor all the lies could cloud your soul
All the bad things go their own ways

Beauty can't die
Beauty can rule

Bild: Instagram

May all pedophils die cause their crime is more than a murderer.

And may all people with immorality, who betray their partners get impotent without finding another way for their demonical thoughts.

©Susan Afarin

Not that I forget me as living being, but my worries are mostly about Iran

That this wonderful land and its people get finally free from terror of the caveman

I don't need any new problems and dumb greedy advices over my head and upon

I'm in love with a deceased single man, disgusted about interesst of married man

©Susan Afarin

Bild: Instagram

مجتبی خامنه ای مثل پدرش جنایتکار است و تمایل عجیب او به پول را در رسانه های متفاوت اعلام کردند.
رژیم‌های غربی اموال اختلاس شده ایرانی ها را از طرف ملاها در غرب، بایکوت کرده اند، ولی این ذخایر که مال ملت ایران است به کجا باز می‌گردد؟!
دست امارات عربی را باز گذاشته اند و آنها هم که یک مشت دزد بیابانگرد هستند، به اموال ایرانیان در خلیخ فارس و دریای عمان مهر خودشان را می‌زنند و می‌برند.
از طرف دیگر اداره دادگستری می‌خواهد اموال ایرانیان مهاجر را مصادره کند و آنها را اعدام کند!!!
اعدام‌ها ادامه دارند و بچه های بی سرپناه که ناگهان بدلیل از دست دادن خانواده هایشان یتیم شده اند، سرنوشت نامشخصی دارند.
لطف کنید فقط بگویید، که نقش مثبت حملات ترامپ و نتان یاهو برای چه کسی انجام شده؟!
برای ایرانیان که نبوده، بلکه شاید برای انتقام از ایرانیان داخل و خارج از کشور بوده.
مرگ بر همه شما دروغگوهای سیاست، جاعلان حقیقت و قصابان بین المللی.

©سوسن آفرین
......

Mujtaba Khamenei ist ein Verbrecher wie sein Vater, und seine unstillbare Geldgier wurde in verschiedenen Medien öffentlich gemacht.
Westliche Regierungen boykottieren das von den Mullahs im Westen veruntreute iranische Eigentum, doch wohin sollen diese Reserven, die dem iranischen Volk gehören, fließen?!
Sie haben den Vereinigten Arabischen Emiraten freie Hand gelassen, und diese Bande von Wüstenräubern macht sich das Eigentum der Iraner im Persischen Golf und im Golf von Oman zu eigen.
Andererseits will das Justizministerium im Iran das Eigentum iranischer Einwanderer beschlagnahmen und sie hinrichten lassen!!!
Die Exekutionen gehen weiter.
Es sind so viele Kinder, die ihre Familie verloren haben und plötzlich Weise geworden sind.
Sagen Sie mir bitte, wem denn die Angriffe von Trump und Netanjahu einen positiven Zweck erfüllt haben?!
Nicht den Iranern, sondern vielleicht Rache an Iranern im In- und Ausland.
Tod über Euch allen, islamische Geier, ihr westliche politischen Lügner, Wahrheitsfälscher und internationalen Schlächter!

©Susan Afarin

......

Mujtaba Khamenei is a criminal like his father, and his insatiable greed has been exposed in various media outlets.
Western governments are boycotting Iranian property embezzled by the mullahs in the West, but where are these reserves, which belong to the Iranian people, supposed to go?!
They have given the United Arab Emirates free rein, and this gang of desert plunderers is appropriating Iranian property in the Persian Gulf and the Gulf of Oman.
On the other hand, the Ministry of Justice in Iran wants to confiscate the property of Iranian immigrants and execute them!
The executions continue.
So many children have lost their families and suddenly become orphans.
Please tell me, whom have benefited from the attacks by Trump and Netanyahu?! Not the Iranians, but perhaps revenge against Iranians at home and abroad.
Death to you all, Islamic vultures, you Western political liars, truth-falsifiers, and international butchers!

©Susan Afarin

I'm old and have a couple illnesses, my homeland is bombed, and where I am living the most people hate all foreigners
I've lost my beloved ones, my only love was a criminal betrayer, and still I'm spied and terrorized in the world corridors

©Susan Afarin

Happy Women's day.

Congratulations to moms who have lost their children by bombs and abusing,

to sisters who howled of the funeral of their brothers,

to girls who were courageous and got raped, tortured and murdered by devil men on earth,

and to women who teach their children especially their boys being lovely to the world,

to women who have lost the love of their life,

all women who everyday try to make their society better to endure.

l wish all women would know their own worth and never trust a man who blackmail them and has doubts about them that they kick them out of their lives as soon as possible, cause a jealous man is a narcisst and jealousy has nothing to do with love, adding to, the most jealous men are themselves betrayers.

A kind generous man will know the worth of a classy woman and won't bother her for his own shortcomings.

May the world get a place which is worth to live.

©Susan Afarin

I have lost so many wonderful nice people in my life.

l don't want the rest being killed.

🖤💔

A lyric for moonlight sonata of Beethoven
(Hopefully he would forgive me!)

The moon is arising
His beauty is marveling
He knows my heart well

But he doesn't love me
He'll never touch me
He and me and night, he wants fight

Sun and rain, why
Why all the game
Lord, please hug me

Never cares about me
Ever hides from me

Ache, suffer and pain
Heart is chained, die
Why he's cold
This love is untold
Lord, set me free
Please, l'm on knee
Or let me flee,
Flee

Tomorrow when the sun comes
Your dream is again gone
You, mourn, your empty gaze
What has the moon shown
Where is he ever drawn
He is lonely sad, like a mourning swan
But he refuses life, no beliefe in light
He resighned the whole world and play with love like a ball
Lord, please hug me
He took life from his wife
Cause he only doubts
And can't receive life

Lord, please please hug me
Lord, please please hug me
Lord, please please hug me
Lord, please please hug me

©Susan Afarin

Bild: Goodnet.org

با سمفونی مون لایت، حرکت سوم بتهوون در ذهنم خیلی مشغول بودم.
خیلی از اوقات دیشب را به خودم پیچیدم و سعی کردم، بفهمم در ذهن بتهوون چه می‌گذشته ست.
اینجا بود که مطمئن شدم، من نمی‌توانم تناسخ بتهوون باشم ، چرا یادم نمیامد، چه جور احساسی داشته ام.
شاید هم فراموش کرده ام؟!
ناگهان صدای قفل قدیمی در حیاط آمدم و من فهمیدم که خوابم برده ست و در خانه میرزاده عشقی هستم.
بدو به سمت مطبخ رفتم و یک قاشق از میرزا قاسمی را برداشتم و توی حیاط که به هم رسیدیم، به خوردش دادم.
دستش پر از خرید های بود که برای خانه انجام داده بود.
با لذت صدایی از سر خوشبختی غذایی از دهانش تولید کرد و گفت:
"بانوی شعر و زیبایی، خیلی خوشمزه ست، ولی چه عجله ای داشتی؟!"
گفتم:
"من عصر خوردم. دهانم بوی سیر می‌دهد. حالا تو هم بوی سیر می‌دهی و اگر مرا ببوسی، دیگر خلقت تنگ نمی‌شود."
خریدها را دم در وردی ساختمان روی زمین گذاشت.
دستم را گرفت و مرا داخل اتاق خواب برد.
گفت:
" زنی که اینقدر حواسش به لذت بردن مردش باشد، اولین طعمه اوست، وقتی به خانه می‌آید.! "
لبخندی زدم و گفتم:
" به همفکری ات هم نیاز دارم، زیبای من. "
به سمت گرامافون رفت، انگار که ذهن مرا خوانده باشد.
همیشه اپراهای فرانسوی گوش می‌کرد ولی اینبار، سمفونی مون لایت را گذاشت.
به سمت تخت آمد، و دستم را در دستانش گرفت و بوسید.
بعد با چشمان مهربانش نگاهم کرد و گفت:
"حیف که من زنده نیستم و تو همیشه به من دست رسی نداری.
اما من تو را برای ابدیت می پرستم و تو این را شب اولی که در جمع نشسته بودیم فهمیدی.
دستم را روی انگشتانت حرکت دادم، وقتی چای را از عارف قزوینی گرفتی.
با دستم انرژی باقی مانده روحم را روی دستانت ثبت کردم، تا برای همیشه مال من باشی.
روح تو قدرت عجیبی دارد و برای همین هم مردانی که عاشقت هستند، خیلی از نزدیک شدن به تو می‌ترسند، مگر مثل من شجاعت انقلابی داشته باشند. "
گفتم:
" عزیزم، تو مرا زیبا میبینی.
برای زندگان من دیگر یک پیرزن حساب میشوم. "
او سرش را به من تکیه داد و گفت:
" حسادت نمیکنم ولی مردی که خیلی سال است، عاشق توست، از تو جوانتر است.
اما غرور خیلی زیادی دارد و تو این غرور را بارها شکسته ای.
محال است به اندازه من دوستت داشته باشد، چون روح من از مادیات جهان بری ست و می‌تواند زلالی روح تو را تمام و کمال حس کند و نه ترسی دارد و نه نیازی بالاتر.
اما او خودش را گرفتار بندهای بزرگی از زندگی کرده ست و از تو میترسد، یعنی از شکست خودش میترسد، چون شفافیت روح او به اندازه تو نیست.
اما دلم نمی‌خواهد اینجا تو به او فکر کنی."
گفتم:
" میدانم راجع به کی حرف میزنی.
او از عشق خالی ست، جز عشق به خودش.
و او نسبت به تمام جهان بی اعتماد است، چون با وجود نرم بودنش اغلب افکار خود‌ش خیلی پر توحش هستند.
او عشق واقعی زندگی زنانه من بود.
اما جز خیانت نسبت به من نکرد و برای همین من عشق زمینی را برای خود زمینیان گذاشتم، تا به نهایت صداقت و انرژی های زیبا برسم. "
به مون لایت حرکت دوم رسیدیم.
عشقی صورتم را بوسید و گفت:
" در قسمت اول، بتهوون به عشقی ناکام فکر می‌کند.
من هم نمی‌دانم او کی ست.
زن برادرش است؟!
اما در قسمت دوم او برای فراموش کردن محنت، والسی برای رقص میابد. "
اینجا عشقی مرا بغل کرد و دو تایی والسی پر شکوه را رقصیدیم.
چقدر سبکبال و چقدر لطیف و عاشقانه.
اصلا فکر نمیکردم که او اینهمه از فرهنگ اروپا بداند.
بعد دستم را گرفت و دوباره روی لبه تخت نشستیم.
گفت:
" حالا قسمت سوم را گوش میکنیم.
هر ایده ای داری بگو. "
گفتم:
"شنیدن مون لایت برای من همیشه عجیب است، انگار که خود بتهوون را میبینم که با عصبانیت توی اتاق راه می‌رود و اصواتی را که نمیشنود، از سینه اش می‌کند و روی کاغذ می‌چسباند.
این قسمت برای من انگار پایان تلخ یک رابطه عشقی پس از خیانت دیدن است، یا صدای انقلاب و مردم.
انگار از سویی حکمروایان خبیث سر مردم فریاد می‌کشند و به آنها زور می‌گویند و ستم می‌کنند و از سویی دیگر، مردم تحت ستم با بی گناهی و تیر و ترکش درون بدنشان، با تلخی از جهان خداحافظی میکنند.
تو که اپرا نوشتی، حرف مرا باید بفهمی.
این زبان چند نفر است، نه یک نفر.
دیالوگ های متفاوتی وجود دارند. "
عشقی از پشت خودش را روی تخت پرت کرد و گفت:
" ای جان من.
چقدر فکر کردنت را دوست دارم.
هرگز اینگونه به این سمفونی فکر نکرده بودم.
از دید من این عشقبازی پر شور او با زنی بوده که بعد از مدتها به او رسیده ست و حتی اگر خشونت درون آن نشانه خیانت زن و یا خود او به کسی باشد، علائم تماس جسمی در آن کاملا هویدا هستند.